Skip to main content

Full text of "The works of Francis Bacon"

See other formats 


^ 


I 

■ 


. 


*  >* 


4"S  • 

*  1 

■ 

I  ■    ■■.   V 


n  f*' 


.   * 


.1 


■ 


i 


£', 


I 


r  i*  ■ 


■ 


^* 


l 


THE    WORKS 


OF 


FRANCIS    BACON. 


t  ~K 


'8 


/ 


THE 


WORKS 


OF 


FRANCIS    BACON, 

BARON  OF  VERULAM,  VISCOUNT  ST.  ALBANS,  AND 
LORD  HIGH  CHANCELLOR  OF  ENGLAND. 


(Eollecteti  an&  25UtteU 

BY 

JAMES     SPEDDING,   M.  A. 

OF   TRINITY   COLLEGE,    CAMBRIDGE; 

ROBERT    LESLIE     ELLIS,  M.A. 

LATE   FELLOW   OF   TRINITY    COLLEGE,    CAMBRIDGE; 
AND 

DOUGLAS    DENON    HEATH, 

BARRISTER- AT-LAW ;     LATE   FELLOW   OF   TRINITY    COLLEGE,    CAMBRIDGE. 

VOLUME  II. 


NEW  YORK: 
HURD  AND  HOUGHTON,  401  Broadway. 

BOSTON  i   TAGGARD  AND  THOMPSON. 

MDCCCLXIV. 


RIVERSIDE,    CAMBRIDGE: 
TEREOTYPED    AND    PRINTED     BY 

H.  0.  HOUGHTON. 


CONTENTS 


OF 


THE    SECOND    VOLUME. 


PHILOSOPHICAL  WORKS. 

PART    I.  —  CONTINUED. 

PARASCEVE  AD  HISTORIAM  NATURALEM 
ET  EXPERIMENTALEM. 

PAGE 

Pkeface      9 

descriptio  hlstoriie  naturalis  et  experimentalis 
qualis  sufficiat  et  sit  in  ordine  ad  basin  et 
fundamenta  philosophise  ver^e         ...        43 

Aphorismi  de  conficienda  Historia  Prima        .        .47 
Catalogus   Historiarum  particularium,  secundum 

CAPITA 61 

DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM. 

Preface 73 

Partitiones   Scientiarum,  et   Argumenta  singulo- 

rum  capitum 87 

De  Dignitate  et  Augmentis  Scientiarum 

Liber  primus 97 

secundus 174 

tertius 251 

quartus 309 

quintus 358 

sextus 409 

Appendix  on  the  Art  of  writing  in  Cipher     .        .  499 


PARASCEVE 


AD 


H  I  S  T  0  E  I  A  I 
NATUEALEI     ET    EXPEEIIENTALEI. 


[Published  in  1620  in  the  same  volume  with  the  Novum  Organnm.'] 


4RIGHAM  YOUNG  UNlYtKSnri 
PROVO.  UTAH 


PEEFACE 


Among  the  eight  subjects  which  were  to  have  been 
handled  in  the  remaining  books  of  the  Novum  Organurn 
(see  ii.  21.),  the  last  but  one  is  entitled  De  parascevis 
ad  inquisitionem,  under  which  head  Bacon  intended 
(as  appears  by  the  introduction  to  the  following  trea- 
tise) to  set  forth  the  character  of  the  Natural  and  Ex- 
perimental  History,  which  was  to  form  the  third  part 
of  the  Instauratio. 

What  may  have  been  the  logical  connexion  between 
these  eight  subjects  which  determined  him  to  reserve 
this  for  the  penultimate  place,  it  seems  impossible,  by 
the  help  of  the  titles  alone,  to  divine.  But  whatever 
the  order  in  which  he  thought  advisable  to  approach 
it,  there  can  be  no  doubt  that  this  Natural  and  Ex- 
perimental History  was  always  regarded  by  him  as  a 
part  of  his  system  both  fundamental  and  indispensable. 
So  earnestly  indeed  and  so  frequently  does  he  insist 
on  the  importance  of  it,  that  I  once  believed  it  to  be 
the  one  real  novelty  which  distinguished  his  philosophy 
from  those  of  his  contemporaries  and  immediate  pred- 
ecessors. And  even  now,  though  Mr.  Ellis's  analy- 
sis of  the  Baconian  Induction  has  given  me  much  new 
light  and  considerably  modified  my  opinion  in  that 
matter,  I  am  still  inclined  to  think  that  Bacon  himself 
regarded  it  not  only  as  a  novelty,  but  as  the  novelty 


10  PREFACE  TO 

from  which  the  most  important  results  were  to  be  ex- 
pected ;  and  however  experience  may  have  proved  that 
his  expectations  were  in  great  part  vain  and  his  scheme 
impracticable,  I  cannot  help  suspecting  that  more  of  it 
is  practicable  than  has  yet  been  attempted,  and  that 
the  greatest  results  of  science  are  still  to  be  looked  for 
from  a  further  proceeding  in  this  direction. 

The  grounds  of  this  opinion  will  be  explained  most 
conveniently  in  connexion  with  the  following  treatise ; 
a  treatise  published  by  Bacon  (on  account  of  the  ex- 
ceeding importance  of  the  subject)  out  of  its  proper 
place  and  incomplete  ;  and  to  which  I  find  nothing 
among  Mr.  Ellis's  papers  that  can  serve  as  preface. 

In  what  the  distinctive  peculiarity  of  the  Baconian 
philosophy  really  consisted,  is  a  question  to  which 
every  fresh  inquirer  gives  a  fresh  answer.  Before  I 
was  acquainted  with  Mr.  Ellis's,  which  is  the  latest, 
and  formed  upon  the  largest  survey  and  subtlest  scru- 
tiny of  the  evidence,  I  had  endeavoured  to  find  one  for 
myself,  and  had  come  to  a  conclusion  which,  though 
quite  different  from  his,  is  not  I  think  irreconcilable 
with  it,  but  contains  (as  I  still  venture  to  believe)  a 
part,  though  a  part  only,  of  the  truth.  And  the  ques- 
tion which  I  wish  now  to  raise  is  whether,  as  my  so- 
lution was  imperfect  from  not  taking  any  account  of 
the  novelty  contained  in  the  method  of  Induction  as 
Bacon  understood  it,  Mr.  Ellis's  be  not  likewise  im- 
perfect from  not  taking  sufficient  account  of  the  novelty 
contained  in  the  Natural  History  as  Bacon  intended  it 
to  be  employed  ;  and  whether  there  be  not  room  for 
a  third  solution  more  complete  than  either,  as  includ- 
ing both. 

That  the  philosophy  which  Bacon  meant  to  announce 


THE  PARASCEVE.  11 

was  in  some  way  essentially  different  not  only  from 
any  that  had  been  before  but  from  any  that  has  been 
since,  is  a  position  from  which  in  both  cases  the  in- 
quiry sets  out ;  and  since  it  is  one  which  will  not  per- 
haps be  readily  granted  by  everybody,  it  may  be  worth 
while  to  explain  the  considerations  which  led  me  to 
it ;  the  rather  because  Mr.  Ellis  and  myself,  though 
proceeding  not  only  independently  but  by  entirely  dif- 
ferent roads  and  in  pursuit  of  different  objects  —  he 
endeavouring  to  penetrate  the  secret  of  Bacon's  phi- 
losophy, I  endeavouring  to  understand  the  objects  and 
purposes  of  his  life  —  meet  nevertheless  at  this  point 
in   the  same  conclusion. 

The  process  by  which  I  arrived  at  it  myself,  I  can- 
not explain  better  than  by  transcribing  a  paper  which 
I  wrote  on  the  subject  in  1847  ;  at  which  time  I  had 
not  seen  any  part  of  Mr.  Ellis's  argument,  or  heard 
his  opinion  upon  the  question  at  issue.  What  my 
own  opinion  is  now,  I  wTill  state  afterwards  ;  but  first 
I  give  the  paper  exactly  as  I  then  wrote  it ;  the  length 
of  the  extract  being  justified  —  at  least  if  there  be  any 
truth  in  the  conclusion  —  by  the  importance  of  the 
question  at  issue ;  for  it  bears  upon  the  business  of 
the  present  and  future  quite  as  much  as  on  the  knowl- 
edge of  the  past.  The  form  in  which  it  is  written,  — 
that  of  a  familiar  conversation  between  two  friends, 
—  happened  to  be  the  most  convenient  for  the  busi- 
ness I  was  then  about ;  and  as  I  could  not  present 
the  argument  more  clearly  in  any  other,  I  leave  it 
as  it  is. 


Before  you  go  on  I   wish  you  would  satisfy  me  on  one 
point,  upon  which  I  have  hitherto  sought  satisfaction  in  vain. 


12  PREFACE  TO 

What  after  all  was  it  that  Bacon  did  for  philosophy  ?  In 
what  did  the  wonder  and  in  what  did  the  benefit  consist  ?  I 
know  that  people  have  all  agreed  to  call  him  the  Father  of  the 
Inductive  Philosophy  ;  and  I  know  that  the  sciences  made  a 
great  start  about  his  time  and  have  in  some  departments  made 
great  progress  since.  But  I  could  never  yet  hear  what  one 
thing  he  discovered  that  would  not  have  been  discovered  just 
as  soon  without  his  help.  It  is  admitted  that  he  was  not  for- 
tunate in  any  of  his  attempts  to  apply  his  principles  to  prac- 
tice. It  is  admitted  that  no  actual  scientific  discovery  of 
importance  was  made  by  him.  Well,  he  might  be  the  father 
of  discovery  for  all  that.  But  among  all  the  important  scien- 
tific discoveries  which  have  been  made  by  others  since  his 
time,  is  there  any  one  that  can  be  traced  to  his  teaching  ? 
traced  to  any  principles  of  scientific  investigation  originally 
laid  down  by  him,  and  by  no  other  man  before  him  or  con- 
temporary with  him  ?  I  know  very  well  that  he  did  lay 
down  a  great  many  just  principles  ;  —  principles  which  must 
have  been  acted  upon  by  every  man  that  ever  pursued  the 
study  of  Nature  with  success.  But  what  of  that?  It  does 
not  follow  that  we  owe  these  principles  to  him.  For  I  have 
no  doubt  that  I  myself,  —  I  that  cannot  tell  how  we  know 
that  the  earth  goes  round,  or  why  an  apple  falls  or  why  the 
antipodes  do  not  fall,  —  I  have  no  doubt  (I  say)  that  if  I 
sat  down  to  devise  a  course  of  investigation  for  the  deter- 
mination of  these  questions,  I  should  discover  a  great  many 
just  principles  which  Herschel  and  Faraday  must  hereafter 
act  upon,  as  they  have  done  heretofore.  Nay  if  I  should 
succeed  in  setting  them  forth  more  exactly,  concisely,  im- 
pressively, and  memorably,  than  any  one  has  yet  done,  they 
might  soon  come  to  be  called  my  principles.  But  if  that 
were  all,  I  should  have  done  little  or  nothing  for  the  ad- 
vancement of  science.  I  should  only  have  been  finding  for 
some  of  its  processes  a  better  name.  I  want  to  know  whether 
Bacon  did  anything  more  than  this;  and  if  so,  what.  In 
what  did  the  principles  laid  down  by  him  essentially  differ 


THE  PARASCEVE.  13 

from  those  on  which  (while  he  was  thus  labouring  to  ex- 
pound them)  Galileo  was  already  acting?  From  all  that  I 
can  hear,  it  seems  evident  that  the  Inductive  Philosophy- 
received  its  great  impulse,  not  from  the  great  prophet  of  new 
principles,  but  from  the  great  discoverers  of  new  facts  ;  not 
from  Bacon,  but  from  Galileo  and  Kepler.  And  I  suppose 
that,  with  regard  to  those  very  principles  even,  if  you  wanted 
illustrations  of  what  is  commonly  called  the  Baconian  method, 
you  would  find  some  of  the  very  best  among  the  works  of 
Gilbert  and  Galileo.  What  was  it  then  that  Bacon  did  which 
entitles  him  to  be  called  the  Regenerator  of  Philosophy  ? 
or  what  was  it  that  he  dreamt  he  was  doing  which  made 
him  think  the  work  so  entirely  his  own,  so  immeasurably 
important,  and  likely  to  be  received  with  such  incredulity 
by  at  least  one  generation  of  mankind  ? 

B. 

A  pertinent  question  ;  for  there  is  no  doubt  that  he  was 
under  that  impression.  "  Gum  argumentum  hujusmodi  prce 
manibus  habeam  (says  he)  quod  tractandi  imperitid  perdere 
et  veluti  exporters  nefas  sit"  He  was  persuaded  that  the 
argument  he  had  in  charge  was  of  such  value,  that  to  risk 
the  loss  of  it  by  unskilful  handling  would  be  not  only  a  pity 
but  an  impiety.  You  wish  to  know,  and  the  wish  is  reasona- 
ble, what  it  was.  For  answer  I  would  refer  you  to  the  phi- 
losophers ;  only  I  cannot  say  that  their  answers  are  satisfac- 
tory to  myself.  The  old  answer  was  that  Bacon  was  the 
first  to  break  down  the  dominion  of  Aristotle.  This  is  now, 
I  think,  generally  given  up.  His  opposition  to  Aristotle 
was  indeed  conceived  in  early  youth,  and  (though  he  was 
not  the  first  to  give  utterance  to  it)  I  dare  say  it  was  not 
the  less  his  own,  and  in  the  proper  sense  of  the  word,  origi- 
nal. But  the  real  overthrower  of  Aristotle  was  the  great  stir 
throughout  the  intellectual  world  which  followed  the  Refor- 
mation and  the  revival  of  learning.  It  is  certain  that  his 
authority  had  been  openly  defied  some  years  before  the  pub- 


14  PREFACE  TO 

lication  of  Bacon's  principal  writings;  and  it  could  not  in 
the  nature  of  things  have  survived  much  longer.  Sir  John 
Herschel  however,  while  he  freely  admits  that  the  Aris- 
totelian philosophy  had  been  effectually  overturned  without 
Bacon's  aid,  still  maintains  Bacon's  title  to  be  looked  upon  in 
all  future  ages  as  the  great  Reformer  of  Philosophy;  not 
indeed  that  he  introduced  inductive  reasoning  as  a  new  and 
untried  process,  but  on  account  of  his  "  keen  perception  and 
his  broad  and  spirit-stirring,  almost  enthusiastic,  announce- 
ment of  its  paramount  importance,  as  the  alpha  and  omega 
of  science,  as  the  grand  and  only  chain  for  linking  together 
of  physical  truths,  and  the  eventual  key  to  every  discovery 
and  every  application." 


That  is  all  very  fine  ;  but  it  seems  to  me  rather  to  account 
for  his  having  the  title  than  to  justify  his  claim  to  it ;  — 
rather  to  explain  how  he  comes  by  his  reputation  than  to 
prove  that  he  deserves  it.  Try  the  question  upon  a  modern 
case.  We  are  now  standing  upon  the  threshold  of  a  new 
era  in  the  science  of  History.  It  is  easy  to  see  that  the  uni- 
versal study  of  History  must  be  begun  afresh  upon  a  new 
method.  Tales,  traditions,  and  all  that  has  hitherto  been  ac- 
counted most  authentic  in  our  knowledge  of  past  times,  must 
be  set  aside  as  doubtful  ;  and  the  whole  story  must  be  spelt 
out  anew  from  charters,  names,  inscriptions,  monuments,  and 
such  like  contemporary  records.  Now  an  eloquent  man 
might  easily  make  a  broad  and  spirit-stirring  announcement 
of  the  paramount  importance  of  this  process,  as  the  only  key 
by  which  the  past  can  be  laid  open  to  us  as  it  really  was,  — 
the  grand  and  only  chain  for  linking  historical  truths  and  so 
forth.  But  would  he  thereby  entitle  himself  to  be  called  the 
great  reformer  of  History  ?  Surely  not.  Such  a  man  might 
perhaps  get  the  credit,  but  it  is  Niebuhr  that  has  done  the 
thing :  for  Niebuhr  was  the  first  both  to  see  the  truth  and  to 
set  the  example. 


THE  PARASCEVE.  15 

B. 

So,  I  confess,  it  seems  to  me.  And  if  I  thought  that 
Bacon  had  aimed  at  no  more  than  that,  I  should  not  think 
that  his  time  had  been  altogether  well  employed,  or  his  sense 
of  the  importance  of  his  own  mission  to  mankind  altogether 
justified.  For  surely  a  single  great  discovery  made  by 
means  of  the  inductive  process  would  have  done  more  to 
persuade  mankind  of  the  paramount  importance  of  it,  than 
the  most  eloquent  and  philosophical  exposition.  Therefore 
in  forsaking  his  experiments  about  gravitation,  light,  heat, 
&c,  in  order  to  set  forth  his  classification  of  the  "  Preroga- 
tives of  Instances,"  and  to  lay  down  general  principles  of 
philosophy,  he  would  have  been  leaving  the  effectual  promo- 
tion of  his  work  to  secure  the  exaltation  of  his  name,  than 
which  nothing  could  be  more  opposite  both  to  his  principles 
and  his  practice.  If  his  ambition  had  been  only  to  have  his 
picture  stand  as  the  frontispiece  of  the  new  philosophy,  he 
could  not  have  done  better  indeed  than  come  forward  as  the 
most  eloquent  expounder  of  its  principles.  But  if  he  wanted 
(as  undoubtedly  he  did  above  all  other  things)  to  set  it  on 
work  and  bring  it  into  fashion,  his  business  was  to  produce 
the  most  striking  illustration  of  its  powers,  —  the  most  strik- 
ing practical  proof  of  what  it  could  do. 

Therefore  if  I  thought,  as  Herschel  seems  to  think,  that 
there  was  no  essential  or  considerable  difference  between  the 
doctrines  which  Bacon  preached  and  those  which  Galileo 
practised  ;  —  that  Galileo  was  as  the  Niebuhr  of  the  new 
philosophy  (according  to  your  own  illustration),  and  Bacon 
only  as  your  supposed  eloquent  man  ;  —  I  should  agree  with 
you  that  Bacon's  right  to  be  called  the  Reformer  of  Philoso- 
phy is  not  made  out.  But  when  I  come  to  look  at  Bacon's 
own  exposition  of  his  views  and  compare  them  with  the  lat- 
est and  most  approved  account  I  have  met  with  of  Galileo's 
works,  I  cannot  but  think  that  the  difference  between  what 
Galileo  was  doing  and  what  Bacon  wanted  to  be  done  is  not 
only  essential  but  immense. 


16  PREFACE  TO 

A. 

Nay,  if  the  difference  be  immense,  how  comes  it  to  be 
overlooked  ?  It  is  from  no  want  of  the  wish  to  claim  for 
Bacon  all  the  credit  he  deserves  in  that  line. 

B. 

No.  Rather  perhaps  from  the  wish  to  claim  too  much. 
We  are  so  anxious  to  give  him  his  due  that  we  must  needs 
ascribe  to  him  all  that  has  been  done  since  his  time  ;  from 
which  it  seems  to  follow  that  we  are  practising  his  precepts, 
and  that  the  Baconian  philosophy  has  in  fact  been  flourish- 
ing among  us  for  the  last  200  years.  You  believe  this,  don't 
you? 

A. 

People  tell  me  so ;  and  I  suppose  the  only  doubt  is 
whether  it  be  exclusively  and  originally  his  ;  —  there  is  no 
doubt,  I  fancy,  that  it  is  his. 

B. 

Certainly  that  appears  to  be  the  general  opinion  ;  and  it 
may  seem  an  audacious  thing  in  me  to  say  that  it  is  a  mis- 
take. But  I  cannot  help  it.  It  is  true  that  a  new  philosophy 
is  flourishing  among  us  which  was  born  about  Bacon's  time  ; 
and  Bacon's  name  (as  the  brightest  which  presided  at  the 
time  of  its  birth)  has  been  inscribed  upon  it. 

"  Hesperus,  that  led 
The  starry  host,  rode  brightest:  " 

not  that  Hesperus  did  actually  lead  the  other  stars  ;  he  and 
they  were  moving  under  a  common  force,  and  they  would 
have  moved  just  as  fast  if  he  had  been  away ;  but  because 
he  shone  brightest,  he  looked  as  if  he  led  them.  But  if  I 
may  trust  Herschel,  I  must  think  that  it  is  the  Galilean 
philosophy  that  has  been  flourishing  all  these  years  ;  and 
if  I  may  trust  my  own  eyes  and  power  of  construing 
Latin,  I  must  think  that  the  Baconian  philosophy  has  yet 
to  come. 


I 

THE  PARASCEVE.  17 

If  Bacon  were  to  reappear  among  us  at  the  next  meeting 
of  the  Great  British  Association,  —  or  say  rather  if  he  had 
appeared  there  two  or  three  years  ago  (for  there  seems  to  be 
something  great  and  new  going  on  now),  I  think  he  would 
have  shaken  his  head.  I  think  he  would  have  said,  "  Here 
has  been  a  great  deal  of  very  good  diligence  used  by  several 
persons ;  but  it  has  not  been  used  upon  a  well-laid  plan. 
These  solar  systems,  and  steam-engines,  and  Daguerreotypes, 
and  electric  telegraphs,  are  so  many  more'  pledges  of  what 
might  be  expected  from  an  instauration  of  philosophy  such 
as  I  recommended  more  than  200  years  ago ;  why  have  you 
not  tried  that  ?  You  have  been  acting  all  the  time  like  a 
king  who  should  attempt  to  conquer  a  country  by  encourag- 
ing private  adventurers  to  make  incursions  each  on  his  own 
account,  without  any  system  of  combined  movements  to  sub- 
due and  take  possession.  I  see  that  wherever  you  have  the 
proper  materials  and  plenty  of  them  your  work  is  excellent ; 
so  was  Gilbert's  in  my  time  ;  so  was  Galileo's ;  nay  even 
Kepler  —  though  his  method  was  as  unskilful  as  that  of  the 
boy  who  in  doing  a  long-division  sum  would  first  guess  at  the 
quotient  and  then  multiply  it  into  the  divisor  to  see  whether 
it  were  true,  and  if  it  came  out  wrong  would  make  another 
guess  and  multiply  again,  and  so  on  till  he  guessed  right  at 
last,  —  yet  because  he  had  a  copious  collection  of  materials 
ready  to  his  hand,  and  enormous  perseverance  however  per- 
versely applied,  and  a  religious  veracity,  did  at  last  hit  upon 
one  of  the  greatest  discoveries  ever  made  by  one  man.  But 
what  could  Kepler  have  done  without  Tycho  Brahe's  tables 
of  observation  ?  And  what  might  Galileo  not  have  done  if 
he  had  had  a  large  enough  collection  of  facts  ?  This  there- 
fore it  is  that  disappoints  me,  I  do  not  see  any  sufficient  col- 
lection made  of  materials,  —  that  is,  of  facts  in  nature  —  or 
any  effectual  plan  on  foot  for  making  one.  You  are  scarcely 
better  off  in  that  respect  than  I  was ;  you  have  each  to  gather 
tlje  materials  upon  which  you  are  to  work.  You  cannot  build 
houses,  or  weave  shirts,  or  learn  languages  so.    If  the  builder 

VOL.  II.  2 


18  PREFACE  TO 

had  to  make  his  own  bricks,  the  weaver  to  grow  his  own 
flax,  the  student  of  a  dead  language  to  make  his  own  con- 
cordance, where  would  be  your  houses,  your  shirts,  or  your 
scholars  ?  And  by  the  same  rule  if  the  interpreter  of  Na- 
ture is  to  forage  for  his  facts,  what  progress  can  you  expect 
in  the  art  of  interpretation  ?  Your  scholar  has  his  dictionary 
provided  to  his  hand ;  but  your  natural  philosopher  has  still 
to  make  his  dictionary  for  himself. 

"  And  I  wonder  the  more  at  this,  because  this  is  the  very 
thing  of  all  others  which  I  myself  pointed  out  as  absolutely 
necessary  to  be  supplied,  —  as  the  thing  which  was  to  be  set 
about  in  the  first  place,  —  the  thing  without  which  no  great 
things  could  possibly  be  done  in  philosophy.  And  since  you 
have  done  me  the  honour  to  think  so  very  highly  of  rny  pre- 
cepts, I  am  a  little  surprised  that  you  have  not  thought  it 
worth  while  in  so  very  essential  a  point  to  follow  them. 
And  to  say  the  truth,  I  could  wish  for  my  own  reputation 
(if  that  were  of  any  consequence)  that  you  had  either  hon- 
oured me  a  little  more  in  that  way,  or  not  honoured  me  quite 
so  much  in  other  ways.  You  call  me  the  Father  of  your 
Philosophy,  meaning  it  for  the  greatest  compliment  you  can 
pay.  I  thank  you  for  the  compliment,  but  I  must  decline 
the  implied  responsibility.  I  assure  you  this  is  none  of 
mine.  —  May  I  ask  whether  any  attempt  has  been  made  to 
collect  that  i  Historiam  naturalem  et  experiment alem  quce  sit 
in  ordine  ad  condendam  philosophiam,'  concerning  which  I 
did  certainly  give  some  very  particular  directions  ;  —  which 
I  placed  as  conspicuously  as  I  could  in  the  very  front  and 
entrance  of  my  design  ;  —  of  which  I  said  that  all  the  genius 
and  meditation  and  argumentation  in  the  world  could  not  do 
instead  of  it ;  no,  not  if  all  men's  wits  could  meet  in  one 
man's  head ;  therefore  that  this  we  must  have,  or  else  the 
business  must  be  given  up  ?  1  —  If  this  has  been  fairly  tried 

1  Neque  huic  Jabori  et  inquisitioni  et  mundanae  perambulationi,  ulla 
ingenii  aut  meditationis  aut  argumentationis  substitutio  ant  compensatio 
sufficere  potest,  non  si  omnia  omnium  ingenia  coierint.  Itaque  aut  hoc 
prorsus  habendum  aut  negotium  in  perpetuum  deserendum. 


THE  PARASCEVE.  19 

and  found  impracticable  or  ineffectual,  blot  me  out  of  your 
books  as  a  dreamer  that  thought  he  had  found  out  a  great 
thing  but  it  turned  out  nothing.  If  not,  I  still  think  it  would 
be  worth  your  while  to  try  it." 

A. 

I  partly  comprehend  your  meaning  ;  but  I  should  prefer  it 
in  a  less  dramatic  form.  You  think  that  the  difference  be- 
tween what  Galileo  did  and  what  Bacon  wanted  to  be  done, 
lay  in  this  —  that  Bacon's  plan  presupposed  a  history  (or 
dictionary  as  you  call  it)  of  Universal  Nature,  as  a  store- 
house of  facts  to  work  upon  ;  whereas  Galileo  was  content  to 
work  upon  such  facts  and  observations  as  he  collected  for 
himself.  But  surely  this  is  only  a  difference  in  degree. 
Both  used  the  facts  in  the  same  way ;  only  Bacon  wanted  a 
larger  collection  of  them. 

B. 

Say  rather,  Bacon  wanted  a  collection  large  enough  to  give 
him  the  command  of  all  the  avenues  to  the  secrets  of  Nature. 
You  might  as  w-ell  say  that  there  is  only  a  difference  of  de- 
gree between  the  method  of  the  man  who  runs  his  single 
head  against  a  fortress,  and  the  man  who  raises  a  force 
strong  enough  to  storm  it,  —  because  each  uses  the  force  he 
has  in  the  same  way,  only  one  wants  more  of  it  than  the 
other :  —  or  between  stopping  all  the  leaks  in  a  vessel  and 
stopping  as  many  as  you  conveniently  can.  The  truth  is, 
that  though  the  difference  between  a  few  and  a  few  more  is 
only  a  difference  of  degree,  the  difference  between  enough 
and  not  enough  is  a  difference  in  kind.  According  to  Gali- 
leo's method,  the  work  at  best  could  be  done  but  partially. 
According  to  Bacon's  (so  at  least  he  believed)  it  would  be 
done  effectually  and  altogether. 

I  will  put  you  a  case  by  way  of  illustration.  Two  men 
(call  them  James  and  John)  find  a  manuscript  in  a  character 
unknown   to  either  of  them.     James,  being  skilled  in  Ian- 


20  PREFACE  TO 

guages  and  expert  at  making  out  riddles,  observes  some 
characters  similar  to  those  of  one  of  the  languages  which  he 
understands  ;  immediately  sets  himself  to  guess  what  they 
are  ;  and  succeeds  in  puzzling  out  here  a  name  and  there  a 
date,  with  plausibility.  Each  succeeding  guess,  if  it  be  right, 
makes  the  next  easier ;  and  there  is  no  knowing  precisely 
how  much  may  be  made  out  in  this  manner,  or  with  what 
degree  of  certainty.  The  process  is  inductive,  and  the  re- 
sults, so  far  as  they  go,  are  discoveries.  John  seeing  him 
thus  employed  comes  up  and  says  :  "  This  is  all  very  in- 
genious and  clever,  and  far  more  than  I  could  do  by  the 
same  process.  But  you  are  not  going  the  right  way  to  work. 
You  will  never  be  able  to  decipher  the  manuscript  in  this 
way.  I  will  tell  you  what  we  must  do.  Here  (you  see)  are 
certain  forms  of  character  which  continually  recur.  Here  is 
one  that  comes  more  than  once  in  every  line  ;  here  another 
that  comes  once  in  every  two  or  three  lines  ;  a  third  that 
comes  only  twice  or  thrice  in  a  page ;  and  so  on.  Let  us 
have  a  list  made  of  these  several  forms,  with  an  index  show- 
ing where  and  how  often  they  occur.  In  the  meantime 
I  will  undertake,  upon  a  consideration  of  the  general  laws 
of  language,  to  tell  you,  by  the  comparative  frequency  of 
their  recurrence,  what  parts  of  speech  most  of  these  are. 
So  we  shall  know  which  of  them  are  articles,  which  conjunc- 
tions, which  relatives,  which  auxiliaries,  and  so  on.  Setting 
these  apart  we  shall  be  better  able  to  deal  with  the  nouns 
and  verbs  ;  and  then  by  comparing  the  passages  in  which 
each  occurs,  we  shall  be  able,  with  the  help  of  your  language 
learning,  to  make  out  the  meaning  first  of  one,  then  of  an- 
other. As  each  is  determined,  the  rest  will  be  easier  to 
determine ;  and  by  degrees  we  shall  come  to  know  them  all. 
It  is  a  slow  process  compared  with  yours,  and  will  take  time 
and  labour  and  many  hands.  But  when  it  is  done  we  shall 
be  able  to  read  the  whole  book." 

Here  I  think  you  have  a  picture  in  little  of  the  difference 
between  Bacon's  project  for  the  advancement  of  philosophy 


THE  PARASCEVE.  21 

and  that  which  was  carried  into  effect  (certainly  with  re- 
markable success)  by  the  new  school  of  inductive  science 
which  flourished  in  his  time.  If  we  want  to  pursue  the 
parallel  further,  we  have  only  to  suppose  that  John,  after 
completing  in  a  masterly  manner  a  great  portion  of  his  work 
on  the  universal  laws  of  language  ;  after  giving  particular 
directions  for  the  collection,  arrangement,  and  classification 
of  the  index,  and  even  doing  several  pages  of  it  himself  by 
way  of  example  ;  is  called  away,  and  obliged  to  leave  the 
completion  of  the  work  to  his  successors  ;  and  that  his  suc- 
cessors (wanting  diligence  to  finish,  patience  to  wait,  or 
ability  to  execute)  immediately  fall  back  to  the  former 
method ;  —  in  which  they  make  such  progress  and  take  such 
pride,  that  they  never  think  of  following  out  John's  plan, 
but  leave  it  exactly  where  he  left  it.  And  here  I  think 
you  have  a  true  picture  of  the  state  in  which  the  matter 
now  rests. 


I  see.  The  manuscript  is  the  volume  of  Nature.  The 
learned  linguist  and  expert  maker-out  of  puzzles  is  Galileo 
or  one  of  his  school.  The  work  on  the  laws  of  language 
is  the  Novum  Organum.  The  index  is  the  Natural  and 
experimental  History  quce  sit  in  ordine  ad  condendam  Phi- 
losophiam.  The  making-out  of  the  words  one  by  one  is 
the  Interpretation  of  Nature  — 

B. 

And  the  ultimate  reading  of  the  wThole  book  is  the  "  His- 
toria  Illuminata  sive  Veritas  Rerum ; "  the  "  Philosophia 
Secunda ;  "  the  sixth  and  last  part  of  the  Instauration  ;  the 
consummation  which  Bacon  knew  he  was  not  to  be  per- 
mitted himself  to  see,  but  trusted  that  (if  men  were  true 
to  themselves)  the  Fortune  of  the  Human  Race  would  one 
day  achieve. 


22  PREFACE  TO 

A. 

And  you  think  that  they  have  not  been  true  to  them- 
selves ? 

B. 

Why  what  have  they  done  with  this  work  since  he  left  it  ? 
There  it  lies  to  speak  for  itself,  sticking  in  the  middle  of  the 
Novum  Organum.  No  attempt  has  been  made,  that  I  can 
hear  of,  to  carry  it  out  further.  People  seem  hardly  to  know 
that  it  is  not  complete.  John  Mill  observes  that  Bacon's 
method  of  inductive  logic  is  defective,  but  does  not  advert 
to  the  fact  that  of  ten  separate  processes  which  it  was  de- 
signed to  include,  the  first  only  has  been  explained.  The 
other  nine  he  had  in  his  head,  but  did  not  live  to  set  down 
more  of  them  than  the  names.  And  the  particular  example 
which  he  has  left  of  an  inductive  inquiry  does  not  profess  to 
be  carried  beyond  the  first  stage  of  generalization,  —  the 
vindemiatio  prima  as  he  calls  it. 

A. 

It  may  be  so ;  but  why  have  they  not  attempted  to  carry 
his  process  out  further  ?  Is  it  not  because  they  have  found 
that  they  can  get  on  faster  with  their  old  tools  ? 

B. 

Because  they  think  they  can  get  on  faster  ;  you  cannot 
say  they  have  found  it  until  they  have  tried. 


Have  they  not  tried  Bacon's  way  partially,  and  found  it 
not  so  handy  ?  Has  not  Sir  John  Herschel,  for  instance, 
tried  the  use  of  his  famous  classification  of  Instances,  and 
pronounced  it  "  more  apparent  than  real  ?  "  And  is  it  not 
a  fact  that  no  single  discovery  of  importance  has  been  actu- 
ally made  by  proceeding   according  to  the  method  recom- 


THE  PARASCEVE.  23 

mended  by  Bacon  ?     I  am  sure  I  have  heard  as  much  re- 
ported upon  the  authority  of  a  very  eminent  modern  writer 

upon  these  subjects. 

B. 

So  have  I.  And  I  can  well  believe  that  the  use  of 
Bacon's  "  Prerogatives  of  Instances,"  in  the  way  they  have 
been  used,  is  not  much ;  and  for  the  reason  given  by  Her- 
schel,  viz.,  because  the  same  judgment  which  enables  you 
to  assign  the  Instance  its  proper  class,  enables  you,  without 
that  assignation,  to  recognize  its  proper  value.  Therefore 
so  long  as  the  task  of  gathering  his  Instances  as  they  grow 
wTild  in  the  woods  is  left  to  the  Interpreter  of  Nature  him- 
self, there  is  little  use  in  a  formal  classification  ;  he  knows 
exactly  what  he  wants ;  what  is  not  to  his  purpose  he  need 
not  trouble  himself  with  ;  what  is  to  his  purpose  he  can 
apply  to  that  purpose  at  once.  And  each  several  man  of 
genius  will  no  doubt  acquire  a  knack  of  his  own  by  which 
he  will  arrive  at  his  results  faster  than  by  any  formal 
method.  But  suppose  the  Interpreter  wrants  to  use  the 
help  of  other  people,  to  whom  he  cannot  impart  his  own 
genius  or  his  peculiar  gift  of  knowing  at  first  sight  what  is 
to  the  purpose  and  what  not.  He  wants  them  to  assist  him 
in  gathering  materials.  How  shall  he  direct  them  in  their 
task  so  that  their  labours  may  be  available  for  himself?  I 
take ,  it,  he  must  distribute  the  work  among  several  and 
make  it  pass  through  several  processes.  One  man  may 
be  used  to  make  a  rough  and  general  collection,  —  what 
we  call  an  omnium  gatherum.  Another  must  be  employed 
to  reduce  the  confused  mass  into  some  order  fit  for  ref- 
erence. A  third  to  clear  it  of  superfluities  and  rubbish. 
A  fourth  must  be  taught  to  classify  and  arrange  what  re- 
mains. And  here  I  cannot  but  think  that  Bacon's  arrange- 
ment of  Instances  according  to  what  he  calls  their  Preroga- 
tives, or  some  better  arrangement  of  the  same  kind  which 
experience  ought  to  suggest,  would  be  found  to  be  of  great 
value  ;  especially  when  it  is  proposed  to  make  through  all 


24  PREFACE  TO 

the  regions  of  Nature  separate  collections  of  this  kind  such 
as  may  combine  into  one  general  collection.  For  though  it 
be  true  that  as  long  as  each  man  works  only  for  himself,  he 
may  trust  to  the  usus  uni  rei  deditus  for  finding  out  the 
method  of  proceeding  which  best  suits  the  trick  of  his  own 
mind,  —  and  each  will  probably  pursue  a  different  method, 
—  yet  when  many  men's  labours  are  to  be  gathered  into  one 
table,  any  collector  of  statistics  will  tell  you  that  they  must 
all  work  according  to  a  common  pattern.  And  in  the  sub- 
ject we  are  speaking  of  which  is  coextensive  with  the  mind 
of  man  on  one  side  and  the  nature  of  things  on  the  other, 
that  will  undoubtedly  be  the  best  pattern  which  is  framed 
upon  the  justest  theory  of  the  human  understanding  ;  —  for 
which  distinction  Bacon's  would  seem  to  be  no  unlikely 
candidate. 

However  I  am  here  again  getting  out  of  my  province.  It 
may  be  that  Bacon's  project  was  visionary ;  or  it  may  be 
that  it  is  only  thought  visionary,  because  since  his  death  no 
heart  has  been  created  large  enough  to  believe  it  practica- 
ble. The  philosophers  must  settle  that  among  themselves. 
But  be  the  cause  what  it  will,  it  is  clear  to  me  on  the  one 
hand  that  the  thing  has  not  been  seriously  attempted ;  and 
on  the  other,  that  Bacon  was  fully  satisfied  that  nothing  of 
worth  could  be  hoped  for  without  it ;  therefore  that  we  have 
no  right  to  impute  to  him  either  the  credit  of  all  that  has 
been  done  by  the  new  philosophy,  or  the  discredit  of  all  that 
has  been  left  undone. 

A. 

Certainly  not ;  if  you  are  right  as  to  the  fact.  But  I  still 
think  there  must  be  some  mistake.  How  is  it  possible  that 
among  so  many  distinguished  men  as  have  studied  Bacon's 
philosophy  with  so  much  reverence,  such  a  large  feature 
can  have  been  overlooked? 

B. 

I  cannot  pretend  to  explain  that.     But  an  appeal  to  one's 


THE   PARASCEVE.  25 

own  eyes  is  always  lawful.  Here  is  one  passage  which  is 
enough  by  itself  to  settle  the  question.  If  you  are  not  satis- 
fied with  it,  I  can  quote  half  a  dozen  more  to  the  same  effect : 
"  Illud  interim  quod  scepe  diximus  etiam  hoc  loco  prcecipue 
repetendum  est  —  " 

A. 

Translate ;  if  you  would  have  me  follow. 

B. 

"I  must  repeat  here  again  what  I  have  so  often  said;  —  that 
though  all  the  wits  of  all  the  ages  should  meet  in  one,  —  though 
the  whole  human  race  should  make  Philosophy  their  sole  business, 
—  though  the  whole  earth  were  nothing  but  colleges  and  acade- 
mies and  schools  of  learned  men,  —  yet  without  such  a  natural 
and  experimental  history  as  I  am  going  to  describe,  no  progress 
worthy  of  the  human  race  in  Philosophy  and  the  Sciences  could 
possibly  be  made :  whereas  if  such  a  history  were  once  provided 
and  well  ordered,  with  the  addition  of  such  auxiliary  and  light- 
giving  experiments  as  the  course  of  Interpretation  would  itself 
suggest,  the  investigation  of  Nature  and  of  all  sciences  would  be 
the  work  only  of  a  few  years.  Either  this  must  be  done,  there- 
fore, or  the  business  must  be  abandoned.  For  in  this  way  and 
in  this  way  only  can  the  foundation  be  laid  of  a  true  and  active 
Philosophy." 

A. 

Where  does  he  say  that? 

B. 

In  the  Preface  to  what  he  calls  the  "  Parasceve  ad  His- 
toriam  naturalem  et  experimentalem"  which  is  in  fact  noth- 
ing more  than  a  description  of  the  sort  of  history  which  he 
wanted,  —  such  a  history  as  a  true  Philosophy  might  be 
built  upon,  —  with  directions  to  be  observed  in  collecting 
it.  He  published  it  (somewhat  out  of  its  proper  place)  in 
the  same  volume  with  the  Novum  Organum,  in  order  that, 
if  possible,  men  might  be  set  about  the  work  at  once  ;  of 
such  primary  importance  did  he  hold  it  to  be.     If  you  dis- 


26  PREFACE  TO 

trust  my  translation,  take  it  in  his  own  English.  In  pre- 
senting the  Novum  Organum  to  the  King,  after  explaining 
the  nature  and  objects  of  the  work  and  his  reason  for  pub- 
lishing it  in  an  imperfect  shape,  he  adds,  "  There  is  another 
reason  for  my  so  doing  ;  which  is  to  try  whether  I  can  get 
help  in  one  intended  part  of  this  work,  namely  the  compil- 
ing of  a  natural  and  experimental  history,  which  must  be  the 
main  foundation  of  a  true  and  active  philosophy"  And  again 
about  a  week  after,  in  reply  to  the  King's  gracious  acknowl- 
edgement of  the  book,  —  "  This  comfortable  beginning  makes 
me  hope  further  that  your  Majesty  will  be  aiding  to  me  in 
setting  men  on  work  for  the  collecting  of  a  natural  and  ex- 
perimental history,  which  is  basis  totius  negotii."  And  this 
was  no  after-thought,  but  an  essential  feature  of  his  design  as 
he  had  conceived  it  at  least  sixteen  years  before.  There  is 
extant  a  description  of  this  proposed  history,  which  appears 
to  have  been  written  as  early  as  1604  ;  and  though  the  only 
copy  that  I  know  of  is  in  an  imperfect  and  mutilated  manu- 
script, enough  remains  to  show  that  in  all  its  material  feat- 
ures it  agreed  exactly  with  the  description  set  forth  in  the 
Parasceve. 

Now  you  know  I  am  not  going  to  discuss  the  merit  of  his 
plan.  It  may  (as  I  said)  have  been  all  a  delusion.  But 
grant  it  a  delusion  —  still  it  was  a  delusion  under  which  he 
was  actually  labouring.  If  every  man  of  science  that  ever 
lived  had  considered  it  and  pronounced  it  puerile  and  ridicu- 
lous, still  their  unanimous  verdict  could  not,  in  the  face  of 
his  own  repeated  and  earnest  declarations,  persuade  me  that 
it  was  not  an  essential  part  of  Bacon's  scheme ;  that  it  was 
not  (in  his  perfect  and  rooted  judgment)  the  one  key  to  the 
cipher  in  which  the  fortunes  of  the  human  race  are  locked 
up,  —  the  one  thing  with  which  all  might  be  done ;  without 
which  nothing.  And  this  is  all  that  is  necessary  for  our 
present  business.  For  we  are  not  discussing  his  philo- 
sophical capacity,  but  his  personal  character  and  purposes 
as  illustrated  by  the  tenour  of  his  life. 


THE  PARASCEVE.  27 

Such  in  1847  were  my  reasons  for  rejecting  as  un- 
satisfactory all  the  explanations  I  had  then  met  with 
of  the  distinctive  peculiarity  of  the  Baconian  philoso- 
phy, and  such  the  result  of  my  attempt  to  find  a  more 
satisfactory  one  for  myself. 

In  rejecting  former  explanations  as  unsatisfactory, 
Mr.  Ellis,  it  will  be  seen,  concurs  with  me,  and  for 
much  the  same  reason.  According  to  them  "  it  be- 
comes," he  says,  "  impossible  to  justify  or  to  under- 
stand Bacon's  assertion  that  his  system  was  essentially 
new."  He  then  proceeds  to  point  out  one  great  pecu- 
liarity by  which  it  aspired  to  differ  from  all  former 
systems  —  a  peculiarity  residing  in  the  supposed  per- 
fection of  the  logical  machinery  ;  which,  since  it  would 
of  itself  account  for  Bacon's  belief  of  its  importance  no 
less  than  for  his  assertion  of  its  novelty,  does  certainly 
supply  a  new  explanation  unencumbered  with  the  diffi- 
culties pointed  out  in  the  foregoing  extract.  But  there 
is  another  difficulty  which  it  leaves  behind.  It  is  im- 
possible, I  think,  to  reconcile  with  this  supposition  the 
course  which  Bacon  afterwards  took  in  expounding 
and  developing  his  system.  For  if  the  great  secret 
which  he  had,  or  thought  he  had,  in  his  keeping,  lay 
only,  or  even  chiefly,  in  the  perfection  of  the  logical 
machinery — in  the  method  of  induction  ;  if  this  method 
was  a  kind  of  mechanical  process  —  an  organum  or  en- 
gine—  at  once  "  wholly  new,"  "universally  applica- 
ble," "  in  all  cases  infallible,"  and  such  as  anybody 
might  manage ;  if  his  explanation  of  this  method  in 
the  second  book  of  the  Novum  Organum  is  so  incom- 
plete that  it  leaves  all  the  principal  practical  difficul- 
ties unexplained  ;  and  if  it  was  a  thing  which  nobody 
but  himself  had  any  notion  of,  or  any  belief  in  ;  how 


28  PREFACE  TO 

is  it  that,  during  the  remaining  five  years  of  his  life  — 
years  of  eager  and  unremitting  labour,  devoted  almost 
exclusively  to  the  exposition  of  his  philosophy  —  he 
made  no  attempt  to  complete  the  explanation  of  it  ? 
Why  did  he  leave  the  Novum  Organum  as  it  was, 
being  a  work  which  he  could  have  completed  alone, 
and  which  indeed  he  only  could  have  completed,  and 
apply  himself  with  advised  and  deliberate  industry  to 
the  collection  of  Natural  History  ;  a  work  which  he 
knew  he  could  not  carry  to  perfection  himself,  even 
in  any  of  its  parts ;  which  he  had  once  thought  it  a 
waste  of  time  to  employ  himself  upon,  as  being  within 
every  man's  capacity ;  concerning  the  execution  of 
which  he  had  already  given  sufficient  general  direc- 
tions ;  and  of  which,  even  when  accomplished,  the 
right  use  could  not  be  made  except  in  virtue  of  that 
very  method  or  logical  machinery,  the  constitution  and 
management  of  which  still  remained  to  be  explained  ? 
It  was  not  that  he  had  changed  his  opinion  as  to  the 
value  of  it :  His  sense  of  the  difficulties  may  have  in- 
creased, his  views  as  to  details  may  have  altered  ;  but 
there  is  no  reason  to  think  that  he  ever  lost  any  part  of 
his  faith  either  in  the  importance  or  in  the  practicability 
of  it.  It  was  not  that  when  he  came  to  closer  quar- 
ters with  the  subject,  he  felt  that  he  was  himself  un- 
able to  deal  with  it :  Two  years  after  the  publication 
of  the  first  part  of  the  Novum  Organum,  and  three 
years  before  his  death,  he  speaks  of  the  second  part 
as  a  thing  yet  to  be  done,  but  adds,  "  quam  tamen 
animo  jam  complexus  et  metitus  sum."  l  It  was  not 
that  he  thought  the  description  he  had  already  given 
sufficient :     In  the   winter  of  1622,  he  tells  us  that 

1  Letter  to  Fulgenzio. 


THE  PARASCEVE.  29 

there  are  "  haud  pauca,  eaque  ex  prcecipuis,"  still  want- 
ing. It  was  not  that  he  had  found  any  disciple  or 
fellow-labourer  to  whom  he  might  intrust  the  comple- 
tion of  his  unfinished  task :  To  the  very  last  he  felt 
himself  alone  in  his  work.  It  was  not  from  inadver- 
tence :  He  left  the  Novum  Organum  for  the  Natural 
History  deliberately,  because  it  seemed  upon  considera- 
tion the  better  and  more  advisable  course ;  "  quare 
omnino  et  ante  omnia  in  hoc  incumbere  satius  et  con- 
sultius  visum  est."  It  was  not  that  he  wanted  either 
time  or  industry  ;  for  during  the  five  succeeding  years 
he  completed  the  De  Augmentis,  and  composed  his  his- 
tories of  the  Winds,  of  Life  and  Death,  of  Dense  and 
Rare;  his  lost  treatise  on  Heavy  and  Light,  his  lost 
Abecedarium  Naturae,  his  New  Atlantis,  his  Sylva  Syl- 
varum.  Why  did  he  employ  no  part  of  that  time  in 
completing  the  description  of  the  new  machine  ?  in 
explaining  how  he  proposed  to  supply  the  defects1 
and  rectify  the  errors  2  of  the  imperfect  logical  process 
which  he  had  already  exhibited  ;  how  to  adapt  the 
mode  of  inquiry  to  the  nature  of  the  subject ; 3  how  to 
determine  what  questions  ought  to  be  dealt  with  first, 
—  what  "  natures'1  to  have  precedence  in  the  order 
of  inquiry  ;  4  above  all,  how  to  ascertain  where  the 
inquiry  might  safely  terminate  as  having  left  no  "  na- 
ture" in  the  universe  unchallenged,5  —  a  security  with- 
out which  the  whole  process  must  always  have  been  in 


1  De  Adminiculis  Inductionis. 

2  De  Rectificatione  Inductionis. 

8  De  Variatione  Inquisitionis  pro  natura  subjecti. 

4  De  Praerogativis  Naturarum   quatenus  ad  inquisitionem,  sive   de  eo 
quod  inquirendum  est  prius  et  posterius. 

5  De  Terminis  Inquisitionis,  sive  de  Synopsi  omnium  naturartim  in  uni- 
verso. 


30  PREFACE  TO 

danger  of  vitiation  from  an  u  instance  contradictory  " 
remaining  behind?  To  me  the  question  appears  to 
admit  of  but  one  answer.  He  considered  the  collec- 
tion of  natural  history  upon  the  plan  he  meditated,  to 
be,  in  practice  at  least,  a  more  important  part  of  his 
philosophy  than  the  Organum  itself,  —  a  work  of  which 
the  nature  and  importance  more  needed  to  be  pressed 
upon  the  attention  of  mankind,  —  of  which  the  neg- 
lect would  be  more  fatal  to  the  progress  of  science. 
That  this  was  in  fact  his  opinion  at  the  very  time  he 
was  composing  the  Novum  Organum.  may  be  inferred 
from  the  last  aphorism  of  the  first  book,  as  I  have 
pointed  out  at  the  end  of  the  preface.  That  he  was 
still  of  the  same  opinion  two  years  after,  we  have  his 
own  express  declaration  in  the  Auctoris  monitum  pre- 
fixed to  the  History  of  the  Winds,  where  he  explains 
his  motives  for  going  on  with  the  third  part  of  the  In- 
stauratio,  instead  of  finishing  the  second.  It  had  oc- 
curred to  him,  he  there  tells  us,  that  if  the  Organum 
should  fall  into  the  hands  of  some  man  of  genius  capa- 
ble of  understanding  and  willing  to  use  it,  still  without 
a  natural  history  of  the  proper  kind  provided  to  his 
hand,  he  would  not  know  how  to  proceed ;  whereas 
if  a  full  and  faithful  history  of  nature  and  the  arts  were 
set  before  him,  he  might  succeed  even  by  the  old  method 
— "  licet  via  veteri  pergere  malint,  nee  via  nostri  or- 
gani  (quae  ut  nobis  videtur  aut  unica  est  aut  optima) 
uti  "  —  in  building  upon  it  something  of  solid  worth. 
"  Itaque  hue  res  redit,"  he  concludes;  "  ut  organum 
nostrum,  etiamsi  fuerit  absolutum,  absque  historid  natur 
rali  non  multum,  historia  naturalis  absque  organo  non 
parum,  instaurationem  scientiarum  sit  provectura."  I 
know  not  how  therefore  to  escape  the  conclusion  that, 


THE  PARASCEVE.  31 

in  Bacon's  own  estimate  of  his  own  system,  the  Nat- 
ural History  held  the  place  of  first  importance.  He 
regarded  it  as  not  less  new  2  than  the  new  method,  and 
as  more  indispensable.  Though  the  "via  nostri organi" 
still  appeared  to  him  to  be  "  aut  unica  aut  optima" 
something  of  substantial  worth  might,  he  thought,  be 
accomplished  without  it.  Without  a  natural  history 
"  tali  qualem  nunc  prsecipiemus,"  he  thought  no  ad- 
vance of  any  value  could  possibly  be  made. 

What  may  be  the  real  value  of  this  part  of  Bacon's 
system  is,  of  course,  quite  another  question.  The  evi- 
dence just  adduced  goes  only  to  show  what  was  the 
value  which  he  himself  set  upon  it,  and  affects  the 
question  no  otherwise  than  by  giving  it  a  new  inter- 
est, and  suggesting  the  expediency  of  considering  more 
carefully  than  has  yet,  I  think,  been  done,  whether 
his  advice  on  this  head  might  not  be  followed — I  do 
not  say  as  far  as  he  intended  —  but  much  further  than 
has  yet  been  tried;  with  effects  —  I  do  not  say  such 
as  he  anticipated  —  but  larger  than  we  are  likely  to 
get  any  other  way. 

That  he  himself  indeed,  even  if  all  mankind  had 
united  to  carry  his  plan  into  effect,  would  have  been 
disappointed  with  the  result,  I  have  little  doubt.  For 
I  suppose  the  collected  observations  of  all  the  world, 
—  reduced  to  writing,  digested,  and  brought  into  his 
study,  —  would  not  have  sufficed  to  give  him  that 
knowledge  of  the  forms  of  nature  which  was  to  carry 

1  His  assertion  of  the  novelty  is  as  strong  in  the  one  case  as  in  the  other. 
"Atque  hoc  posterius  [viz.  the  use  of  natural  history,  "  tanquam  materia 
prima  philosophise  atque  verae  inductionis  supellex  sive  sylva"]  nunc 
agjitur ;  nunc  inquam,  neque  unquam  antehac." 


32  PREFACE   TO 

with  it  the  command  over  her  powers.  He  would 
have  found  no  doubt,  upon  trial,  that  his  scheme  in- 
volved difficulties  of  which  he  had  formed  no  concep- 
tion. He  would  have  found  that  the  facts  which  must 
be  known  in  order  to  complete  the  three  tables  of  com- 
parence,  and  to  "  perfect  the  exclusiva"  were  so  infinite 
in  number  that  to  gather  them  by  simple  observation 
without  some  theoretic  principle  of  selection  would  be 
an  endless  task,  and  to  deal  with  them  when  gathered 
a  hopeless  one.  He  might  still  indeed  have  hoped  to 
arrive  ultimately  at  an  alphabet  of  nature  (her  princi- 
ples being  probably  few  and  simple,  though  her  phe- 
nomena so  enormously  complex)  ;  but  he  would  have 
found  that  a  dictionary  or  index  of  nature  (and  such 
was  to  be  the  office  of  the  Natural  History*),  to  be  com- 
plete enough  for  the  purposes  of  the  Novum  Organum, 
must  be  nearly  as  voluminous  as  Nature  herself.  He 
would  have  found  it  necessary,  therefore  (as  I  suppose 
all  inventors  have  done  both  before  and  since  his  time), 
to  make  material  changes  in  his  original  plan  of  opera- 
tion, and  to  reduce  his  hopes  far  below  their  original 
dimensions.  But  a  man  may  be  in  the  right  way  to 
his  end,  though  the  end  itself  be  further  off  than  he 
imagines ;  and  before  we  cast  Bacon's  plan  finally 
aside,  we  may  be  fairly  called  upon  to  show  either  that 
the  way  he  wanted  us  to  go  is  in  its  nature  impracti- 
cable, or  that  there  is  better  hope  of  arriving  at  the 
desired  end  by  some  other. 

Mr.  Ellis's  judgment  upon  the  first  point  may  be 
partly  gathered  from  his  general  remarks  upon  the 
third  part  of  the  Instauratio  ;  but  I  am  fortunately  in 
possession  of  his  opinion  (called  forth  by  the  exposition 
of  my  own  views  in  the  dialogue  above  quoted)  upon 


THE  PARASCEVE.  33 

the  specific  practical  question  now  under  discussion. 
It  was  communicated  to  me  in  a  letter  dated  13th  Sep- 
tember, 1847,  and  appears  to  contain  his  deliberate 
judgment  as  to  the  practicability  of  making  a  collection 
of  natural  history,  such  as  would  be  available  for  scien- 
tific purposes,  in  the  manner  in  which  Bacon  proposed 
to  have  it  made. 

"  That  it  is  impossible  (he  says)  to  sever  the  busi- 
ness of  experiment  and  observation  from  that  of  the- 
orising, it  would  perhaps  be  rash  to  affirm.  But  it 
seems  to  me  that  such  a  severance  could  hardly  be 
effected.  A  transcript  of  nature,  if  I  may  so  express 
myself,  —  that  is,  such  a  collection  of  observed  phe- 
nomena as  would  serve  as  the  basis  and  materials  of  a 
system  of  natural  philosophy,  —  would  be  like  nature 
itself  infinite  in  extent  and  variety.  No  such  collec- 
tion could  be  formed  ;  and,  were  it  formed,  general 
laws  and  principles  would  be  as  much  hidden  in  a  mass 
of  details  as  they  are  in  the  world  of  phenomena. 

"  The  marshalling  idea,  teaching  the  philosopher 
what  observations  he  is  to  make,  what  experiments  to 
try,  seems  necessary  in  order  to  deliver  him  from  this 
difficulty.  Can  we  conceive  that  such  experiments  as 
those  of  Faraday  could  have  preceded  the  formation  of 
any  hypothesis  ?  You  allude,  I  think,  to  what  has  been 
done  in  the  way  of  systematic  observation  with  refer- 
ence to  terrestrial  magnetism.  And  beyond  all  doubt 
the  division  of  labor  is  possible  and  necessary  in  many 
scientific  inquiries.  But  then  this  separating  of  the 
observer  from  the  theoriser  is  only  possible  (at  least,  in 
such  a  case  as  that  of  magnetism)  when  the  latter  can 
tell  his  "  bajulus  "  what  experiments  he  is  to  make,  and 
how  thev  are  to  be  made.     As  a  matter  of  fact,  the 

VOL.   II.  3 


34  PREFACE  TO 

memoirs  of  Gauss,  which  have  done  so  much  to  en- 
courage systematic  observation  of  terrestrial  magnet- 
ism, contain  many  results  of  theory  directly  bearing 
on  observation  ;  e.  g.,  the  method  of  determining  the 

absolute  measure  of  magnetism. 

***** 

"  Of  course  I  remember  that  Bacon  speaks  of  ex- 
periments to  be  suggested  by  theory  :  as  for  instance  in 
Solomon's  house  ;  all  I  mean  is,  that  it  seems  doubtful 
whether  a  large  collection  of  facts  can  in  most  sciences 
be  made  useful,  unless  some  theory  has  guided  its  for- 
mation." 

Now  I  am  quite  willing  to  accept  this  judgment  as 
perfectly  sound  and  just ;  as  pointing  truly  at  the 
practical  difficulties  involved  in  Bacon's  scheme,  and 
proving  that  it  could  not  be  carried  out  completely  on 
the  plan  he  proposed,  or  attain  completely  the  end  at 
which  he  aimed ;  and  certainly,  if  I  thought  that  such 
completeness  was  a  condition  absolutely  essential,  — 
that,  unless  observation  could  be  carried  on  without 
any  help  whatever  from  theory,  the  work  could  not 
proceed  at  all  ;  or  that  the  results  of  observation  so 
conducted  could  be  of  no  scientific  value  unless  they 
amounted  to  a  perfect  "transcript  of  nature  ;"  —  if  I 
thought,  in  short,  it  was  a  scheme  wdiich,  unless  it  led 
to  everything,  would  lead  to  nothing,  —  I  should  accept 
these  remarks  as  disposing  finally  of  the  whole  ques- 
tion. But  why  should  I  think  so?  That  the  sever- 
ance of  theory  and  observation  should  be  absolute  does 
not  appear  to  me  to  be  at  all  necessary  for  the  practical 
prosecution  of  the  enterprise  ;  I  can  hardly  think  that 
it  even  formed  part  of  the  original  design  ;  and  though 
it  is  true  that  the  collection  of  natural  history  could  not 


THE  PAEASCEVE.  35 

have  been  used  in  the  way  Bacon  proposed,  unless  it 
were  more  complete  than  it  ever  could  have  been  made, 
yet  for  use  in  the  ordinary  way  (and  this  was  certainly 
one  of  the  uses  he  contemplated  for  it)  its  value  would 
be  increased  by  every  new  observation  ;  and  who  can 
say  at  what  point  observations  so  conducted  must  ne- 
cessarily stop  ? 

That  Bacon  intended  one  set  of  men  to  be  employ- 
ed in  collecting  facts,  and  another  in  deriving  conse- 
quences  from  them,  is  no  doubt  true.  Unless  theory  and 
observation  could  be  so  far  separated  as  to  admit  prac- 
tically of  such  a  distribution  of  parts,  his  plan  must  no 
doubt  have  been  given  up  ;  and  it  is  objected  that  this 
distribution  is  practically  impossible,  because  the  ob- 
servers, unless  they  had  some  precedent  theory  to  guide 
them,  could  never  know  what  observations  to  make  in 
order  to  bring  out  the  facts  which  the  theorist  requires 
to  know.  I  cannot  but  think,  however,  that  this  ob- 
jection supposes  a  separation  of  the  two  functions  far 
more  complete  than  Bacon  ever  contemplated.  He 
may  have  used  words  which  in  strict  logical  construc- 
tion imply  such  a  kind  of  separation  ;  but  if  so,  his 
words  meant  more  than  he  himself  meant.  His  intel- 
lect was  remarkable  for  breadth  rather  than  subtlety,  — 
quicker,  to  use  his  own  division,  in  perceiving  resem- 
blances than  distinctions,  —  and  in  writing  he  always 
aimed  at  conciseness,  force,  point,  picturesqueness,  and 
at  making  himself  plain  to  common  understandings,  far 
more  than  at  metaphysical  exactness  of  expression. 
Now,  however  true  it  may  be,  as  a  metaphysical  prop- 
osition, that  some  amount  of  theory  is  involved  in  every 
observation,  and  still  more  in  every  series  of  observa- 
tions, it  is  no  less  true,  as  a  familiar  fact,  that  observa- 


36  PREFACE  TO 

tions  made  by  one  man,  without  conscious  reference 
to  any  theory  whatever,  may  be  perfectly  available  to 
another  with  reference  to  theories  of  which  the  first 
never  heard  or  dreamed.  Colonel  Reid's  theory  of 
storms,  for  instance,  was  worked  out,  I  am  told,  not  in 
the  West  Indies  among  the  hurricanes,  but  at  the  Ad- 
miralty among  the  ships'  logs.  And  though  Bacon 
would  never  have  denied  that  many  results  of  theory 
go  to  the  correct  keeping  of  a  ship's  log,  who  can  doubt 
that  a  collection  of  logs  kept  during  hurricanes  would 
have  been  accepted  by  him  as  a  most  valuable  contri- 
bution to  a  history  of  the  winds,  and  a  good  specimen 
of  the  very  thing  he  wanted  ?  It  would  be  easy  to  add 
more  instances  ;  but  I  suppose  nobody  will  deny  that, 
in  this  sense,  observation  and  theory  can  be  carried  on 
apart  and  by  different  persons.  And  if  it  be  objected 
that  the  observers  will  never  hit  upon  all  the  facts 
which  are  necessary  to  suggest  or  establish  the  theory, 
unless  their  observations  be  renewed  again  and  again 
under  directions  devised  by  the  theorist  with  special 
reference  to  what  he  wants  to  know,  I  reply  by  asking 
what  is  to  prevent  the  renewal  of  them,  under  direc- 
tions so  devised,  as  often  as  necessary  ?  a  thing  (I  may 
observe)  which  Bacon  himself  distinctly  intended. 
"  Illud  interim,"  he  says,  after  giving  an  example  of 
a  "  topica  particularis  "  in  the  De  Augmentis,  "  quod 
monere  occoepimus  iterum  monemus,  nempe  ut  homi- 
nes debeant  topicas  particulars  suas  alternare,  ita  ut 
post  majores  progressus  aliquos  in  inquisitione  factos, 
aliam  et  subinde  aliam  instituant  topicam,  si  modo  scien- 
tiarum  fastigia  conscendere  cupiant."  Now  if  the  di- 
rections, judicious  to  begin  with,  be  judiciously  varied 
and  repeated  as  the  inquiry  proceeds,  an  immense  mass 


THE  PARASCEVE.  37 

of  observations  of  the  greatest  importance  to  science 
might  surely  be  collected  in  this  very  way.  Nay,  in 
subjects  which  have  their  phenomena  spread  far  and 
wide  over  the  world  (like  winds,  seasons,  and  oceanic 
or  atmospheric  currents),  it  is  in  the  gradual  accumu- 
lation of  observations  so  made  that  our  only  hope  lies 
of  ever  coming  to  understand  their  laws  at  all  ;  and  if 
we  cannot  cause  them  to  be  collected  under  direction 
and  design,  we  must  wait  till  they  accumulate  by  acci- 
dent. For  it  is  manifestly  impossible  that  in  such  sub- 
jects as  these,  philosophers  should  provide  themselves 
with  all  the  facts  which  they  want  unless  they  can  use 
the  help  of  those  who  are  not  philosophers.  What 
science  deals  with  phenomena  more  subtle  and  delicate 
than  meteorology  ?  Yet  hear  Sir  John  Herschel.  "  It 
happens  fortunately  that  almost  every  datum  which  the 
scientific  meteorologist  can  require  is  furnished  in  its 
best  and  most  available  state  by  that  definite  systematic 
process  known  as  the  "  keeping  a  meteorological  register" 
which  consists  in  noting  at  stated  hours  of  every  day 
the  readings  of  all  the  meteorological  instruments  at 
command,  as  well  as  all  such  facts  or  indications  of 
wind  and  weather  as  are  susceptible  of  being  definitely 
described  and  estimated  without  instrumental  aid.  Oc- 
casional observations  apply  to  occasional  and  remark- 
able phenomena,  and  are  by  no  means  to  be  neglected ; 
but  it  is  to  the  regular  meteorological  register,  steadily 
and  perseveringly  kept  throughout  the  whole  of  every  voy- 
age, that  we  must  look  for  the  development  of  the  great 
laws  of  this  science"  1 

1  Manual  of  Scientific  Inquiry,  prepared  for  the  use  of  officers  in  Her 
Majesty's  navy  and  travellers  in  general.  Edited  by  Sir  John  F.  W.  Her- 
schel, Bt.,  p.  281. 


38  PREFACE  TO 

Between  the  officers  of  Her  Majesty's  navy  register- 
ing the  readings  of  their  instruments  in  all  latitudes 
and  longitudes,  and  the  man  of  science  in  his  study 
deducing  the  laws  of  meteorology  from  a  comparison 
of  the  results,  the  division  of  labour  is  surely  as  com- 
plete as  Bacon  would  have  desired.  Nor  would  the 
scientific  directions  previously  furnished  to  the  offi- 
cers for  their  guidance,  directions  when,  where,  what, 
and  how  to  observe  and  record,  —  though  containing 
"  many  results  of  theory  bearing  upon  observation,"  — 
have  seemed  to  him  either  objectionable  or  superflu- 
ous :  on  the  contrary,  such  directions  form  part  of  his 
own  design  as  explained  by  himself.  In  the  conclud- 
ing paragraph  of  the  tract  which  has  suggested  these 
remarks  he  distinctly  announces  his  intention  to  draw 
up  certain  heads  of  inquiry  showing  what  points  with 
reference  to  each  subject  were  more  particularly  to  be 
observed.  And  though  he  did  not  live  to  execute  this 
part  of  his  design,  a  few  fragments  remaining  among 
his  papers  show  in  what  manner  he  proposed  to  pro- 
ceed. And  (if  an  idle  looker-on  who  can  offer  no 
help  in  the  work  may  presume  to  offer  an  opinion)  I 
could  wish  that  men  of  science  would  apply  them- 
selves earnestly  to  the  solution  of  this  practical  prob- 
lem :  What  measures  are  to  be  taken  in  order  that 
the  greatest  variety  of  judicious  observations  of  nature 
all  over  the  world  may  be  carried  on  in  concert  upon 
a  scientific  plan,  and  brought  to  a  common  centre? 
With  reference  to  some  particular  subjects,  such  meas- 
ures have  been  of  late  years  taken  on  a  scale  of  Bacon- 
ian magnitude.  The  system  of  observations  instituted 
by  the  Great  British  Association  with  respect  to  Ter- 
restrial Magnetism,  if  I  am  rightly  informed  as  to  the 


THE  PARASCEVE.  39 

nature  and  scale  of  it,  is  one  which  Bacon  would  have 
welcomed  as  he  welcomed  the  first  tidings  from  Galileo's 
telescope ;  he  would  have  accepted  it  as  an  enterprise 
"  dignum  humano  genere."  A  similar  system  of  con- 
certed observations  is  now  in  contemplation  with  re- 
gard to  oceanic  currents.  As  a  specimen  of  the  same 
thing  in  a  more  general  character,  take  the  "Admiralty 
Manual  of  Scientific  Inquiry,"  to  which  I  have  already 
referred ;  a  book  of  practical  directions  drawn  up  by 
some  of  the  most  eminent  scientific  men  of  our  day 
with  special  reference  to  the  progress  of  science  in 
several  of  its  most  important  departments  ;  directions 
addressed  not  to  men  who  are  themselves  engaged  in 
the  theoretical  investigation  of  the  subjects,  or  guided 
by  any  "  marshalling  idea,"  but  to  "  officers  of  the 
navy  and  travellers  in  general,"  telling  them  what 
things  to  observe,  in  order  that  their  observations 
may  be  available  for  the  purposes  of  scientific  in- 
quiry. These  are  exactly  what  Bacon  would  have 
called  "  Topicae  Inquisitionis," — instructions  for  the 
examination  of  Nature  "  super  articulos ; "  and  the 
wrhole  scheme  is  in  perfect  accordance,  so  far  as  it 
goes,  with  Bacon's  notion  of  the  way  in  which  men 
might  be  set  on  work  for  the  completing  of  a  natural 
and  experimental  history.  Why  should  it  not  go  fur- 
ther ?  Who  can  believe  that  the  subjects  contained  in 
this  little  volume  are  the  only  subjects  to  which  this 
method  of  collecting  observations  can  be  applied  ?  who 
venture  to  fix  the  limit  beyond  which,  under  such  a 
system  sagaciously  devised,  wisely  administered,  ener- 
getically carried  out,  and  extended  to  all  the  depart- 
ments of  nature  which  admit  of  it,  human  discovery 
may  not  go?  —  J".  S. 


PARASCEVE 


AD 


HISTORIAI  NATUMLEM  ET  EXPEEIMENTALEM. 


DESCRIPTIO 
HISTORIC  NATURALIS  ET  EXPEEIIENTALIS, 

QUALIS    SUFFIC1AT    ET    SIT    IN    ORDINE 

AD    BASIN    ET    FUNDAMENTA 

PHILOSOPHISE    VERSE. 


Quod  Instaurationem  nostram  per  partes  edamus,  id 
eo  spectat  ut  aliquid  extra  periculum  ponatur.  Non 
absimilis  nos  movet  ratio  ut  aliam  quandam  operis 
particulam  jam  in  praesenti  subjungamus,  et  cum  iis 
quae  supra  absolvimus  una  edamus.  Ea  est  descriptio 
et  delineatio  Historiae  Naturalis  et  experimentalis,  ejus 
generis  quae  sit  in  ordine  ad  condendam  philosophiam, 
et  complectatur  materiem  probam,  copiosam,  et  apte 
digestam  ad  opus  interpretis  quod  succedit.  Huic 
autem  rei  locus  proprius  foret  quum  ad  Paraseevas 
Inquisitionis  ordine  deventum  fuerit.  Hoc  vero  prae- 
vertere,  nee  locum  proprium  expectare,  consultius 
nobis  videtur;  quod  hujusmodi  historia,  qualem  animo 
metimur  et  mox  describemus,  res  perquam  magnae 
sit  molis,  nee  sine  magnis  laboribus  et  sumptibus 
confiei  possit;  ut  quae  multorum  opera  indigeat,  et 
(ut  alibi  diximus)  opus  sit  quasi  regium.  Itaque 
occurrit  illud,  non  abs  re  fore  experiri  si  forte  haec 
aliquibus  aliis  curae  esse  possint,  ita  ut  dum  nos  de- 
stinata  ordine  perficiamus  haec  pars  quae  tarn  multiplex 


44  PARASCEVE  AD   HISTORIAM 

est  et  onerosa  etiam  vivis  nobis  (si  ita  divinae  placuerit 
majestati)  instrui  et  parari  possit,  aliis  una  nobiscum 
in  id  sedulo  incumbentibus  ;  praesertim  quum  vires 
nostra?  (si  in  hoc  soli  fuerimus)  vix  tantae  provinciae 
sufficere  videantur.  Etenim  quae  ad  opus  ipsum  in- 
tellects pertinent  nos  marte  nostro  fortasse  vince- 
mus.  At  intellectus  materialia  tarn  late  patent  ut 
ea  (tanquam  per  procuratores  et  rnercatores)  undique 
conquiri  et  importari  debeant.  Accedit  etiam  illud, 
quod  coeptis  nostris  vix  dignum  esse  aestimemus  ut 
in  re  tali  quae  fere  omnium  industriae  pateat  nos  ipsi 
tempus  teramus.  Quod  autem  caput  rei  est  ipsi  nunc 
praestabimus  ;  ut  ejusmodi  historiae  modum  et  descrip- 
tionem,  qualis  intention]  nostrae  satisfaciat,  diligenter 
et  exacte  proponamus ;  ne  homines  non  admoniti  aliud 
agant,  et  ad  exemplum  naturalium  historiarum  quae 
jam  in  usu  sunt  se  regant,  atque  ab  institute  nostro 
multum  aberrent.  Illud  interim  quod  saepe  diximus 
etiam  hoc  loco  praecipue  repetendum  est ;  non  si 
omnia  omnium  aetatum  ingenia  coivissent  aut  posthac 
coierint ;  non  si  universum  genus  humanum  philoso- 
phiae  dedisset  operam  aut  dederit,  et  totus  terrarum 
orbis  nihil  aliud  fuisset  aut  fuerit  quam  academiae  et 
collegia  et  scholae  virorum  doctorum  ;  tamen  absque 
tali  qualem  nunc  praecipiemus  Historia  Naturali  et 
Experimentali,  ullos  qui  genere  humano  digni  sint 
progressus  in  philosophia  et  scientiis  fieri  potuisse  aut 
posse.  Contra  vero,  comparata  et  bene  instructa  hu- 
jusmodi  historia,  additis  experimentis  auxiliaribus  et 
luciferis  quae  in  ipso  interpretationis  curriculo  occur- 
rent  aut  eruenda  erunt,  paucorum  annorum  opus 
futuram  esse  inquisitionem  naturae  et  scientiarum 
omnium.     Itaque  aut  hoc  agendum  est  aut  negotium 


NATURALEM  ET  EXPERIMENTALEM.  45 

deserendum.  Hoc  enim  solo  et  unico  modo  funda- 
menta  philosophise  verse  et  activae  stabiliri  possunt ; 
et  simul  perspicient  homines,  tanquam  ex  profundo 
somno  excitati,  quid  inter  ingenii  placita  et  com- 
menta  ac  veram  et  activam  philosophiam  intersit,  et 
quid  demum  sit  de  natura  naturam  ipsam  consulere. 
Primo  igitur  de  hujusmodi  historia  conficienda  prae- 
cepta  dabimus  in  genere ;  deinde  particularem  ejus 
figuram  hominibus  sub  oculos  ponemus,  inserentes 
interdum  non  minus  ad  quid  inquisitio  aptanda  et 
referenda  sit  quam  quid  quaeri  debeat ;  scilicet,  ut 
scopus  rei  bene  intellectus  et  praevisus  etiam  alia 
hominibus  in  mentem  redigat  quae  a  nobis  fortasse 
praetermissa  erunt.  Historiam  autem  istam  Historiam 
Primam  sive  Historiam  Matrem  appellare  consuevi- 
mus. 


APHORISMI 

DE    CONFICIENDA    HISTORIA    PRIMA, 


Aphorismus 


I. 
Natura  in  triplici  statu  ponitur  et  tanquam  regi- 
men subit  trinum.  Aut  enim  libera  est  et  cursu  suo 
ordinario  se  explicat,  aut  a  pravitatibus  et  insolentiis 
materiae  atque  ab  impedimentorum  violentia  de  statu 
suo  detruditur,  aut  ab  arte  et  ministerio  liumano  con- 
stringitur  et  fingitur.  Atque  primus  ille  status  ad 
species  rerum  refertur,  secundus  ad  monstra,  tertius 
ad  artificialia.  Etenim  in  artifieialibus  natura  jugum 
recipit  ab  imperio  hominis  ;  nunquam  enim  ilia  facta 
fuissent  absque  homine.  At  per  operam  et  ministe- 
rium  hominis  conspicitur  prorsus  nova  corporum  facies 
et  veluti  rerum  universitas  altera  sive  theatrum  alte- 
rum.  Triplex  itaque  est  historia  naturalis.  Tractat 
enim  aut  naturae  Libertatem  aut  Errores  aut  Vinculo, ; 
ut  non  male  earn  partiri  possimus  in  historiam  Genei*ati- 
onurn,  Prcetergenerationurn,  et  Artium ;  quarum  postre- 
mam  etiam  Mechanicam  et  Experimentalem  appellare 
consuevimus.  Neque  tamen  id  praecipimus  ut  haec  tria 
separatim  tractentur.  Quidni  enim  possint  historiae 
monstrorum  in  singulis  speciebus  cum  historia  ipsarum 
specierum  conjungi?    Etiam  artificialia  quandoque  cum 


48  PARASCEVK  AD   HISTORIAM 

speciebus  recte  conjunguntur,  quandoque  melius  sepa- 
rantur.  Quamobrem  e  re  nata  de  his  consilium  capere 
optimum  est.  Methodus  enim  iterationes  et  prolixi- 
tatem  gignit,  aeque  ubi  nimia  est  ac  ubi  nulla. 

ii. 

Historia  naturalis,  ut  subjecto  (quemadmodum  dix- 
imus)  triplex,  ita  usu  duplex  est.  Adhibetur  enim  aut 
propter  rerum  ipsarum  cognitionem  quae  historic  man- 
dantur,  aut  tanquam  materia  prima  philosophise  atque 
verse  inductionis  supellex  sive  sylva.  Atque  posterius 
hoc  nunc  agitur ;  nunc,  inquam,  neque  unquam  ante- 
hac.  Neque  enim  Aristoteles  aut  Theophrastus  aut 
Dioscorides  aut  Caius  Plinius,  multo  minus  moderni, 
hunc  finem  (de  quo  loquimur)  historic  naturalis  un- 
quam sibi  proposuerunt.  Atque  in  hoc  plurimum  est, 
ut  qui  partes  scribendi  historiam  naturalem  sibi  posthac 
sumpserint  hoc  perpetuo  cogitent  atque  animo  agitent, 
se  non  lectoris  delectationi,  non  utilitati  ipsi  quae  ex 
narrationibus  in  praesens  capi  possit,  debere  inservire  ; 
sed  conquirere  et  comparare  rerum  copiam  et  varieta- 
tem  quae  veris  axiomatibus  conficiendis  sufficiat.  Hoc 
enim  si  cogitent,  modum  hujusmodi  historiae  ipsi  sibi 
praescribent.     Finis  enim  regit  modum. 

in. 

Quo  autem  majoris  est  haec  res  operae  et  laboris,  eo 
illam  minus  onerari  superfluis  consentaneum  est.  Tria 
itaque  sunt  de  quibus  homines  sunt  plane  admonendi 
ut  in  illis  parce  admodum  operam  suam  collocent,  tan- 
quam iis  quae  massam  operis  in  immensum  augeant, 
virtutem  parum  aut  nihil  promoveant. 

Primo  igitur  facessant  antiquitates  et  citationes  aut 


NATURALEM  ET   EXPERIMENTALEM.  49 

suffragia  authorum  ;  etiam  lites  et  controversiae  et  opi- 
niones  discrepantes ;  omnia  denique  philologica.  Neque 
enim  citetur  author  nisi  in  re  dubiss  fklei,  neque  inter- 
ponatur  controversia  nisi  in  re  magni  momenti.  Quae 
vero  ad  ornamenta  orationis  et  similitudines  et  eloquen- 
tia9  thesaurum  et  hujusmocli  mania  spectant,  omnino 
abjiciantur.  Etiam  quae  recipiuntur  omnia  et  ipsa  pro- 
ponantur  breviter  et  strictim,  ut  nihil  minus  sint  quam 
verba.  Nemo  enim  qui  materialia  ad  aedificia  vel 
naves  vel  hujusmodi  aliquas  structuras  colligit  et  re- 
ponit,  ea  (officinarum  more)  belle  collocat  et  ostentat 
ut  placeant,  sed  in  hoc  tantum  sedulus  est  ut  proba  et 
bona  sint,  et  ut  in  respositorio  spatium  minimum  occu- 
pent.     Atque  ita  prorsus  faciendum  est. 

Secundo,  non  multum  ad  rem  facit  luxuria  ilia  histo- 
riarum  naturalium  in  descriptionibus  et  picturis  spe- 
cierum  numerosis,  atque  earundem  varietate  cviriosa. 
Hujusmodi  enim  pusillae  varietates  nihil  aliud  sunt 
quam  lusus  quidam  naturae  et  lascivia,  et  prope  ad  in- 
dividuorum  naturam  accedunt  ;  atque  habent  peragra- 
tionem  quandam  in  rebus  ipsis  amoenam  et  jucundam, 
informationem  vero  ad  scientias  tenuem  et  fere  super- 
vacuam. 

Tertio,  missse  plane  faciendaB  sunt  omnes  narrationes 
superstitiosae  (non  dico  prodigiosae,  ubi  memoria  earum 
reperietur  fida  et  probabilis,  sed  superstitios;e),  et  (^\- 
perimenta  magiae  ceremonialis.  Nolumus  enim  philo- 
sophise infantiam,  cui  historia  naturalis  primam  praebet 
mammam,  fabulis  anilibus  assuescere.  Erit  fortasse 
tempus  (postquam  in  inquisitionem  natune  paulo  altius 
penetratum  sit)  hujusmodi  res  leviter  percurrendi,  ut  si 
quid  in  illis  faecibus  haereat  virtutis  naturalis  ea  extrahi 
et    in   usum   condi    possit.      Interim   seponendie   sunt. 

VOL.  II.  4 


50  PARASCEVE  AD  HISTORIAM 

Etiam  magige  naturalis  experimenta  diligenter  et  cum 
severitate  ventilanda  sunt  antequain  recipiantur,  prae- 
sertim  ilia  quae  ex  vulgaribus  sympathiis  et  antipathiis, 
magna  cum  socordia  et  facilitate  credendi  simul  et  fin- 
gendi,  derivari  solent. 

Neque  nil  aut  parum  actum  est  in  exoneranda  histo- 
ria  naturali  tribus  his  (quae  diximus)  rebus  superfluis, 
quae  alias  volumina  impleturae  fuissent.  Neque  tamen 
hie  finis.  iEque  enim  requiritur  in  opere  magno  ut  tarn 
ea  quae  recipiuntur  succincte  scribantur,  quam  ut  super- 
flua  abscindantur ;  licet  nemini  dubium  esse  possit  quin 
hujusmodi  castitas  et  bre  vitas  delectation  em  multo  mi- 
norem  turn  legenti  turn  scribenti  praebitura  sit.  Verum 
illud  semper  inculcandum  est,  hoc  quod  paratur  hor- 
reum  esse  tantummodo  et  promptuarium  rerum ;  in 
quo  non  manendum  aut  habitandum  sit  cum  voluptate, 
sed  eo  descendendum,  prout  res  postulat,  cum  aliquid 
ad  usum  sumendum  sit  circa  opus  Interpretis  quod 
succedit. 

IV. 

In  historia  quam  requirimus  et  animo  destinamus, 
ante  omnia  videndum  est  ut  late  pateat  et  facta  sit  ad 
mensuram  universi.  Neque  enim  arctandus  est  mun- 
dus  ad  angustias  intellectus  (quod  adhuc  factum  est), 
sed  expandendus  intellectus  et  laxandus  ad  mundi 
imaginem  recipiendam,  qualis  invenitur.  Istud  enim, 
respicere  pauca  et  pronunciare  secundum  pauca,  omnia 
perdidit.  Resumentes  igitur  partitionem  quam  paulo 
ante  fecimus  historiae  naturalis  (quod  sit  Generatio- 
num,  Praetergenerationum,  et  Artium),  Historiae  Ge- 
nerationum  constituimus  partes  quinque.  Sit  prima, 
aetheris  et  coelestium.  Secunda,  meteororum  et  regi- 
onum  (quas  vocant)  aeris  ;  tractuum  videlicet  a  luna 


NATURALEM  ET   EXPERIMENT  A  LEM.  51 

usque  ad  superficiem  terrae  ;  cui  etiam  parti  cometas 
cujuscunque  generis,  turn  sublimiores  turn  humiliores, 
utcunque  se  habeat  rei  Veritas,  ordinis  causa  assigna- 
mus.  Tertia,  terrae  et  maris.  Quarta,  elementorum 
(quae  vocant)  flammae  sive  ignis,  aeris,  aquae,  et  terrae. 
Elementa  autem  eo  sensu  accipi  volumus,  ut  intelligan- 
tur  non  pro  primordiis  rerum  sed  pro  corporum  natu- 
ralium  massis  majoribus.  Ita  enim  natura  rerum  di- 
stribuitur,  ut  sit  quorundam  corporum  quantitas  sive 
massa  in  universo  perquam  magna,  quia  scilicet  ad 
schematismum  eorum  requiritur  textura  materiae  facilis 
et  obvia ;  qualia  sunt  ea  quatuor  (quae  diximus)  cor- 
pora ;  at  quorundam  aliorum  corporum  sit  quantitas  in 
universo  parva  et  parce  suppeditata,  propter  texturam 
materiae  valde  dissimilarem  et  subtilem  et  in  plurimis 
determinatam  et  organicam  ;  qualia  sunt  species  rerum 
naturalium,  metalla,  plantae,  animalia.  Quare  prius 
genus  corporum  Collegia  Major  a,  posterius  Collegia 
Minora  appellare  consuevimus.  At  Collegiorum  isto- 
rum  Majorum  est  pars  historiae  quarta,  sub  ^nomine 
elementorum,  ut  diximus.  Neque  vero  confunditur 
pars  quarta  cum  secunda  aut  tertia  in  hoc,  quod  in 
singulis  mentionem  aeris,  aquae,  terrae  fecimus.  In 
secunda  enim  et  tertia  recipitur  historia  eorum,  tan- 
quam  mundi  partium  integralium,  et  quatenus  perti- 
nent ad  fabricam  et  configurationem  universi ;  at  in 
quarta  continetur  historia  substantiae  et  naturae  ipso- 
rum,  quae  in  singulis  eorum  partibus  similaribus  viget, 
nee  ad  totum  refertur.  Quinta  denique  pars  historiie 
Collegia  Minora  sive  Species  continet  ;  circa  quas  hi- 
storia naturalis  hactenus  praecipue  occupata  est. 

Historiam    vero    Praetergenerationum    quod    attinet, 
jamdudum  a  nobis  dictum  est  quod  ilia  cum  historia  ge- 


52  PARASCEVE  AD   HISTORIAM 

nerationum  commodissime  conjungi  possit ;  ea  scilicet 
quae  sit  prodigiosa  tantum  et  naturalis.  Nam  supersti- 
tiosam  miraculorum  historian!  (cujuscunque  sit  gene- 
ris) omnino  relegamus  in  tractatum  proprium  ;  neque 
ipsum  jam  inde  a  principio  suscipiendum,  sed  paulo 
post,  quando  altius  in  nature  inquisitionem  penetra- 
tum  fuerit. 

At  Historiam  Artium  et  naturae  ab  homine  versae  et 
immutato,  sive  Historiam  Experimentalem,  triplicem 
constituimus.  Ant  enim  deprompta  est  ex  artibus  me- 
chanicis ;  aut  ex  operativa  parte  scientiarum  liberali- 
um  ;  aut  ex  practices  compluribus  et  experimentis  quae 
in  artem  propriam  non  coaluerunt,  immo  quae  quando- 
que  ex  vulgatissima  experientia  occurrunt  nee  artem 
omnino  desiderant.  Quamobrem  si  ex  his  omnibus 
quae  diximus,  Generationibus,  Praetergenerationibus, 
Artibus  et  Experimentis,  confecta  fuerit  historia,  nihil 
praetermissum  videtur  per  quod  sensus  ad  informandum 
intellectum  instrui  possit.  Neque  igitur  amplius  intra 
circulos*  parvus  (veluti  incantati)  subsultabimus,  sed 
mundi  pomoeria  circuitione  aequabimus. 


Inter  partes  eas  quas  diximus  historiae,  maximi  usus 
est  historia  artium ;  propterea  quod  ostendat  res  in 
motu,  et  magis  recta  ducat  ad  praxin.  Quinetiam  tol- 
lit  larvam  et  velum  a  rebus  naturalibus,  qua3  plerunque 
sub  varietate  figurarum  et  apparentiae  externae  occul- 
tantur  aut  obscurantur.  Denique  vexationes  artis  sunt 
certe  tanquam  vincula  et  manicae  Protei,  quae  ultimos 
materiae  nixus  et  conatus  produnt.  Corpora  enim  per- 
di  aut  annihilari  nolunt ;  sed  potius  in  varias  formas  se 
mutant.     Itaque  circa  banc  historiam,  licet  mechani- 


NATURALEM  ET   EXPERIMENTALEM.  53 

cam  (ut  videri  possit)  et  minus  liberalem,  (missa  arro- 
gantia  et  fastu)  summa  est  adliibenda  diligentia. 

Rursus,  inter  artes  prefer untur  eae  quae  corpora  na- 
turalia  et  rerum  materialia  exhibent,  alterant,  et  praepa- 
rant ;  ut  agricultura  ;  coquinaria  ;  chymica  ;  tinctoria  ; 
opificia  vitri,  esmaltae,  sacchari,  pulveris  pyrii,  ignium 
artificialium,  papyri,  et  hujusmodi.  Jejuniqris  autem 
sunt  usus  quae  praecipue  consistunt  in  motu  subtili 
manuum  et  instrumentorum  ;  quales  sunt  textoria ; 
fabrilis  ;  architectura ;  opificia  molendinorum,  horolo- 
giorum,  cum  similibus  ;  licet  et  istae  nullo  modo  negli- 
gendae  sint ;  turn  quia  in  illis  occurrunt  multa  quae  ad 
corporum  naturalium  alterationes  spectant,  turn  quia 
accurate  informant  de  motu  lationis,  quae  res  est  magni 
prorsus  ad  plurima  momenti. 

Verum  in  congerie  universa  istius  Artium  Historiae, 
illud  omnino  monendum  est  et  penitus  memoriae  man- 
dandum  ;  recipienda  esse  experimenta  artium  non  so- 
lum ea  quae  ducunt  ad  finem  artis,  sed  etiam  quae  ullo 
moclo  interveniunt.  Exempli  gratia,  quod  locustae  aut 
cancri  cocti,  cum  prius  colorem  luti  referrent,  rubes- 
cant,  nihil  ad  mensam  ;  sed  haec  ipsa  instantia  tamen 
non  mala  est  ad  inquirendam  naturam  rubedinis,  cum 
idem  eveniat  etiam  in  lateribus  coctis.  Similiter,  quod 
carnes  minori  mora  saliantur  liyeme  quam  a^state,  non 
eo  tantum  spectat  ut  coquus  cibos  bene  et  quantum 
sufficit  condiat ;  sed  etiam  instantia  bona  est  ad  indi- 
candam  naturam  et  impressionem  frigoris.  Quainob- 
rem  toto  (quod  aiunt)  coelo  erraverit,  qui  intentioni 
nostra)  satisfieri  existimaverit  si  artium  experimenta 
colligantur,  hujus  rei  solum  gratia  ut  hoc  modo  artes 
singulae  melius  perficiantur.  Licet  enim  et  hoc  non 
prorsus   contemnamus   in  multis,  tamen   ea  plane   est 


54  PARASCEVE  AD  HISTORIAM 

mens  nostra  ut  omnium  experimentoruin  mechanico- 
rum  rivuli  in  philosophias  pelagus  undequaque  fluant. 
Delectus  autem  instantiarum  in  unoquoque  genere  emi- 
nentiorum  (quas  maxime  et  diligentissime  conquirere 
oportet  et  quasi  venari)  ex  praerogativis  instantiarum 
petendus  est. 

VI. 

Resumendum  etiam  est  hoc  loco  quod  in  aphorismis 
99,  119,  120,  libri  primi  fusius  tractavimus,  hie  vero 
praecepti  more  breviter  imperare  sufBciat ;  hoc  est,  ut 
recipiantur  in  hanc  historian!,  primo  res  vulgatissimae, 
quales  quis  supervacuum  putaret  scripto  inserere,  quia 
tarn  familiariter  notae  sunt ;  dein  res  viles,  illiberales, 
turpes  (omnia  enim  munda  mundis,  et  si  lucrum  ex  lotio 
boni  odoris  sit  multo  magis  lumen  et  informatio  ex 
re  qualibet)  ;  etiam  res  leves  et  pueriles  (nee  mirum, 
repnerascendum  enim  plane  est)  ;  postremo,  res  quae 
nimiae  cujusdam  subtilitatis  esse  videntur,  quod  in  se 
nullius  sint  usus.  Neque  enim  (ut  jam  dictum  est) 
quae  in  hac  historia  proponentur  propter  se  congesta 
sunt  ;  itaque  neque  dignitatem  eorum  ex  se  metiri  par 
est,  sed  quatenus  ad  alia  transferri  possint,  et  influant 
in  philosophiam. 

VII. 

Illud  insuper  praecipimus,  ut  omnia  in  naturalibus 
tarn  corporibus  quam  virtutibus  (quantum  fieri  potest) 
numerata,  appensa,  dimensa,  determinata  proponantur. 
Opera  enim  meditamur,  non  speculationes.  Physica 
autem  et  mathematica  bene  commistaB  generant  prac- 
ticam.  Quamobrem  exactae  restitutiones  et  distantiae 
planetarum,  in  historia  caelestium  ;  terrae  ambitus  et 
quantum  occupet  in  superficie  respectu  aquarum,  in 
historia  terrae  et  maris  ;    quantam  compressionem  aer 


NATURALEM  ET  EXPERIMENTALEM.  55 

patiatur  absque  forti  antitypia,  in  historia  aeris  ;  quan- 
tum in  metallis  alterum  alteri  praapondcret,  in  historia 
metallorum  ;  et  innumera  id  genus  perquirenda  et  per- 
scribenda  sunt.  Cum  vero  exactae  proportiones  haberi 
non  possint,  turn  certe  ad  aestimativas  aut  comparativas 
indefinitas  confugiendum  est.  Veluti  (si  forte  calculis 
astronomorum  de  distantiis  diffidimus)  quod  luna  sit 
infra  umbram  terrae ;  quod  Mereurius  sit  supra  lunam  ; 
et  hujusmodi.  Etiam  cum  mediae  proportiones  haberi 
non  possint,  proponantur  extremae  :  veluti,  quod  lan- 
guidior  magnes  attollat  ferrum  ad  tale  pondus,  respectu 
ponderis  ipsius  lapidis ;  et  quod  maxime  virtuosos  etiam 
ad  rationem  sexagecuplam ;  quod  nos  in  armato  mag- 
nete  admodum  parvo  fieri  vidimus.  Atque  satis  sci- 
mus  istas  instantias  determinates  non  facile  aut  saepe 
occurrere,  sed  in  ipso  interpretationis  curriculo,  tan- 
quam  auxiliares,  (quando  res  maxime  postulat)  debere 
exquiri.  Veruntajnien  si  forte  occurrant,  modo  non 
progressum  conficiendae  naturalis  historiae  nimis  remo- 
rentur,  etiam  in  ipsam  eas  inserere  oportet. 

VIII. 

Fidem  vero  eorum  quae  in  historia  sunt  recipienda 
quod  attinet ;  necesse  est  ut  ilia  sint  aut  fidei  certae, 
aut  fidei  dubiae,  aut  fidei  damnatae.  Atque  prius  genus 
simpliciter  est  proponendum.  Secundum  cum  nota  ; 
viz.  per  verbum  traditur,  aut  referunt,  aut  audivi  ex 
fide-digno,  et  hujusmodi.  Nam  argumenta  fidei  in 
alterutram  partem  nimis  operosum  foret  adscribere, 
et  proculdubio  scribentem  nimis  remorabitur.  Neque 
multum  etiam  refert  ad  id  quod  agitur ;  quoniam  (ut 
in  aphorismo  118.  lib.  1.  diximus)  falsitatem  experi- 
mentorum,  nisi  ea  ubique  scateant,  Veritas  axiomatum 


56  PARASCEVE  AD  HISTOHIAM 

paulo  post  convmcet.  Attamen  si  instantia  fuerit  no- 
bilior,  aut  usu  ipso  aut  quia  alia  multa  ex  ilia  penclere 
possint,  turn  certe  nominandus  est  author  ;  neque  id 
nude  tantum,  sed  cum  mentione  aliqua,  utrum  ille  ex 
relatione  aut  exscriptione  (qualia  sunt  fere  quae  scribit 
C.  Plinius)  aut  potius  ex  scientia  propria  ilia  affirma- 
verit ;  atque  etiam  utrum  fuerit  res  sui  temporis  an  ve- 
tustior ;  insuper,  utrum  sit  tale  quippiam  cujus  necesse 
foret  ut  multi  essent  testes  si  verum  foret ;  denique, 
utrum  author  ille  fuerit  vaniloquus  et  levis  an  sobrius 
et  severus  ;  et  similia,  quae  faeiunt  ad  pondus  fidei. 
Postremo  res  damnatae  fidei  et  tamen  jactatas  et  cele- 
bratas,  quales,  partim  neglectu  partim  propter  usum 
similitudinum,  per  multa  jam  ssecula  invaluerunt,  (ve- 
luti  quod  adamas  liget  magnetem,  allium  enervet,  elec- 
trum  omnia  trahat  praeter  oeymum,  et  alia  multa  hu- 
jusmodi,)  oportebit  non  silentio  rejicere,  sed  verbis 
expressis  proscribere,  ne  ilia  amplius  scientiis  moles ta 
sint. 

Praeterea  non  abs  re  fuerit,  si  forte  origo  vanitatis 
aut  credulitatis  alicujus  occurrat,  illam  notare  ;  veluti 
quod  herbae  satyrio  attributa  sit  vis  ad  excitandam  ve- 
nerem,  quia  radix  scilicet  in  figuram  testiculorum  effor- 
mata  sit ;  cum  revera  hoc  ftkt  quia  adnascitur  annis 
singulis  nova  radix  bulbosa,  adhaerente  radice  anni  pri- 
ons ;  unde  didymi  illi.  Manifestum  autem  hoc  est, 
quod  nova  radix  semper  inveniatur  solida  et  succulenta, 
vetus  emarcida  et  spongiosa.  Quare  nil  mirum  si  al- 
tera mergatur  in  aqua,  altera  natet ;  quod  tamen  pro  re 
mira  habetur,  et  reliquis  ejus  herbaj  virtutibus  authori- 
tatem  addidit. 

IX. 

Supersunt   additamenta    qua3dam    historiae   naturalis 


NATURALEM  ET  EXPERIMENT ALEM.  57 

utilia,  quaeque  earn  magis  commode  inflectere  et  aptare 
possint  ad  opus  Interprets  quod  succedit.  Ilia  quinque 
sunt. 

Primum,  quaestiones  (non  causarum  clico  sed  facti) 
adjiciendae  sunt,  ut  inquisitionem  ulteriorem  provocent 
et  sollicitent ;  ut  in  historia  terrae  et  maris,  utrum 
Mare  Caspium  fluat  et  refluat,  et  quali  horarum  spa- 
tio ;  utrum  sit  aliqua  continens  Australis,  an  potius 
insulae ;  et  similia. 

Secundo,  in  experimento  aliquo  novo  et  subtiliore 
addendus  est  modus  ipse  experiments  qui  adhibitus  est ; 
ut  liberum  sit  hominum  judicium,  utrum  informatio  per 
experimentum  illud  sit  fidum  aut  fallax,  atque  etiam 
excitetur  hominum  industria  ad  exquirendos  modos  (si 
fieri  possit)  magis  accuratos. 

Tertio,  si  quid  subsit  in  aliqua  narratione  dubii  vel 
scrupuli,  id  supprimi  aut  reticeri  omnino  nolumus  ;  sed 
plane  et  perspicue  ascribi,  notae  aut  moniti  loco.  Cupi- 
mus  enim  historiam  primam,  veluti  facto  sacramento  de 
veritate  ejus  in  singulis,  religiosissime  conscribi ;  cum 
sit  volumen  operum  Dei,  et  (quantum  inter  majesta- 
tem  divinorum  et  humilitatem  terrenorum  collationem 
facere  liceat)   tanquam  scriptura  altera. 

Quarto,  non  abs  re  fuerit  observationes  quandoque 
aspergere  (id  quod  C.  Plinius  fecit)  ;  veluti  in  historia 
terrae  et  maris,  quod  terrarum  figura  (quatenus  adhuc 
cognita  est)  respectu  marium  sit  ad  austrum  angusta  et 
veluti  acuminata,  ad  septentriones  lata  et  ampla  ;  ma- 
rium contra  ;  et  quod  oceani  magni  intersecent  terras 
alveis  exporrectis  inter  austrum  et  septentriones,  non 
inter  orientem  et  occidentem  ;  nisi  forte  in  extremis 
regionibus  polaribus.  Etiam  canones  (qui  nil  aliud 
sunt  qnam  observationes  generales  et  catholicae)  optime 


58  PARASCEVE  AD  HISTORIAM 

ascribuntur ;  veluti  in  liistoria  coelestium,  quod  Venus 
nunquam  distet  a  sole  plus  partibus  46,  Mercurius  23  ; 
et  quod  planetae  qui  supra  solem  locantur  tardissime 
moveant,  cum  longissime  a  terra  absint ;  planetae  infra 
solem  celerrime.  Aliud  insuper  observations  genus 
adhibendum,  quod  nondum  in  usum  venit,  licet  sit 
haud  exigui  momenti.  Illud  tale  est :  nempe,  ut  sub- 
jungantur  iis  quae  sunt,  ea  quae  non  sunt.  Veluti  in 
historia  coelestium,  quod  non  inveniatur  stella  oblonga 
vel  triangularis  ;  sed  quod  omnis  stella  sit  globosa ;  vel 
globosa  simpliciter,  ut  luna,  vel  ad  aspectum  angulata 
sed  in  medio  globosa,  ut  reliquae  stellae,  vel  ad  aspectum 
comata  et  in  medio  globosa,  ut  sol ;  aut  quod  stellae 
nullo  prorsus  spargantur  ordine  ;  ut  non  inveniatur  vel 
quincunx  vel  quadrangulum,  nee  alia  figura  perfecta 
(utcunque  imponantur  nomina  deltae,  coronae,  crucis, 
quadrigarum,  etc.)  ;  vix  etiam  linea  recta,  nisi  forte  in 
cingulo  et  pugione   Orionis. 

Quinto,  juvabit  fortasse  nonnihil  quaerentem,  quod 
credentem  prorsus  pervertat  et  perdat :  viz.  ut  opini- 
ones  quae  nunc  receptae  sunt,  cum  earum  varietate  et 
sectis,  brevi  verborum  complexu  et  tanquam  in  tran- 
situ recenseantur  ;  ut  intellectum  vellicent,  et  nihil 
amplius. 

x. 

Atque  haec  sufficient,  quatenus  ad  praecepta  genera- 
lia  ;  quae  si  diligenter  observentur,  et  finem  recta  petet 
hoc  opus  historiae,  nee  excrescet  supra  modum.  Quod 
si  etiam  prout  circumscribitur  et  limitatur  vastum 
opus  alicui  pusillanimo  videri  possit,  is  in  bibliothecas 
oculos  convertat ;  et  inter  alia,  corpora  juris  civilis  aut 
juris  canonici  ex  una  parte  spectet,  et  commentarios 
doctorum  et  jurisconsultorum  ex  altera  ;   et  videat  quid 


NATURALEM  ET   EXPERIMENT ALEM.  59 

intersit  quoad  molem  et  volumina.  Nobis  enim  (qui, 
tanquam  scribae  fideles,  leges  ipsas  naturae  et  nil  aliud 
excipimus  et  conscribimus)  brevitas  competit,  et  fere 
ab  ipsis  rebus  imponitur.  Opinion  am  autem  et  placi- 
torum  et  speculationum  non  est  numerus  neque  finis. 

Quod  vero  in  Distributione  Operis  nostri  mention  em 
fecimus  Cardinalium  Virtutum  in  natura,  et  quod  etiam 
harum  historia,  antequam  ad  opus  Interpretationis  ven- 
tum  fuerit,  perscribenda  esset ;  hujus  rei  minime  obliti 
sumus,  sed  earn  nobis  ipsis  reservavimus  ;  cum  de  ali- 
orum  industria  in  hac  re,  priusquam  homines  cum 
natura  paulo  arctius  consuescere  incoeperint,  prolixe 
spondere  non  audeamus.  Nunc  itaque  ad  delineatio- 
nem  Historiarum  Partieularium  veniendum. 

Verum,  prout  nunc  negotiis  distringimur,  non  ulte- 
rius  suppetit  otium  quam  ut  Catalogum  tan  turn  Histo- 
riarum Partieularium  secundum  capita  subjungamus. 
Enimvero  cum  primum  huic  rei  vacare  possimus,  con- 
silium est  in  singulis  veluti  interrogando  docere,  qualia 
sint  circa  unamquamque  historiarum  illarum  potissi- 
mum  inquirenda  et  conscribenda,  tanquam  ea  quae  ad 
finem  nostrum  faciunt,  instar  Topicorum  quorundam 
partieularium ;  vel  potius  ut  (sumpto  exemplo  a  causis 
civilibus)  in  hac  Vindications  Magna  sive  Processu, 
a  favore  et  providentia  divina  concesso  et  instituto 
(per  quern  genus  humanum  jus  suum  in  naturam 
recuperare  contendit),  naturam  ipsam  et  artes  super 
articulos  examinemus. 


CATALOGUE 

HISTORIARUM    PARTIC  UL  ARIUM, 


SECUNDUM  CAPITA. 


1.  Historia  Coelestium  ;  sive  Astronomica. 

2.  Historia  Configurationis  Coeli  et  partium  ejus  ver- 

sus Terram  et  partes  ejus :  sive  Cosmographica. 

3.  Historia   Cometarum. 

4.  Historia  Meteororum  Ignitorum. 

5.  Historia     Fulgurum,    Fulminum,    Tonitruum,    et 

Coruscationum. 

6.  Historia    Ventorum,    et    Flatuum    Repentinorum, 

et  Undulationum  Aeris. 

7.  Historia  Iridum. 

8.  Historia  Nubium,  prout  superne  conspiciuntur. 

9.  Historia    Expansionis    Coeruleas,   Crepusculi,  plu- 

rium  Solium,  plurium  Lunarum,  Halonum,  Colo- 
rum  variorum  Solis  et  Luna3  ;  atque  omnis  varie- 
tatis  Coelestium  ad  aspectum,  quae  fit  ratione 
medii. 
10.  Historia  Pluviarum  Ordinariaruin,  Procellosarum, 
et  Prodigiosarum  ;  etiam  Cataractaruni  (quas  vo- 
cant)  Coeli  ;  et  similium. 


62  CATALOGUS   HISTORIARUM  PARTICULARIUM, 

11.  Historia  Grandinis,  Nivis,  Gelu,  PruinaB,  Nebulae, 

Roris,   et  similium. 

12.  Historia   omnium    aliorum    Cadentium    sive    De- 

scendentium  ex  alto,  et  superne  generatorum. 

13.  Historia  Sonituum    in  alto  (si    modo    sint  aliqui) 

praeter  Tonitrua. 

14.  Historia  Aeris    in    Toto,    sive   in    Configuratione 

Mundi. 

15.  Historia  Tempestatum  sive  Temperamentorum  An- 

ni,  tarn  secundum  variationes  Regionum,  quam 
secundum  accidentia  Temporum  et  periodos  An- 
norum;  Diluviorum,  Fervorum,  Siccitatum,  et 
similium. 

16.  Historia    Terrae    et    Maris  ;   Figurae   et   Ambitus 

ipsorum  et  Configurationis  ipsorum  inter  se,  at- 
que  Exporrectionis  ipsorum  in  latum  aut  angus- 
tum  ;  Insularum  Terrae  in  Mari,  Sinuum  Maris, 
et  Lacuum  salsorum  in  Terra,  Isthmorum,  Pro- 
montoriorum. 

17.  Historia    Motuum    (si    qui    sint)   globi    Terrae    et 

Maris  ;  et  ex  quibus  Experiments  illi  colligi 
possint. 

18.  Historia  Motuum  majorum   et   Perturbationum  in 

Terra  et  Mari ;  nempe  Terrae  Motuum  et  Tre- 
morum  et  Hiatuum,  Insularum  de  novo  enas- 
centium,  Insularum  fluctuantium,  Abruptionum 
Terrarum  per  ingressum  Maris,  Invasionum  et 
Illuvionum,  et  contra  Desertionum  Maris  ;  Erup- 
tionum  Ignium  e  Terra,  Eruptionum  subitanea- 
rum    Aquarum    e   Terra,  et  similium. 

19.  Historia    Geograpliica  Naturalis,    Montium,  Val- 

lium,  Sylvarum,  Planitierum,  Arenarum,  Palu- 
dum,  Lacuum,  Fluviorum,  Torrentium,  Fon- 
tium,  et  omnis  diversitatis  scaturiginis  ipsorum, 


SECUNDUM  CAPITA.  63 

et  similium ;  missis  Gentibus,  Provinciis,  Urbi- 
bus,  et  hujusmodi  Civilibus. 

20.  Historia  Fluxuum   et   Refluxuum   Maris,  Euripo- 

rum,  Undulationum  et  Motuum  Maris  aliorum. 

21.  Historia     cseterorum    Accidentium    Maris  ;     Sal- 

suginis  ejus,  Colorum  diversorum,  Profunditatis : 
et  Rupium,  Montium,  et  Vallium  submarinorum, 
et  similium. 

Sequuntur  Historice  Massarum  Majorum. 

22.  Historia  Flaming,  et  Ignitorum. 

23.  Historia  Aeris,  in  Substantia,  non  in   Configura- 

tione. 

24.  Historia  Aquse,  in  Substantia,  non  in  Configura- 

tione. 

25.  Historia  Terrse   et    diversitatis    ejus,    in    Substan- 

tia, non  in  Configuratione. 

Sequuntur  Historice  Specierurn. 

26.  Historia  Metallorum  perfectorum,  Auri,  Argenti; 

et  Minerarum,  Venarum,  Marcasitarum  eorun- 
dem :   Operaria  quoque  in  Mineris  ipsorum. 

27.  Historia  Argenti  Vivi. 

28.  Historia  Fossilium ;  veluti   Vitrioli,   et  Sulphuris, 

etc. 

29.  Historia   Gemmarum  ;   veluti  Adamantis,  Rubini, 

etc. 

30.  Historia  Lapidum  ;    ut  Marmoris,  Lapidis  Lydii, 

Silicis,  etc. 

31.  Historia  Magnetis. 

32.  Historia  Corporum  Miscellaneorum,  qua?  nee  sunt 

Fossilia  prorsus,  nee  Vegetabilia ;  ut  Solium, 
Succini,  Ambrsegrisese,  etc. 


64  CATALOGUS   HISTORIARUM  PARTICULARIUM, 

33.  Historia  Chymica  circa  Metalla  et  Mineralia. 

34.  Historia  Plantarum,  Arborum,  Fruticum,  Herba- 

rum :  et  Partium  eorum,  Radicum,  Caulium, 
Ligni,  Foliorum,  Florum,  Fructuum,  Seminum, 
Lachrymarum,  etc. 

35.  Historia  Chymica  circa  Vegetabilia. 

36.  Historia  Piscium,  et  Partium  ac  Generationis  ip- 

sorum. 

37.  Historia  Volatilium,  et  Partium  ac   Generationis 

ipsorum. 

38.  Historia  Quadrupedum,  et  Partium  ac  Generati- 

onis ipsorum. 

39.  Historia  Serpentum,  Vermium,  Muscarum,  et  cae- 

terorum  Insectorum ;  et  Partium  ac  Generati- 
onis ipsorum. 

40.  Historia  Chymica  circa  ea  quas  sumuntur  ab  Ani- 

malibus. 

Sequuntur  Historice  Hominis. 

41.  Historia  Figurse  et  Membrorum  externorum  Ho- 

minis,  Staturas,  Compagis,  Vultus,  et  Lineamen- 
torum  ;  eorumque  varietatis  secundum  Gentes  et 
Climata,  aut  alias  minores  differentias. 

42.  Historia  Physiognomica  super  ipsa. 

43.  Historia  Anatomica,  sive  Membrorum  internorum 

hominis ;  et  varietatis  ipsorum,  quatenus  inve- 
nitur  in  ipsa  naturali  compage  et  structura,  et 
non  tantum  quoad  morbos  et  accidentia  proeter- 
naturalia. 

44.  Historia  partium  similarium  Hominis ;  ut  Carnis, 

Ossium,  Membranarum,  etc. 

45.  Historia  Humorum  in  Homine ;  Sanguinis,  Bilis, 

Spermatis,  etc. 


SECUNDUM  CAPITA.  65 

46.  Historia  Excrementorum ;    Sputi,  Urinarum,   Su- 

dorum,  Sedimentorum,  Capillorum,  Pilorum, 
Rediviarum,  Unguium,  et  similium. 

47.  Historia    Facultatum ;    Attractionis,    Digestionis, 

Retentionis,  Expulsionis,  Sanguificationis,  As- 
similationis  alimentorum  in  membra,  Versionis 
Sanguinis  et  Floris  ejus  in  Spiritum,  etc. 

48.  Historia   Motuum    Naturalium    et    Involuntario- 

rum  ;  ut  Motus  Cordis,  Motus  Pulsuum,  Ster- 
nutationis,  Motus  Pulmonum,  Motus  Erectionis 
Virgae,  etc. 

49.  Historia  Motuum  mixtorum  ex  naturalibus  et  vo- 

luntariis  ;  veluti  Respirationis,  Tussis,  Urinatio- 
nis,  Sedis,  etc. 

50.  Historia  Motuum  Voluntariorum  ;  ut  Instrumen- 

torum  ad  voces  articulatas ;  ut  Motuum  Oculo- 
rum,  Linguae,  Faucium,  Manuum,  Digitorum ; 
Deglutitionis,  etc. 

51.  Historia  Somni  et  Insomniorum. 

52.  Historia   diversorum    Habituum    Corporis  ;     Pin- 

guis,  Macilenti;  Complexionum  (quas  vocant), 
etc. 

53.  Historia  Generationis  Hominum. 

54.  Historia    Conceptionis,    Vivificationis,    Gestationis 

in  Utero,  Partus,  etc. 

55.  Historia    Alimentationis     Hominis,    atque    omnis 

Edulii  et  Potabilis,  atque  omnis  Dia3ta) ;  et  Va- 
rietatis  ipsorum  secundum  gentes  aut  minores 
differentias. 

56.  Historia  Augmentationis  et   Incrementi   Corporis 

in  toto  et  partibus  ipsius. 

57.  Historia    Decursus    iEtatis  ;    Infantia3,    Pueritiae, 

Juventutis,   Senectutis,   Longievitatis,  Brevitatis 

VOL.   II.  5 


66  CATALOGUS   HISTORIARUM  PARTICULARIUM, 

Vitae,  et  similium,  secundum  gentes  et  minores 
differentias. 

58.  Historia  Vitae  et  Mortis. 

59.  Historia  Medicinalis  Morborum,  et  Symptomatum 

et  Signorum  eorundem. 

60.  Historia  Medicinalis  Curae  et  Remediorum  et  Li- 

berationum  a  Morbis. 

61.  Historia  Medicinalis  eorum  quae  conservant  Cor- 

pus et  Sanitatem. 

62.  Historia    Medicinalis    eorum    quae    pertinent    ad 

Formam  et  Decus  Corporis,  etc. 

63.  Historia  Medicinalis  eorum  quae  corpus   alterant, 

et  pertinent  ad  Regimen  Alterativum. 

64.  Historia  Pharmaco-polaris. 

65.  Historia  Clrirurgica. 

66.  Historia  Chymica  circa  Medicinas. 

67.  Historia  Visus  et  Visibilium,  sive  Optica. 

68.  Historia  Picturae,  Sculptoria,  Plastica,  etc. 

69.  Historia  Auditus  et  Sonorum. 

70.  Historia  Musica. 

71.  Historia  Olfactus,  et  Odorum. 

72.  Historia  Gustus,  et  Saporum. 

73.  Historia  Tactus,  et  ejus  Objectorum. 

74.  Historia  Veneris,  ut  speciei  Tactus. 

75.  Historia  Dolorum  corporeorum,   ut   speciei    Tac- 

tus. 

76.  Historia  Voluptatis  et  Doloris  in  genere. 

77.  Historia  Affectuum  ;  ut  Irae,  Amoris,  Verecundiae, 

etc. 

78.  Historia  Facultatum  Intellectualium  ;   Cogitativae, 

Phantasiae,  Discursus,  Memoriae,  etc. 

79.  Historia  Divinationum  Naturalium. 


SECUNDUM  CAPITA.  67 

80.  Historia  Dignotionum,  sive   Diacrisium   occulta- 
rum  Naturalium. 


81.  Historia   Coquinaria,   et  artium   subservientium, 

veluti  Macellaria,  Aviaria,  etc. 

82.  Historia  Pistoria  et  Panificiorum,  et  artium  sub- 

servientium, ut  Molendinaria,  etc. 

83.  Historia  Vinaria. 

84.  Historia  Cellaria,  et  diversorum  generum  Potus. 

85.  Historia  Bellariorum  et  Confecturarum. 

86.  Historia  Mellis. 

87.  Historia  Sacchari. 

88.  Historia  Lacticiniorum. 

89.  Historia  Balneatoria,  et  Unguentaria. 

90.  Historia  Miscellanea  circa  curam  corporis^;  Ton- 

sorum,  Odorariorum,  etc. 

91.  Historia  Auri-fabrilis,  et  artium  subservientium. 

92.  Historia  Lanificiorum,  et  artium  subservientium. 

93.  Historia  Opificiorum  e  Serico  et  Bombyce,  et  ar- 

tium subservientium. 

94.  Historia    Opificiorum    ex    Lino,  Cannabio,  Gos- 

sipio,  Setis,  et  aliis  Filaceis  ;  et  artium  subser- 
vientium. 

95.  Historia  Plumificiorum. 

96.  Historia  Textoria,  et  artium  subservientium. 

97.  Historia  Tinctoria. 

98.  Historia  Coriaria,  Alutaria,  et  artium  subservien- 

tium. 

99.  Historia  Culcitraria  et  Plumaria. 

100.  Historia  Ferri-Fabrilis. 

101.  Historia  Latomise1  sive  Lapicidarum. 

102.  Historia  Lateraria,  et  Tegularia. 

1  So  in  the  original. 


68  CATALOGUS   HISTORIARUM  PARTICULARIUM, 

103.  Historia  Figularis. 

104.  Historia  CaBmentaria,  et  Crustaria. 

105.  Historia  Ligni-Fabrilis. 

106.  Historia  Plumbaria. 

107.  Historia  Vitri  et  omnium  Vitreorum  et   Vitria- 

ria. 

108.  Historia  Architecturae  in  genere. 

109.  Historia  Plaustraria,  Rhedaria,  Lecticaria,  etc. 

110.  Historia  Typographica,  Libraria,   Scriptoria,  Si- 

gillatoria ;   Atramenti,   Calami,   Papyri,   Mem- 
branae,  etc. 

111.  Historia  Cerae. 

112.  Historia  Viminaria. 

113.  Historia  Storearia,  et  Opificiorum  ex   Stramine, 

Scirpis,  et  similibus. 

114.  Historia  Lotricaria,  Scoparia,  etc. 

115.  Historia  Agriculture,  Pascuariae,  Cultus  Sylva- 

rum,  etc. 

116.  Historia  Hortulana. 

117.  Historia  Piscatoria. 

118.  Historia  Venationis  et  Aucupii. 

119.  Historia  Rei  Bellicae,  et  artium  subservientium ; 

ut  Armamentaria,  Arcuaria,  Sagittaria,  Sclope- 
taria,  Tormentaria,  Balistaria,  Machinaria,  etc. 

120.  Historia  Rei  Nauticae,  et  Practicarum  et  artium 

subservientium. 

121.  Historia  Athletica,  et  omnis  generis  Exercitatio- 

num  Hominis. 

122.  Historia  Rei  Equestris. 

123.  Historia  Ludorum  omnis  generis. 

124.  Historia  Praestigiatorum  et  Circulatorum. 

125.  Historia  Miscellanea  diversarum  Materiarum  Ar- 


SECUNDUM  CAPITA.  69 

tificialium ;   ut  Esmaltae,  Porcellanae,  complu- 
rium,  Caementorum,  etc. 

126.  Historia  Salium. 

127.  Historia  Miscellanea  diversarum  Machinarum,  et 

Motuum. 

128.  Historia  Miscellanea    Experimentorum  Vulgari- 

um,  quae  non  coaluerunt  in  Artem. 

Etiam  Mathematicarum  purarum  Historice  conscribendce 
sunt,  licet  sint  potius  observationes  quam  experimental 

129.  Historia  naturarum  et  potestatum  Numerorum. 

130.  Historia  naturarum  et  potestatum  Figurarum. 


Non    abs  re   fuerit   admonere  quod,   cum  necesse  sit 
multa  ex  experimentis  sub  duobus  titulis  vel  pluribus 
cadere  (veluti  Historia  Plantarum,  et  Historia  Artis 
Hortulanae  multa  habebunt  fere  communia),  commo- 
dior  sit  Inquisitio  per  Artes,  Dispositio  vero  per  Cor- 
pora.     Parum   enim  nobis  curae  est  de  artibus  ipsis 
mechanicis,  sed  tantum  de  iis  quae  afferunt  ad 
instruendam    Philosophiam.       Ve- 
rura  haec  e  re  nata  .me- 
lius regentur. 


FINIS 


DE 


AUGMENTIS    SCIENT1ARUM, 


PREFACE 


In  a  letter  dated  June  80,  1622,  Bacon  speaks  of 
the  De  Augmentis  Scientiarum  as  a  work  already  in  the 
hands  of  translators,  and  likely  to  be  finished  by  the 
end  of  the  summer.  "  Librum  meum  de  progressu 
Scientiarum  traducendum  commisi.  Ilia  translatio, 
volente  Deo,  sub  finem  sestatis  perficietur."  l  There- 
fore, though  it  was  not  published  till  the  autumn  of 
1623,  it  may  be  considered  as  coming,  in  order  of  com- 
position, next  among  the  Philosophical  works  to  the 
Novum  Organum  and  Parasceve. 

It  was  intended  to  serve  for  the  first  part  of  the  In- 
stauratio  Magna,  according  to  the  plan  laid  out  in  the 
Distributio  Operis, —  the  part  which  is  there  entitled 
Partitioned  Scientiarum,  and  described  as  exhibiting  a 
complete  survey  of  the  world  of  human  knowledge  as 
it  then  was,  —  "  Scientiae  ejus  sive  doctrinae  in  cujus 
possessione  humanum  genus  hactenus  versatur  sum- 
mam  sive  descriptionem  universalem."  The  relation 
which  it  bears  to  the  rest  of  the  work  is  best  explained 
in  the  dedicatory  letter  prefixed  to  the  Dialogue  of  a 
Holy  War.  "  And  again,  for  that  my  book  of  Ad- 
vancement of  Learning  may  be  some  preparative  or  key 
for  the  better  opening  of  the  Instauration,  because  it 

1  Letter  to  Father  Redempt.  Baranzan. 


74  PREFACE  TO 

exhibits  a  mixture  of  new  conceits  and  old,  whereas  the 
Instauration  gives  the  new  unmixed,  otherwise  than 
with  some  aspersion  of  the  old  for  taste's  sake,  I  have 
thought  good  to  procure  a  translation  of  that  book  into 
the  general  language,  not  without  great  and  ample 
additions  and  enrichment  thereof,  especially  in  the 
second  book,  which  handleth  the  partition  of  sciences ; 
in  such  sort  as  I  hold  it *  may  serve  in  lieu  of  the  first 
part  of  the  Instauration,  and  acquit  my  promise  in  that 
part." 

But  why,  when  Bacon  determined  to  fit  this  work 
for  that  part,  did  he  not  give  it  the  proper  title? 
Curious  as  he  always  was  in  the  choice  of  names,  why 
not  call  it  "  Partitioned  Scientiarum,"  which  describes 
the  proper  business  of  the  first  part  of  the  Instauratio, 
instead  of  "  De  dignitate  et  augmentis  Scientiarum," 
which  passes  it  by? 

The  answer,  I  think,  is  that  he  felt  it  would  be  inap- 
propriate. The  form  in  which  the  De  Augmentis  was 
cast  retained  so  strong  an  impress  of  the  original  design 
out  of  which  it  grew,  —  a  design  truly  and  exactly  de- 
scribed in  the  title,  and  having  no  immediate  reference 
to  the  ultimate  plan  of  the  Instauratio, —  that  another 
title  referring  to  another  design  would  have  been  man- 
ifestly  unfit.  When  he  wrote  the  Advancement  of 
Learning,  he  was  already  engaged  upon  a  work  con- 
cerning the  Interpretation  of  Nature,  which  (to  judge 
from  the  fragments  and  sketches  that  remain)  was 
meant  to  begin  at  once  where  the  Novum    Organum 


1  That  is,  the  second  book;  as  appears  more  clearly  from  the  Latin  ver- 
sion of  this  letter,  which  was  written  later.  "  Idque  ita  cumulate  praestiti 
ut  judicem  libitum  ilium  jam  in  plures  divisum,  pro  prima  Instaurationis 
parte  haberi  posse,  quam  Partitionum  Scientiarum  nomine  antea  insignivi." 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM.  75 

begins,  without  any  preliminary  review  of  the  existing 
condition  of  knowledge ;  a  work  corresponding  to  that 
which  in  the  foregoing  extract  he  calls  "the  Instau- 
ration,"  as  distinguished  from  the  Advancement  of 
Learning,  which  was  to  serve  as  "  a  preparative  or 
key"  to  it;  and  the  writing  of  a  book  which  should 
exhibit  a  complete  and  particular  survey  of  the  state 
of  knowledge  then  extant  in  the  world  was,  I  suspect, 
a  by-thought  suggested  by  a  particular  accident. 

However  Bacon  may  have  underrated  the  difficulties 
of  the  reform  which  he  proposed,  he  was  well  aware 
that  it  could  not  be  carried  into  effect  by  a  private 
man.  A  private  man  might  suggest  the  course,  and 
produce  a  specimen ;  but  the  execution  of  the  work  on 
a  scale  of  adequate  magnitude  required  the  means  and 
influence  of  a  King  or  a  Pope.  Now  it  happened,  by  a 
very  singular  accident,  that  while  he  was  engaged  in 
considering  and  maturing  his  plan  there  succeeded  to 
the  throne  of  England  a  man  whose  tastes  and  previous 
training  qualified  him  more  than  most  other  men  to 
take  an  earnest,  active,  and  intelligent  interest  in  it. 
James  the  First  was  a  man  of  peace  by  principle  and 
inclination,  of  solid,  various,  and  extensive  learning, 
and  of  great  intellectual  activity.  It  is  difficult  even 
now  to  say  why  he  might  not  have  proved,  in  the  prov- 
ince of  letters,  a  great  governor.  At  that  time,  when 
his  faults  were  not  yet  known,  he  must  have  appeared 
like  the  very  man  for  such  an  office.  To  Bacon  it 
would  naturally  seem  an  object  of  the  first  importance 
to  engage  him,  if  possible,  as  a  patron  of  the  new  phi- 
losophy ;  and,  as  men's  minds  are  most  impressible  in 
times  of  transition,  he  would  wish  to  lose  no  time  in 
attempting  to  give  his  ambition  a  turn  in  that  direction, 


76  PREFACE  TO 

while  his  fortune  was  fresh,  his  course  unsettled,  his 
imagination  excited  and  open  to  great  ideas.  For  this 
purpose,  however,  the  work  on  the  Interpretation  of 
Nature  was  not  forward  enough  to  be  available,  nor 
very  fit  perhaps  in  itself,  had  it  been  more  forward  than 
it  was.  The  idea  was  too  new,  the  scheme  too  vast, 
the  end  too  remote,  to  engage  the  serious  attention  of 
a  king  nearly  forty  years  old,  who  had  been  bred  in  the 
ancient  learning  and  attained  a  proficiency  in  it  of 
which  he  was  proud.  "  Restat  unica  salus  ac  sanitas 
ut  opus  mentis  universum  de  integro  resumatur  "  was 
an  avowal  which  might  well  startle  him.  Not  so  a 
work  representing  the  state  of  human  science  as  it 
was,  and  the  means  of  perfecting  and  extending  it  in 
many  new  directions.  This  lay  in  James's  own  prov- 
ince ;  of  the  review  of  what  had  been  already  done 
few  men  of  his  time  were  better  qualified  to  judge; 
few  perhaps  were  more  likely  to  be  attracted  and  ex- 
cited by  the  prospect  of  doing  more.  Now  Bacon's 
own  travels  in  search  of  the  light  he  had  been  looking 
for  had  carried  him  over  the  whole  surface  of  the  in- 
tellectual globe  ;  and  he  was  therefore  well  qualified  to 
report  upon  the  condition  of  it,  —  to  declare  how  far 
and  in  what  directions  the  dominion  of  knowledge  had 
been  already  advanced,  what  regions  were  still  unex- 
plored and  unsubdued,  and  what  measures  might  best 
be  taken  to  bring  them  into  subjection.  Such  a  repre- 
sentation was  likely  enough  to  make  an  impression  on 
a  mind  constituted  and  trained  like  that  of  James  the 
First.  Possibly  it  might  even  rouse  him  to  take  up 
the  extension  of  knowledge  as  a  royal  business  ;  in 
which  case  the  new  philosophy  would  have  started 
with  advantages  not  otherwise  to  be  hoped  for. 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM.  77 

This  work  therefore  Bacon  seems  to  have  set  about 
at  once.  There  is  reason  to  believe  that  the  first  book 
of  the  Advancement  of  Learning,  which  treats  of  the 
excellence  and  dignity  of  knowledge  as  a  pursuit  for 
kings  and  statesmen,  was  written  in  1603,  immediately 
after  James's  accession  ;  and  the  second,  which  treats 
of  the  deficiencies  remaining  and  the  supplies  required, 
in  1605 ;  the  intervening  year  of  1604  having  been 
too  much  occupied  with  civil  business  to  allow  much 
leisure  for  the  prosecution  of  a  work  of  that  kind.  It 
was  important  to  push  it  forward  as  fast  as  possible, 
even  at  the  expense  of  completeness  :  for  the  very  ob- 
ject for  which  I  suppose  it  to  have  been  undertaken, 
—  that  of  making  an  impression  on  the  king's  mind 
while  it  was  in  the  best  state  to  receive  impressions,  — 
would  have  been  lost  by  delay ;  and  accordingly  in  the 
autumn  of  1605  appeared  "  the  Twoo  Bookes  of  Francis 
Bacon,  of  the  proficience  and  advancement  of  Learn- 
ing, divine  and  humane ;  "  with  many  marks  of  haste 
in  form  and  composition,  and  even  in  substance  not  al- 
together adequate  to  the  argument  in  hand,  but  never- 
theless well  enough  adapted  for  its  immediate  purpose, 
if  I  have  rightly  conjectured  what  that  purpose  was. 

If  this  be  the  true  history  of  the  Advancement  of 
Learning,  the  rest  follows  naturally.  The  stroke, 
though  well  aimed,  was  not  successful.  The  book 
may  have  raised  James's  opinion  of  Bacon,  but  it  did 
not  inspire  him  with  any  zeal  for  the  Great  Instaura- 
tion.  There  it  was,  however  ;  and  it  contained  such 
a  quantity  of  the  best  fruits  of  Bacon's  mind  and  so 
many  new  views  bearing  on  the  great  reform  which  lie 
meditated,  that  it  seemed  a  pity  not  to  find  a  place  for 
it  in  the  great  work.     This  was  easily  done  by  enlarging 


78  PREFACE  TO 

the  original  design  so  as  to  include  a  preliminary  sur- 
vey of  the  existing  state  of  knowledge  ;  in  which  case 
the  substance  of  the  second  book  of  the  Advancement 
might  do  duty  as  the  first  part  of  the  Instauratio  Mag- 
na. If  we  knew  when  the  fragment  entitled  Partis 
Instaurationis  Secundce  DeUneatio  was  written,  we  might 
almost  fix  the  time  at  which  this  enlargement  of  the 
original  design  was  resolved  upon.  For  in  that  frag- 
ment Bacon  proposes  to  distribute  the  whole  subject  of 
the  Interpretation  of  Nature  through  the  second,  third, 
fourth,  fifth,  and  sixth  parts  of  the  work,  exactly  as  in 
the  Distributio  Operis  ;  a  place  being  reserved  for  a 
first  part,  though  the  nature  of  its  contents  is  not  speci- 
fied. And  from  the  Descriptio  Grlobi  Intellectualis, 
which  was  written  in  1612  and  appears,  as  I  have  else- 
where remarked,  to  be  a  commencement  of  the  Parti- 
tiones  Scientiarum  itself,  we  may  partly  infer  the  form 
in  which  he  then  intended  to  cast  that  part. 

Why  he  afterwards  altered  his  intention  and  re- 
solved to  content  himself  with  a  mere  translation  of 
the  two  books  of  the  Advancement  with  additions,  it 
is  not  difficult  to  conjecture,  if  we  take  into  account 
the  circumstances  of  his  life.  When  the  Novum  Or- 
ganurn  was  published  in  October  1620,  the  king  had 
just  resolved  to  call  a  new  Parliament  after  six  years' 
intermission,  and  questions  of  vital  interest  both  at 
home  and  abroad  hung  upon  the  issue  of  it.  The 
necessary  preparations  for  the  session,  Bacon's  own 
impeachment  which  almost  immediately  followed,  a 
severe  illness  consequent  upon  that,  his  condemnation 
and  imprisonment,  negotiations  with  importunate  cred- 
itors, and  the  composition  of  the  History  of  Henry  the 
Seventh,  which  was  finished   in    October   1621,  must 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM.  79 

have  given  him  occupation  enough  during  the  next 
twelve  months.  Then  came  the  question,  how  he  was 
to  proceed  with  the  Instauratio,  so  as  to  make  the  most 
of  such  time  and  means  as  remained.  Sixty-two  years 
old,  with  health  greatly  impaired,  an  income  scarcely 
sufficient  to  live  upon,  and  an  establishment  of  servants 
much  reduced,  he  could  not  afford  to  waste  labour  upon 
things  not  essential.  The  Novum  Organum  was  not 
half  finished.  The  Natural  History  was  not  even 
begun,  and  no  fellow-labourer  had  yet  come  forward  to 
help  in  it.1  It  was  only  in  the  completion  of  the  first 
of  the  six  parts  that  he  could  hope  for  material  assist- 
ance from  others.  Even  this,  if  he  had  attempted  to 
recast  it  in  the  form  which  I  suppose  him  to  have  de- 
signed, —  the  form  indicated  in  the  Descriptio  Grlobi  In- 
tellectualis,  — he  could  hardly  have  executed  by  deputy; 
whereas  a  translation  of  the  Advancement  of  Learning 
might  be  so  executed,  and  would  need  only  corrections 
and  additions  to  make  it  a  complete  survey  of  the  in- 
tellectual globe,  adequate  in  substance  to  its  place, 
though  not  symmetrical  in  form.  ,  Accordingly,  "  by 
help  of  some  good  pens  which  did  not  forsake  him," 
he  proceeded  at  once  to  put  this  in  train,  and  then 
turned  his  own  attention  to  the  Natural  History,  which 
he  considered  as  "  basis  totius  negotii" 

Concerning  the  causes  which  delayed  the  publication 
of  the  De  Augmentis  a  twelvemonth  beyond  the  ex- 
pected time,  I  have  no  information.  But  it  is  probable 
that  the  additions  which  suggested  themselves  as  he 
proceeded  were  far  larger   than  he  had  anticipated ; 


1  "  Neque  huic  rei  deero  quantum  in  me  est.     Utinam  habeam  et  adjii- 
tores  idoneos."  —Letter  to  Father  Rcdempt.  Baranzan,  30  June,  1622. 


80  PREFACE  TO 

being  indeed  in  the  second  book  as  much  again  as  the 
original,  and  more.  The  measures  which  he  took  how- 
ever were  in  this  instance  quite  successful ;  and  by  sac- 
rificing a  little  symmetry  of  form,  he  succeeded  in 
effectually  preserving  the  substance  of  this  first  part  of 
his  great  work.1 

Tenison  mentions  "  Mr.  Herbert"  —  that  is,  George 
Herbert,  the  poet  —  as  one  of  the  translators  employed. 
But  we  have  it  upon  Rawley's  authority  that  Bacon 
took  a  great  deal  of  pains  with  it  himself  (proprio 
marte  plurimum  desudavit)  —  so  that  we  must  con- 
sider the  whole  translation  as  stamped  with  his  author- 
ity. Many  years  before  he  had  asked  Dr.  Playfer  to 
do  it ;  who  (according  to  Tenison)  sent  him  a  speci- 
men, but  "  of  such  superfine  Latinity,  that  the  Lord 
Bacon  did  not  encourage  him  to  labour  further  in  that 
work,  in  the  penning  of  which  he  desired  not  so  much 
neat  and  polite,  as  clear  masculine  and  apt  expression."  2 
And  it  is  not  improbable  that  some  such  difficulty  may 
have  occurred.  But  Playfer's  failure  may  be  suffi- 
ciently accounted  fpr  by  the  state  of  his  health.  A 
memorandum  in  the  Oommentarius  Solutus  dated  26 
July,  1608  —  "  Proceeding  with  the  translation  of  my 
book  of  Advancement  of  Learning  —  hearkening  to 
some  other   if  Playfer  should  fail,"  —  shows    that  at 


1  The  volume  in  which  it  originally  appeared  bore  the  following  general 
titlepage :  Optra  Francisci  Baronis  de  Verulamio,  vice-comitis  Sancti  Albani, 
Tomus  primus.  Qui  continet  De  Augmentis  Scientiarum  libros  IX.  Ad 
regem  suum.  Londini,  in  officina  Joannis  Haviland,  MB  C XX III.  But  this 
had  reference  to  a  collection  (which  he  then  meditated)  of  all  his  works,  in 
Latin ;  not  to  the  order  of  the  Instauratio,  which  was  not  in  a  condition 
to  be  published  consecutively.  See  Epistola  ad  Fulgentium:  Opuscula, 
p.  172. 

2  Baconiana,  p.  26. 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM.  81 

that  time  it  was  still  in  his  hands ;  and  he  died  at  the 
beginning  of  the  next  year. 

I  have  only  to  add  that  all  the  notes  to  this  work 
which  bear  no  signature  are  Mr.  Ellis's,  except  such 
parts  of  them  as  are  inserted  within  brackets.  These, 
as  well  as  all  notes  signed  J.  S.,  are  mine. 

J.  S. 


VOL.  II. 


GULIELMUS    EAWLEY 

SACR.E    THEOLOGIZE    PROFESSOR, 

ILLUSTRISSIMI   DOMINI    D.    FRANCISCI    BARONIS    DE    VERU- 
LAMIO,    VICE-COMITIS    SANCTI   ALBANI,    SACELLANUS, 

LECTORI   S. 

Cum  Domino  meo  placuerit  eo  me  dignari  honore, 
ut  in  edendis  operibus  suis  opera  mea  usus  sit;  non 
abs  re  fore  existimavi,  si  lectorem  de  aliquibus  quae  ad 
hunc  primum  tomum  pertinent  breviter  moneam. 
Tractatum  istum  de  Dignitate  et  Augmentis  Scientia- 
rum  ante  annos  octodecim  edidit  Dominatio  sua  lingua 
patria,  in  duos  tantummodo  libros  distributum  ;  et 
Regiae  suae  Majestati  dicavit  quod  et  nunc  facit.  Non 
ita  pridem  animum  adjecit  ut  in  Latinam  linguam 
verteretur.  Inaudierat  siquidem  illud  apud  exteros 
expeti.  Quinetiam  solebat  subinde  dicere  libros  mo- 
dernis  Unguis  conscriptos  non  ita  multo  post  decocturos. 
Ejus  igitur  translationem,  ab  insignioribus  quibusdam 
eloquentia  viris  elaboratam,  propria  quoque  recensione 
castigatam,  jam  emittit.  Ac  liber  primus  certe  quasi 
mera  translatio  est,  in  paucis  admodum  mutatus :  At 
reliqui  octo,  qui  Partitiones  Scientiarum  tradunt,  atque 
unico  ante  libro  continebantur,  ut  novum  opus,  et  nunc 
primum  editum,  prodit.  Caussa  autem  pracipua  qua? 
Dominationem  suam  movit  ut  opus  hoc  retractaret  et 
in  plurimis  amplificaret,  ea  fuit ;  quod  in  Instauratione 


84 

Magna  (quam  diu  postea  edidit)  Partitioned  Scientiar 
rum  pro  prima  Instaurationis  parte  constituit ;  quam 
sequeretur  Novum  Organum ;  dein  Historia  Naturalis  ; 
et  sic  deinceps.  Cum  igitur  reperiret  Partem  earn 
de  Partitionibus  Scientiarum  jam  pridem  elaboratam 
(licet  minus  solide  quam  argumenti  dignitas  postu- 
laret),  optimum  fore  putavit  si  retractaretur,  et  redi- 
geretur  in  opus  justum  et  completum.  Atque  hoc 
pacto  fidem  suam  liberari  intelligit  de  prima  parte  In- 
staurationis praestitam.  Quantum  ad  opus  ipsum,  non 
est  tenuitatis  meae  de  eo  aliquid  prsefari.  Praeconium 
ei  quod  optime  conveniat  existimo  futurum  illud,  quod 
Demosthenes  interdum  dicere  solebat  de  rebus  gestis 
Atheniensium  veterum  ;  Laudatorern  Us  dignurn  esse 
solummodo  Tempus.  DeumOpt:  Max:  obnixe  precor, 
ut  pro  dignitate  operis  fructus  uberes  diuturnique  et 
auctori  et  lectori  contingant. 


FRANCISCI  BARONIS  DE  VERULAMIO, 

VICE-COMIT1S   SANCTI  ALBANI, 


DE 


DIGMTATE  ET  AUGIENTIS  SCIEMAKUM 

LIBRI  IX. 


AD    REGEM    SUUM 


PARTITIONES   SCIENTIARUM, 


ET 


ARGUMENTA  SINGULORUM  CAPITUM. 


LIBER    II.1 


Caput  i.  r 

Partitio  Universalis  Doctrinae  Humanae,  in  Histo- 
riam,  Poesim,  Philosophiam ;  secundum  tres  Facul- 
tates  Intellectus,  Memoriam,  Phantasiam,  Rationem ; 
quodque  eadem  partitio  competat  etiam  Theologicis. 

Cap.  ii. 

Partitio  Historiae  in  Naturalern  et  Civilem ;  JEcdesi- 
astica  et  Literaria  sub  Civili  comprehensis.  Partitio 
Historiae  Naturalis,  ex  Subjecto  suo,  in  Historiam  Gfe- 
nerationum,  Prceter-Grenerationum,  et  Artium. 

Cap.  hi. 

Partitio  Historiae  Naturalis  secunda,  ex  Usu  et  Fine 
suo,  in  Narrativam,  et  Inductivam :  quodque  Finis  no- 
bilissimus  Historiae   Naturalis   sit,   ut   ministret   et   in 

1  The  argument  of  the  first  book  is  not  alluded  to  here,  but  may  be  suf- 
ficiently described  as  Be  Dignitate  Scientiarum.  That  book  is  to  bo  con- 
sidered as  a  kind  of  inaugural  address.  The  business  begins  with  the 
second.  —  J.  S. 


88  PARTITIONES   SCIENTIARUM. 

ordine  sit  ad  condendam  Philosophiam ;  quern  Finem 
intuetur  Inductiva.  Partitio  Historiae  Generationum 
in  Historiam  Coelestium,  Historiam  Meteororum,  His- 
toriam  Globi  Terrce  et  Maris,  Historiam  Massarum 
sive  Collegiorum  Majorum,  et  Historiam  Specierum, 
sive   Collegiorum  Minorum. 

Cap.  iv. 

Partitio  Historic  Civilis  in  Ecclesiasticam,  Litera- 
riam,  et  (quae  generis  nomen  retinet)  Civilem :  quod- 
que  Historia  Literaria  desideretur.  Ejus  conficiendae 
praecepta. 

Cap.  v. 

De  dignitate  et  difficultate  Historiae  Civilis. 

Cap.  vi. 

Partitio  prima  Historiae  Civilis  (Specialis)  in  Merno- 
Has,  Antiquitates,  et  Historiam  Justam. 

Cap.  vii. 

Partitio  Historiae  Justae,  in  Chronica  Temporum,  Vi- 
tas Personarum,  et  Helationes  Actionum.  Earum  par- 
tium  explicatio. 

Cap.  viii. 

Partitio  Historiae  Temporum,  in  Historiam  Univer- 
salem  et  Particularem.  Utriusque  commoda,  et  incom- 
moda. 

Cap.  ix. 

Partitio  secunda  Historiae  Temporum,  in  Annales  et 

Acta  Diurna. 

Cap.  x. 

Partitio  secunda  Historiae  Civilis  (Specialis),  in  Me- 
ram  et  Mixtam. 


partitiones  scientiarum.  89 

Cap.  xi. 

Partitio  Historic  Ecclesiasticae,  in  Ecclesiasticam 
Specialem,  Historiam  ad  Prophetias,  et  Historiam  Ne- 
meseos. 

Cap.  xii. 

De  Appendicibus  Historiae,  quae  circa  Verba  homi- 
num  (quemadmodum  Historia  ipsa  circa  Facta)  ver- 
santur  :  Partitio  earum  in  Orationes,  JEpistolas^  et 
Apophthegmata. 

Cap.  xiii. 

De  secundo  membro  principali  Doctrines  Humanae, 
nempe  Poesi.  Partitio  Poeseos  in  Narrativam,  Bra- 
maticam^  et  Parabolicam.  Exempla  Parabolicae  tria 
proponuntur. 

LIBER  III. 

Cap.  i. 

Partitio  Scientiae,  in  Theologiarn  et  Philosophiam. 
Partitio  Philosophise  in  Doctrinas  tres :  De  Numine, 
De  Natura^  De  Homine.  Constitutio  Philosophice  Prir 
mce,  ut  Matris  communis  omnium. 

Cap.  ii. 

De  Theologia  Naturali ;  et  Doctrina  de  Angelis  et 
Spiritibus,  quae  ejusdem  est  Appendix. 

Cap.  hi. 

Partitio  Naturalis  Philosophise,  in  Speculativam  et 
Operativam;  quodque  illae  duae  et  in  intentione  trac- 
tantis  et  in  corpore  tractatus  segregari  debeant. 


90  PARTITIONES   SCIENTIARUM. 

Cap.  iv. 

Partitio  Doctrinae  Speculativae  de  Natura,  in  Physi- 
cam  (Specialem),  et  Metaphysicam :  quaram  Physica 
Caussam  Ffficientem,  et  Materiam,  Metaphysica  Caus- 
sam  Finalem,  et  Formam,  inquirit.  Partitio  Physicae 
(Specialis)  in  Doctrinas  de  Principals  Rerum,  de  Fa- 
brica  Rerum  sive  de  Mundo,  et  de  Varietate  Rerum. 
Partitio  Doctrinae  de  Varietate  Rerum,  in  Doctrinam 
de  Ooncretis  et  Doctrinam  de  Abstractis.  Partitio 
Doctrinas  de  Ooncretis  rejicitur  ad  easdem  partitiones 
quas  suscipit  Historia  Naturalis.  Partitio  Doctrinae  de 
Abstractis,  in  Doctrinam  de  Schernatismis  Materice  et 
Doctrinam  de  Motibus.  Appendices  duae  Physicae 
Speculativae  :  Problernata  Naturalia,  Placita  Antiquo- 
rum  Phibsophorum.  Partitio  Metaphysicae,  in  Doctri- 
nam de  Formis  et  Doctrinam  de  Caussis  Finalibus. 

Cap.  v. 

Partitio  Operativae  Doctrinae  de  Natura,  in  Media- 
nicam,  et  Magiam :  quae  respondent  partibus  Specu- 
lativae, —  Physicae  Mechanica ;  Metaphysicae  Magia. 
Expurgatio  vocabuli  Magiae.  Appendices  duae  Ope- 
rativae :  Invent avium  Opum  Humanarum,  et  Catalogus 
Polyehrestorum . 

Cap.  vi. 

De  magna  Philosophiae  Naturalis,  tarn  Speculativae 
quam  Operativae,  appendice  Mathematica  ;  quodque  in- 
ter appendices  potius  poni  debet,  quam  inter  scientias 
substantias.  Partitio  Mathematicae,  in  Puram  et 
Mixtarn. 


PARTITIONES   SCIENTIARUM.  91 

LIBER  IV. 

Cap.  i. 

Partitio  Doctrinae  de  Homine,  in  Philosophiam  Hu- 
manitatis,  et  Civilem.  Partitio  Philosophise  Humani- 
tatis,  in  Doctrinam  circa  Corpus  Hominis,  et  Doctrinam 
circa  Animam  Hominis.  Constitutio  unius  Doctrinae 
generalis  de  Natura,  sive  de  Statu  Hominis.  Partitio 
Doctrinae  de  Statu  Hominis,  in  Doctrinam  de  Persona 
Hominis,  et  de  Foedere  Animi  et  Corporis.  Partitio 
Doctrinae  de  Persona  Hominis,  in  Doctrinam  de  Mise- 
riis  Hominis,  et  de  Prcerogativis.  Partitio  Doctrinae 
de  Foedere,  in  Doctrinam  de  Indlcationibus,  et  de  Im- 
pressionibus.  Assignatio  Physio  gnomice,  et  Interpreta- 
tions Somniorum  Naturalium,  Doctrinae  de  Indicatio- 
nibus. 

Cap.  ii. 

Partitio  Doctrinae  circa  Corpus  Hominis,  in  Medici- 
nam,  Cosmeticam,  Athleticam,  et  Vbluptariam.  Par- 
titio Medicinae  in  officia  tria  :  viz.  in  Conservationem 
Sanitatis,  Curationem  Morborum,  et  Prolongationem 
Vitce  ;  quodque  pars  postrema  de  Prolongatione  Vitae 
disjungi  debeat  a  duabus  reliquis. 

Cap.  hi. 

Partitio  Philosophiae  Humanae  circa  Animam,  in 
Doctrinam  de  Spiraculo,  et  Doctrinam  de  Anima  Sen- 
sibili,  sive  Producta.  Partitio  secunda  ejusdem  Philo- 
sophiae, in  Doctrinam  de  Substantia  et  Facultatibus 
Animce,  et  Doctrinam  de  Usu  et  Objectis  Facultatum. 
Appendices  duae  Doctrinae  de  Facultatibus  Animqa  j 
Doctrina  de  Divinatione  Naturali,  et  Doctrina  de  Fas- 


92  PARTITIONES   SCIENTIARUM. 

cinatione.      Distributio  Facultatum  Animae  Sensibilis, 
in  Motum,  et  Sensurn. 

LIBER  V. 

Cap.  i. 

Partitio  Doctrinae  circa  Usum  et  Objecta  Faculta- 
tum Animae  Humanae,  in  Logicam,  et  Ethicarn.  Par- 
titio Logicae,  in  Artes  Inveniendi,  Judicandi,  Retinendi, 
et  TradendL 

Cap.  ii. 

Partitio  Inventivae,  in  Inventivam  Artium,  et  Argu- 
mentorum  :  quodque  prior  harum  (quae  eminet)  deside- 
retur.  Partitio  Inventivae  Artium,  in  Experientiam 
Literatam,  et  Organum  Novum.  Delineatio  Experien- 
tiae  Literatae. 

Cap.  hi. 

Partitio  Inventivae  Argumentorum,  in  Promptua- 
riam,  et  Topicam.  Partitio  Topicae,  in  Gceneralem, 
et  Particular  em.  Exemplum  Topicae  Particularis,  in 
Inquisitione  de  Gravi  et  Levi. 

Cap.  iv. 

Partitio  Artis  Judicandi,  in  Judicium  per  Inductio- 
nern,  et  per  Syllogismum :  quorum  prius  aggregatur  Or- 
gano  Novo.  Partitio  prima  Judicii  per  Syllogismum, 
in  Reductionem  Rectam,  et  Inversam.  Partitio  secunda 
ejus,  in  Analyticam,  et  Doctrinam  de  Elenchis.  Partitio 
Doctrinae  de  Elenchis,  in  Elenchos  Sophismatum,  Elen- 
chos  Hermenice,  et  Elenchos  Imagimim,  sive  Idolorum. 
Partitio  Idolorum,  in  Idola  Tribus,  Idola  Specus,  et 
Idola  Fori.  Appendix  Artis  Judicandi,  viz.  De  Ana- 
logia  Demonstrationum  pro  Natura  Subjecti. 


PARTITIONES   SCIENTIARUM.  93 

Cap.  v4 

Partitio  Artis  Retinendi  sive  Retentivae,  in  Doctri- 
nam  de  Adminiculis  Memorioe,  et  Doctrinam  de  Memo- 
ria  ipsa.  Partitio  Doctrinae  de  Memoria  ipsa,  in  Prce- 
notionem,  et  Emblema. 

LIBER  VI. 

Cap.  i. 

Partitio  Traditivae,  in  Doctrinam  de  Organo  Sermo- 
m«,  Doctrinam  de  Meihodo  Serrnonis,  et  Doctrinam  de 
Illustratione  Serrnonis.  Partitio  Doctrinae  de  Organo 
Serrnonis,  in  Doctrinam  de  Notts  Rerurn,  de  Locutione, 
et  de  Scriptione:  quarum  duae  Posteriores  Gcrammati- 
cam  constituunt,  ejusque  Partitiones  sunt.  Partitio 
Doctrinae  de  Notis  Rerum,  in  Hieroglyphic*!,  et  Charac- 
teres  Reales.  Partitio  secunda  Grammatical,  in  Lite- 
rariam,  et  Philosophantem.  Aggregatio  Poeseos  quoad 
Metrum  ad  Doctrinam  de  Locutione.  Affgre^atio  Doe- 
trince  de  Ciphris  ad  Doctrinam  de  Scriptione. 

Cap.  ii. 

Doctrina  de  Methodo  Serrnonis  constituitur  ut  Pars 
Traditivae  Substantia  et  Principalis.  Nomen  ei  in- 
ditur  Prudentia  Traditivce.  Enumerantur  Methodi 
genera  diversa  ;  et  subjunguntur  eorum  commoda,  et 
incommoda. 

Cap.  hi. 

De  Fundamentis  et  Officio  Doctrinae  de  Illustratione 
Serrnonis,  sive  Rhetoricae.  Appendices  tres  Rhetoric®, 
quae  ad  Promptuariam  tantummodo  pertinent ;    Colore* 


94  PARTITIONES   SCIENTIARUM. 

Boni  et  Mali,  tarn   Simplicis  quam   Comparati ;    An- 
titheta  Berum;  Formulce  Minores   Orationum. 

Cap.  iv. 

Appendices  generales  duae  Traditivae :  Critica,  et 
Pcedagogica. 

LIBER  VII. 

Cap.  i. 

Partitio  Ethicae,  in  Doctrinam  de  Exemplari,  et  Greor- 
gica  Animi.  Partitio  Exemplaris  (scilicet  Boni),  in 
Bonum  Simplex,  et  Bonum  Gomparatum.  Partitio 
Boni  Simplicis  in  Bonum  Individuale,  et  Bonum  Com- 
munionis. 

Cap.  ii. 

Partitio  Boni  Individuals,  vel  Suitatis,  in  Bonum 
Activum,  et  Bonum  Passivum.  Partitio  Boni  Passivi 
in  Bonum  Conservativum,  et  Bonum  Perfectivum. 
Partitio  Boni  Communionis,  in  Officio,  Gceneralia,  et 
Bespectiva. 

Cap.  hi. 

Partitio  Doctrina3  de  Cultura  Animi,  in  Doctrinam 
de  Characteribus  Animorum,  de  Affectibus,  et  de  Berne- 
diis  sive  Curationibus.  Appendix  Doctrinae  ejusdem,  de 
Congruitate  inter  Bonum  Animi  et  Bonum  Corporis. 

LIBER  VIII. 

Cap.  i. 

Partitio  Doctrinae  Civilis,  in  Doctrinam  de  Conversa- 
tione,  Doctrinam  de  Negotiis,  et  Doctrinam  de  Imperio 
sive  Bepubliea. 


PARTITIONES   SCIENTIARUM.  95 

Cap.  ii. 

Partitio  Doctrinae  de  Negotiis,  in  Doctrinam  de  Oc- 
casionibus  Sparsis,  et  Doctrinam  de  Ambitu  Vitce.  Ex- 
emplum  Doctrinae  de  Occasionibus  Sparsis,  ex  Parabolis 
aliquibus  Salomonis.     Praecepta  de  Ambitu  Vitae. 

Cap.  hi. 

Partitiones  Doctrinae  de  Imperio,  sive  Republica 
omittuntur:  tantum  Aditus  fit  ad  Desiderata  duo; 
Doctrinam  de  Proferendis  Finibus  Imperii,  et  Doctri- 
nam de  Justitia  Universalis  sive  de  Fontibus  Juris. 
Exempla  utriusque. 

LIBER  IX. 

Cap.  i. 

Partitiones  Theologiae  Inspiratae  omittuntur:  tantum 
Aditus  fit  ad  Desiderata  tria ;  Doctrinam  de  Legitimo 
Usu  Rationis  Humance  in  Divinis,  Doctrinam  de  Grra- 
dibus  Unitatis  in  Civitate  Dei,  et  Emanationes  Scrip- 
turarum. 


FRANCISCI  BARONIS  DE  YERULAMIO, 

VICE-COMITIS    SANCTI   ALBANI, 

DE  DIGNITATE  ET  AUG  MENTIS 
SCIENTIARUM, 

LIBER   PRIMUS. 


Sub  veteri  Lege,  Rex  Optime,  erant  et  spontanea? 
oblationes  et  quotidiana  sacrificia ;  haec  ex  rituali  cultu. 
illae  ex  pia  alacritate  profectae.  Arbitror  equidem  de- 
beri  tale  quidpiam  regibus  a  servis  suis ;  .ut  scilicet  quis- 
que  non  solum  muneris  sui  tributa,  sed  et  amoris  pig- 
nora  deferat.  Atque  in  prioribus  illis  spero  me  minime 
defuturum ;  in  posteriori  autem  gen  ere,  dubitavi  quid 
potissimum  sumerem  :  satius  autem  visum  est  hujus- 
modi  aliquid  deligere,  quod  potius  ad  personae  tuae  ex- 
cellentiam  quam  ad  negotia  coronas  spectaret. 

Ego  saepissime  de  Majestate  tua,  ut  debeo,  cogitans, 
(missis  aliis  sive  virtutis  sive  fortunae  tuae  dotibus) 
magna  prorsus  afficior  admiratione,  cum  intueor  excel- 
lentiam  earum  in  te  virtutum  facultatumque,  quas  plii- 
losophi  intellectual es  vocant:  capacitatem  ingenii  tot  et 
tanta  complexam,  firmitudinem  memoriae,  prehensionis 
velocitatem,  judicii  penetrationem,  elocutionisque  ordi- 
nem  simul  et  facilitatem.  Subit  profecto  animum 
quandoque  dogma  illud  Platonicum,  quo  asseritur, 
Scientiam  nihil  aliud  esse  quam  Reminiscentiam ;   ani- 

VOL.  II.  7 


98  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

mumque  naturaliter  omnia  cognoscere,  nativce  luci,  quam 
specus  corporis  obumbraverat,  subinde  reddititm.1  Certe 
hujus  rei  (si  in  quo  alio)  relucet  in  Majestate  tua  ex- 
emplum  insigne ;  cui  adeo  prompta  est  mens  ad  con- 
cipiendam  flam  mam,  ubi  vel  levissima  earn  excitaverit 
objecta  occasio,  vel  minima  aliense  cognitionis  scintilla 
affulserit.  Quemadmodum  igitur  de  regum  sapientis- 
simo  Sacra  perhibet  Sciiptura,  Cor  Mi  fuisse  tanquam 
arenam  maris?  cujus  quanquam  massa  pfaegrandis,  par- 
tes tamen  minutissimae ;  sic  mentis  indidit  Deus  Majes- 
tati  tuae  crasim  plane  mirabilem,  quaa  cum  maxima  quse- 
que  complectatur,  minima  tamen  prehendat  nee  patiatur 
effluere  :  cum  perdifficile  videatur  vel  potius  impossi- 
ble in  natura,  ut  idem  instrumentum  et  grandia  opera 
et  pusilla  apte  disponat.  Quantum  ad  elocutionem 
tuam,  occurrit  illud  Cornelii  Taciti  de  Augusto  Ca?sare; 
Augusto,  inquit,  jjrofluens,  et  qua?  principem  virum  dece- 
ret,  eloquentia  fait?  Sane  si  recte  rem  perpendamus, 
omnis  oratio  aut  laboriosa  aut  affectata  aut  imitatrix, 
quamvis  alioquin  excellens,  nescio  quid  servile  olet,  nee 
sui  juris  est.  Tuum  autem  dicendi  genus  vere  regium 
est,  profluens  tanquam  a  fonte,  et  nihilominus,  sicut  na- 
ture ordo  postulat,  rivis  diductum  suis,  plenum  facili- 
tatis  feelicitatisque,  imitans  neminem  nemini  imitabile. 
Atque  sicut  in  rebus  tuis  quae  tarn  ad  regnum  quam  ad 
domum  tuam  spectant,  virtus  vicletur  cum  fortuna  cer- 
tare ;  mores  scilicet  optimi  cum  foelici  regimine  ;  spes 
tuaa  olim  patienter  et  pie  cohibita3,  cum  fausta  et  oppor- 

1  See  the  Phaedo,  p.  75.,  and  other  places  in  Plato's  works;  particularly 
the  beginning  of  the  Meno.  And  compare  Arist.  Anal.  Pri.  ii.  21.,  where 
the  passage  in  the  Meno  is  referred  to. 

2  1  Kings,  4.  29. 

8  "  Augusto  prompta  ac  profluens,  quai  deceret  principem,  eloquentia 
fait." —  Ann.  xiii.  c.  3. 


LIBER  PRIMUS.  99 

tuna  speratorum  adeptione ;  tori  conjugalis  sancta  fides, 
cum  f  ructu  conjugii  beato  in  sobole  pulcherrima ;  pia  et 
principe  Christiano  dignissima  ad  pacem  propensio,  cum 
simili  vicinorum  principum  inclinatione  in  idem  votum 
foeliciter  conspirantium ;  sic  et  in  intellectus  tui  dotibus 
non  levior  exoritur  lis  et  aemulatio,  si  eas  quae  a  natura 
ipsa  praebitae  sunt  et  infusae  cum  instructissima  gaza 
multiplicis  eruditionis  et  plurimarum  artium  scientia 
committamus.  Neque  vero  facile  ftierit  regem  aliquem 
post  Christum  natum  reperire,  qui  fuerit  Majestati  tuae 
literarum  divinarum  et  humanarum  varietate  et  cultura 
comparandus.  Percurrat  qui  voluerit  imperatorum  et 
regum  seriem,  et  juxta  mecum  sentiet.  Magnum  certe 
quiddam  praestare  reges  videntur,  si  delibantes  aliorum 
ingenia  ex  compendio  sapiant,  aut  in  cortice  doctrinae 
aliquatenus  haereant,  aut  denique  literatos  ament  eve- 
hantque.  At  regem,  et  regem  natum,  veros  eruditionis 
fontes  hausisse,  imo  ipsummet  fontem  eruditionis  esse, 
prope  abest  a  miraculo.  Tuae  vero  Majestati  etiam 
illud  accedit,  quod  in  eodem  pectoris  tui  scrinio  Sacrae 
Literae  cum  profanis  recondantur ;  adeo  ut  cum  Her- 
mete  illo  Trismegisto  triplici  gloria  insigniaris,  potes- 
tate  Regis,  illuminatione  Sacerdotis,  eruditione  Phi- 
losophic Cum  igitur  alios  reges  longe  hac  laude 
(proprie  quae  tua  est)  superes,  aequum  est  ut  non  so- 
lum praesentis  sa^culi  fama  et  admiratione  celebretur, 
aut  etiam  historiarum  lumine  posteritati  transmittatur, 

1  "  A  noble  philosopher,  priest,  and  king  of  Egypt,  whom  our  writer,'* 
says  Philemon  Holland,  commenting  on  Ammianus  Marcellinus,  "  calleth 
termaximus,  others  trismegistus  in  the  same  sense,  for  that  he  was  Philoso- 
phic Maximus,  Sacerdos  Maximus,  and  Rex  Maximus."  There  is  how- 
ever no  doubt  that  the  real  Hermes,  or  the  writer  of  the  works  ascribed  to 
him,  was  a  neophyte  platonist  of  the  second  or  third  century.  V.  Heeren, 
Comment,  de  Fontibus  Echg.  J.  Stobcei,  §  41. 


100  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

verum  ut  solido  aliquo  in  opere  incidatur,  quod  et  regis 
magni  potentiam  denotet,  et  regis  tarn  insigniter  docti 
imaginem  referat. 

Quare  (ut  ad  incoeptum  revertar)  nulla  potior  mihi 
visa  est  oblatio,  quam  tractatus  aliquis  eo  spectans. 
Hujus  argumentum  duabus  constabit  partibus.  In  pri- 
ori (quae  levior  est,  neque  tamen  ullo  modo  praetermit- 
tenda)  de  Scientiae  et  Literarum  per  omnia  excellentia 
agendum  est ;  et  simul  de  merito  eorum,  qui  in  iisdem 
provehendis  operam  strenue  et  cum  judicio  impendunt. 
Posterior  vero  pars  (quod  caput  rei  est)  proponet,  quid 
in  hoc  genere  hue  usque  actum  sit  et  perfectum  ;  insu- 
per  et  ea  perstringet  quae  videntur  desiderari ;  ut  quam- 
vis  non  ausim  seponere  ant  deligere  tuae  quod  praecipue 
Majestati  commendem,  tamen  multa  et  varia  repraesen- 
tando  regias  tuas  cogitationes  excitare  possim,  ut  pro- 
prios  pectoris  tui  thesauros  excutias,  atque  inde,  pro 
magnanimitate  tua  atque  sapientia,  optima  quaeque,  ad 
Artium  et  Scientiarum  terminos  proferendos,  depromas. 

In  ipso  vestibulo  prioris  partis,  ad  purgandam  viam 
et  quasi  indicendum  silentium,  quo  melius  audiantur 
testimonia  de  dignitate  literarum  absque  oblatratione 
tacitarum  objectionum,  statui  primo  loco  liberare  literas 
opprobriis  et  vilipendiis  quibus  impetit  eas  ignorantia, 
sed  ignorantia  sub  non  uno  schemate  ;  modo  in  theolo- 
gorum  zelotypia,  modo  in  politicorum  supercilio,  modo 
in  ipsorum  literatorum  erroribus  sese  ostentans  et  pro- 
dens.  Audio  primos  dicentes,  Scientiam  inter  ea  esse 
quae  parce  cauteque  admittenda  sunt ;  Scientiae  nimium 
appetitum  fuisse  primum  peccatum,  unde  hominis  lap- 
sus ;  hodieque  haerere  serpentinum  quid  in  ea,  siquidem 
ingrediens  tumorem  inducit ;  Scientia  inflat : l  Salomo- 

i  1  Corinth.  8.  1. 


LIBER  PRIMUS.  101 

nem  censere,  Faciendi  libros  nullum  esse  jinem,  mul- 
tamque  lectionem  carnis  esse  afflictionem  ;x  et  alibi,  In 
multa  sapientia  multam  esse  indignationem ;  et  Qui  auget 
seientiarn,  auger  e  et  dolor  em  : 2  D.  Pauli  monitum  esse, 
Ne  decipiamur  per  inanem  philosophiam  : 3  quin  et  ex- 
perientia  notum  esse,  doctissimos  viros  haereticorum 
Coryphaeos,  doctissima  saecula  in  atheismum  proclivia 
fuisse ;  contemplationem  denique  secundarum  causarum 
authoritati  primae  causae  derogare. 

Ut  igitur  falsitatem  hujus  dogmatis  fundamentaque 
ejus  male  jacta  aperiamus,  cuivis  obviam  est  istos  non 
percipere,  seientiarn  quae  lapsum  peperit  non  fuisse  pu- 
ram  illam  primigeniamque  seientiarn  naturalem,  cujus 
lumine  Homo  animalibus  in  Paradiso  adductis  nomina 
ex  natura  imposuit,4  sed  superbam  illam  Boni  et  Mali, 
per  quam  excutere  Deum  sibique  ipse  legem  figere  am- 
bivit.  Neque  certe  vis  ulla  scientiae,  quanta  quanta  sit, 
inflat  mentem  ;  cum  nihil  implere  animum,  nedum  dis- 
tendere  possit,  praeter  Deum  Deique  contemplationem  ; 
quare  Salomon,  de  duobus  palmariis  inventionis  sensi- 
bus  (visu  atque  auditu)  loquens,  ait  Oculum  videndo, 
aurem  audiendo  non  satiari  ; 5  quod  si  non  sit  impletio, 
sequitur  continens  majus  esse  contento.  Haud  aliter 
de  scientia  ipsa  animoque  humano  (cui  sensus  sunt  tan- 

1  Ecclesiast.  12.  12. 

2  Ecclesiast.  1.  18. 

3  Coloss.  2.  8. 

4  This  reference  to  the  imposition  of  names  in  Paradise  in  illustration  of 
natural  knowledge,  is  common  in  the  writings  of  the  schoolmen.  Thus  S. 
Thomas  Aquinas  in  discussing  the  question  "  utrum  primus  homo  habuerit 
seientiarn  oranem,"  after  stating  objections  alleged  against  the  affirmative 
opinion,  thus  commences  his  refutation  of  them.  "  Sed  contra  est  quod 
ipse  imposuit  nomina  animalibus,  ut  dicitur  Gen.  2.  Nomina  autem  debent 
naturis  rerum  congruere;  Ergo  Adam  scivit  naturas  omnium  animalium,  et 
pari  ratione  habuit  omnium  aliorum  seientiarn." 

5  Ecclesiast.  1.  8. 


102  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quam  cmissarii)  definit  liis  verbis,  quae  Calendario  suo 
Ephemeridique  omnium  rerum  tempora  describenti  sub- 
nectit,  ita  concludens  ;  Omnia  Deus  condidit,  ut  unum- 
quodque  pulerum  sit  in  tempore  suo :  mundum  quoque 
ipsum  indidit  cordi  eorum :  invenire  tamen  homo  non  po- 
test opus  quod  operatus  est  Deus  ab  initio  usque  adfinem.1 
Quibus  verbis  haud  obscure  innuit  Deum  fabricatum 
esse  animum  humanum  instar  speculi  totius  mundi 
capacem,  ej usque  non  minus  sitientem  quam  oculum 
luminis  ;  neque  gestientem  solum  conspicere  varietates 
vicissitndinesque  temporum,  verum  etiam  perscrutandi 
explorandique  immotas  atque  inviolabiles  naturae  leges 
et  decreta  ambitiosum.  Et  quam  vis  innuere  videa- 
tur  summam  illam  naturae  oeconomiam  (quam  appellat 
Opus  quod  operatur  Deus  ab  initio  usque  adfinem2)  non 
posse  inveniri  ab  homine,  hoc  non  detraliit  captui  hu- 
mano,  sed  in  impedimenta  doctrinae  rejicienclum ;  qualia 
sunt  vitae  brevitas,  studiorum  divortia,  scientiarum  tra- 
ditio  prava  et  infida,  plurimaque  alia  incommoda  quibus 
humana  conditio  irretitur.  Siquidem  nullam  universi 
partem  ab  humana  disquisitione  alienam  esse  satis  clare 
alibi  docet,  inquiens,  Spiritus  hominis  est  tanquam,  lu- 
cerna  Dei,  qua  intima  arcana  explorat.  Quare  si  tanta 
sit  amplitudo  captus  humani,  manifestum  est  nullum 
esse  periculum  a  quantitate  scientiae,  utut  dift'usa,  ne 
aut  tumorem  in  ducat  aut  excessum  ;  sed  a  qualitate 
tantum,  quae  quantulacunque  sit,  si  absque  antidoto 
sua  sumatur,  malignum  quid  habet  atque  venenosum, 
flatuosis  sj'mptomatis  plenissimum.  Haec  antidotus 
sive  aroma  (cujus  mixtio  temperat  scientiam  eamque 
saluberrimam  efficit)  est  charitas,  quod  etiam  priori 
clausula}   subjungit   Apostolus,   dicens,    Scientia   injlat, 

1  Ecclesiast.  3.  11.  2  Proverbs,  xx.  27. 


LIBER   PRIMUS.  103 

charitas  autem  cedijicat.  Cui  consonum  est,  quod  alibi 
docet ;  Si,  inquit,  Unguis  loquar  Angelorum  vel  horni- 
num,  charitatem  autem  non  habeam,  f  actus  sum  velut  ces 
resonans  aid  cymbalum  tinniens}  Non  quin  eximium 
quid  sit  loqui  linguis  Angelorum  et  hominum,  sed  quia 
si  segregetur  a  charitate  neque  ad  commune  humani 
generis  bonum  dirigatur,  potius  inanem  gloriam  exhi- 
bebit  quam  solidum  fructum.  Censuram  quod  attinet 
Salomonis  de  excessu  legendi  scribendique  libros,  et 
cruciatu  spiritus  e  scientia  oriundo,  monitumque  etiam 
Paulinum  Ne  decipiamur  per  inanem  philosophiam  ; 2  si 
recte  explicentur  ea  loca,  optime  ostendent  veros  can- 
cellos  et  limites  quibus  humana  scientia  circumsepitur, 
ita  tamen  ut  liberum  sit  ei  absque  omni  coarctatione 
universam  rerum  naturam  amplecti.  Sunt  enim  limi- 
tes treSf  Primus,  ne  ita  foelicitatem  collocemus  in  sci- 
entia, ut  interim  mortalitatis  nostrae  oblivio  subrepat. 
Secundus,  ne  sic  utamur  scientia  ut  anxietatem  pariat, 
non  animi  tranquillitatem.  Tertius,  ne  putemus  posse 
nos  per  naturae  contemplationem  mysteria  divina  asse- 
qui.  Nam  quantum  ad  primum,  optime  in  eodem  libro 
alibi  se  Salomon  explicat,  Satis,  inquit,  perspexi  sapien- 
tiam  tantum  recedere  a.  stultitia,  quantum  lucem  a  tene- 
bris.  Sajjientis  oculi  in  capite  ejus,  stultus  in  tenebris 
oberrat ;  sed  simul  didici  moriendi  necessitatem  utrique 
esse  communem?  De  secundo  certum  est,  nullam  animi 
anxietatem  aut  perturbationem  oriri  e  scientia,  nisi  tan- 
tum per  accidens.  Omnis  enim  scientia,  et  admiratio 
(quae  est  semen  scientiae),  per  se  jucunda  est ;  cum  au- 
tem conclusiones  inde  deducuntur,  quae  oblique  rebus 
nostris  applicatae  vel  inflrmos  metus  gignunt  vel  imrao- 
dicas  cupiditates,  turn  demum  nascitur  cruciatus  ille  et 

1  1  Corinth,  xiii.  1.  2  Coloss.  ii.  8.  3  Ecclesiast.  ii.  13,  14. 


104  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

perturbatio  mentis  qua  de  loquimur  ;  tunc  enim  scien- 
tia  non  est  amplius  lumen  siccum  (ut  voluit  Heraclitus 
ille  obscurus,  Lumen  siccum  optima  anima  ])  sed  fit  lu- 
men madidum,  atque  humoribus  affectuum  maceratum. 
Tertia  regula  accuratiorem  paulo  disquisitionem  postu- 
lat,  neque  sicco  pede  prastereunda  est.  Si  quis  enim  ex 
rerum  sensibilium  et  materiatarum  intuitu  tantum  lu- 
minis  assequi  speret  quantum  ad  patefaciendam  divinam 
naturam  aut  voluntatem  sufficiet,  nee  iste  decipitur  per 
inaniam  philosophiam.  Etenim  contemplatio  creatura- 
rum,  quantum  ad  creaturas  ipsas,  producit  scientiam  ; 
quantum  ad  Deum,  admirationem  tantum,  quae  est 
quasi  abrupta  scientia.  Ideoque  scitissime  dixit  qui- 
dam  Platonicus  ; 2  Sensus  humanos  solem  referre,  qui 
quidem  revelat  terrestrem  globum,  eoelestem  vero  et  Stellas 
obsignat :  sic  sensus  reserant  naturalia,  divina  occlu- 
dunt.  Atque  hinc  evenit,  nonnullos  e  doctiorum  ma- 
nipulo  in  haeresim  lapsos  esse,  quum  ceratis  sensuum 
alis  innixi  ad  divina  evolare  contenderent.  Nainque 
eos  qui  autumant  nimiam  scientiam  inclinare  men  tern 
in  atheismum,  ignorantiamque  secundarum  causarum 
pietati  erga  primam  obstetricari,  libenter  compellarem 
Jobi  quaestione,  An  oporteat  mentiri  pro  Deo,  et  ejus 
gratia  dolum  loqui  conveniat,  ut  ipsi  gratijicemur  ?  3  Li- 
quet enim  Deum  nihil  operari  ordinario  in  natura  nisi 
per  secundas  causas,  cujus  diversum  credi  si  vellent, 
impostura  mera  esset,  quasi  in  gratiam  Dei,  et  nihil 
aliud  quam  authori  veritatis  immundam  mendaci  lio- 
stiam  immolare.     Quin   potius   certissimum   est,  atque 

l  avyij  ^rjprj  ipvxv  ooQututtj  kotu  tov  'HpunXeiTov  eolkev.  —  Plutarch 
"De  Esu  Carnium,"  1.  Plutarch  alludes  to  the  gnome  in  his  tract  De  Au- 
diendis  Poetis,  in  a  passage  not  unlike  the  text. 

*2  Philo  Judaeus:  "Quod  somnia  mittantur  a  Deo." 

8  Job  xiii.  7. 


LIBER  PRIMUS.  105 

experientia  comprobatum,  leves  gustus  in  philosophia 
movere  fortasse  ad  atheismum,  sed  pleniores  haustus  ad 
religionem  reducere.1  Namque  in  limine  philosophise, 
cum  secundae  causae  tanquam  sensibus  proximae  inge- 
rant  se  menti  humanae,  mensque  ipsa  in  illis  hae- 
reat  atque  commoretur,  oblivio  primae  causae  obrepere 
possit  ;  sin  quis  ulterius  pergat,  causarumque  de- 
pendentiam,  seriem,  et  eoncatenationem,  atque  opera 
Providentiae  intueatur,  tunc  secundum  poetarum  my- 
thologiam  facile  credet  summum  naturalis  catenae  an- 
nulum  pedi  solii  Jovis  affigi.2  Ut  semel  dicam,  nemo 
male  applicatae  sobrietatis  moderationisque  famam  cap- 
tans  posse  nos  nimium  progredi  in  libris  sive  scriptura- 
rum  sive  creaturarum,  theologia  aut  philosophia,  existi- 
met :  quinimo  excitent  se  homines,  et  infinitos  profectus 
audacter  urgeant  utrobique  et  persequantur  ;  caventes 
tantum  ne  scientia  utantur  ad  tumorem,  non  ad  chari- 
tatem ;  ad  ostentationem,  non  ad  usum ;  et  rursus, 
ne  distinctas  illas  theologiae  philosophiaeque  doctrinas, 
earumque  latices,  imperite  misceant  ac  confundant. 

Accedamus  nunc  ad  opprobria  quibus  literas  asper- 
gunt  politici.  Ilia  ejusmodi  sunt :  Artes  emollire 
animos,  militarique  gloriae  ineptos  reddere ;  turn  in 
politicis  quoque  corrumpere  ingenia,  quae  vel  nimis 
curiosa  efficiunt  ex  varietate  lectionis,  vel  nimis  per- 

1  This  thought  occurs  several  times  in  Bacon's  writings.  Leibnitz,  with 
the  large  spirit  of  whose  philosophy  it  is  altogether  in  accordance,  has 
quoted  it  at  least  thrice ;  thus  for  instance  in  his  Confessio  Naturce  contra 
Atheistas,  he  remarks  :  u  Divini  ingenii  vir  Franciscus  Baconus  de  Veru- 
lamio  recte  dixit  philosophiam  obiter  libatam  a  Deo  abducere,  penitus 
haustam  reducere  ad  eundem.,, 

2  Bacon  alludes  to  the  philosophical  applications  which  have  been  made 
of  the  passage  in  the  Iliad  (G.  19.),  in  which  Zeus  boasts  of  his  superiority 
to  the  other  gods.  Of  these  the  earliest  instance  is  to  be  found  in  the 
Thecetetus. 


106  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tinacia  ex  rigore  regularum,  vel  minis  tumida  ex  mag- 
nitudine  exemplorum,  vel  nimis  extravagantia  ex  dis- 
similitudine  exemplorum ;  quin  saltern  utcunque  aver- 
tere  et  alienare  aminos  a  negotiis  et  actione,  otii  ac 
secessus  amorem  instillantes  ;  dein  rebusj)ublicis  indu- 
cere  discipline  relaxationem,  dum  unusquisque  promp- 
tior  est  ad  disputandum  quam  ad  obtemperandum. 
Unde  Cato  Censorius,  cum  primis  mortalium  sapiens, 
ubi  juventus  Romana  ad  Carneadem  philosophum,  qui 
venerat  Romam  legatus,  dulcedine  atque  maj estate 
eloquentiae  ejus  capta  undique  conflueret,  frequent! 
senatu  author  fuit  ut  expeditis  negotiis  primo  quo- 
que  tempore  dimitterent  hominem  ;  ne  civium  animos 
inficeret  et  fascinaret,  et  necopinantibus  morum  con- 
suetudinumque  patriarum  mutationem  induceret.1  Hoc 
etiam  permovit  Virgilium  (dum  studia  sua  patriae  exis- 
timationi  posthaberet)  ut  artes  politicas  a  literariis  se- 
gregaret,  illas  Romania  vendicans,  has  Gra^cis  relin- 
quens,  in  versibus  illis  decantatis, 

Tu  regere  imperio  populo?,  Romane,  memento: 
Hil*  tibi  erunt  artes.'2 

Videmus  etiam  Anytum  Socratis  accusatorem  pro 
crimine  ei  objecisse,  quod  vi  et  varietate  sermon um 
ac  disputationum  suarum  authoritatem  et  reverentiam 
legum  consuetudinumque  patriarum  apud  adolescentes 
imminueret ;  quodque  artem  profiteretur  perniciosam 
et  periculo  plenam,  qua  quis  instructus  deteriorem 
causam  meliorem  faceret,  veritatemque  ipsam  eloquen- 
tia3  apparatu  obrueret.3 

Verum  hae  criminationes,  ceteraeque  ejusdem  farinae, 
potius  personatam  gravitatem  prae  se  ferunt  quam  veri- 

i  See  Plutarch  in  Cato,  c.  22.  2  ^Eneid,  vi.  852. 

3  Apologia  Socratis,  p.  23.  et  seq. 


LIBER   PRIMUS.  107 

tatis  candorem.  Testatur  enim  experientia,  sicut  unos 
atque  eosdem  homines,  sic  una  eademque  tempora,  et 
rerum  bellicarum  et  optimarum  artium  gloria  floruisse. 
Viros  quod  attinet,  exemplo  sit  nobile  par  imperato- 
rum,  Alexander  Magnus  et  Julius  Caesar  Dictator, 
alter  Aristotelis  in  philosopliia  discipulus,  alter  Cice- 
ronis  in  dicendo  rivalis.  Aut  si  quis  requirat  potius 
literatos  qui  in  claros  imperatores  evaserunt  quam 
imperatores  qui  imigniter  docti  fuerunt,  praesto  est 
Epaminondas  Thebanus,  aut  Xenophon  Atheniensis ; 
quorum  ille  primus  fuit  qui  fregit  potentiam  Sparta- 
norum,  hie  autem  primus  qui  stravit  viam  ad  ever- 
sionem  monarchiae  Persarum.  Istud  vero  armorum 
literarumque  quasi  conjugium  clarius  adhuc  in  tern- 
poribus  quam  in  personis  elucescit,  quanto  nimirum 
sseculum  homine  objectum  grandius  est.  Ipsa  quippe 
eademque  tempora  apud  JEgyptios,  Assyrios,  Persas, 
Graecos,  Romanosque,  quae  propter  bellicam  virtutem 
maxime  celebrantur,  etiam  et  literis  plurimum  fuerunt 
nobilitata  ;  adeo  ut  gravissimi  authores  philosophique, 
et  clarissimi  duces  atque  imperatores,  eodem  sasculo 
vixerint.  Nee  sane  aliter  fieri  potest,  quandoquidem 
ut  in  homine  vigor  corporis  animique  simul  fere  ma- 
turescunt,  nisi  quod  ille  hunc  paulo  antevertat;  sic 
in  rebuspublicis,  militaris  gloria  literataque  (quarum 
ilia  corpori  respondet,  haec  animo)  aut  coeva  sunt,  aut 
se  proxime  consequuntur. 

Jam  vero,  eruditionem  politicis  impedimento  esse  po- 
tius quam  adjumento,  nil  minus  probabile.  Fatemur 
omnes  temerarium  quiddam  esse  empiricis  medicis  cor- 
pus et  valetudinis  curam  tradere,  qui  solent  pauca  quae- 
dam  medicamenta  quae  illis  videntur  panchresta  ven- 
ditare,  quorum  fiducia  nihil  non  audent  tentare  ;  cum 


108  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tamcn  neque  causas  morborum,  neque  aegrotorum  habi- 
tus, neque  symptomatum  pericula,  neque  veram  sanan- 
di  metliodum  calleant.  Videmus  pariter  errare  eos,  qui 
ad  eausas  et  lites  suas  expediendas  adhibent  leguleios 
in  practiea  potius  quam  in  libris  juris  versatos,  quibus 
os  facile  oblinitur,  si  quid  novum  aut  extra  experientiae 
suae  calles  tritos  occurrat :  consimiliter  non  potest  non 
esse  periculosissimum,  quoties  sum  ma  rerum  empiricis 
consiliariis  praecipue  mandatur.  E  contra,  vix  exem- 
plum  adduci  possit  reipublicse  infoeliciter  administrate, 
ad  clavum  sedentibus  viris  eruditis.  Quamvis  enira  in 
more  sit  politicis  literatos  Pedantiorum  nomine  elevare, 
Historia  tamen  veritatis  magistra  in  plurimis  fidem  fa- 
cit,  pupillares  principes  adultis  longe  praestitisse  (non 
obstante  aetatis  incommodo)  ea  ipsa  de  causa  quam  po- 
litici  sugillant,  quod  scilicet  tunc  temporis  a  paedagogis 
administration  sit  imperium.  Quis  ignorat  per  decan- 
tatum  illud  quinquennium  Neronis  onus  rerum  incu- 
buisse  Senecae  paedagogo  ?  Quin  et  Gordianus  Junior 
decennium  laudis  Misitheo  paedagogo  debuit.  Neque 
infoelicius  imperium  gessit  Alexander  Severus  cluin  mi- 
nor fuit,  quo  tempore  omnia  procurabant  mulieres,  sed 
ex  consilio  praeceptorum.  Imo,  convertamus  oculos  ad 
regimen  Pontificium,  ac  nominatim  Pii  Quinti  vel  Sixti 
Quinti  nostro  saeculo,  qui  sub  initiis  suis  habiti  sunt  pro 
fraterculis  rerum  imperitis;1  reperiemusque  acta  papa- 
rum  ejus  generis  magis  esse  solere  memorabilia  quam 
eorum  qui  in  negotiis  civilibus  et  principum  aulis  enu- 

1  The  former  of  these  Popes  was  a  Dominican,  the  latter  a  Franciscan 
friar.  The  most  remarkable  event  of  the  Pontificate  of  Pius  V.  was  the 
battle  of  Lepanto  in  1571,  in  which  his  fleet  was  engaged  in  conjunction 
with  those  of  Venice  and  of  Spain.  Sixtus  V.  was  the  founder  of  the  Vati- 
can library.  Compare  Gibbon's  phrase:  "The  genius  of  Sixtus  the  Fifth 
burst  from  the  gloom  of  a  Franciscan  cloister."  —  Decline  and  Fall,  c.  76. 


LIBER  PRIMUS.  109 

triti  ad  papatum  ascenderint.  Quamvis  enim  qui  in 
Uteris  vitam  maxime  traduxerunt  minus  sollertes  sint 
atque  versatiles  in  occasionibus  prensandis  atque  ac- 
commodandis  rebus,  quo  spectant  ea  quae  ab  Italis 
Ragioni  di  Stato  dicuntur  (quorum  nomen  ipsum  aver- 
satus  est  Pius  Quintus,  solitus  dicere  Esse  mera  malo- 
rum  hominum  commenta,  quce  opponerentur  religioni  et 
virtutibus  moralibus)  : l  in  eo  tamen  abunde  fit  compen- 
sate, quod  per  tutum  planumque  iter  religionis,  justi- 
tiae,  honestatis,  virtutumque  moralium,  prompte  atque 
expedite  incedant ;  quam  viam  qui  constanter  tenue- 
rint,  illis  alteris  remediis  non  magis  indigebunt  quam 
corpus  sanum  medicina.  Porro  autem  curriculum  vitae 
in  uno  homine  suppeditare  non  potest  exemplorum  co- 
piam  ad  regendos  eventus  vitae,  etiam  in  uno  homine. 
Sicut  enim  interdum  fit,  ut  nepos  vel  pronepos  avum 
vel  proavum  fnagis  referat  quam  patrem  ;  eodem  modo 
haud  raro  evenit,  ut  negotia  praesentia  magis  quadrent 
cum  exemplis  vetustioribus  quam  cum  recentioribus. 
Postremo,  unius  ingenium  tan  turn  cedit  amplitudini 
literarum,  quantum  privati  reditus  serario. 

Quod  si  detur,  depravationes  illas  et  impedimenta 
quae  a  politicis  imputantur  Uteris  aliquid  virium  habere 
et  veritatis,  attamen  simul  monendum,  eruditionem  in 
singulis  plus  remedii  quam  mali  afferre.  Esto  enim, 
literae  tacita  quadam  vi  animum  reddunt  incertum  at- 
que perplexum  ;  at  certe  liquido  praecipiunt  quomodo 
cogitationes  sint  expediendas,  et  quousque  sit  delibe- 
randum, quando  demum  statuendum  ;  imo  ostendunt 
quomodo  res  interim  absque  periculo  trahi  possint  et 
suspendi.  Esto  etiam,  animos  efficiunt  magis  perti- 
naces  et  difficiles  ;    at  simul  docent  quae  res   demon- 

1  See  his  life  by  Catena. 


110  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

strationibus,  quie  conjecturis  innituntur ;  neque  minus 
distinctionum  et  exceptionum  usum  quum  canonum  et 
principiorurn  constantiam  propommt.  Esto  rursus,  se- 
ducunt  et  detorquent  atlimos  exemplorum  vel  impari- 
tate  vel  dissiinilitudine  ;  nescio  ;  sed  satis  novi  eas  tarn 
circumstantiarum  efficacias  quam  comparationum  er- 
rores  et  application  am  cautiones  explicare  ;  adeo  ut  in 
universum  magis  corrigant  animos  quam  corrumpant. 
Haec  autem  remedia  insinuant  undequaque  lifcerae,  mag- 
na vi  et  varietate  exemplorum.  Perpendat  quis  erro- 
res  dementis  Septimi,  a  Guicciardino,  qui  ei  fuit  quasi 
domesticus,  tarn  luculenter  depictos  ;  l  aut  vacillationes 
Ciceronis,  in  Epistolis  ad  Atticum  maim  propria  ad 
vivum  resectas  ; 2  omnino  inconstantiam  et  crebras  con- 
ciliorum  mutationes  vitabit.  Inspiciat  errores  Phoci- 
onis,  pervicaeiam  exhorrebit.  Fabulam  Ixionis  legat, 
et  nimias  spes  et  hujusmodi  fumos  ac  nebtolas  dispellet. 
Intueatur  Catonem  Secundum,  neque  unquam  migra- 
bit  ad  Antipodas  et  contraria  pra^senti  sa^culo  vestigia 
fio;et. 

Jam  qui  putant  literas  desidise  arnicas  esse  otiique  et 
secessus  dulcedine  perfundere  animum,  mirum  praesta- 
bunt,  si  quae  assuefaciunt  mentem  perpetua)  agitationi, 
socordiae  patronas  ostendant ;  cum  contra  vere  affirmari 
possit,  inter  omnia  hominum  genera  nullum  negotia 
amare  propter   ipsa   negotia,   pra3ter  literatum.      Alii 

1  Guicciardini's  character  of  Clement  VII.  will  be  found  in  the  sixteenth 
book  of  his  history,  ch.  5.  I  transcribe  the  part  which  relates  to  the  "  in- 
constantia"  of  which  Bacon  speaks.  "  E  nel  deliberarsi  e  nell'  eseguire 
quel  die  pure  avesse  deliberato,  ogni  piccolo  rispetto  che  di  nuovo  se  gli 
scoprisse,  ogni  leggiere  impedimento  che  ?e  gli  attraversasse,  pare\a  ba- 
stante  a  farlo  ritornare  in  quella  confusione  nella  quale  ero  stato  innanzi 
deliberasse,"  &c. 

2  The  seventh  letter  of  the  sixteenth  book  may  be  particularly  referred  to 
in  illustration  of  the  remark  in  the  text. 


LIBER  PRIMUS.  Ill 

enim  res  et  negotia  diligunt  qua3stus  gratia,  ut  con- 
ductitii  opus  propter  mercedem.  Alii  honoris  ergo  ; 
etenim  dum  res  gerunt,  vivunt  in  oculis  hominum,  ex- 
istimationique  suae  inserviunt  alioqui  evaniturae.  Alii 
propter  potentiam  et  fortunae  praerogativam,  ut  amicos 
remunerare,  inimicos  ulcisci  possint.  Alii  ut  faculta- 
tem  aliquam  suam  quam  adamant  exerceant,  ac  sibi 
ipsis  hoc  nomine  saepius  gratulentur  et  arrideant.  Alii 
denique,  ut  alios  suos  fines  consequantur.  Adeo  ut 
quod  de  gloriosis  dici  solet,  eorum  fortituclinem  sitam 
esse  in  spectantium  oculis,  sic  hujusmodi  hominum  dili- 
gentia  et  strenuitas  hoc  videtur  agere,  aut  ut  alii  plau- 
dant  aut  ut  ipsi  intra  se  gestiant.  Soli  literati  negotiis 
et  occupationibus  delectantur,  tanquam  actionibus  na- 
turae consentaneis,  et  non  minus  salubrious  animo  quam 
exercitatio  est  corpori,  ipsam  rem  non  emolumentum 
intuentes  ;  ita  ut  omnium  minime  sint  defatigabiles,  si 
modo  res  sit  hujusmodi  ut  animum  pro  dignitate  ejus 
impleat  et  detineat.  Quod  si  reperiantur  interdum 
nonnulli  in  legendo  strenui,  in  agendo  cessatores  ;  non 
hoc  a  Uteris  ortum  habet,  sed  ab  imbecillitate  et  mol- 
licie  quadam  corporis  animive ;  quales  notat  Seneca, 
Quidam,  inquit,  tarn  sunt  umbratiles,  nt  putent  in  tur- 
bido  esse  quicquid  in  luce  est.1  Usuvenire  poterit  for- 
tasse,  ut  hujusmodi  ingenii  sibi  conscii  se  dent  Uteris  ; 
eruditio  autem  ipsa  hujusmodi  ingenia  minime  indit  aut 
progignit.  Quod  si  quis  illud  nihilominus  mordicus 
teneat,  literas  nimium  absumere  temporis,  quod  alias 
rectius  impendi  possit ;  aio,  neminem  adeo  distringi 
negotiis,  quin  habeat  sua  otii  intervalla,  donee  agendi 

1  "  Quidam  adeo  in  latebras  refugerunt  ut  putent  in  turbido  esse  quicquid 
in  luce  est."  —  Seneca,  Ep.  3.  It  is  perhaps  worthy  of  remark  that  Ba- 
con's inaccurate  quotation  is  adopted  at  second  hand  in  the  Taller. 


112  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

vices  atque  aestus  refluant,  nisi  aut  admodum  hebes 
sit  in  expediendis  negotiis,  aut  parum  cum  dignitate 
ambitiosus  in  negotiis  cujuscunque  generis  captandis. 
Restat  igitur  quaerendum,  qua  in  re  et  quomodo  has 
subsecivas  horas  collocare  oporteat ;  studiis  an  volup- 
tatibus,  genio  an  ingenio,  indulgendum  ?  Sicut  recte 
respondit  Demosthenes  iEschini,  homini  voluptatibus 
dedito,  qui  cum  per  contumeliam  objecisset  Orationes 
ejus  lucernarn  olere;  Pol,  inquit,  multam  interest  inter 
ea  quce  ego  ac  tu  ad  lucernarn  faeimus.1  Quare  neuti- 
quam  metuendum  ne  literae  eliminent  negotia  ;  quin 
potius  vindicant  animum  ab  otio  et  voluptate,  quae 
alias  sensim  ad  utriusque  damnum,  et  negotiorum  et 
literarrim,  subintrare  solent. 

Dein,  quod  oggerunt,  literas  reverentiam  legum  at- 
que imperii  convellere ;  calumnia  mera  est,  nee  pro- 
babiliter  ad  criminandum  inducta.  Nam  qui  coecarn 
obedientiam  fortius  obligare  contenderit  quam  officiwn 
oculatum  una  opera  asserat  coecum  manu  ductum  cer- 
tius  incedere  quam  qui  luce  et  oculis  utitur.  Imo  citra 
omnem  controversiam  artes  emolliunt  mores,  teneros 
reddunt,  sequaces,  cereos,  et  ad  mandata  imperii  due- 
tiles  ;  ignorantia  contra,  contumaces,  refractarios,  sedi- 
tiosos :  quod  ex  historia  clarissime  patet,  quandoquidem 
tempora  maxime  indocta,  inculta,  barbara,  tumultibus, 
seditionibus,  mutationibusque  maxime  obnoxia  fuerint. 

De  Catonis  Censoris  judicio  hoc  dictum  esto,  meri- 
tissimas  eum  blasphemiae  in  literas  luisse  poenas,  cum 
septuagenario  major  quasi  repuerascens  Graecam  lin- 
guam  cupidissime  addisceret ;  2  ex  quo  liquet,  priorem 

1  Plutarch  in  Demosth.      [According  to  Plutarch  it  was  Pvtheas  who 
made  the  taunt.  —  J.  S.] 

2  V.  Cicero  Ac.  Quaest.  ii.  c.  2. 


LIBER  PRIMUS.  113 

illam  censuram  Graecag  literaturae  ex  affectata  potius 
gravitate  quam  quod  ita  penitus  sentiret  fluxisse.  Ad 
Virgilii  vero  carmina  quod  attinet,  utcunque  illi  libitum 
fuerit  universo  munclo  insultare,  Romanis  asserendo  ar- 
tes  imperandi,  caeteras  tanquam  populares  aliis  relin- 
quendo  ;  in  hoc  tamen  manifesto  tenetur,  Romanos 
nunquam  imperii  fastigium  conscendisse,  donee  ad  ar- 
tium  culmen  simul  pervenissent.  Namque  duobus  pri- 
mis  Caesaribus,  viris  imperandi  peritissimis,  contempo- 
ranei  erant  optimus  poeta  ille  ipse  Virgilius  Maro, 
optimus  historicus  Titus  Livius,  optimus  antiquarius 
Marcus  Varro,  optimus  aut  optimo  proximus  orator 
Marcus  Cicero ;  principes  certe,  ex  omni  memoria,  in 
sua  quique  facultate.  Postremo,  quantum  ad  Socratis 
accusationem,  id  dico  tantum  ;  recordemur  temporum, 
quibus  intentata  est ;  nimiruin  sub  Triginta  Tyrannis, 
mortalium  omnium  crudelissimis,  sceleratissimis,  im- 
perioque  indignissimis ;  qui  rerum  et  temporum  orbis 
postquam  circumactus  esset,  Socrates  ille  (flagitiosus 
scilicet)  heroibus  annum eratus  est,  et  memoria  ejus 
omnibus  tarn  divinis  quam  humanis  honoribus  cumu- 
lata ;  quin  disputationes  ejus,  tanquam  corruptrices 
morum  prius  habitse,  pro  praesentissimis  mentis  morum- 
que  antidotis  ab  omni  posteritate  celebrant ur.  Atque 
haec  sufSciant  ad  respondendum  politicis,  qui  supercili- 
osa  severitate  aut  fucata  gravitate  ausi  sunt  literas  in- 
cessere  contumeliis ;  quae  tamen  confutatio  improesen- 
tiarum,  nisi  quod  nesciamus  an  ad  posteros  permanaturi 
sint  labores  nostri,  minus  necessaria  videatur ;  cum 
aspectus  et  favor  duorum  literatissimorum  principum, 
ElizabethaB  reginae  et  Majestatis  tuae,  tanquam  Castoris 
et  Pollucis,  lucidorum  syderum^   tantum   apud  nos  in 

i  Hor.  Car.  i.  3.  2. 

VOL.  IT.  8 


114  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Britannia    Uteris    amorem    reverentiamque    conciliave- 
rint. 

Nunc  ad  tertium  vituperationum  genus  pervenimus, 
quod  a  literatis  ipsis  in  literas  redundat,  altiusque  ca> 
teris  solet  haerere.  Eae  vel  a  fortuna,  vel  a  moribus, 
vel  a  studiis  ipsorum  originem  ducunt.  Quarum  pri- 
ma extra  putestatem  ipsorum  est,  secunda  extra  rem, 
at  tertia  sola  proprie  in  disquisitionem  venire  videatur. 
Quia  tamen  non  tarn  de  vero  rerum  pondere  quam  de 
vulgi  aestimatione  sermo  instituendus  est,  haud  abs  re 
fuerit  etiam  de  alteris  duabus  pauca  quaedam  innuere. 

Quapropter  dignitatis  imminutiones  et  quasi  deho- 
nestamenta,  quae  a  literatorum  fortuna  literis  imponun- 
tur,  sumuntur  aut  a  paupertate  et  inopia  ipsorum,  aut 
a  vitae  gen  ere  obscuro  et  umbratili,  aut  ab  occupatio- 
num  in  quibus  versantur  subjecto  non  admodum  nobili. 

Quantum  ad  paupertatem  pertinet,  quodque  fre- 
quenter usuveniat  ut  literati  inopes  sint,  et  tenui  ple- 
rumque  origine,  neque  tarn  propere  ditescant  ac  alii  qui 
truaestui  solum  inhiant ;  consultum  foret  hunc  locum, 
de  laude  paupertatis,  Fratribus  Mendicantibus  (pace 
eorum  dixerim)  exornandum  tradere  ;  quibus  Machi- 
avellus  non  parum  tribuebat,  cum  diceret,  jamdudum 
actum  esset  de  regno  sacerdotum^  nisi  reverentia  erga 
fratres  ac  monachos  ejjiscoporum  luxum  et  excess um  com- 
pensasset.1  Pariter  dicat  quis,  foelicitatem  et  magnifl- 
centiam  principum  et  nobilium  jam  olim  recidere  po- 
tuisse  in  barbariem  et  sordes,  nisi  deberent  literatis  istis 
pauperibus  civilis  vita3  culturam  et  decus.  Sed  missis 
his  laudum  aucupiis,  notatu  dignum  est  quam  sacra  at- 

1  See  his  Discorsi,  iii.  c.  1.  The  passage  in  the  text  is  one  of  those  to 
which  Mersenne  takes  exception.  It  savours  in  his  opinion  of  a  wish  to 
depreciate  the  hierarchy.     See  his  La  Verite  des  Sciences. 


LIBER  PRIMUS.  115 

que  veneranda  res,  per  aliquot  apud  Romanos  secula, 
paupertas  ipsa  habita  fuerit ;  quae  tamen  respublica 
nihil  trahebat  ex  paradoxis.  Sic  enim  prsefatur  T. 
Livius :  Aid  me  amor  negotli  suscepti  fallit,  aut  nulla 
unquam  respublica  nee  major  nee  sanetior  nee  bonis  ex- 
emplis  ditior  fuit,  nee  in  quam  tarn  serai  avaritia  luzu- 
ria  que  immigraverint,  nee  ubi  tantus  ae  tarn  din  pauper- 
tati  ae  parcimonioe  honos  fuerit.1  Quinetiam  postquam 
Roma  jam  degenerasset,  legimus,  cum  Caesar  Dictator 
collapsam  rempublicam  instauraturum  se  profiteretur, 
quendam  ex  amicis  ejus  prompsisse  sententiam,  nihil 
tarn  expeditum  esse  ad  id  quod  ageret,  quam  si  divitia- 
rum  honos  quoque  modo  tolleretur.  Verwm  (inquit) 
hcec  et  omnia  mala  pariter  cum  honore  pecunice  desinent, 
si  neque  magistratus  neque  alia  vulgo  cupienda  venalia 
erunt?  Denique,  quemadmodum  vere  dictum  est  ru- 
borem  esse  eolorem  virtutis,s  licet  quandoque  oriatur  ex 
culpa  ;  ita  recte  statuas  paupertatem  esse  virtutis  for- 
tunam,  quam  vis  interdum  a  luxu  et  in  curia  accersatur. 
Salomon  is  certe  haec  est  sen  ten  ti  a,  Qui  festinat  ad  divi- 
tias,  non  erit  insons ;  4  et  pragceptum,  Veritatem  erne  et 
noli  vendere,  similiter  scientiam  et  prudentiam : 5  quasi 
aequum  judicet,  opes  impendendas  ut  doctrina  paretur, 
non  doctrinam  eo  vertendam  ut  opes  congerantur. 

Quid  attinet  dicere  de  vita  ilia  privata  et  obscura, 
quam  literatis  objiciunt  ?  Adeo  tritum  thema  est  at- 
que  ab  omnibus  jactatum,  otium  et  secessum  (modo 
absint  desidia  et  luxus)  praeponere  vitae  forensi  et  occu- 

1  In  praefatione. 

2  Oratio  prima  ad  C.  Caesarem  de  republica  ordinandi.  This  discourse 
and  that  which  follows  it  have  been  ascribed  to  Sallust,  but  apparently 
without  sufficient  reason. 

8  See  Diogen.  Laert.  in  Diog.  c.  54. 
4  Proverbs,  xxviii.  20. 
6  Proverbs,  xxiii.  23. 


116  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

patse,  propter  securitatem,  libertatem,  dulcedinem,  dig- 
nitatem, aut  saltern  ab  indignitatibus  immunitatem,  ut 
nemo  tractet  hone  locum  quin  bene  tractet :  ita  huma- 
nis  conceptibus  in  exprimendo  et  eonsensibus  in  appro- 
bando  consonat.  Hoc  tan  turn  adjiciam,  eruditos  laten- 
tes  in  rebuspublicis,  et  sub  oculis  hominum  minima 
degentes,  similes  esse  imaginibus  Cassii  et  Bruti,  de 
quibus  in  elatione  Juniae  non  gestatis,  cum  aliae  pluri- 
mae  ducerentur,  Tacitus,  JEo  ipso  (inquit)  prcefidgebant, 
quod  non  visebantur.1 

De  occupationum  quae  literatis  committuntur  vilitate 
illud  occurrit,  quod  demandetur  iisdem  puerorum  ac 
juniorum  institutio,  cujus  aetatis  contemptus  in  magi- 
stros  ipsos  redundat.  Caeterum  quarn  injusta  sit  haec 
obtrectatio,  si  non  ex  vulgi  opinione  sed  ex  sano  judicio 
res  perpendatur,  inde  licet  sestimare,  quod  diligentiores 
sint  omnes  in  imbuenda  testa  recenti  quam  veteri ;  ma- 
gisque  solliciti  sint  qualem  admoveant  terram  teneraB 
plantae  quam  adultae  ;  unde  liquet,  praecipuam  curam 
circa  rerum  et  corporum  initia  versari.  Rabbin  is,  si 
placet,  porrige  aurem  ;  Juvenes  vestri  vis  tones  videbunt, 
et  senes  somniabunt  somnia ; 2  ex  hoc  textu  colligunt, 
juventutem  esse  aetatem  digniorem  ;  quanto  nimirum 
revelatio  accedat  clarior  per  visiones  quam  per  somnia. 
Illud  vero  notatu  omnino  dignum,  quod  licet  paedagogi, 
velut  simiae  tyrannidis,  seen  as  sint  ludibria,  et  tempo- 
rum  incuria  in  delectu  ipsorum  veluti  obdormierit ; 
vetus    tamen    querela    sit,    inde    usque    ab    optimis    et 

1  "  Sed  praefulgebant  Cassius  atque  Brutus,  eo  ipso  quod  effigies  eorum 
non  visebantur."  —  Ann.  iii.  sub.  calcem. 

2  Joel,  ii.  28.  "  Notanda  autem  hie  orationis  concinnitas,  et  poetae  in 
jungendis  verbis  delectus,  quod  senibus  somnia  tribuat,  qua3  debiliori  ietati 
magis  conveniunt,  juvenibus  visiones  utpote  vividioribus  ingeniis  ad  con- 
cipienda  phantasmata  promptioribus."  —  Tychsen,  quoted  in  Rosenmuller's 
Schol.  in  Vet.  Test,  ad  loc. 


LIBER  PRIMUS.  117 

prudentissimis  saeculis  deducta,  respublicas  circa  leges 
qtddem  nimiura  satagere,  circa  educationem  indiligen- 
tes  esse.  Quae  nobilissima  pars  priscae  discipline  re- 
vocata  est  aliquatenus  quasi  postliminio  in  Jesuitarum 
collegiis  ;  quorum  cum  intueor  industriam  solertiam- 
que  tarn  in  doctrina  excolenda  quam  in  moribus  in- 
formandis,  illud  occurrit  Agesilai  de  Pharnabazo,  Talis 
cum  sis,  utinam  noster  esses.1  Atque  hactenus  de  op- 
probriis  e  literatorum  fortuna  et  conditione  desumptis. 

Quod  ad  literatorum  mores  ;  res  est  ista  potius  ad 
personas  quam  ad  studia  spectans.  Reperiuntur  pro- 
culdubio  inter  eos,  quemadmodurn  in  omnibus  vitae 
ordinibus  et  generibus,  tarn  mali  quam  boni ;  neque 
propterea  non  verum  est  (quod  asseritur)  abire  studia 
in  mores;2  atque  literas,  nisi  incidant  in  ingenia  ad- 
modum  depravata,  corrigere  prorsus  naturam  et  rau- 
tare  in  melius. 

Veruntamen  diligenter  milii  atque  ingenue  rem  aesti- 
manti  nullum  occurrit  dedecus  Uteris  ex  literatorum 
moribus,  quatenus  sunt  literati,  adhaerens  ;  nisi  forte 
hoc  vitio  vertatur  (cujus  Demosthenes,  Cicero,  Cato 
Secundus,  Seneca,  pluresque  alii  insimulantur)  quod 
cum  plerumque  tempora  de  quibus  legunt  illis  in  quibus 
vivunt,  et  quae  praecipiuntur  illis  quae  aguntur,  meliora 
sint,  ultra  quam  par  est  contendant  morum  corruptelas 
ad  praeceptorum  et  dogmatum  honestatem  retrahere,  et 
priscas  severitatis  mores  temporibus  dissolutis  impo- 
nere ;  de  quo  tamen  abunde  e  propriis  fontibus  admo- 

1  Plutarch  in  Agesil.  c.  12.  This  commendation  did  not  escape  the  dili- 
gence of  Gomez,  who,  in  his  Eloyia  Socletatis  Jesu  (Antwerp,  1667),  has 
quoted  it  in  the  section  of  his  work  in  which  he  brings  forward  the  testi- 
monies which  have  been  borne  by  heretics  to  the  merits  of  the  society.  V. 
p.  448. 

2  "  Sive  abeunt  studia  in  mores."  —  Ov.  Epist.  xv.  83. 


118  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

neri  possunt.  Solon  enim  interrogatus,  an  optimas 
civibus  suis  dedisset  leges  ?  Optimas,  inquit,  ex  Mis 
quas  ipsi  voluissent  accipere}  Ita  Plato,  videns  corrup- 
tiores  suorum  civium  mores  quam  ut  ipse  ferre  pos- 
set, ab  omni  publico  munere  abstinuit,  dicens  ;  Sic  cum 
patriot  agendum  esse,  ut  cum  parentibus  ;  hoc  est,  suasu, 
non  violentia  ;  obtestando,  non  contestando?  Atque  hoc 
ipsum  cavet  ille,  qui  a  consiliis  Caesari  ;  Non,  inquit, 
ad  vetera  instituta  revocans,  quce  jampridem  corruptis 
moribus  ludibrio  sunt?  Cicero  etiam  hujus  erroris  ar- 
guit  Catonem  secundum,  Attico  suo  scribens  ;  Cato 
optime  sentit,  sed  nocet  interdum  reipublicce :  loquitur 
enim  tanquam  in  republica  Platonis,  non  tanquam  in 
fcece  Romuli.^  Idem  Cicero  molli  interpretatione  ex- 
cusat  pbilosophorum  dicta  et  decreta  duriora :  Isti,  in- 
quit,  ipsi prceceptores  et  magistri  videntur  fines  officiorum 
paido  longius  quam  natura  vellet  protulisse,  ut  cum  ad 
ultimum  animo  contendissemus,  ibi  tarnen  ubi  oportet  con- 
sisteremus.5  Ipsemet  tamen  potuit  dicere,  Monitis  sum 
minor  ipse  meis : 6  quippe  qui  in  eundem  lapidem  ipse, 
licet  non  tarn  graviter,  impegerit. 

Aliud  quod  eruditis  non  immerito  fortasse  objicitur 
vitium  hujusmodi  est,  quod  honori  aut  emolumento 
patriarum  suarum  aut  dominorum  proprias  fortunas  aut 
pra3sidia  postposuerint.     Sic  enim   Demosthenes  Athe- 

1  Plutarch  in  Solone,  c.  15. 

2  Platonis  Epistoll.  G.  But  Bacon  probably  took  the  story  from  Cicero, 
Ad  Familiar es,  i.  9. 

8  Oratio  prima  de  republ.  ordinand. 

4  "  Cato  optimo  animo  utens  et  summfi  fide,  nocet  interdum  reipublicse. 
Dicit  enim  tanquam  in  Platonis  rzoTiirda,  non  tanquam  in  faece  Romuli,  sen- 
tentiam."  —  Ad  Attic,  ii.  1.  8. 

5  Pro  Murama,  c.  31.  But  Bacon's  quotation  is  not  quite  accurate. 
["Etenim  isti  ipsi  mihi  videntur  vestri  pnvceptores  et  virtutis  magistri 
fines  officiorum,"  &c.     The  rest  as  in  the  text.  —  J.  S.] 

6  Ovid,  Ars  Amat.  ii.  548. 


LIBER  PRIMUS.  119 

niensibus  suis,  Mea,  in  quit,  consilia,  si  recte  attendatis, 
non  sunt  ejus  generis  per  quce  ego  inter  vos  magnus,  vos 
inter  Grrceeos  despectui  sitis  ;  sed  talia,  ut  mihi  scepenu- 
mero  ea  haud  tutum  sit  dare,  vobis  autem  semper  utile 
amplecti.1  Haud  aliter  Seneca,  postquam  quinquen- 
nium illud  Neronis  aeternae  eruditorum  magistrorum 
consecrasset  gloriae,  dominum  suum  omnibus  jam  fla- 
gitiis  inquinatissimum  libere  atque  fidenter  monere  non 
destitit,  magno  suo  periculo,  ac  postremo  praecipitio. 
Neque  aliter  potest  se  habere  res  ;  siquidem  humanam 
mentem  doctrina  imbuit  vero  sensu  fragilitatis  suae,  in- 
stabilitatis  fortunae,  dignitatis  animae  et  muneris  sui  ; 
quarum  rerum  memores  nullo  modo  sibi  persuadere 
possunt  fortunae  propriae  amplitudinem,  tanquam  pra> 
cipuum  sibi  bonorum  finem,  statui  posse.  Quare  sic 
vivunt  tanquam  rationem  reddituri  Deo,  et  dominis 
post  Deum,  sive  regibus  sive  rebuspublicis,  hac  for- 
mula, Ecce  tibi  lucrefeci,2  non  autem  ilia,  JEcce  mihi 
lucrefeei.  At  politicorum  turba,  quorum  mentes  in 
doctrina  officiorum  et  in  contemplatione  boni  univer- 
salis non  sunt  institutae  et  confirmatcB,  omnia  ad  se 
referunt ;  gerentes  se  pro  centro  mundi,  ac  si  omnes 
lineae  in  se  suisque  fortunis  debeant  concurrere ;  de 
reipublicae  navi,  licet  tempestatibus  jactata,  neutiquam 
solliciti,  modo  ipsis  in  scapha  rerum  suarum  receptus 
detur  et  effugium.  At  contra,  qui  officiorum  pondera 
et  philautiae  limites  didicerunt,  munia  sua  stationesque, 
licet  cum  periculo,  tuentur.  Quod  si  forte  incolumes 
permaneant  in  seditionibus  et  rerum  mutationibus,  non 
id  artibus  aut  versatili  ingenio,  sed  reverentiae  quam 
probitas  etiam  ab  hostibus  extorquet,  tribuendum.  Cae- 
terum  quod  attinet  ad  fidei  constantiam  et  officiorum 

1  De  Chersonese  2  g.  Matthew,  xxv.  20. 


120  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

religionem,  quas  certe  animis  hominum  inserit  eruditio, 
utcunque  eae  quandoque  a  fortuna  mulctentur,  aut  ex 
male-sanis  politicorum  principiis  condemnentur,  tamen 
palam  scilicet  apud  omnes  laudem  referent,  ut  in  hac 
re  longa  defensione  non  sit  opus. 

Aliud  vitium  Jiteratis  familiare  (quod  facilius  excu- 
sari  potest  quam  negari)  illud : x  nimirum,  quod  non 
facile  se  applicent  et  accommodent  erga  personas  qui- 
buscum  negotiantur  aut  vivunt :  qui  defectus  e  duabus 
oritur  causis.  Prima  est,  animi  ipsius  magnitudo,  prop- 
ter quam  segre  se  demittere  possunt  ad  observantiam 
unius  alicujus  hominis.  Amantis  verba  sunt,  non  sa- 
pientis,  satis  magnum  alter  alteri  theatrum  sumus?  Ne- 
que  tamen  inficias  ibo,  ilium  qui  aciem  animi,  instar 
oculi,  non  possit  aeque  contrahere  ac  dilatare  insigni 
facultate  ad  res  gerendas  esse  orbatum.  Secnnda  vero 
causa  est  probitas  morum  et  simplicitas  ;  quae  tamen 
delectum  judicii,  non  defectum,  in  illis  arguit.  Veri 
enim  et  legitimi  observantiam  erga  aliquam  personam 
limites  non  ultra  porrigunt  se  quam  ita  nosse  illius 
mores  ut  absque  offensione  cum  eo  versari,  eumque 
consilio  si  opus  sit  juvare,  nobisque  interim  ipsis  in  om- 
nibus cavere  possimus ;  verum  alienos  affectus  rimari, 
eo  fine  ut  ilium  inflectas,  verses,  et  ad  libitum  cir- 
cumagas,  hominis  est  parum  candidi,  sed  potius  astuti 
et  bifidi ;  id  quod  in  amicitia  vitiosum  fuerit,  erga 
principes  etiam  inofficiosum.  Mos  enim  Orientis,  quo 
nefas  habetur  oculos  in  reges  defigere,  ritu  quid  em  bar- 
barus  est,  sed  significatione  bonus;3  neque  enim  sub- 

1  I  have  inserted  the  colon  after  illud,  there  being  no  stop  in  the  original. 
Possibly  an  est  has  dropped  out.     The  corresponding  passage  in  the  Ad- 

vancement  of  Learning  stands  thus,  —  u  Another  fault is,  that  they 

fail,"  &c.— ./.  S. 

2  This  sentiment  is  ascribed  to  Epicurus  by  Seneca,  Ep.  vii. 

8  Bacon  probably  refers  to  the  relation  of  some  modern  traveller.     Even 


LIBER  PRIMUS.  121 

ditos  decet  corda  regum  suorum,  quae  Sacrae  Scripturae 
inscrutabilia  docent,  curiosius  rimari. 

Superest  etiamnum  aliud  vitium  (quocum  banc  par- 
tem concludam)  literatis  saepius  imputatum  ;  videlicet 
quod  in  rebus  exiguis  et  externis  (vultu,  gestu,  incessu, 
sermonibus  quotidianis,  et  hujusmodi)  deficiant  in  ob- 
servando  decoro  ;  unde  homines  imperiti  ex  istis  mi- 
nutis  leviculisque  erroribus  quanti  sint  in  rebus  ma- 
joribus  tractandis  conjecturam  capiunt.  Verum  fallit 
eos  plerumque  hujusmodi  judicium  ;  imo  sciant  respon- 
sum  sibi  esse  a  Themistocle,  qui  cum  rogatus  esset  ut 
fidibus  caneret,  arroganter  satis  ipse  de  se  sed  ad  prae- 
sens  institutum  perquam  apposite  respondit ;  Se  quidem 
fiditim  rudem  esse,  sed  quo  pacto  oppidum  parvum  in 
civitatern  rnagnam  evadere  posset  satis  nosse.1  Et  sunt 
*  proculdubio  multi  politicarum  artium  apprime  gnari, 
quibus  tamen  in  communi  vita  et  quotidianis  reculis 
nihil  imperitius.  Quinetiam  hujusmodi  sugillatores 
amandancli  sunt  ad  Platonis  elogium  de  praeceptore 
suo  Socrate,  quern  baud  absimilem  dixit  pharmaeopo- 
larum  pyxidibus,  quae  exterius  inducebantur  simiis, 
ululis,  saty risque ;  intus  vero  pretiosos  liquores  et  no- 
bilia  medicamenta  recondita  habebant :  fatendo  scilicet, 
quod  ad  vulgi  captum  et  famam  popularem  prae  se  fer- 
ret nonnulla  levia  atque  etiam  deformia,  cum  tamen 
animi  interiora  summis  tarn  facultatibus  quam  virtutibus 
essent  rep]  eta.2  Atque  de  moribus  literatorum  haec 
hactenus. 

in  Herodotus  however  we  find  a  similar  custom  mentioned.  He  ascribes 
its  introduction  to  Deioces.     V.  Herod,  i.  99. 

i  Pint,  in  Them.  2. 

2  Bacon  doubtless  refers  to  the  Symposium,  p.  215.  Yet  of  the  passage 
in  question  he  has  scarcely  given  the  import.  Alcibiades  likens  Socrates 
not  to  the  "  pyxides  pharmacopolarum,"  but  to  images  of  Sileni.     Wats,  it 


122  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Interim  rnonere  placet,  nos  nihil  minus  agere  quam 
ut  patrocinemur  quibusdam  professorum  institutis  ab- 
jectis  et  sordidis,  quibus  et  seipsos  et  literas  dehonesta- 
runt ;  quales  erant  apud  Romanos,  sasculis  posteriori- 
bus,  philosophi  quidam  in  familiis  divitum,  mensarum- 
que  eorum  assecte,  quos  baud  absurde  dicas  barbatos 
parasitos.  Cujus  generis  quendam  lepide  describit  Lu- 
cianus,  quern  matrona  nobilis  catulum  suum  Melitamm 
in  rheda  gestare  voluit ;  quod  cum  ille  officiose  sed 
indecenter  faceret,  pusio  subsannans,  Vereo?*,  inquit,  ne 
philosojjhus  noster  e  Stoico  fiat  Cynicus}  Ante  omnia 
Aero,  nihil  tarn  offecit  literarum  dignitati  quam  crassa 
et  turpis  adulatio,  ad  quam  multi,  neque  hi  indoeti,  et 
calamos  et  ingenia  submisere,  Hecubam  in  Helenarn, 
Faustinam  in  Lucretiam  (ut  ait  Du-Bartas)  transfor- 
mantes.2     Neque  vero  nimis  laudo  morem  ilium  recep- 

may  be  remarked,  has  in  his  version  introduced  the  name  of  Alcibiades  into 
the  text  without  any  authority  for  doing  so.  [Bacon  was  thinking  no 
doubt  of  the  free  version  of  the  passage,  half  comment  half  paraphrase, 
with  which  Rabelais  opens  his  address  to  his  readers.  "  Silenes  estoyent 
jadiz  petites  boytes,  telles  que  voyons  de  present  es  boutiques  des  apothe- 
caires,  painctes  au  dessus  de  figures  joyeuses  et  frivoles,"  &c.  — ./.  S.~\ 

1  Lucian's  De  mercede  conductis.  It  would  more  accord  with  the  origi- 
nal to  read  catelhm  suam  Mtlitceum. 

8  Tous  ces  doctes  espri\s  dont  la  voix  flatteresse, 
Change  Hecube  en  Helene,  et  Faustine  en  Lucresse, 
Qui  d'un  nain,  d'un  batard,  d'un  archerot  sans  yeux, 
Font,  non  un  dieutelet,  ains  le  maistre  des  dieux,  &c. 

Du-Baktas,  Second  jour  de  la  Semaine. 

Du-Bartas,  Montaigne,  and  Rabelais  are  I  think  the  only  French  writers 
whom  Bacon  quotes,  though  he  perhaps  alludes  in  one  passage  to  the  cele- 
brated jurist  D'Argentre  and  seems  to  have  read  Charron.  Du-Bartas'fl 
writings  were  held  in  great  esteem  by  King  James.  He  is  quoted  in  "  The 
trew  Law  of  free  Monarchies"  and  in  "A  declaration  against  Vorstius/' 
and  is  in  both  places  termed  the  divine  poet;  a  designation  which  perhaps 
refers  merely  to  the  nature  of  his  subject.  In  the  third  book  of  the  Basi- 
licon  Doron  he  is  particularly  recommended  to  Prince  Henry's  studies. 
Cardinal  du  Perron's  criticism  on  Du-Bartas  is  amusing;  that  instead  of 


LIBER  PRIMUS.  123 

turn  libros  patronis  imncupandi ;  cum  libri,  praesertim 
qui  hoc  nomine  dignandi,  in  veritatis  tantum  et  rationis 
clientelam  se  dare  debeant.  Melius  veteres,  qui  non 
aliis  quam  amicis  atque  aequalibus  scripta  sua  dicare 
solebant,  aut  etiam  nomina  ejusmodi  amicorum  tracti- 
bus  suis  imponere  ;  quod  si  forte  regibus  aut  magnati- 
bus  opus  nuncuparent,  turn  demum  hoc  factum  est  cum 
argumentum  libri  personae  tali  conveniret.  Haec  au- 
tem,  et  similia,  reprehensionem  potius  merentur  quam 
defensionem. 

Neque  hoc  dico,  quasi  literatos  culpem,  si  ad  beatos 
et  potentes  viros  quandoque  se  applicent ;  recte  enim 
Diogenes1  cuidam  cum  irrisione  roganti,  Qui  fieret  quod 
philosophi  divites  sectarentur,  non  divites  philosophos  ? 
respondit,  non  sine  morsu,  Hoc  ideo  fieri,  quod  philosophi 
quibus  rebus  indigeant  probe  intelligant,  divites  non  item. 
Huic  affine  est  illud  Aristippi,  cui  nescio  quid  petenti 
cum  non  attenderet  Dionysius,  ille  adorantis  more 
abjecit  se  ad  pedes  ejus,  qui  turn  demum  auscultans 
petitioni  annuit ;  sed  paulo  post  quidam  dignitatis  phi- 
losophiae  assertor  increpuit  Aristippum,  quod  demit- 
tendo  se  ad  pedes  tyranni  pro  tantilla  re  philosophiam 
ipsam  contumelia  affecisset ;  cui  ille  suam  id  culpam 
non  fuisse  respondit,  sed  Dionysii,  qui  aures  gestaret 
in  pedibus.2  Quin  prudens  ille,  non  pusillanimis,  habi- 
tus est,  qui  in  disputatione  quadam  cum  Hadriano 
Caesare  vinci  se  passus  est,  excusans  factum,  Quod 
cequum  esset  ei  cedere  qui  triginta  imperaret  legionibus? 

calling  the  sun  the  King  of  Lights,  he  would  prefer  to  call  him  the  Duke 
of  Candles. 

1  Not  Diogenes,  but  Aristippus.     See  Diog.   Laert.   in  Aristip.   c.   69. 
Wats  has  without  authority  corrected  this  error  in  his  translation. 

2  Diog.  Laert.  in  Arist.  c.  79. 

8  This  story  is  told  of  Favorinus  by  Spartianus,  in  Hadriani  vita. 


124  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Atque  propterea  lion  sunt  damnandi  viri  docti,  ubi 
cum  res  postulat  aliquid  de  gravitate  sua  remittant, 
sive  imperante  necessitate  sive  impetrante  occasione ; 
quod  quamvis  humile  videatur  atque  servile  primo  in- 
tuitu, tamen  verius  rem  aestimanti,  censebuntur  non 
person  ae  sed  tempori  ipsi  servire. 

Pergamus  nunc  ad  errores  atque  inania,  quae  in 
studiis  ipsis  virorum  doctorum  interveniunt,  iisque  se 
immiscent ;  id  quod  praecipue  et  proprie  spectat  ad 
praesens  argumentum.  Qua  in  re,  non  est  instituti 
nostri  erroribus  ipsis  patrocinari,  sed  per  eorum  cen- 
suram  et  secretionem  excutere  quod  sanum  et  solidum 
est,  atque  a  calumnia  vindicare.  Videmus  enim  in  more 
pragsertim  apud  invidos  esse,  propter  ea  quse  depra- 
vata  sunt,  etiam  ea  quae  impolluta  et  in  statu  suo  man- 
serunt  sugillare ;  quemadmodum  etlmici  in  primitiva 
Ecclesia  Christianos  haereticorum  vitiis  aspergere  sole- 
bant.  Neque  tamen  consilium  est  mihi  examen  ali- 
quod  accuratius  instituere  de  erroribus  et  impedimentis 
literarum,  quae  interiora  et  a  captu  vulgi  remotiora ; 
sed  de  illis  tan  turn  verba  facere,  quae  cadunt  sub  eom- 
muni  et  populari  observatione  et  nota,  aut  saltern  ab 
ea  non  longe  recedunt. 

Quare  tria  praecipue  deprehendo  vana  et  inania  in 
Uteris,  quae  ansas  praecipue  praebuerunt  ad  obtrectan- 
dum.  Eas  enim  res  pro  vanis  ducimus,  quae  aut  falsae 
sunt  aut  frivolas ;  in  quibus  scilicet  aut  Veritas  deficit 
aut  usus :  illos  etiam  homines  vanos  et  leves  existima- 
mus,  qui  aut  ad  falsa  creduli  aut  in  rebus  exigui  usus 
curiosi.  Curiositas  autem  aut  in  rebus  ipsis  versatur 
aut  in  verbis  ;  quando  nimirum  aut  in  rebus  inanibus 
opera  insumitur,  aut  circa  verborum  delicias  nimium 
insudatur.      Quocirca    non    certae    magis    experientiae 


LIBER  PRIMUS.  125 

quam  rectse  etiam  rationi  consonum  videtur,  ut  tres 
ponantur  doctrinarum  intemperies.  Prima  est  doc- 
trina  fantastica,  secunda  doctrina  litigiosa,  tertia  doc- 
trina  fucata  et  mollis ;  vel  sic,  vanae  imaginationes, 
vanse  altercationes,  vanse  affeetationes.  Ac  quidem 
ordiar  ab  ultima. 

Intemperies  ista,  in  luxurie  quadam  orationis  sita, 
(licet  olim  per  vices  in  pretio  habita  fuerit)  circa  Lu- 
theri  tempora  miris  modis  invaluit.  In  causa  praeeipue 
fuit,  quod  fervor  et  efficacia  concionum  tunc  temporis 
ad  populum  demulcendum  et  alliciendum  maxime  vi- 
gebat ;  ilia  autem  populare  genus  orationis  poscebant. 
Accedebat  odium  et  contemptus  illis  temporibus  ortus 
erga  scholasticos,  qui  stilo  et  scribendi  genere  uteban- 
tur  valde  diverso,  verba  licenter  admodum  cudentes 
nova  et  horrida,  de  orationis  ornatu  et  elegantia  parum 
solliciti,  dummodo  circuitionem  evitarent  et  sensus  ac 
conceptus  suos  acute  exprimerent ;  atque  hinc  factum 
est,  ut  paulo  postea  major  apud  plurimos  coeperit  haberi 
verborum  cura  quam  rerum  ;  plerisque  magis  comptam 
phrasim,  teretem  periodum,  clausularum  rhythmos,  tro- 
porum  stellulas,  quam  pondus  rerum,  rationum  nervos, 
inventionis  acumen,  ant  judicii  limam  affectantibus. 
Turn  demum  floruit  Osorii  Lusitani l  episcopi  luxu- 
rians  et  diluta  oratio.  Tunc  Sturmius 2  in  Cicerone 
Oratore  et  Hermoa;ene  Rhetore  infinitam  et  anxiam 
operam  consumpsit.     Tunc  Carrus  et  Aschamus  apud 


1  Osorius,  bishop  of  Sylves  in  Algarve,  died  in  1580.  One  of  his  prin- 
cipal works  is  his  De  rebus  gestis  Emanuelis,  1574,  in  twelve  books.  It 
contains  an  account  of  the  Portuguese  discoveries  and  conquests  which  took 
place  in  the  reign  of  Emanuel  the  Great  (1495—1521). 

2  John  Sturmius,  who  has  been  styled  the  German  Cicero,  was  born  in 
1507,  and  died  in  1589.  He  was  a  professor  at  Paris  and  at  Strasbourg, 
and  has  left,  among  other  works,  some  notes  on  Hermogenes. 


126  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

nos  prelection ibus  et  scriptis  suis  Cieeronem  et  De- 
mostlienem  usque  ad  coelum  evehentes,  juvenes  ad 
politum  hoc  et  florens  doctrinae  genus  invitarunt. 
Tunc  Erasmus  arripuit  ansam  introducendi  ridiculam 
illam  Echo,  Decern  avinos  consumpsi  in  legendo  Cice- 
rone ;  cui  Echo  respondit,  one,  asine.1  Scholasticorum 
vero  doctrina  despectui  prorsus  haberi  coepit,  tanquam 
aspera  et  barbara.  Denique,  ut  semel  dieam,  praecipua 
illorum  temporum  inclinatio  et  studium  potius  ad  co- 
piam  quam  ad   pondus  deflexit. 

Hie  itaque  cernere  est  primam  literarum  intem- 
periem,  cum  (ut  dixirnus)  verbis  studetur  non  rebus ; 
cujus  etsi  e  citimis  tantum  temporibus  protulerim  ex- 
empla,  tamen  secundum  majus  et  minus  et  olim  placu- 
erunt  ejus  generis  ineptia?,  et  deinceps  placebunt.  Jam 
vero  fieri  non  potest,  quin  hoc  ipsum  multum  faciat  ad 
doctrine  existimationem  minuendam  et  elevandam, 
etiam  apud  vulgus  imperitum;  cum  videant  doctorum 
scripta  tanquam  primam  literam  diplomatis,  quae  quam- 
vis  variis  calami  ductibus  et  flosculis  variegata  sit,  litera 
tamen  est  unica.  Ac  mihi  sane  videtur  perapposita 
hujusce  vanitatis  adumbratio  et  quasi  emblema,  Pygma- 
lionis  ilia  insania ;  quid  enim  aliud  sunt  verba  quam 
imagines  rerum,  ut  nisi  rationum  vigore  animata  sint, 
adamare  ilia  idem  sit  ac  statuam   deperire  ? 

Neque  tamen  temere  damnandum  est,  si  quis  philoso- 
phise obscura  et  aspera,  verborum  splendore  illustret 
et  expoliat.  Hujus  enim  rei  magna  adsunt  exempla 
in  Xenophonte,  Cicerone,  Seneca,  Plutarcho,  ipsoque 
etiam    P  la  tone.      Nee    minor    est   utilitas.      Quam  vis 

1  "  '  Decern  jam  annos  aetatem  trivi  in  Cicerone.'  Echo  c  ove .'  "—Erasm. 
Colloq.  A  little  farther  on  Erasmus  makes  Ciceronianus  suggest  the  echo 
uvovg. 


LIBER  PRIMUS.  127 

enim  diligentem  veri  cognitionem  atque  acre  studium 
philosophic  res  hoec  nonnihil  impediat,  quoniam  pra> 
propere  mentem  consopit,  atque  ulterioris  disquisitio- 
nis  sitim  et  ardorem  restinguit ;  si  quis  tamen  doetri- 
nam  ad  usus  civiles  adhibeat  (sermocinandi  videlicet, 
consulendi,  suadendi,  argumentandi,  et  similium),  om- 
nia quaa  cupiat  praeparata  et  adornata  in  hujusmodi 
authoribus  reperiet.  Veruntamen  hujusce  rei  exces- 
sus  adeo  juste  contemnitur,  ut  quemadmodum  Hercu- 
les, cum  videret  in  templo  statuam  Adonidis  (Veneris 
deliciarum)  indignabundus  dixit,  Nil  sacri  es;1  ita 
omnes  Herculei  literarum  pugiles,  id  est,  laboriosi  at- 
que constantes  indagatores  veritatis,  hujusmodi  delicias 
et  lauticias,  tanquam  nil  divini  spirantes,  facile  spre- 
verint. 

Paulo  sanius  est  aliud  styli  genus  (neque  tamen 
ipsum  omnino  vanitatis  expers),  quod  copise  illi  et 
luxuriae  orationis  tempore  fere  succedit.  Illud  totum 
in  eo  est,  ut  verba  sint  aculeata,  sententige  concisaa, 
oratio  denique  potius  versa  quam  fusa ;  quo  fit,  ut 
omnia  per  hujusmodi  artificium  magis  ingeniosa  vide* 
antur  quam  revera  sint.  Tale  invenitur  in  Seneca 
effusius,  in  Tacito  et  Plinio  Secundo  moderatius  ;  at- 
que nostri  temporis  auribus  coepit  esse  non  ita  pridem 
accommodatum.  Verum  hoc  ipsum  mediocribus  in- 
geniis  gratum  esse  solet  (adeo  ut  dignitatem  quandam 
literis  conciliet)  ;  attamen  a  judiciis  magis  limatis  me- 
rito  fastiditur,  et  poni  possit  pro  intemperie  quadam 
doctrinae,  cum  sit  verborum  etiam  et  eorum  concinni- 
tatis  aucupium  quoddam.  Atque  ha3C  de  prima  litera- 
rum intemperie  dicta  sunt. 

1  See  the  scholiast  on  Theocritus,  v.  2.     But  Bacon  probably  took  the 
story  from  the  Adagia  of  Erasmus. 


128  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Sequitur  ea  intemperies  in  rebus  ipsis,  quam  posui- 
mus  mediam,  et  litigiosce  subtilitatis  nomine  designavi- 
mus.  Estque  ilia,  de  qua  modo  diximus,  aliquanto 
deterior.  Ut  enim  rerum  dignitas  verborum  cultui 
praecellit ;  sic  e  contrario,  odiosior  est  vanitas  in  rebus 
quam  in  verbis.  Qua  in  re  increpatio  ilia  Paulina  non 
magis  ad  suam  aetatem  referri,  quam  ad  sequentia  tem- 
pora  deduci  potest  ;  neque  theologian!  tantum,  sed 
etiam  omnes  scientias  respicere  videtur :  Devita  pro- 
fanas  voeum  7iovitates,  et  opjiositiones  falsi  nominu 
scientice.1  His  enim  verbis,  duo  signa  indiciaque  sci- 
ential suspectae  atque  ementitae  proponit.  Primum 
est,  vocum  novitas  et  insolentia  ;  alterum,  rigor  dog- 
matum  ;  qui  necessario  oppositionem,  et  dein  alterca- 
tiones  quaestionesque  inducit.  Certe  quemadmodum 
complura  corpora  naturalia,  dum  valent  integra,  cor- 
rumpuntur  saepius  et  abeunt  in  vermes  ;  eodem  modo 
sana  et  solida  rerum  cognitio  saepenumero  putrescit, 
et  solvitur  in  subtiles,  vanas,  insalubres,  et  (si  ita  loqui 
licet)  vermiculatas  quaestiones ;  quae  motu  quodam  et 
vivacitate  nonnulla  praeditae  videntur,  sed  putidaB  sunt 
et  nullius  usus.  Hoc  genus  doctrinas  minus  sanaB,  et 
seipsam  corrumpentis,  invaluit  prgecipue  apud  multos 
ex  scholasticis,  qui  summo  otio  abundantes,  atque  in- 
genio  acres,  lectione  autem  impares  (quippe  quorum 
mentes  conclusae  essent  in  paucorum  authorum,  pra?- 
cipue  Aristotelis  dictatoris  sui,  scriptis,  non  minus  quam 
corpora  ipsorum  in  coenobiorum  cellis),  historiam  vero 
et  naturae  et  temporis  maxima  ex  parte  ignorantes,  ex 
non  magno  materiae  stamine,  sed  maxima  spiritus,  quasi 
radii,  agitatione,  operosissimas  illas  telas  quae  in  libris 
eorum   exstant  confecerunt.      Etenim  mens    humana, 

1 1  Tim.  vi.  20. 


LIBER  PRIMUS.  129 

si  agat  in  materiam  (naturam  rerum  et  opera  Dei  con- 
templando),  pro  modo  materiae  operatur  atque  ab  eadem 
determinatur ;  sin  ipsa  in  se  vertatur  (tanquam  aranea 
texens  telam),1  turn  demum  interminata  est,  et  parit 
certe  telas  quasdam  doctrinse  tenuitate  fili  operisque 
admirabiles,  sed  quoad  usum  frivolas  et  inanes. 

Hsec  inutilis  subtil itas,  sive  curiositas,  duplex  est ; 
et  spectatur  aut  in  materia  ipsa,  qualis  est  inanis  spe- 
culatio  sive  con  trover  si  a  ;  cujus  generis  reperiuntur  et 
in  theologia,  et  in  philosophia,  haud  paucae  ;  aut  in 
modo  et  methodo  tractandi.  Hsec  apud  scholasticos 
fere  talis  erat :  super  unaquaque  re  proposita  forma- 
bant  objectiones,  deinde  objectionum  illarum  solutio- 
nes;  quae  solutiones  ut  plurimum  distinctiones  tantum 
erant  ;  cum  tamen  scientiarum  omnium  robur,  instar 
fascis  illius  senis,  non  in  singulis  bacillis  sed  in  om- 
nibus vinculo  conjunctis  consistat.  Etenim  symmetria 
scientise,  singulis  scilicet  partibus  se  invicem  sustinen- 
tibus,  est  et  esse  debet  vera  atque  expedita  ratio  refel- 
lendi  objectiones  minorum  gentium.     Contra,  si  singula 

1  In  Bacon's  Promus,  a  manuscript  collection  of  sentences,  formula?,  &c. 
[for  a  particular  account  of  which  see  the  Literary  Works],  we  find  the 
following:  "  Ex  se  fingit  velut  araneus."  Bacon  had  doubtless  taken  this 
from  Erasmus,  by  whom  it  is  given  as  a  proverb.  V.  Erasm.  Adag.  iv. 
4.  43.  Erasmus  again  derived  it  from  Plutarch,  De  Osiride.  Plutarch 
applies  the  comparison  to  poets  and  orators.  Neither  in  his  use  of  it,  nor 
in  Erasmus's  remarks,  noryet  in  our  text,  is  there  anything  to  countenance 
the  interpretation  which  M.  Cousin  has  given  of  Bacon's  meaning,  namely 
that  he  intended  to  throw  discredit  on  the  study  of  psychology.  He  seems 
to  have  been  led  to  this  interpretation  by  the  word  materiam,  taking  it  as  if 
in  antithesis  to  soul  or  spirit;  whereas  it  means  nothing  more  than  the 
object,  to  irpoKeifiivov,  on  which  the  mind  works.  Surely  Bacon  might 
have  defended  himself  by  saying  that  he  had  explained  "  materia  "  in  the 
figurative  sense  in  which  he  used  it,  as  equivalent  to  "  natura  rerum  et 
opera  Dei,"  and  by  inquiring  whether  the  object  of  psychological  researches 
were  not  included  among  the  works  of  God.  In  the  Novum  Organum  we 
find  more  than  one  example  of  what  M.  Cousin  would  doubtless  recognise 
as  an  attempt  at  experimental  psychology. 

VOL.  II.  9 


130  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

axiomata  tanquam  baculos  fascis  seorsim  extrahas,  facile 
erit  ea  infirmare,  et  pro  libito  aut  flectere  aut  frangere. 
Ut  quod  de  Seneca  dictum  erat,  Verborum  mimitiis 
rerum  frangit  pondera,1  vere  de  scholastieis  usurpari 
possit,  Q ucestionum  minutiis  scientiarum  frangunt  robur. 
Numnon  in  aula  spatiosa  consultius  foret  unum  accen- 
dere  cereum,  aut  lychnuchum  suspendere  variis  lumini- 
bus  instructum,  quo  omnia  simul  perlustrentur,  quam 
in  singulos  angulos  quaquaversus  exiguain  circumferre 
lucernam  ?  Atqui  non  absimilis  est  eorum  ratio,  qui 
non  tain  veritatem  perspicuis  argumentis,  authoritati- 
bus,  comparationibus,  exemplis  illustrare  nituntur ;  quam 
in  hoc  solum  incumbunt  ut  minutos  quosque  scrupulos 
eximant,  et  captiunculas  expediant,  et  dubitationes 
solvant ;  hoc  pacto  qua3stionem  ex  quaestione  gignentes, 
quemadmodum  fit  in  superiori  similitudine,  ut  lucerna 
in  unum  aliquem  locum  delata  alios  circumquaque 
destituat  et  obscuret.  Adeo  ut  Scyllae  fabula  ad  vi- 
vum  exprimat  hoc  genus  philosophise  ;  cujus  os  et  pec- 
tus virginem  formosam  praeferebant,  infra  vero  fuisse 
aiunt 

Candida  succinctam  latrantibus  inguina  monstris.2 

Sic  generalia  quaedam  apud  scholasticos  invenias,  quae 

1  "  Si  rerum  pondera  minutissimis  sententiis  non  fregisset,  consensu 
potius  eruditorum  quam  puerorum  amore  comprobaretur."  —  Quintil.  x. 
c.  1. 

The  method  of  the  schoolmen  is  correctly  described  in  the  text.  Gen- 
erally each  quaestio  or  inquiry  begins  with  a  statement  of  the  different 
points  which  are  to  be  elucidated.  To  each  of  these  is  allotted  a  separate 
articulus.  One  or  more  reasons  are  alleged  in  favour  of  the  opinion  which 
the  author  means  to  reject.  Some  objection,  generally  founded  on  a  quo- 
tation from  some  conclusive  authority,  is  then  stated  against  it,  and  then 
the  author  gives  his  own  opinion  in  what  is  called  the  Conclusio,  and  pro- 
ceeds to  refute  one  by  one  the  arguments  he  has  adduced  on  the  other  side. 
It  is  impossible  not  to  recognise  in  this  method  of  procedure  the  influence 
of  a  system  of  oral  disputation. 

2  ^Eneid,  vi.  75. 


LIBER  PRIMUS.  131 

pulchra  sunt  dictu,  et  non  perperam  inventa  ;  ubi 
autem  ventum  fuerit  ad  distinctiones  decisionesque, 
pro  foecundo  utero  ad  vitas  humanae  commoda,  in  por- 
tentosas  et  latrantes  quaestiones  desinunt.  Itaque  mi- 
nime  minim,  si  hoc  genus  doctrinae  etiam  apud  vulgus 
hominum  contemptui  obnoxium  fuerit,  qui  fere  solent 
veritatem  propter  controversias  circa  earn  motas  asper- 
nari,  atque  existimare  eos  enure  omnes  qui  nunquam 
inter  se  conveniant  ;  cumque  videant  doctos  homines 
inter  se  digladiari  de  rebus  nullius  momenti,  facile  illud 
Dionysii  Syracusani  arripiunt,  Verba  ista  sunt  senum 
otiosorum.1  Nihilominus  certissimum  est,  si  modo  scho- 
lastici  ad  inexplebilem  sitim  veritatis  et  continuam  agi- 
tationem  ingenii  varietatem  et  multiplicitatem  lectionis 
et  contemplationum  adjunxissent,  insignia  profecto  illi 
exstitissent  lumina,  omnesque  artes  et  scientias  mirifice 
provexissent.  Hactenus  de  secunda  literarum  intem- 
perie. 

Ad  tertiam  quod  attinet,  quae  ad  falsitatem  et  men- 
dacium  spectat ;  una  haec  omnium  turpissima  est,  quippe 
quae  ipsam  naturam  animamque  destruit  scientiae,  quae 
nihil  aliud  est  quam  veritatis  imago.  Nam  Veritas 
essendi  et  Veritas  cognoscendi  idem  sunt ;  nee  plus  a 
se  invicem  differunt,  quam  radius  directus  et  reflexus.2 

i  See  Nov.  Org.  i.  71. 

2  We  may  illustrate  this  passage  from  the  writings  of  S.  Thomas  Aqui- 
nas. "  Res  inteliecta  ad  intellectum  aliquem  potest  habere  ordinem  vel  per 
se  vel  per  accidens.  Per  se  quidem  habet  ordinem  ad  intellectum  a  quo 
dependet  secundum  suum  esse,  per  accidens  autem  ad  intellectum  a  quo 

cognoscibilis  est Unde  unaquaeque  res  dicitur  vera  absolute 

secundum  ordinem  ad  intellectum  a  quo  dependet.  .  .  .  Res  naturales  di- 
cuntur  esse  verae  secundum  quod  assequuntur  similitudinem  specierum  quae 
sunt  in  mente  divina.  .  .  .  Sic  ergo  Veritas  principaliter  est  in  intellectu, 
secundario  vero  in  rebus  secundum  quod  comparantur  ad  intellectum  ut 
ad  principium."  Thus  the  Veritas  essendi  is  as  it  were  the  direct  beam 
derived  from  the  divine  mind  on  outward  thing*.  S.  Thomas  goes  on  to 
recognise  the  truth  of  the  opinion  that   "  Veritas  intellectus  nostri  a  re 


132  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Hoc  vitium  itaque  duplex  vel  potius  duplicatum  est,  im- 
postura  et  credulitas  ;  haec  decipitur,  ilia  decipit ;  quae 
licet  videantur  discrepantis  naturae,  alteraque  a  callidi- 
tate  quadam,  altera  a  simplicitate  profecta,  plerumque 
tamen  coeunt.     Ut  enim  in  carmine  habetur, 

Percontatorem  fugito,  nam  garrulus  idem  est;1 

innuendo,  qui  curiosus  est  eundem  esse  et  futilem ; 
pariter  fit,  ut  qui  facile  credat  idem  libenter  decipiat. 
Quemadmodum  quoque  fieri  videmus  in  fama  et  ru- 
moribus,  ut  qui  cito  iisdem  fidem  habeat,  pari  facili- 
tate eos  auxerit.  Quod  Tacitus  prudenter  innuit  his 
verbis,  Fingunt  simul  creduntque  ; 2  adeo  finitimae  sunt 
voluntas  fallendi  et  facilitas  credendi. 

Haec  credendi  recipiendique  omnia  (licet  levi  au- 
thoritate  munita)  facilitas,  duorum  generum  est,  pro 
ratione  subjectae  materiae  ;  aut  enim  creditur  narra- 
tioni  sive  facto  (ut  loquuntur  Jurisconsulti),  aut  dog- 
mati.  In  priori  genere  videmus  quanto  dignitatis  de- 
trimento  hie  error  affecerit  ex  Ecclesiasticis  Historiis 
nonnullas  ;  quae  nimis  faciles  se  praebuerunt  in  pro- 
dendis  transcribendisque  miraculis,  a  Martyribus,  Ere- 
mitis,  Anachoretis,  et  aliis  Sanctis  viris,  atque  ab  eorum 
reliquiis,  sepulchris,  sacellis,  imaginibus,  editis.     Eodem 

causatur;"  and  we  thus  see  how  the  Veritas  cognoscendi  may  be  spoken 
of  as  radius  reflexus,  returned  to  the  mind  from  the  outward  object,  which 
had  derived  its  own  essential  truth  from  the  source  of  all  truth.  The  pas- 
sages I  have  quoted  occur  in  the  Summa  Theologice  of  S.  Thomas,  1.  q. 
16.  a.  1. 

i  Hor.  Ep.  i.  18.  69. 

2  Annals,  v.  10. :  where  he  says  that  upon  the  report  of  the  approach  of 
Drusus  Germanicus,  "  alliciebantur  ignari  fama  nominis  et  promptis  Grae- 
corum  animis  ad  nova  et  mira;  quippe  lapsum  custodia  pergeread  paternos 
exercitus,  iEgyptum  aut  Syriam  invasurum,  iingebant  simul  credebant- 
que."  Compare  also  Hist.  i.  51. :  "  Sed  plurima  ad  fingendum  credendum- 
que  materies  in  ipsis  castris." — J.  S. 


LIBER  PRIMUS.  133 

modo  in  naturali  historia  videmus  multa  temere  ac 
parum  cum  delectu  aut  judicio  recepta  et  descripta ; 
ut  liquet  ex  scriptis  Plinii,  Cardani,  Alberti,  et  pluri- 
morum  ex  Arabibus,  quae  com  men  tit  iis  et  fabulosis 
narrationibus  passim  scatent ;  iisque  non  solum  incertis 
et  neutiquam  probata,  sed  perspicue  falsis  et  mani- 
festo convictis  ;  ingenti  philosophise  naturalis  dedecore, 
apud  homines  graves  et  sobrios.  In  quo  sane  eluces- 
cit  Aristotelis  sapientia  et  integritas,  qui  cum  diligen- 
tem  scripserit  atque  accuratam  historiam  Animalium, 
tarn  parce  ficta  aut  fabulosa  admiscuerit ;  quin  potius 
auditiones  admirandas,  quas  memoratu  dignas  judi- 
cavit,  in  unum  commentariolum  l  conjecit ;  prudenter 
perpendens,  perspicue  vera  (quag,  tanquam  basis  expe- 
rientiae  solida,  philosophise  et  scientiis  substerni  pos- 
sint)  haud  temere  esse  cum  rebus  suspectae  fidei 
miscenda ;  et  rursus  etiam  rara  atque  insolita,  quae 
plerisque  incredibilia  videntur,  non  omnino  esse  sup- 
primenda,  neque  memoriae  posterorum  deneganda. 

At  ilia  altera  credulitas,  quae  non  historiae  aut  nar- 
rationibus sed  artibus  et  opinionibus  tribuitur,  duplex 
est ;  aut  cum  artibus  ipsis,  aut  cum  authoribus  in  arte, 
nimium  credimus.  Artes  ipsae,  quae  plus  habent  ex 
phantasia  et  fide  quam  ex  ratione  et  demonstrationi- 
bus,  sunt  praecipue  tres ;  Astrologia,  Naturalis  Magia, 
et  Alchymia  :  quarum  tamen  fines  non  sunt  ignobiles. 
Profitetur  enim  Astrologia  superiorum  in  inferiora 
influxum  et  dominatum  recludere.  Magia  sibi  propo- 
nit  naturalem  philosophiam  a  varietate  speculationum 
ad  magnitudinem  operum  revocare.  Chymica  in  se 
suscipit  partes  rerum  heterogeneas,  quae  in  corporibus 
naturalibus  latent  et  implicantur,  separare  et  extrahere ; 

1  The  Be  Mirabilibus  Auscultationibus ;  which  is  however  not  Aristotle's. 


134  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

corporaque  ipsa  inquinata  depurare,  impedita  liberare, 
immatura  perficere.  Sed  via3  atque  rationes  quae  ducere 
putantur  ad  hos  fines,  tarn  in  theoria  illarum  artium 
quam  in  praxi,  erroris  et  nugarum  plenae  sunt.  Neque 
adeo  traditio  ipsarum  ut  plurimum  Candida  est,  sed 
artificiis  et  latebris  munita.  Chymicae  tamen  hoc 
certe  debetur,  quod  vere  comparari  possit  agricolae 
apud  iEsopum,  qui  e  vita  exiturus  dixit  filiis,  Se  illis 
vim  magnam  auri  in  vinea,  nee  satis  meminisse  quo  loco, 
defossam  reliquisse  ;  qui  cum  vineam  diligenter  ligoni- 
bus  ubique  invertissent,  aurum  quidem  repererunt  nul- 
lum ;  sed  tamen  vindemiam  insequentis  anni,  propter 
fossiomm  circa  radices  vitium,  tulerunt  longe  uberri- 
mam.  Sic  strenui  ill i  Chymistarum  labores  et  moli- 
mina  circa  aurum  conficiendum  baud  paucis  nobilibus 
inventis  et  experiments,  turn  ad  reserandam  naturam 
turn  ad  usus  vita3  apprime  idoneis,  quasi  facem  ac- 
cenderunt. 

Ilia  autem  credulitas,  quae  certos  scientiarum  autho- 
res  dictatoria  quadam  potestate  munivit  ut  edicant,1 
non  senatoria  ut  consulant,  ingens  damnum  scientiis 
intulit ;  tanquam  praecipua  causa,  quae  tantopere  illas 
afflixit  et  depressit,  ut  absque  insigni  aliquo  augmento 
exangues  jacerent.  Hinc  nempe  factum  est,  ut  in 
artibus  mechanicis  primi  inventores  pauca  excogitave- 
rint,  tempus  reliqua  suppleverit  et  perfecerit ;  at  in  sci- 
entiis primi  authores  longissime  penetraverint,  tempus 
plurima  detriverit  et  corruperit.  Sic  videmus  Tor- 
mentariam,  Nauticam,  Typographicam,  sub  initiis  im- 
perfectas  et  propemodum  informes  fuisse  et  exercenti- 

1  Bacon  is  not  to  be  understood  as  using  the  word  edicere  in  its  technical 
signification.  The  "jus  edicendi  "  was  by  no  means  the  privilege  of  a  dic- 
tator.    It  belonged  to  consuls,  praetors,  aediles,  and  other  magistrates. 


LIBER  PRIMUS.  135 

bus  onerosas,  temporis  vero  progressu  expolitas  et  ao 
commodas.  At  contra  philosophise  et  scientiae  Aristo- 
telis,  Platonis,  Democriti,  Hippocratis,  Euclidis,  Ar- 
chimedis,  in  ipsis  illis  authoribus  viguerunt,  tractu 
temporis  degenerarunt  potius  et  non  minimum  splendo- 
ris  amiserunt;  cujus  rei  non  est  alia  ratio,  quarn  quod 
in  artibus  mechanieis  ingenia  multorum  in  unum  coi- 
erunt,  in  artibus  et  scientiis  liberalibus  ingenia  multo- 
rum sub  uno  succubuerunt ;  quern  tamen  ipsum  saepe- 
numero  sequaces  sui  potius  depravarunt  quam  illu- 
strarunt.  Ut  enim  aqua  non  ascendet  altius  quam 
caput  fontis  a  quo  promanat,  ita  doctrina  ab  Aristo- 
tele  deducta  supra  doctrinam  Aristotelis  nunquam  as- 
surget.1  Ideoque  etsi  non  displiceat  regula,  Oportet 
discentem  credere  ; 2  buic  tamen  conjungendum  est, 
Oportet  jam  edocturn  judicio  suo  uti.  Discipuli  enim 
debent  magistris  temporariam  solum  fidem,  judiciique 
suspensionem,  donee  penitus  imbiberint  artes ;  non  au- 
tem  plenam  libertatis  ejurationem,  perpetuamque  in- 
genii  servitutem.  Quare,  ut  absolvam  hanc  partem, 
hoc  tantum  adjiciam  ;  magnis  authoribus  suus  sic  con- 
stet  honos,  ut  authori  authorum  et  veritatis  parenti, 
Tempori,  non  derogetur. 

Explicavimus  tandem  tres  doctrinse  intemperies,  sive 
morbos  ;  praeter  quos  nonnulli  sunt,  non  tarn  morbi 
confirmati  quam  vitiosi  humores ;  qui  tamen  non  adeo 
occulti  sunt  aut  latentes,  quin  in  multorum  sensum  et 
reprehensionem  incurrant,  ideoque  neutiquam  praeter- 
mittendi. 

1  Happy  as  this  image  is,  it  is  perhaps  less  so  than  that  of  Descartes  with 
reference  to  the  same  subject.  He  compares  the  servile  followers  of  Aris- 
totle to  "  le  l'ierre  qui  ne  tend  point  a  monter  plus  haut  que  les  arbres  qui 
le  soutiennent,  et  meme  souvent  qui  redescend  apres  qu'il  est  parvenu  jus- 
ques  a  leur  faite."  —  De  h  Methode,  i.  202.  of  Cousin's  edition. 

2  Arist.  De  Sophist.  Reprehens.  ii. 


136  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Horum  primus  est  immodicum  studium  duorum  ex- 
tremorum,  Antiquitatis  et  Novitatis  ;  qua  in  re  Tem- 
]  oris  filiae  male  patrissant.  Ut  enim  Tempus  prolem 
devorat,  sic  haec  se  invicem  ;  dum  Antiquitas  novis  in- 
videat  augmentis,  et  Novitas  non  sit  contenta  recentia 
adjicere,  nisi  Vetera  prorsus  eliminet  et  rejiciat.  Certe 
consilium  Prophetae  vera  in  hac  re  norma  est :  State 
super  vias  antiquas,  et  videte  quoenam  sit  via  recta  et 
bona,  et  ambulate  in  ea.1  Antiquitas  earn  meretur 
reverentiam,  ut  homines  aliquamdiu  gradum  sistere  et 
supra  earn  stare  debeant,  atque  undequaque  circumspi- 
cere  quae  sit  via  optima  ;  quum  autem  de  via  bene  con- 
stiterit,  tunc  demum  non  restitandum,  sed  alacriter 
progrediendum.  Sane,  ut  verum  dicamus,  Antiquitas 
sceeuli  juventus  mundi?     Nostra  profecto  sunt  antiqua 

1  Jerem.  vi.  16. 

2  This  remark  is  not,  I  think,  given  by  Bacon  as  a  quotation,  and  it  is 
probable  that  he  did  not  derive  it  from  any  earlier  writer.  But  in  the 
works  of  several  of  the  scientific  reformers  we  find  similar  reflexions.  Of 
writers  earlier  than  Bacon  or  contemporary  with  him,  we  may  refer  to  Gil- 
bert, to  Galileo,  to  the  Apologia  pro  Galileo  of  Campanella,  and  particu- 
larly to  the  Cena  di  Centre  of  Giordano  Bruno.  The  following  passage 
from  the  last-named  writer,  in  which  he  appears  to  have  anticipated  Bacon, 
has  been  referred  to  by  Dr.  Whewell  in  the  Philosophy  of  the  Induclire  Sci- 
ences. "  Sia  come  la  si  vuole,"  says  one  of  the  interlocutors  in  Bruno's 
dialogue,  M  io  non  voglio  discostar  mi  dal  parer  degli  antichi,  perche  dice 
il  saggio,  Ne  l'antiquita  e  la  sapienza."  To  which  another  replies  :  "E 
soggiunge  '  In  molti  anni  la  prudenza.'  Se  voi  intendeste  bene  qualche 
dite,  vedreste  che  dal  vostro  fondamento  s'inferisce  il  contrario  di  quel  che 
pensate.  Voglio  dire  che  noi  siamo  piu  vecchi  ed  abbiamo  piu  lunga  eta, 
che  i  nostri  predecessori." — Cena  di  Cenere,  i.  p.  132.  of  Wagner's  edition 
of  G.  Bruno. 

The  idea  that  the  early  nges  were  the  world's  youth  is  to  be  found  in  the 
second  book  of  Esdras,  or  is  at  any  rate  directly  suggested  by  an  expres- 
sion which  occurs  there:  "  Seculum  perdidit  juventutem  suam,  et  tempora 
appropinquant  senescere.'' — 2  Esdras,  xiv.  10.     The  same  idea  occurs  in 

Casmann's  Probltmata  Marina,  which  was  published  in  1546.    "Si 

antiquiorum  dignitas  ex  tempore  major  videtur,  id  nostros  qui  hodie  docent 

posteriores  unice  commendabit,  nam  tempus doctius  et  pru- 

dentius  evadit  ex  continuo  progressu,  ut  senescens  judicio  sit  acriore,  soli- 
diore,  et  maturiore." 


LIBER  PRIMUS.  137 

tempora,  cum  mundus  jam  senuerit ;  non  ea,  quae  com- 
putantur  ordine  retrogrado  initium  sumendo  a  saeculo 
nostro. 

Alius  error  e  priori  oriundus,  est  suspicio  quaedam  et 
diffidentia,  quaB  nihil  nunc  posse  inveniri  autumat,  quo 
mundus  tarn  diu  carere  potuit ;  ac  si  ilia  objectio  con- 
veniret  erga  tempus,  qua  Lucianus  impetit  Jovem  cae- 
terosque  ethnicorum  deos.  Miratur  enim,  cur  tot  olim 
genuerint  liberos,  nullos  autem  suo  sceculo  ?  interrogatque 
jocans,  ecquid  septuagenarii  jam  essent,  aut  lege  Papia 
contra  senum  nuptias  lata  constricti  ? 1  Sic  videntur 
homines  subvereri,  ne  Tempus  effoetum  jam  factum 
sit  et  ad  generationem  ineptum.  Quin  potius  le vitas 
hotninum  atque  inconstantia  hinc  optime  perspici  po- 
test, qui  donee  res  aliqua  perfecta  sit,  earn  mirantur 
fieri  posse ;  postquam  facta  semel  est,  iterum  mirantur 
earn  jampridem  factam  non  fuisse.  Ita  Alexandri  ex- 
peditio  in  Asiam  habita  est  initio  pro  vasto  et  arduo 
admodum  negotio ;  quam  tamen  postea  placuit  Livio 
in  tantum  elevare  ut  diceret  de  Alexandro,  Nil  aliud 
quam  bene  ausus  est  vana  contemnere?  Idem  Columbo 
evenit,  circa  occidentalem  navigationem.3     Sed  in  re- 

1  This  remark,  however  much  in  the  manner  of  Lucian,  is  not  his,  but 
Seneca's.  It  has  been  preserved  to  us  by  Lactantius,  who  quotes  it  in  his 
work  De  falsa  Religione,  i.  c.  16.  Every  one  remembers  the  "  adeo  senu- 
erunt  Jupiter  et  Mars?"  of  Juvenal.  Seneca  however  refers  to  Jupiter 
only. 

2  Liv.  ix.  17. 

3  The  story  of  Columbus's  egg  is  one  of  those  popular  anecdotes  which 
no  refutation  can  get  rid  of.  It  was  first  told  by  Benzoni,  and  then  greatly 
embellished  by  Theodore  de  Bry,  and  is  in  reality  only  a  reproduction  of  a 
story  perhaps  not  more  authentic  told  of  Brunellesco,  the  architect,  who 
erected  the  dome  of  the  cathedral  at  Florence.  See  Humboldt  in  his  Exa- 
men  Critique  de  V Histoire  de  Geographie,  &c,  vol.  iv.  p.  152.  Bacon  is 
however  quite  right  in  saying  that  after  his  success  Columbus's  discovery 
was  depreciated.  "  I  was  seven  years  at  your  court,  and  for  seven  years  I 
was  told  that  my  plan  was  an  absurdity,"  writes  Columbus  in  1503  to  Fer- 


138  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

bus  intelleetualibus  hoc  fit  multo  frequentius,  uti  videre 
est  in  plerisque  propositionibus  apud  Euclidem,  quae 
antequam  demonstrentur  mirae  videntur,  et  quibus  quis 
non  facile  assenserit ;  post  demonstrationem  autem  fac- 
tam,  arripit  eas  mens  per  retractionem 1  quandam  (ut 
loquuntur  Jureconsulti),  tanquam  ante  perspectas  et 
cognitas. 

Alius  error  superiori  affinis,  est  eorum  qui  omnium 
sectarum  atque  liseresium  veterum,  postquam  excussae 
fuissent  et  ventilatae,  optimam  semper  obtinuisse  post- 
habitis  aliis  existimant.  Itaque  putant,  si  quis  de  in- 
tegro  institueret  inquisitionem  et  examen,  non  posset 
non  incidere  in  aliquas  ex  rejectis  opinionibus,  et  post 
rejection  em  amissis  et  obliteratis ;  quasi  vero  multitu- 
do,  aut  etiam  sapientes  multitudinis  deliniendae  gratia, 
non  illud  saspe  probarint  quod  populare  magis  atque 
leve  sit,  quam  quod  solidum  atque  alte  radices  agens. 
Tempus  siquidem  simile  est  fluvio,  qui  levia  atque  in- 
flata  ad  nos  devehit,  solida  autem  et  pondus  habentia 
submergit. 

Alius  error  a  reliquis  diversus,  est  praematura  atque 
proterva  reductio  doctrinarum  in  artes  et  methodos  ; 
quod  cum  fit,  plerunque  scientia  aut  parum  aut  nihil 
proficit.  Nimirum  ut  ephebi,  postquam  membra  et 
lineamenta  corporis  ipsorum  perfecte  efFormata  sunt, 
vix  amplius  crescunt ;  sic  scientia,  quamdiu  in  aphoris- 
mos  et  observationes  spargitur,  crescere  potest  et  exur- 
gere  ;    sed  methodis   semel   circumscripta  et  conclusa, 

dinand  and  Isabella;  "and  now  the  very  tailors  ask  leave  to  go  to  discover 
new  countries."  "  A  quantos  se  fablo  de  mi  empresa  todos  a  una  dijeron 
que  era  burla,  a^ora  fasta  los  sastres  suplican  por  descubrir."  Humboldt, 
1.  c.  vol.  iii.  p.  236. 

1  We  ought  doubtless  to  read  retroactionem,  but  as  the  meaning  is  obvi- 
ous I  have  not  thought  it  necessary  to  introduce  the  change  into  the  text. 


LIBER  PRIMUS.  139 

expoliri  forsan  et  illustrari  aut  ad  usus  human os  edolari 
potest,  non  autem  porro  mole  augeri. 

Alius  error  succedens  ipsi  quern  postremo  notavimus, 
est  quod  post  singulas  scientias  et  artes  suas  in  classes 
distributas,  mox  a  plerisque  universal!  rerum  cognitioni 
et  Philosophise  Primae  renunciatur  ;  quod  quidem  pro- 
fectui  doctrinarum  inimicissimum  est.  Prospectationes 
fiunt  e  turribus  aut  locis  praealtis,  et  impossibile  est  ut 
quis  exploret  remotiores  interioresque  sciential  alicujus 
partes,  si  stet  super  piano  ejusdem  scientiae,  neque  alti- 
oris  scientiae  veluti  speculam  conscendat. 

Alius  error  fluit  ex  nimia  reverentia  et  quasi  adora- 
tione  intellectus  humani ;  unde  homines  abduxere  se  a 
contemplatione  naturae  atque  ab  experientia,  in  propriis 
meditationibus  et  ingenii  commentis  susque  deque  volu- 
tantes.  Caeterum  praeclaros  hos  opinatores  et  (si  ita 
loqui  licet)  Intellectualistas,  qui  tamen  pro  maxime 
sublimibus  et  divinis  philosophis  haberi  solent,  recte 
Heraclitus  perstrinxit ;  Homines,  inquit,  qucerunt  veri- 
tatem  in  microcosmis  suis,  non  in  mundo  majori.x  Re- 
spuunt  enim  quasi  abecedarium  naturae,  primumque  in 
operibus  divinis  tirocinium  ;  quod  si  non  facerent,  potu- 
issent  fortasse  gradatim  et  sensim,  post  literas  simplices 
et  deinceps  syllabas,  ad  textum  et  volumen  ipsum  crea- 
turarum  expedite  legendum  ascendere.  At  illi  contra 
jugi  mentis  agitatione  urgent  et  tanquam  invocant 
suos  Genios,  ut  vaticinentur  eis  edantque  oracula,  qui- 
bus  merito  et  suaviter  decipiuntur. 

Alius  error  huic  posteriori  finitimus  est,  quod  homi- 
nes saepius  imbuant  et  inficiant  meditationes  et  doctri- 
nas  suas  opinionibus  quibusdam  et  conceptibus  propriis, 
quos  potissimum  in  admiratione  habent,  aut  artibus 
1  See  Nov.  Org.  i.  §  42. 


140  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quibus  maxime  addicti  et  consecrati  sunt ;  caetera  om- 
nia illis  deliciis  inficientes  et  quasi  intingentes,  licet  fuco 
admodum  fallaci.  Sic  suse  philosophiae  immiscuit  Plato 
theologiam,  Aristoteles  logicam,  secunda  schola  Plato- 
nis  (Proclus  scilicet  et  reliqui)  mathematicas.  Istas 
enim  artes  solebant  illi  tanquam  filiolos  suos  primoge- 
nitos  suaviari.  At  Chymici  e  paucis  experiments  ad 
foculum  et  fornacem  novam  philosophiam  excuderunt. 
Et  Gilbertus,  popularis  noster,  philosophiam  aliam  ex 
magnete  elicuit.1  Sic  Cicero,  cum  varias  opiniones  de 
natura  animae  recensens,  tandem  in  musicum  incidisset, 
qui  animam  esse  harmoniam  statuebat,  facete  dixit ; 
Hie  ah  arte  sua  non  recessit?  Sed  de  hoc  genus  erro- 
ribus  apposite  et  prudenter  ait  Aristoteles,  Qui  respi- 
eiunt  ad  pauca,  de  facili  pronuneiant? 

Alius  error  est  impatientia  dubitandi,  et  coeca  festi- 
natio  decernendi  absque  debita  et  adulta  suspensione 
judicii.  Nam  bivium  contemplations  non  est  dissimile 
bivio  actionis  a  veteribus  saepius  memorato  ;  cujus  al- 

1  Of  the  writings  of  William  Gilbert  of  Colchester,  thus  slightingly 
spoken  of,  Galileo  has  left  this  judgment:  "  Io  sommamente  laudo  ammiro 
&  invidio  questo  autore  per  essergli  caduto  in  mente  concetto  tanto  stupen- 
do  circa  cosa  maneggiata  di  infiniti  ingegni  sublimi,  ne  da  alcuno  avver- 
tita;  panni  anco  digno  di  grandissima  laude  per  le  molte  nuove  &  vere 
osservazioni  fatte  da  lui  in  vergogna  di  tanti  autori  mendaci  &  vani,  che 
scrivono  non  sol  quel  che  sanno  ma  tutto  quello  che  senton  dire  dal  volgo 
sciocco  senza  cercare  di  assicurarsene  con  esperienza,  forse  per  non  dimi- 
nuire  i  lor  libri.  Quello  che  avrei  desiderato  nel  Gilberti  e,  che  fusse  stato 
un  poco  maggior  matematico,  &  in  particolare  ben  fondato  nella  geometria, 
la  pratica  della  quale  1'  avrebbe  reso  men  risoluto  nell'  accettare  per  con- 
cludenti  dimostrazioni  quelle  ragioni  eh1  ei  produce  per  vere  cause  delle 
vere  conclusioni  da  se  osservate."  —  Dialoyi  del  massimi  Sistemi. 

Compare  for  the  opinion  of  modern  scientific  writers,  Dr.  Whewell's  His- 
tory of  the  Inductive  Sciences. 

The  "concetto  tanto  stupendo"  here  mentioned  refers  to  Gilbert's  notion 
of  the  magnetic  polarity  of  the  globe. 

2  "  Hie  ab  artificio  suo  non  recessit."  —  Tusc.  QucesL  i.  c.  10. 
8  De  Generatione  et  Corrupt,  i.  2. 


LIBER  PRIMUS.  141 

tera  via  initio  plana  et  facilis  erat  fine  autem  impervia  ; 
altera  ingredienti  aspera  erat  et  confragosa,  ubi  paulo 
processeris  expedita  et  aequabilis.  Haud  secus  in  con- 
templationibus,  si  quis  a  certis  ordiatur,  in  dubia  desi- 
net ;  sin  a  dubiis  incipiat  eaque  aliquandiu  patienter 
toleret,  in  certis  exitum  reperiet. 

Similis  error  se  ostendit  in  modo  tradendi  doctrinam, 
qui  nt  plurimum  est  imperiosus  et  magistralis,  non  in- 
genuus  et  liberalis ;  ita  demum  compositus,  ut  potius 
fidem  imperet  quam  examini  subjiciatur.  Non  nega- 
verim  in  summariis  libellis  ad  praxim  destinatis  banc 
formulam  scribendi  retineri  posse,  verum  in  justis  trac- 
tatibus  de  scientiis  utrumque  extremum  vitandum  cen- 
seo,  tarn  Velleii  Epicurei,  nil  tarn  metuentis  quam  ne 
dubitare  de  re  aliqua  videretur,1  quam  Socratis  et  Aca- 
demiae  omnia  in  dubio  relinquentium.  Candori  potius 
studendum,  resque  majore  aut  minore  contentione  tra- 
dendas,  prout  rationum  momentis  parcius  aut  plenius 
sint  probatae. 

Alii  errores  sunt  in  scopis  quos  homines  prsefigunt 
sibi,  et  in  quos  conatus  suos  et  labores  dirigunt.  Cum 
enim  diligentiores  literarum  Coryphaei  ad  id  collimare 
debeant  praecipue,  ut  arti  quam  profitentur  aliquid  pras- 
clarum  adjiciant ;  hi  contra  in  secundis  tantummodo 
consistere  sat  habent ;  vel  subtilis  interprets,  vel  anta- 
gonistae  vehementis  et  nervosi,  vel  methodici  abbrevia- 
toris,  nomen  ambientes ;  unde  reditus  et  vectigalia 
scientiarum  augeri  possunt,  patrimonium  et  fundus 
minime. 

Omnium  autem  gravissimus  error  in  deviatione  ab 
ultimo  doctrinarum  fine  consistit.     Appetunt  enim  ho- 
mines scientiam,  alii  ex  insita  curiositate  et  irrequieta ; 
1  Cicero,  De  Nat.  Deor.  i.  c.  8.     [Compare  Nov.  Org.  i.  67.] 


142  DE  AUGxMENTIS   SCIENTIARUM 

alii  animi  causa  et  delectationis ;  alii  existimationis  gra- 
tia ;  alii  contentionis  ergo,  atque  ut  in  disserendo  supe- 
riores  sint ;  plerique  propter  lucrum  et  victum  ;  paucis- 
simi  ut  donum  rationis  divinitus  datum  in  usus  humani 
generis  impendant.  Plane,  quasi  in  doctrina  quserere- 
tur  lectulus,  in  quo  tumultuans  ingenium  et  aestuans 
requie.sceret ;  aut  xystus  sive  porticus,  in  quo  animus 
deambularet  liber  aut  vagus ;  aut  turris  alta  et  edita, 
de  qua  mens  ambitiosa  et  superba  despectaret ;  aut  arx 
et  propugnaculum  ad  contentiones  et  praelia ;  aut  offi- 
cina  ad  qusestum  et  mercatum  ;  et  non  potius  locuples 
armarium  et  gazophylacium,  ad  opificis  rerum  omnium 
gloriam  et  vitae  liumange  subsidium.  Hoc  enim  illud 
est,  quod  revera  doctrinam  atque  artes  condecoraret  et 
attolleret,  si  contemplatio  et  actio  arctiore  quam  adhuc 
vinculo  copularentur.  Quae  certe  conjunctio  talis  foret, 
qualis  est  supremorum  cluorum  planetarum  syzygia, 
cum  Saturnus,  quietis  et  contemplationis  dux,  cum 
Jove,  duce  societatis  agendique,  conspiret.1  Quan- 
quam  cum  de  praxi  atque  actione  loquor,  nullo  modo 
ad  doctrinam  professoriam  et  lucrosam  innuo.  Neque 
enim  me  fugit,  quantopere  hoc  ipsum  progressionem 
doctrinae  et  amplificationem  moretur ;  perinde  quidem 
ut  aureum  malum  ante  oculos  Atalantae  projectum, 
quod  ut  tollat  dum  flectit  se,  cursus  interea  impeditur ; 

Declinat  cursus,  aurumque  volubile  tollit.2 

Neque  rursus  mihi  in  animo  est,  quod  de  Socrate  dic- 

1  This  conjunction  cannot  however  take  place  without  in  some  measure 
affecting  the  good  influences  of  Jupiter.  So  at  least  we  are  told  by  astro- 
logical writers.  "Saturnus  conjunctus  Jovi  bona  decernit  in  Saturni  sig- 
nificatis,  verum  minuuntur  significata  beneficia  Jovis." — Argolo,  Parv. 
Ptolem.  p.  47. 

2  Ovid,  Metam.  x.  667. 


LIBER  PRIMUS.  143 

turn  erat,  Philosophiam  devocare  de  eoelo,  ut  tantianmodo 
versaretur  in  terris  ; l  hoc  est,  Physieam  seponi,  ut  Mo- 
ralis  Pliilosophia  et  Politica  celebraretur  sola  ;  sed  quem- 
admodum  coelum  et  terra  simul  conspirant  et  consen- 
tiunt  ad  hominum  tuendam  vitam  atqne  juvandam,  ita 
sane  hie  finis  esse  debet  utriusque  Philosophise,  lit  re- 
jectis  vanis  speculationibus  et  quidquid  inane  ac  sterile 
est,  conservetur  quidquid  solidum  est  ac  fructuosum  ; 
ut  hoc  pacto  Scientia  non  sit  tanquam  scortum,  ad  vo- 
luptatem,  aut  tanquam  ancilla,  ad  quaestum  ;  sed  tan- 
quam sponsa,  ad  generationem,  fructum,  atque  solatium 
honestum. 

Jam  explicasse  videor  et  quasi  dissectione  quadam 
aperuisse  vitiosos  illos  humores,  aut  saltern  eorum  pra> 
cipuos,  qui  non  solum  obstitere  profectui  literarum, 
verum  etiam  culpandis  iisdem  ansam  dedere.  Quod 
quidem  si  nimis  ad  vivum  fecerim,  meminisse  oportet, 
Fidelia  vulnera  amantis,  sed  dolosa  oscula  malignantis? 
Utcunque,  hoc  certe  mihi  videor  assecutus,  ut  merear 
fidem  in  sequenti  praeconio,  cum  superiori  censura  tarn 
libere  egerim.  Neque  tamen  in  animo  est  mihi  pane- 
gyricum  literarum  scribere,  aut  hymnum  Musis  prae- 
cinere,  licet  forsitan  diu  jam  sit  ex  quo  sacra  earum 
rite  celebrata  sint ;  sed  consilium  est  absque  pigmentis 
et  hyperbolis  verum  doctrinaB  contra  alias  res  pondus 
excipere  et  perpendere,  verumque  ejus  valorem  et  pre- 
tium  ex  testimoniis  divinis  atque  humanis  exquirere. 

Primo  igitur  quaeramus  dignitatem  scientiae  in  arche- 
typo,  sive  exemplari : 3  id  est,  in  attributis  atque  actis 

1  Cicero,  Tusc.  v.  c.  4. 

2  Proverbs,  xxvii.  6. 

8  In  illustration  of  this  word  we  may  refer  to  Philo-Judaeus,  who  in  the 
commencement  of  his  tract  De  Opificio  Mundi,  expounds  the  first  five 
verses  of  Genesis,  on  the  assumption  that  they  relate,  not  to  any  material 


144  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Dei,  quaterms  revelantur  homini,  et  sobrie  indagari  pos- 
sunt.  Qua  in  re  non  competit  appellatio  Doctrinae, 
cum  omnis  doctrina  sit  scientia  acquisita ;  nulla  autem 
cognitio  in  Deo  acquisita  est,  sed  originalis.  Itaque 
aliud  quaerendum  est  nomen,  Sapientia  scilicet,  ut  Sa- 
crae  Scripturae  earn  indigitant. 

Sic  autem  se  res  habet :  In  operibus  creationis  dupli- 
cem  virtutis  divinae  emanationem  videmus,  quarum  una 
ad  potentiam  refertur,  altera  ad  sapientiam.1  Ilia  prae- 
cipue  cernitur  in  creanda  mole  materiae,  haec  in  pul- 
chritudine  formae  disponenda.2  Hoc  posito  notandum 
est,  nihil  in  creationis  historia  obstare,  quin  fuerit  con- 
fusa  ilia  coeli  terraeque  massa  et  materia  unico  temporis 
momento  creata  ;  cui  tamen  disponendae  digerendaeque 
sex  dies  fuerunt  attributi :  adeo  signanter  Deus  opera 
potential  ac  sapientiae  discriminavit.  Cui  accedit,  quod 
de  materiae  creatione  memoriae  proditum  non  sit  dixisse 
Deum,  Fiat  coelum  et  terra,  sicut  de  sequentibus  operi- 
bus dictum  est ;  sed  nude  atque  actualiter,  Deus  creavit 
coelum  et  terrain : 3  ita  ut  materia  videatur  tanquam 
manu  facta,  formae  vero  introductio  stilum  habeat  legis 
aut  decreti.4 

creation,  but  to  the  formation  in  the  divine  mind  of  the  archetype  or  exem- 
plar of  the  visible  universe. 

1  The  first  of  these  is  by  the  schoolmen  ascribed  more  especially  to  the 
first,  and  the  second  to  the  second  person  of  the  Trinity. 

2  It  is  to  be  hoped  that  M.  Joseph  de  Maistre,  who  in  his  work  entitled 
Examen  de  la  Philosophie  de  Bacon  has  charged  him  with  asserting  the 
eternity  of  matter,  was  not  acquainted  with  this  passage.  It  would  have 
been  well  for  M.  Joseph  de  Maistre1  s  reputation,  if  the  Examen,  which  was 
published  after  his  death,  had  been  suppressed.  It  is  disfigured  by  pas- 
sionate unfairness,  and  in  many  passages  by  ignorance  almost  incredible. 

3  Gen.  i.  1. 

4  It  seems  that  materia  and  forma  are  here  taken  in  antithesis  to  each 
other;  on  which  it  is  to  be  remarked  that  on  the  principles  of  the  philos- 
ophy to  which  this  antithesis  belongs,  the  existence  of  matter  could  not 
precede  in  order  of  time  the  M  introductio  formae;  "  for  we  cannot  have  ens 


LIBER  PRIMUS.  145 

Pergamus  a  Deo  ad  Angelos,  quorum  natura  digna- 
tione  est  Deo  proxima.  Videmus  in  ordinibus  Ange- 
lorum  (quatenus  fides  adhibenda  Coelesti  illi  Hierar- 
chic, quae  Dionysii  Areopagitae  nomine  evulgatur1) 
primum  locum  obtinere  Seraphim,  Angelos  scilicet 
amoris  ;  secundum  Cherubim,  Angelos  illuminationis  ; 
tertium  autem  locum  et  sequentes  Thronis,  Principa- 
tibus,  caeterisque  Angelis  potentiae  et  ministerii  con- 
cedi ;  ut  ex  hoc  ipso  ordine  ac  distributione  clarum  sit, 
Angelos  scientiae  et  illuminationis  Angelis  imperii  et 
potentiae  praeponi. 

A  Spiritibus  et  Intelligentiis  ad  formas  sensibiles 
et  materiatas  descendentes,  legimus  primam  forma- 
rum  creatarum  fuisse  Lucem  ;  quae  in  naturalibus  et 
corporeis,  Scientiae  in  spiritualibus  atque  incorporeis 
responded2 

Sic  in  distributione  dierum,  videmus  diem  qua  re- 
quievit  Deus  et  con  tempi  atus  est  opera  sua  benedictam 
fuisse  supra  omnes  dies  quibus  creata  est  et  disposita 
fabrica  universi. 

Post  creationem  absolutam  legimus  Hominem  collo- 
cari  in  Paradiso,  ut  illic  operaretur  ;  quod  quidem  opus 
aliud  esse  non  poterat  quam  quale  pertinet  ad  contem- 

actu  sine  actu.  If  the  order  of  time  be  taken  account  of,  we  must  say  that 
the  formation  in  question  was  not  the  introduction  of  substantial  form,  but 
that  of  the  order  and  beauty  of  the  universe.  And  thus  S.  Thomas,  Sum. 
Theol  i.  q.  66.  a.  1. 

1  De  C&ksti  Hierarchid,  cc.  6.  7.  This  work,  in  the  genuineness  of  which 
no  one  probably  now  believes,  exercised  great  influence  on  the  medieval 
development  of  the  doctrine  of  the  nature  and  faculties  of  angels.  Another 
work  ascribed  to  the  same  author,  namely  the  De  Divinis  Nominibus,  has 
been  commented  by  S.  Thomas  Aquinas. 

2  Whether  the  first  created  light  were  material  or  spiritual  was  a  much 
discussed  question.  S.  Augustine  is  decidedly  inclined  to  the  opinion  of  its 
being  spiritual,  which  was  apparently  suggested  by  the  circumstance  that 
no  mention  is  made  in  the  first  chapter  of  Genesis  of  the  creation  of  angels. 
For  on  this  view  the  primitive  light  was  in  reality  the  angelic  nature. 

VOL.  ii.  10 


146  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

plandum  ;  hoc  est,  cujus  finis  non  ad  nccessitatem  ali- 
quam,  sed  ad  delectationem  et  activitatem  sine  molestia, 
referri  possit.  Cum  enim  tunc  temporis  nulla  potuerit 
esse  creaturae  reluctatio,  nullus  sudor  vultus,  necessario 
sequitur  actiones  humanas  ad  voluptatem  et  contempla- 
tionem,  non  ad  laborem  aut  opus,  comparatas  i'uisse. 
Rursus,  prima?  hominis  actiones,  quas  in  Paradiso  ex- 
ercuit,  duas  summarias  scientia?  partes  complexae  sunt. 
Ha?  erant,  inspectio  creaturarum,  et  impositio  noini- 
num.  Nam  scientia  ilia  qua?  lapsum  introduxit  (quod 
et  ante  monuimus)  non  erat  naturalis  scientia  circa 
ereaturas,  sed  moralis  scientia  de  Bono  et  Malo  ;  ex 
hac  suppositione,  quod  Dei  mandata  aut  vetita  non  es- 
sent  principia  Boni  et  Mali,  sed  quod  alias  haberent  ilia 
origines  ;  quorum  cognitionem  affectavit  homo,  scilicet 
ut  totaliter  a  Deo  deficeret,  et  sibi  ipsi  suoque  arbitrio 
prorsus  inniteretur.1 

Veniamus  ad  ea  quae  statim  post  lapsum  contigere. 
Videmus  (ut  innumera  sunt  Sacrarum  Scripturarum 
mysteria,  salva  semper  veritate  historica  et  literali) 
imaginem  duarum  vitarum,  contemplative  nimiruin  et 
activa?,  in  personis  Abelis  et  Caini,  inque  eorum  insti- 
tutis  et  primitivis  vivendi  rationibus  delineatam  ;  quo- 
rum alter  pastor  erat  (qui  propter  otium  et  quietum 
liberumque  coeli  aspectuin  typus  est  vita?  theories), 
alter  agricola  (laboribus  scilicet  fatigatus,  et  aspectu  in 
terrain  defixus).  Ubi  cernere  est,  favorem  electionem- 
que  divinam  ad  pastorem  accessisse,  non  ad  agricolam.2 

1  "  Primus  homo  peccavit  principaliter  appetendo  similitudinem  Dei 
quantum  ad  scientiam  boni  et  mali,  sicut  serpens  ei  suggessit,  ut  scilicet 
per  virtutem  propriae  natunc  determinaret  sibi  quid  esset  bonum  et  quid 
malum  ad  agendum." — SL  Thomas,  Sum.  Theol.  Sec.  Secund.  q.  163.  a  2. 

2  By  Philo-Judaeus,  whom  Bacon  has  more  than  once  quoted,  Cain  is 
taken  as  the  type  of  the  frame  of  mind  which  leads  us  to  refer  to  ourselves 


LIBER  PRIMUS.  147 

Sic  ante  Diluvium,  Sacri  Fasti,  inter  paucissima  quaa 
de  eo  saeculo  memorantur,  dignati  sunt  memoriae  pro- 
dere  inventores  musicae  atque  operum  metallicorum. 
Sequenti  saeculo  post  Diluvium,  gravissima  poena  qua 
Deus  humanam  superbiam  ultus  est  fuit  confusio  lin- 
guarum,  qua  doctrinae  liberum  commercium  et  litera- 
rum  ad  invicem  communicatio  maxime  interclusa  est. 

Descendamus  ad  Mosem  legislatorem  et  primum  Dei 
notarium,  quern  Scripturae  ornant  hoc  elogio,  quod  gna- 
rus  et  peritus  esset  omnis  doctrince  JEgyptiorum}  Quae 
quidem  gens  inter  vetustissimas  mundi  scholas  numera- 
tur.  Sic  enim  Plato  inducit  ^Egyptium  sacerdotem  di- 
centem  Soloni :  Vos  Grceci  semper  pueri  estis,  nullam 
vel  scientiam  antiquitatis  vel  antiquitatem  scientice  ha- 
bentes.2  Perlustremus  Caeremonialem  Legem  Mosis, 
reperiemusque  (praeter  Christi  praefigurationem,  di- 
stinctionem  populi  Dei  a  gentibus,  exercitium  obedi- 
ential, aliosque  ejusdem  legis  usus  sacros)  nonnullos 
doctissimorum  Rabbinorum  baud  inutilem  circa  earn 
navasse  operam,  ut  sedulo  eruerent,  quandoque  natu- 
ralem,  quandoque  moralem  sensum  caeremoniarum  et 
rituum.  Exempli  gratia  :  ubi  de  lepra  dicitur,  Si  efflo- 
ruerit  disc  urr  ens  lepra,  homo  mundus  erit  et  non  reel  tide- 
tur :  sin  caro  viva  in  eo  erit,  immunditice  condemnabitur, 
et  ad  sacerdotis  arbitrium  separabitur?    Ex  hac  lege  col- 


the  origin  of  our  thoughts  and  energies,  —  Abel  of  that  which  refers  all 
things  to  God.  See  also  Augustin,  Civ.  Dei,  xv.  1.  From  this  view  the 
transition  to  that  of  the  text  is  easy.  The  generally  recognised  types  of 
the  active  and  contemplative  ways  of  life  are,  I  think,  Rachel  and  Leah  in 
the  Old  Testament,  Mary  and  Martha  in  the  new.  See  S,  Augustine,  De 
Consens.  Evangelist,  i ,  for  what  is  said  of  Leah  and  Rachel,  and  S.  Thomas 
Aquinas,  Sum.  Theol.  2da  2dae  q.  179.  a.  2. 

1  Acts,  vii.  22. 

2  Timaeus,  p.  22.  b.  [See  Nov.  Org.  i.  71.] 

3  Levit.  xiii.  12. 


148  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ligit  unus  eorum  axioma  in  natura  :  Putredinem  pe- 
stilentiorem  esse  ante  quam  post  maturitatem.  Alius 
morale  documentum  elicit :  Homines  flagitiis  undique 
coopertos  minus  corrumpere  publicos  mores,  quam  medi- 
ocriter  ex  parte  tantum  malos  :  adeo  ut  ex  hoc  et  simili- 
bus  locis  ejus  legis,  praeter  sensum  theologicum,  hand 
pauca  ad  philosophiam  spectantia  spargi  videantur. 

Si  quis  etiam  eximium  ilium  Jobi  librum  diligenter 
evolverit,  plenum  eum  et  tanquam  gravidum  naturalis 
philosophise  mysteriis  deprehendet.1  Exempli  gratia  ; 
circa  cosmographiam  et  rotunditatem  terrae  illo  loco, 
Qui  extendit  aquilonem  super  vacuum,  et  appendit  ter- 
ram  super  nihilum  ; 2  ubi  pensilis  terra,  polus  arcticus, 
et  coeli  convexitas  in  extimis,  haud  obscure  insinuantur. 
Rursus  circa  astronomiam  et  asterismos,  illis  verbis  : 
Spiritus  ejus  ornavit  coelos,  et  obstetrieante  manu  ejus 
eductus  est  coluber  tortuosusfi  Et  alio  loco  :  Nunquid 
conjungere  valebis  micantes  Stellas  Pleiadas,  aut  gyrum 
Arcturi  poteris  dissipare  ? 4  ubi  immota  configuratio 
stellarum  fixarum,  paribus  intervallis  semper  inter  se 
distantium,  elegantissime  describitur.  Item  alio  loco  : 
Qui  facit  Arcturum,  et  Oriona,  et  Hyadas,  et  interiora 
Austri;b  ubi  iterum  innuit  depressionem  antarctici  poli, 
eamque  designat  nomine  interiorum  Austri,  quia  austra- 
les  stellae  nostro  hemisphserio  non  cernuntur.  Circa 
generationem  animalium  :  Annon  sicut  lac  mulsisti  me, 
et  sicut  caseum  coagulasti  me  ?  6  &c.  Circa  rem  metal- 
licam  :    Habet  argentum  venarum  suarum  principia,  et 

1  A  similar  view  of  the  book  of  Job  will  be  found  in  Giordano  Bruno, 
See  his  works,  i  174.  of  Wagner's  edition. 

2  Job,  xxvi.  7. 

3  Job,  xxvi.  13. 

4  Job,  xxxviii.  31;  where  however  the  English  version  is  different. 

5  Job,  ix.  9.    In  our  version  the  Hyades  are  replaced  by  the  Pleiades. 

6  Job,  x.  10. 


LIBER  PRIMUS.  149 

auro  locus  est  in  quo  conflatur,  ferrum  de  terra  tollitur, 
et  lapis  solutus  colore  in  ces  vertitur:1  et  sequentia  in 
eodem  capite. 

Pariter  et  in  persona  regis  Salorponis  videmus  do- 
num  sapientiae,  turn  in  petitione  ipsius  turn  in  conces- 
sione  divina,  omnibus  terrenae  et  temporalis  foelicitatis 
bonis  praelatum;  virtute  cujus  doni  et  concessionis  Salo- 
mon egregie  instructus,  non  solum  scripsit  insignes  illas 
parabolas  sive  aphorismos  de  divina  atque  morali  phi-? 
losophia,  verum  etiam  composuit  naturalem  historian! 
omnium  vegetabilium,  a  cedro  super  montem  usque  ad 
museum  super  murum 2  (qui  nihil  est  aliud  quam  rudi- 
mentum  plantae,  putredinis  et  herbae  medium),  omni- 
umque  etiam  quae  respirant  et  moventur.  Imo  idem 
rex  Salomon,  quamvis  excelluerit  opibus,  magnificentia 
aedificiorum,  classe,  famuli tio,  nominis  celebritate,  et 
reliquis  quae  ad  gloriam  pertinent,  nihil  tamen  ex  ista 
gloriae  segete  sibi  ipsi  decerpit  aut  assumit,  praeter  decus 
inquirendi  et  inveniendi  veritatem.  Sic  enim  diserte 
ait :  Gloria  Dei  est  celare  verbum,  et  gloria  regis  investi- 
gare  sermonem?  Ac  si  Divina  Majestas  innoxio  illo  et 
benevolo  puerorum  ludo  delectaretur,  qui  ideo  se  ab- 
scondunt  ut  inveniantur ;  quasique  etiam  nihil  esset 
honorificentius  regibus,  quam  Dei  collusores  esse  in 
eodem  ludo  ;  praesertim  cum  tot  ingeniis  imperent, 
tantasque  opes  praesto  habeant,  quibus  omnis  secreti 
investigatio  absolvi  possit. 

Nee  vero  aliter  haec  dispensavit  Deus,  postquam  Sal- 
vator  noster  in  mundum  venisset.  Ille  enim  prius  po- 
tentiam  ostendit  suam  in  profliganda  ignorantia,  ubi 
cum  doctoribus  et  sacerdotibus  dissereret  in  Templo, 
quam    in    subjuganda    natura   tot    et  tantis   editis   mi- 

1  Job,  xxviii.  1,  2.  2  1  Kings,  iv.  33.  8  Proverbs,  xxv.  2. 


150  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

raculis.  Adventus  quoque  Spiritus  Sancti  praecipue 
adumbratus  atque  expressus  fuit  in  similitudine  ac  dono 
linguarum,  quae  sunt  duntaxat  vehicala  scientice. 

Ita  in  seligendis  illis  instruments  quae  adhibuit  Deus 
ad  fidem  disseminandam,  initio  homines  evocavit  plane 
indoctos  et  illiterates,  praterquam  quod  Spiritus  Sancti 
afflatu  instruct]  fuissent ;  quo  evidentius  virtutem  suam 
immediatam  et  divinam  declararet,  omnemque  hu- 
manam  sapientiam  deprimeret.  Quamprimum  autem 
consilium  suum  in  liac  parte  perimpletum  esset,  mox 
in  proxima  successione  temporum,  divinam  veritatem 
suam  aliis  doctrinis  veluti  pedissequis  comitatam  in 
mundum  immisit.  Itaque  D.  Pauli  calamus  (qui  inter 
Apostolos  solus  literatus  fuit1),  in  Scripturis  Novi  Te- 
stamenti  praecipue  a  Deo  adhibitus  est. 

Sic  et  novimus  complures  ex  antiquis  episcopis  et 
patribus  egregie  fuisse  in  omni  ethnicorum  eruditione 
versatos.  Adeo  ut  Edictum  Juliani,  quo  cautum  est 
ne  Christiani  ad  scholas  et  gymnasia  mitterentur,2  per- 
niciosior  machina  ad  expugnandam  fidem  Christianam, 
quam  cruentae  superiorum  imperatorum  persecutiones 
habitum  fuerit.  Neque  Gregorii  Primi,  episcopi  Ro- 
mani,  (caetera  viri  egregii)  aemulatio  et  invidentia,  qui 

1  It  has  been  thought  however  that  St.  James  must  have  been  acquainted 
with  astronomy.  This  opinion  is  founded  on  the  phrase  rendered  in  the 
English  version  "variableness  or  shadow  of  turning ;"  his  meaning  being, 
it  is  said,  that  neither  parallax  nor  the  alternate  approach  to  and  receding 
from  the  solstice  affects  the  Sun  of  Suns,  whose  aspect  is  the  same  at  all 
places  and  throughout  all  time.  Certainly  if  no  astronomical  allusion  be 
intended,  it  is  curious  to  see  how  easily  the  expressions  used  admit  of  this 
interpretation. 

2  See  Ammianus  Marcellinus,  xxii.  c.  10.  and  xxv.  c.  6.,  and  compare 
Gibbon,  who  points  out  that  the  edict  only  forbids  Christian  professors  to 
teach.  S.  Augustine  relating  what  he  had  been  told  by  Simplicianus 
makes  the  latter  say,  "Imperatoris  Juliani  temporibus  lege  data  prohibiti 
sunt  Christiani  docere  literaturam  et  oratoriam." —  Confess  viii.  5. 


LIBER   PRIMUS.  151 

ethnicorum  authorum  et  antiquitatum  memoriam  ob- 
literare  studebat,1  in  bonam  partem  etiam  apud  viros 
pios  accepta  est.  Quinimo  sola  Christiana  Ecclesia,  in- 
ter inundationes  Scytharum  a  plagis  septentrionalibus 
et  Saracenorum  ab  orientalibus,  pretiosas  gentilis  eru- 
ditionis  reliquias,  jamjam  funditus  perituras,  sinu  et 
gremio  suo  conservavit.  Nuper  etiam  intueri  licet 
Jesuitas,  qui  (partim  studio  proprio,  partim  ex  asmula- 
tione  adversariorum,  literis  strenue  incubuerunt)  quan- 
tum subsidii  viriumque  Roman  ae  Sedi  reparandae  et 
stabiliendaa  attulerint. 

Quare,  ut  absolvam  banc  partem,  duo  sunt  praecipua 
officia  et  ministeria,  praeter  ornatum  et  illustrationem, 
quaj  Fidei  Religionique  humaniores  literas  persolvunt. 
Unum,  quod  efficacia  sint  incitamenta  ad  divinam  glo- 
riam  exaltandam  et  celebrandam  ;  sicut  enim  Psalmi  et 
aliaa  Scripturae  crebro  nos  invitant  ad  contemplationem 
praedieationemque  magnificorum  et  admirabilium  ope- 
rum  Dei,  ita  si  tantum  in  eorum  specie  externa  sicut  sen- 
sibus  nostris  se  exhibent  haareremus,  eandem  faceremus 
injuriam  Majestati  Divinae,  ac  si  de  opulentia  et  copia 
nobilissimi  gemmarii  ex  iis  quae  palam  exponuntur  in 
pergula  judicaremus.  Alterum,  quod  singulare  reme- 
dium  antidotumque  exhibeat  Philosophia  contra  infide- 
litatem  et  errores.  Nam  Salvator  noster  inquit:  Erratis 
nescientes  Scripturas  et  jjotentiam  Dei.2  Ubi  duos  li- 
bros,  ne  in  errores  incidamus,  proponit  nobis  evolven- 

1  See  with  respect  to  this  charge  the  references  collected  in  Dunlop's  His- 
tory of  Roman  Literature  (1823),  ii.  510.  It  is  strangely  transferred  by  Mr. 
Disraeli  in  the  Curiosities  of  Literature  to  Gregory  VII.  Mersenne,  ubi 
supra,  objects  to  Bacon's  not  giving  the  title  of  Saint  to  Gregory.  This 
would  not  be  worth  mentioning  if  it  did  not  show  how  little  he  could  find 
to  criticise. 

2  Matt.  xxii.  29. 


152  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

dos ;  primo  volumen  Scripturarum,  quae  voluntatem 
Dei,  dein  volumen  Creaturarum,  quae  potentiam  reve- 
lant:  quorum  posterior  veluti  clavis  est  prions,  non 
solum  intellectum  nostrum  aperiens  ad  genuinam  Scrip- 
turarum mentem  ex  generalibus  regulis  rationis  et  legi- 
bus  sermonis  expromendam  ;  sed  porro  etiam  praecipue 
fidem  nostram  reserans,  ut  in  seriam  ingrediamur 
Omnipotentiae  Divinae  meditationem,  cujus  characteres 
maxime  insculpti  ejus  operibus  et  incisi  sunt.  Tan  turn 
de  Divinis  testimoniis  ac  judiciis,  pro  vera  dignitate  et 
pretio  doctrinae,  dictum  sit. 

Quantum  ad  Humana  testimonia  et  argumenta,  tarn 
latus  aperitur  campus,  ut  in  tractatu  hoc  brevi  et  presso 
delectum  potius  adhibere  deceat  quam  copiam.  Primo 
itaque  summus  apud  ethnicos  honoris  gradus  fuit,  divi- 
nam  venerationem  cultamque  consequi  ;  (quod  quidem 
Christianis  est  tanquam  fructus  vetitus  ;  nunc  vero 
loquimur  separatim  de  judiciis  humanis).  Itaque  (ut 
ccepimus  dicere)  apud  ethnicos  ille  quern  Graeci  Apo- 
theosin,  Latini  Relationem  inter  Divos  vocarunt,  supre- 
mus  honor  fuit,  qui  homini  ab  homine  tribui  posset ; 
praesertim  ubi  non  ex  decreto  aut  edicto  aliquo  imperii 
(ut  Caesaribus  apud  Romanos),  sed  ex  opinione  homi- 
num  et  fide  interna  ultro  deferretur.  Cujus  honoris 
tarn  excelsi  gradus  quidam  erat,  et  terminus  medius. 
Quippe  supra  humanos  honores,  hero'ici  numerabantur 
et  divini ;  in  quorum  distributione  hunc  ordinem  tenu- 
ere  veteres.  Rerumpublicarum  conditores,  legislatores, 
tyrannicidae,  patres  patriae,  quique  in  rebus  civil ibus 
optime  meruerunt,  insigniti  sunt  titulo  Heroum  tan- 
tum,  aut  Semideorum  ;  quales  fuere  Theseus,  Minos, 
Romulus,  ceterique.  Ex  altera  parte  inventores  et 
authores  novarum  artium,  quique  vitam  humanam  no- 


LIBER  PRIMUS.  153 

vis  commodis  et  accessionibus  dotarunt,  semper  con- 
secrati  sunt  inter  Deos  ipsos  Majores  ;  quod  Cereri, 
Baccho,  Mercurio,  Apollini,  et  aliis  contigit.  Quod 
certe  jure  et  sano  cum  judicio  factum  est.  Nam  prio- 
rum  benemerita  intra  unius  aetatis  aut  nationis  limites 
fere  coercentur  ;  nee  absimilia  sunt  imbribus  tempesti- 
vis  et  benignis,  qui  quamvis  frugiferi  sint  atque  opta- 
biles,  tamen  pro  ilia  tempestate  tantum  qua  decidunt, 
atque  pro  amplitudine  tractus  terrae  quam  irrigant, 
utiles  sunt ;  posteriorum  vero  beneficia,  ut  ipsius  solis 
et  coelestium  munera,  temporibus  perpetua,  locis  infi- 
nita  sunt.  Ilia  rursus  cum  contentione  et  perturbatione 
ut  plurimum  conjuncta  sunt ;  haec  habent  verum  cha- 
racterem  Divinae  Praesentiae,  veniuntque  in  aura  leni,1 
absque  tumultu  aut  strepitu. 

Neque  sane  doctrinae  meritum  in  civilibus  et  in  re- 
primendis  incommodis  quae  homo  homini  infert,  mul- 
tum  cedit  illi  alteri  in  sublevandis  humanis  necessi- 
tatibus  quae  ab  ipsa  natura  imponuntur.  Atque  hoc 
genus  meriti  optime  adumbratum  fuit  sub  ilia  ficta 
narratione  de  theatro  Orphei ;  ubi  singulae  bestiae  aves- 
que  congregatae  sunt,  quae  appetituum  suorum  innato- 
rum  immemores,  praedae,  ludi,  pugnae,  amice  placideque 
una  stetere,  citharae  concentu  et  suavitate  captae;  cujus 
sonus  ubi  aut  cessaret  aut  majori  sonitu  obrueretur, 
omnes  illico  animantes  ad  ingenium  redibant.  Qua 
in  fabula  eleganter  describuntur  ingenia  et  mores  ho- 
minum,  qui  variis  et  indomitis  cupidi tatibus  agitantur, 
lucri,  libidinis,  vindictae  ;  qui  tamen  quamdiu  aures 
praebent    praeceptis    et    suasionibus    religionis,    legum, 

1  "Post  ignem  sibilus  aurae  lenis."  — 1  Kings,  xix.  12.  I  quote  from  the 
Vulgate,  as  the  English  version,  "a  still  small  voice,"  presents  a  different 
image. 


154  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

magistrorum,  in  libris,  sermonibus,  et  concionibus  elo- 
quenter  et  suaviter  modulantibus,  tamdiu  pacem  co- 
lunt  et  societatem ;  sin  ista  sileant  aut  sedition es  et 
tumultus  obstrepant,  omnia  dissiliunt  et  in  anarchiam 
atque  confusionem  relabuntur. 

Sed  enim  hoc  clarius  cernitur,  cum  reges  ipsi  aut 
magnates  aut  praefecti  eruditione  praediti  sint.  Utut 
enim  suis  addictus  nimium  partibus  videatur,  qui  dixit,1 
Turn  demum  resjniblicas  fore  felices,  cum  aut  philosopJd 
regnant.,  aut  reges  philosophantur  ;  hoc  tamen  experien- 
tia  notum  est,  sub  eruditis  principibus  et  custodibus 
reipublicae  saecula  niaxime  foelicia  fuisse.  Quamvis 
enim  reges  ipsi  suos  habeant  errores  et  vitia,  affectibus 
scilicet  et  pravis  consuetudinibus  pro  more  caeterorum 
hominum  obnoxii ;  tamen  doctrinarum  si  accedat  lu- 
men, anticipatae  quaedam  notiones  religionis,  prudentiae, 
honestatis,  retinent  eos,  et  ab  omni  praecipiti  et  imme- 
dicabili  excessu  et  errore  refraenant ;  aurem  semper 
vellentes,  etiam  cum  consiliarii  et  domestici  silent. 
Quin  senatores  ipsi  et  consiliarii  qui  Uteris  exculti  sunt, 
solidioribus  innituntur  principiis  quam  qui  ab  experien- 
tia  tantum  edocti  sunt ;  illis  ex  longinquo  prospicienti- 
bus  pericula  et  mature  propulsantibus,  cum  isti  tantum 
ex  propinquo  et  cominus  sapiant,  nihil  videntes  nisi 
quod  imminet,  et  tunc  demum  agilitate  ingenii  sui  se 
in  ipso  periculorum  articulo  expedire  et  eripere  posse 
confidentes. 

Qu^e  foelicitas  temporum  sub  eruditis  principibus  (ut 
semper  brevitati  studeam,  adhibens  non  nisi  lectissima 
quaeque  exempla  et  maxime  illustria)  praecipue  cerni- 
tur eo  in  saeculo,  quod  a  morte  Domitiani  imperatoris 
usque   ad  imperium  Commodi   defluxit  ;   successionem 

1  Plato  in  the  fifth  book  of  the  Republic. 


LIBER  PRIMUS.  155 

sex  principum  eruclitorum,  aut  certe  eruditioni  impense 
faventium,  complectente  ;  omnium  que  (si  temporalia 
bona  spectemus)  quae  unquam  vidit  Roma,  totius  orbis 
tunc  epitome,  longe  florentissimo.  Id  quod  Domitiano, 
pridie  ejus  diei  quo  interfectus  est,  in  somnis  praemon- 
stratum  erat ;  quippe  qui  videre  visus  est  caput  aureum 
sibi  pone  cervicem  enatum  esse  ; x  quod  sane  vaticinium 
aureis  illis  subsequentibus  saeculis  adimpletum  est ;  de 
quibus  sigillatim  sed  brevissime  verba  faciam. 

Nerva  vir  doctus  fait,  Apollonii  illius  Pythagorei 
familiaris  et  quasi  discipulus,  qui  etiam  fere  expiravit 
in  versu  illo  Homeri, 

Telis,  Phoebe,  tuis  lacrymas  ulciscere  nostras.2 

Trajanus  non  ipse  quidem  doctus,  sed  doctrinae  admi- 
rator  et  erga  literatos  munificus,  bibliothecarum  insti- 
tutor,  et  in  cujus  aula  (licet  imperatoris  bellicosi)  pro- 
fessores  et  paedagogos  gratiosissimos  fuisse  memoriae 
proditum  est.  Adrianus  curiosissimus  mortalium,  et 
inexplebilis  omnis  varietatis  et  secreti  investigator.3 
Antoninus  subtilis  et  quasi  scholasticus,  unde  etiam 
Cymini  Sector^  vocatus  est.  Ex  Divis  Fratribus  au- 
tem,  Lucius  Commodits  molliori  literarum  genere  erudi- 
tus  ;  Marcus  etiam  cognomine  ipso  philosoplms.  Hi 
principes,  ut  doctissimi,  ita  et  optimi  fuerunt.  Nerva 
clementissimus  imperator,  quique,  si  nihil  aliud,  orbi 
Trajanum  dedit.      Trajanus,  omnium  qui  imperarunt, 

1  Suetonius  in  Domitiano,  sub  finem ;  who  however  speaks  only  of  a 
golden  excrescence. 

2  Iliad,  i.  42.     See  Dio  Cassius,  or  rather  Xiphilinus  in  Nerva. 

8  Besides  which  he  has  left  some  well  known  Latin  verses,  and  in  the 
Greek  Anthology  one  or  two  pieces  are  ascribed  to  him,  so  that  he  must  at 
least  have  had  the  reputation  of  being  a  Greek  poet. 

4  Kv{iivo7rpioT7]C..    Xiph.  in  Anton.  Pio. 


156  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

et  belli  et  pacis  artibus  maxime  florens  ;  idem  imperii 
fines  longissime  protulit ;  idem  vim  dominationis  mo- 
destissime  cohibuit ;  maximorum  etiam  exstructor  ope- 
rum,  unde  a  Constantino  Parietaria1  per  invidiam  vo- 
catus  est,  propter  nomen  ejus  tot  parietibus  incisum. 
Adrianus  temporis  ipsius  aemulus ;  injurias  enim  et 
ruinas  temporis,  in  quoquo  genere,  cura  et  munificen- 
tia  sua  reparavit.  Antoninus  (ut  etiam  appellatus  est) 
vir  maxime  Pius,  nativa  quadam  et  insita  bonitate  om- 
nibus ordinibus  gratus,  cujusque  regnum  (licet  baud 
breve)  omnis  calamitatis  expers.  Lucius  Commodus 
fratri  quidem  bonitate  cedens,  reliquos  imperatores  plu- 
rimos  superans.  Marcus,  vir  ad  exemplar  virtutis  com- 
positus,  cuique  seurra 2  ille  in  Convivio  Deorum  nihil 
habuit  quod  objiceret,  praeter  patientiam  erga  mores 
uxoris.  In  liac  itaque  continua  sex  principum  serie 
videre  cuivis  liceat  foelicissimos  fructus  doctrinae  in 
imperio  collocatae,  in  maxima  orbis  terrarum  tabula 
depictos. 

Jam  vero  doctrina  non  in  civilia  tantum  atque  artes 
pacis  influxum  habet,  sed  et  in  militari  virtute  exercet 
vim  suam  ac  potentiam ;  ut  clare  perspicitur  in  exem- 
plis  Alexandri  Magni  et  Caesaris  dictatoris  ;  quorum 
antea  obiter  meminimus,  nunc  vero  ea  paulo  fasius 
retractabimus.  Horum  virtutes  militares  et  res  in  bello 
gestas  supervacaneum  esset  notare  aut  recensere,  cum 
in  eo  genere  mundi  miracula  exstiterint ;  sed  de  amore 
ipsorum  et  studio  erga  literas,  necnon  in  iisdem  excel- 
lentia  propria,  non  alienum  erit  si  pauca  subjungamus. 

Educatus  fuit  Alexander  edoctusque  ab  Aristotele 
(philosopho  certe  magno),  qui  nonnullos  e  libris   suis 

1  Aurelius  Victor,  Epist.  c.  41. 

2  Silenus;  v.  the  Ccesars  of  Julian. 


LIBER  PRIMUS.  157 

philosophicis  ei  nuncupavit.  A  latere  illius  nunquam 
discedebat  Callisthenes  aliique  pereruditi  viri,  qui  castra 
sequebantur,  et  perpetui  erant  omnium  ejus  itinerum  et 
expeditionum  comites.  Quo  autem  pretio  literas  ha- 
buerit,  haud  pauca  liquido  demonstrant ;  veluti  invidia 
qua  dignam  censuit  Achillis  fortunam,  quod  gestarum 
rerum  laudumque  suarum  Homerum  praeconem  inve- 
nerat ;  judicium  de  pretiosa  Darii  arcula  inter  reliqua 
spolia  reperta,  de  qua  cum  quaestio  moveretur  quidnam 
potissimum  dignum  esset  quod  in  ea  asservaretur,  ipse, 
cum  alii  alia  dicerent,  pro  Homeri  operibus  sententiam 
tulit ; 1  epistola  objurgatoria  ad  Aristotelem  missa,  post- 
quam  libros  Physicorum  edidisset,  in  qua  expostulat 
quod  philosophise  mysteria  evulgasset ;  simulque  rescri- 
bit  malle  se  omnibus  doctrina  et  cognitione  quam  po- 
tentia  ac  imperio  praecellere.2  Sunt  et  alia  quae  hue 
spectant.  Ipse  vero  quam  egregie  animum  excoluisset 
doctrina,  in  omnibus  ejus  dictis  et  responsis  apparet,  vel 
potius  refulget,  eruditione  plenissimis ;  in  quibus,  licet 
numero  pauca  sint  quae  adhuc  supersint,  singularum 
scientiarum  vestigia  alte  impressa  reperias. 

In  Moralibus,  observetur  primo  Alexandri  apophtheg- 
ma  circa  Diogenem,  et  adverte  (si  placet)  si  forte  non 
unarn  ex  gravissimis  quaestionibus  Moralis  Philosophiae 
constituat :  Utrum  qui  fruitur  externis  bonis  felicior  sit, 
an  qui  contemnit?  Cum  enim  Diogenem  cerneret  tarn 
parvo  contentum,  conversus  ad  circumstantes,  qui  ejus 
conditionem  subsannabant,  Nisi  essem,  inquit,  Alex- 
ander, optarem  esse  Diogenes.  At  Seneca  in  hac  com- 
paratione  Diogenem  praetulit,  cum  diceret,  Plus  erat 
quod  Diogenes  nollet  accipere,  quam  quod  Alexander 
posset  dare? 

1  Pliny,  vii.  19.    2  Plutarch  in  Alex.  c.  7.     8  Seneca,  De  Benef.  v.  c.  4. 


158  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

In  Naturalibus,  observetur  illud  quod  crebro  usurpa- 
bat,  In  duabus  se  rebus  mortalitatem  suam  maxime  per- 
cipere,  somno  et  Kbidine:1  quod  sane  dictum  ex  intima 
Naturali  Philosophia  depromptum  est,  non  tarn  Alex- 
andrum  quam  Aristotelem  ant  Democritum  sapiens  ; 
cum  tarn  indigentia  quam  redundantia  naturae,  per  ilia 
duo  designata,  mortis  sint  tanquam  arrhabones. 

In  Poeticis,  observetur  dictum  illud,  quum  sanguine 
e  vulneribus  ejus  effluente,  accerseret  unura  ex  adula- 
toribus  qui  ei  divinitatem  tribuere  solebat,  Specta,  in- 
quit,  hominis  iste  sanguis  est,  non  talis  liquor  qualem 
dixit  Homerus  Veneris  e  manu  manasse,  vulnerata  a 
Diomede ;  hoc  dicto  et  poetas  et  assentatores  suos  et 
seipsum  ridens.2 

In  Dialecticis,  accipe  reprehension  em  illam  argutia- 
rum  dialecticarum  circa  rejicienda  et  retorquenda  ar- 
gumenta,  in  dicto  suo  quo  perstrinxit  Cassandrum  de- 
latores  patris  sui  Antipatri  repellentem.  Cum  enim 
Alexander  forte  dixisset,  Nunquid  putas  hos  homines 
tarn  longum  iter  suscepturos  fuisse,  nisi  justam  doloris 
causam  habuissent  ?  respondit  Cassander,  Imo  hoc  ip- 
sum  animos  eis  dedit,  quod  sperabant  longinquitatem  vice 
obstituram  quo  minus  calumnia  proderetur.  Huge,  in- 
quit  rex,  strophas  Aristotelis,  rem  pro  et  contra  detor- 
quentes?  Attamen  hac  ipsa  quam  in  alio  carpebat 
arte,  cum  res  postularet,  in  commodum  suum  uti  probe 
noverat.  Ita  enim  accidit,  ut  Callisthenes  (quem  odio 
clam  habebat,  quod  nova3  ejus  inter  Divos  relationi  re- 

1  Plutarch,  "  Quomodo  amicus  discernendus,"  &c. 

2  Plutarch  in  Alexand.,  or  in  his  tract  on  Alexander's  fortunes.  Rous- 
seau tells  a  story  of  a  Piedmontese  nobleman,  who  happening  while  at 
table  to  cut  his  hand,  remarked  jestingly  to  those  about  him,  "  Messieurs, 
viola  du  sang  Pelasge." 

3  Plut.  in  Alexand.  c.  74. 


LIBER  PRIMUS.  159 

fragaretur)  in  quodam  convivio  rogatus  esset  ab  una 
discumbentibus,  ut  oblectationis  gratia  (cum  esset  vir 
eloquentissimus)  thema  aliquod  pro  arbitrio  sibi  su- 
meret,  de  quo  subito  diceret ;  ille  autem  annuens,  et 
laudes  gentis  Macedonicae  eligens,  mirifico  cum  omni- 
um applausu  disseruit.  At  neutiquam  hoc  delectatus 
Alexander  subjecit,  In  bona  causa  facile  est  cuilibet  esse 
ehquenti;  quia  verte,  inquit,  stilum,  et  quid  contra  nos 
possis  audiamus.  Callistlienes  negotium  in  se  recepit, 
idque  tarn  acerbe  tamque  aculeate  praestitit,  ut  Alex- 
ander interpellans  diceret,  Etiam  mains  animus,  ceque 
ac  bona  causa,  indit  eloquentiam.1 

In  Rhetoricis,  ad  quae  tropi  et  ornamenta  pertinent, 
ecce  tibi  elegantissinmm  metaphorae  usum,  qua  Antipa- 
trum  imperiosum  et  tyrannicum  praesidem  perstrinxit. 
Cum  enim  amicus  quidam  Antipatri  laadaret  eum  co- 
ram Alexandro,  quod  tarn  moderatus  esset,  neque  in 
Persicum  (prout  alii  pragfecti)  luxum,  usumque  pur- 
puras, veteri  Macedonian  amictu  exuto,  degeneraret,  At 
intus,  inquit  Alexander,  Antipater  est  totus  purpureas ■*? 
Etiam  et  ilia  metaphora  insignis  :  cum  Parmenio  ad 
eum  accederet  in  campis  Arbellae,  eique  ingentem  ho- 
stium  exercitum  monstraret,  qui  oculis  subjacens  noctu 
propter  infinitum  numerum  ignium  veluti  alterum  flr- 

1  Plut.  in  Alexand.  c.  53. 

'2  Plut.  Apophthegms.  Antipater  was  not  praised  for  keeping  to  the  Mace- 
donian dress,  but  generally  for  the  severity  of  his  way  of  life.  Bacon  was 
probably  misled  by  Erasmus,  who  took  the  story  from  Plutarch  without 
rightly  understanding  it.  Alexander  compared  Antipater  to  a  Xevnonapvtyoc 
(or  white-striped)  garment,  which  on  the  inside,  the  nap'vtyr]  or  clavus  being 
an  external  appendage,  showed  no  trace  of  white,  but  was  purple  through- 
out. Erasmus  confounded  levaoirapixboc  with  Tievkoc  and  apparently  sup- 
posed the  remark  to  refer  to  Antipater's  dress.  In  the  Advancement  of 
Learning  and  in  the  Apophthegms  Bacon  speaks  of  the  u  Macedonian  habit 
of  black."     See  Erasm.  Apophth.  book  iv.  17. 


160  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

• 

mamentum  stellatum  repraesentabat,  ideoque  consuleret 
ut  nocturno  pra3lio  illos  invaderet,  Nolo,  inquit  Alex- 
ander, suffurari  victoriam.1 

In  Politicis,  attende  gravissimam  illam  et  prudentis- 
simam  distinctionem,  (quam  omnis  posteritas  amplexa 
est,)  qua  duos  ex  praecipuis  ejus  amicis,  Hephaestionem 
et  Craterum,  discrevit,  quum  diceret  alter  urn  Alexan- 
drum  amare,  alterum  amare  regent ;  2  dissimilitudinem 
maximi  ponderis  etiam  inter  fidelissimos  regum  servos 
constituens,  quod  alii  magis  doniinorum  suorum  per- 
sonas  vero  affect u  prosequantur,  alii  potius  moveantur 
officio  erga  principatum  ipsum.  Spectetur  etiam  quam 
eximie  redargueret  errorem,  principum  consiliariis  fa- 
miliarem,  qui  plerumque  consilia  pro  modulo  sui  animi 
et  fortunae,  non  dominorum,  suggerunt.  Cum  enim 
Darius  mannas  Alexandro  offerret  conditiones,  Parme- 
nio,  Ego,  inquit,  si  essem  Alexander,  acciperem.  Sub- 
jecit  Alexander,  Et  ego  equidem,  si  essem  Parmenio? 
Postremo,  excutiatur  acre  illud  atque  actum  responsum 
ad  amicos  interrogantes,  quid  sibi  reservaret  cum  tot  et 
tanta  donaret?  Spent,4  inquit :  quippe  qui  probe  sciret, 
subdue tis  rationibus,  spem  veram  esse  sortem  et  tan- 
quam  haereditatem  ad  magna  aspirantium.  Haec  Julii 
Caesaris  sors,  cum  proficiscens  in  Galliam  universas 
opes  profusis  largitionibus  exhausisset.  Haec  etiam  sors 
Henrici   Ducis   Guisii,  nobilissimi  principis  licet  nimi- 

i  Plut.  in  Alex.  c.  31. 

2  Ut  supra,  c.  47. 

8  Ut  supra,  c.  29. 

4  Plut.  in  Alexand.  c.  15.,  or  De  Alexandri  Fortuna,  p.  342.  According 
to  Plutarch.  Alexander  had  only  one  friend,  namely  Perdiccas,  disinterested 
enough  to  ask  the  question.  In  the  Apophthegms  the  inaccuracy  of  the 
text  is  avoided,  but  Parmenio  is  substituted  for  Perdiccas.  Tdf  eAnidat, 
in  Alexander's  reply  is  rather  "that  which  I  hope  for"  than  "  hope,"  — 
"  mes  espe>ances,"  not  "Tespoir  "  in  the  abstract. 


LIBER  PRIMUS.  161 

um  ambitiosi,  de  quo  illud  increbuit,  1? venerator  em  eum 
fuisse  unum  omnium  Gallorum  maximum,  eo  quod  omnes 
opes  in  no  minibus  haberet,  atque  patrimonium  unwersum 
in  obligationes  convertisset.1  Caeterum  admiratio  liujus 
principis,  dum  eum  mihi  non  ut  Alexandrum  Magnum 
sed  ut  Aristotelis  discipulum  propono,  longius  fortasse 
me  provexit. 

Quantum  ad  Julium  Caesarem,  non  est  opus  ut  de 
prasstantia  eruditionis  ejus,  aut  ex  educatione  aut  ex  fa- 
miliaribus  aut  ex  responsis  ejus  conjecturam  faeiamus. 
Haec  siquidem  eminet  in  ejus  scriptis  et  libris,  quorum 
alii  exstant,  alii  infoeliciter  desiderantur.  Primo  enim, 
hodie  in  manibus  habetur  insimiis  ilia  bellorum  suorum 
historia,  cui  nomen  et  titulum  Commentariorum  dnn- 
taxat  praefixit ;  in  quo  omnes  posteri  solidum  rerum 
pondus,  et  viva  tam  actionum  quam  personarujn  simu- 
lachra,  cum  castissima  puritate  sermonis  narrationisque 
perspicuitate  eximia  conjuncta,  admirantur  ;  quas  qui- 
dem  dotes  non  a  natura  infusas  fuisse  sed  a  praeceptis 
institutisque  doctrinae  acquisitas,  testatur  liber  ejus  de 
Analogia?  qui  nihil  aliud  erat  quam  grammatiealis 
quaadam  philosophia  ;  in  quo  sedulo  dedit  operam  ut 
vox  ad  Placitum  redderetur  vox  ad  Licitum ;  et  eon- 
suetudo  quoquo  modo  loquendi  ad  congruitatem  revo- 
caretur  emendate  loquendi ;  et  verba,  quae  sunt  rerum 
imagines,  rebus  ipsis  convenirent,  non  vulgi  prorsus  ar- 
bitrium  sequerentur. 

1  It  was  said  of  him  and  Henry  HI.  that  the  one  was  "  Re  nell'  affetto," 
and  the  other  u  nell'  effetto."  If  his  brother  had  inherited  his  popularity 
he  might  probably  have  been  both. 

2  The  intention  of  this  work  of  Caesar  was  probably  to  determine  uncer- 
tain points  of  language  by  the  analogy  of  cases  which  were  free  from  doubt. 
In  the  Ovigines  of  Isidorus,  i.  c.  27.,  we  find  an  account  of  what  gramma- 
rians mean  by  analogy.  The  truth  is,  that  though  Bacon  speaks  of  the 
work  in  question  as  if  he  were  familiar  with  its  contents,  very  little  is 
known  about  them.     [Compare  vi.  1.  in  the  6th  paragraph.] 

VOL.   II.  11 


162  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Ita  etiam,  veluti  monumentum  doctrinae  non  minus 
quam  potentiae,  emendatam  ejus  edicto  habemus  com- 
putationem  anni  ;  quae  diserte  testatur  aeque  eum  glo- 
riae  sibi  duxisse  siderum  in  coelis  leges  pernosse,  ac 
hominibus  in  terris  leges  dedisse. 

Ex  libro  quoque,  cui  titulum  praeposuit  Anti-Cato,1 
facile  constat  eum  tanto  studio  accensum  ad  victoriam 
ingenii,  quanto  belli  et  armorum,  obtinendam ;  certa- 
men  calami  turn  suscipientem  contra  maximum  eo  tem- 
pore pugilem,  Ciceronem  oratorem. 

Rursus,  in  libro  Apophthegmatum  quae  collegit,  vi- 
demus  honorificentius  sibi  putasse  si  seipsum  tanquam 
in  tabellas  aut  codicillos  mutaret,  in  quos  prudentia 
aliorum  dicta  graviaque  referrentur,  quam  si  dicta  sua 
propria  velut  oracula  sacrarentur,  sicut  inepti  principes 
nonnulli,  adulatione  corrupti,  sibi  fieri  gestiunt.  At- 
tain en  si  recensere  vellem  pleraque  ejus  dicta  (ut  feci 
in  Alexandro),  sunt  ea  certe  hujusmodi,  qualia  notat 
Salomon,  Verba  sapienturn  sunt  tanquam  aculei,  et  tan- 
quam clavi  in  altum  defixi.2  Itaque  tria  hie  tantum 
proponam,  non  tarn  elegantia  quam  vi  et  efficacia  mi- 
rabilia. 

Primo  igitur,  magister  sit  oportet  loquendi,  qui  unico 
verbo  seditionem  in  exercitu  comprimere  potuit.  Sic 
autem  se  res  habuit.  Romanis  mos  fuit,  dum  exer- 
citum  duces  alloquerentur,  Milites  uti  eos  appellarent ; 
cum  magistratus  populum,  Quirites.  Tumultuabantur 
milites  Caesaris,  ac  missionem  seditiose  flagitabant;  non 
quod  hoc  ipsi  cuperent,  sed  ut  hoc  postulato  Caesarem 
ad  alias  conditiones  adigerent.  Ille  immotus  atque 
inconcussus,  silentio  facto,  sic  exorsus  est;  Ego,  Qui- 


1  Plut.  in  Jul.  Caes.  c.  54. ;  and  Aulus  Gellius,  xiii.  c.  "9. 

2  Eccles.  xii.  11. 


LIBER  PRIMUS.  163 

rites;  quo  verbo  eos  jam  dimissos  significabat.  Eo 
perculsi  milites,  et  plane  obstupefacti,  concionantem 
deinceps  perpetuo  obturbabant,  et  postulato  illo  mis- 
sionis  posthabito,  contra  obnixe  petebant  ut  Militum 
appellatio  eis  restitueretur.1 

Secundum  fuit  hujusmodi.  Regis  nomen  Caesar 
summe  affectabat.  Itaque  subornati  sunt  nonnulli,  qui 
praetereuntem  populari  acclamatione  Regem  salutarent. 
Ille  sentiens  acclamationem  tenuem  fuisse  ac  raram, 
negotium  joco  transmisit,  ac  si  erratum  esset  in  cog- 
nomine,  Non  Rex  sum,  inquit,  sed  Ocesar?  Dictum 
sane  hujusmodi,  ut  si  diligenter  excutiatur,  vigor  ejus 
et  pondus  vix  exprimi  possit.  Primum  enim  recusa- 
tionem  nominis  prae  se  ferebat,  sed  neutiquam  seriam. 
Deinde  ingentem  quandam  confidentiam  et  magnani- 
mitatem  monstrabat ;  ac  si  Caesaris  appellatio  illustrior 
titulus  esset  quam  Regis ;  quod  haud  secus  evenit,  et 
usque  in  hodiernum  diem  obtinuit.  Sed  quod  illius 
maxime  intererat,  hoc  dictum  summo  artificio  finem 
suum  urgebat.  Hoc  enim  innuebat  S.  P.  Q.  R.  de 
re  levi,  hoc  est  nomine  tantum  (nam  potestatem  regiam 
jampridem  habebat),  secum  contendere  ;  ac  tali  no- 
mine, quale  complures  etiam  ex  familiis  obscuris  gere- 
bant;  nam  cognomen  Regis  multis  Romanorum  gen- 
tilitium  erat,  quemadmodum  et  nos  simile  quiddam 
nostro  idiomate  habemus. 

Ultimum  quod  hoc  loco  repetere  placet,  tale  fuit. 
Cum  Caesar  post  bellum  initum  Romam  occupasset, 
atque  sanctius  aerarium  reclusisset,  ut  pecunias  ibi  con- 

1  Suetonius  in  Julio,  c.  70.,  and  conf.  Appian  De  Bellis  Civilibus,  ii. 
c.  93. 

2  Suetonius,  ub.  sup.  c.  79.  App.  ii.  c.  108.  The  anecdote  reminds  one 
of  the  title  Rey  Gomez,  which  was  given  to  Philip  the  Second's  favourite 
Ruy  Gomez  de  Silva. 


164  D£   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

gestas  in  usus  belli  tolleret,  restitit  Metellus,  utpote 
tunc  temporis  Tribunus  ;  cui  Caesar,  Si  perstes,  inquit, 
mortuus  es.  Dein  reprimens  se  paulum,  subjecit ;  Ado- 
lescens,  durius  est  mihi  hoc  dicere  quam  facere : 1  dic- 
tum tarn  mirifice  ex  terrore  et  dementia  conflatum,  ut 
nihil  supra. 

Verum  ut  Caesarem  mittamus,  perspicuum  est  eum 
probe  sibi  conscium  suae  eximiae  eruditionis  fuisse  ;  ut 
liquet  ex  eo,  quod  demirantibus  nonnullis  Lucii  Syllae 
consilium  in  deponenda  dictatura,  civilians  dixit ;  Sylla 
nescivit  litems,  dictare  non  potuit? 

Nunc  autem  tempus  videtur  imponendi  finem  huic 
dissertationi  de  arcta  conjunctione  militaris  virtutis  et 
literariae  (quid  enim  in  hoc  genere  post  Alexandrum 
et  Caesarem  afferri  potest  ?)  nisi  quod  moveor  unius 
alterius  exempli  dignitate  et  insolentia,  eo  quod  tarn 
subito  transient  a  ludibrio  ad  miraculum.  Est  autem 
Xenophontis  philosopM,  qui  e  Socratis  ludo  profectus 
est  in  Asiam  cum  Cyro  Juniore,  in  expeditione  contra 
regem  Artaxerxem.  Hie  Xenophon  eo  tempore  pera- 
dolescens  fait,  et  nunquam  aciem  aut  castra  viderat, 
neque  tunc  praefecturam  aliquam  in  exercitu  gerebat, 
sed  tantum  sponte  ob  amicitiam  Proxeni  proficisceba- 
tur.  Aderat  forte  fortuna,  cum  Falinus  a  Magno  Rege 
legatus  ad  Graecos  veniret,  postquam  Cyrus  in  acie  oc- 
cubuisset,  Graeci  autem  (manipulus  tantummodo  homi- 
num)  duce  orbati,  in  medio  provinciarum  Persiae,  a 
patria  sua  plurimorum  milliarium  intervallis  et  flumi- 
nibus  maximis  atque  altissimis  interclusi  essent.  Le- 
gatio  hue  spectabat,  ut  positis  armis  atque  deditis  se 
regiae  clementiae  submitterent.  Cui  legationi  antequam 
publice  responsum  esset,  complures  ex  exercitu  fami- 

i  Plut.  in  Jul.  c.  35.  2  Sueton.  in  Jul.  c.  77. 


LIBER  PRIMUS.  165 

liariter  cum  Falino  colloquebantur,  inter  quos  Xeno- 
phon  ita  forte  locutus  est :  Imo,  inquit,  Fali?ie,  hcec  duo 
tantum  nobis  jam  supersunt,  arma  et  virtus;  si  igitur 
arma  dedamus,  cui  usui  (obsecro*)  nobis  erit  virtus?  At 
Falinus  subridens,  Ni  fallor  (inquit)  Atheniensis  es 
(adolescens)  et  philosophic  incumbis,  atque  bellula  sunt 
quce  dicis ;  sed  valde  erras,  si  virtutem  vestram  regiis 
copiis  parem  esse  arbitreris.1  Ecce  ludibrium  ;  sequitur 
miraculum.  Novitius  iste  ex  scliola,  et  philosophus, 
postquam  omnes  duces  et  praefecti  proditione  interempti 
essent,  decern  millia  peditum  Babylone  in  Graeciam  re- 
duxit  per  medias  Regis  provincias,  omnibus  ejus  copiis 
frustra  obnitentibus  ;  quo  facto  stuporem  injecit  omni- 
bus, Graecis  autem  ab  eo  tempore  ingentes  addidit  ani- 
mos  et  spiritus  ad  Persarum  regnum  invadendum  $t 
subvertendum.  Quod  et  mox  cogitavit  sane  et  desig- 
navit  Jason  Thessalus ;  tentavit  et  inchoavit  Agesilaus 
Spartanus ;  perfecit  demum  Alexander  Macedo,  omnes 
literati  istius  praevii  egregio  facinore  incitati. 

Pergamus  ab  imperatoria  militarique  virtute  ad  mo- 
ral em,  et  earn  quae  est  hominum  privatorum.  Primo, 
certissimum  est  illud  poetae, 

Scilicet  ingenuas  didicisse  fideliter  artes 
Emollit  mores,  nee  sinit  esse  feros.2 

Eruditio  siquidem  humanas  mentes  feritate  atque  bar- 

1  The  story  here  referred  to  is  told  in  the  Anabasis,  ii.  1.  12.  But  it 
seems  clear  that  the  remark  to  which  Phalynus  replies  is  incorrectly  as- 
cribed to  Xenophon.  Schneider  replaces  his  name  by  that  of  Theopom- 
pus.  Xenophon  who  then  held  no  command  in  the  Greek  army  could 
scarcely  have  been  present  at  the  conference  between  Phalynus  and  the 
generals,  and  the  next  sentence  of  his  narrative  implies  that  he  only  knew 
by  report  what  had  passed  there. 

2  Ovid,  Ex.  Pont.  ii.  9.  47;  but  not  quite  accurately  quoted.  It  has  not 
perhaps  been  remarked  that  Ovid  seems  to  have  taken  this  gnome  from 


166  DE  AUGMENTIS   SCIEXTIARUM 

barie  exuit.  Veruntamen  opus  est,  ut  accentus  sit  in 
voce  ilia  Fideliter.  Nam  tumultuaria  cognitio  flectit 
potius  in  contrarium.  Eruditio,  inquam,  levitatem, 
temeritatem,  atque  insolentiam  tollit ;  dum  omnia  peri- 
cula  et  ambigua  simul  cum  re  ipsa  suggerit,  rationum 
et  argumentorum  pondera  in  utramque  partem  librat, 
prima  quaeque  quaB  se  offerunt  animo  eique  arrident  pro 
suspectis  habet,  iterque  omne  tanquam  explorato  inire 
docet.  Eadem  admirationem  rerum  vanam  et  nimiam 
evellit,  radicem  ipsam  omnis  infirmi  consilii :  quippe 
admiramur  res,  vel  quia  novae  sunt,  vel  quia  magnae. 
Quantum  ad  novitatem,  nemo  est  qui  literas  et  rerum 
contemplationem  penitus  imbiberit,  quin  illud  cordi 
impressum  liabeat,  Nil  novi  super  terrain.1  Neque 
enim  puparum  ludum  quisquam  magnopere  mirabitur, 
qui  pone  aulaea  caput  inserens  organa  quibus  moven- 
tur  et  filamenta  cernit.  Quantum  ad  magnitudinem, 
quemadmodum  Alexander  Magnus  ingentibus  praeliis 
et  victoriis  in  Asia  assuetus,  cum  interdum  acciperet  e 
Graecia  literas  de  expeditionibus  et  dimicationibus  qui- 
busdam  illic  factis,  qua3  plerunque  propter  pontem  ali- 
quem  aut  castellum,  aut  ad  summum  pro  expugnatione 
oppidi  alicujus,  suscipiebantur,  dicere  solebat,  Videri 
sibi  nuncium  allatum  de  ranarum  et  murium  pugna,  de 
qua  Homer  us:2  sic  certe,  qui  universitatem  rerum  ejus- 
que  fabricam  intueatur,  illi  terrae  globus,  cum  homini- 
bus  superstantibus,  (si  divinitatem  animarum  seponas) 

Theophrastus:  donel  yelp  r)  Traideia,  ml  tovto  ndvTet;  bpoTioyovot,  qfiepovv 
tu£  ipvxu£,  atycupovoa  to  drjptCjdec  nal  ayvufiov.  Theophrastus,  in  the 
additions  to  Stobaeus,  first  published  by  Gaisford  (p.  419.  of  his  edition  of 
the  Florileglum.) 

1  "  There  is  no  new  thing  under  the  sun."  —  Eccles.  i.  9. 

2  It  was  of  an  engagement  between  Antipater  and  Agis  that  Alexander 
spoke  as  a  fLvofiax'ta.  It  took  place  just  after  the  battle  of  Arbe.a.  Plut. 
in  Agesil.  c.  15. 


LIBER  PRIMUS.  167 

baud  majus  quidpiam  videbitur  quam  colliculus  formica- 
rum  ;  quarum  aliae  cum  granis,  alias  cum  ovis  suis,  aliae 
vacuae,  omnes  hinc  inde  circa  exiguum  pulvisculi  acer- 
vum  reptant  et  cursitant.1  Porro  eruditio  aufert,  aut 
saltern  minuit,  timorem  mortis  atque  adversae  fortunae, 
quo  nihil  magis  virtutibus  moribusque  officere  solet.  Si 
enim  animus  cujuspiam  contemplatione  mortalitatis  et 
rerum  naturae  corruptibilis  imbutus  fuerit  et  intinctus, 
juxta  cum  Epicteto  sentiet  ;  qui,  cum  pridie  exiens 
mulierculam  ob  fractam  ollam  plorantem  cerneret,  pos- 
tridie  etiam  exiens  aliam  mortuum  filium  deflentem 
conspiceret,  dixit :  Heri  vidi  fragilem  frangi,  hodie  vidi 
mortalem  mori.2  Quare  optime  et  valde  sapienter  Vir- 
gilius  cognitionem  causarum  cum  metus  omnis  profliga- 
tione  copulavit,  tanquam  concomitantia  ; 

Foelix  qui  potuit  rerum  cognoscere  causas, 
Quique  metus  omnes  et  inexorabile  fatum 
Subjecit  pedibus,  strepitumque  Acherontis  avari.3 

Nimis  longum  esset  singula  percurrere  remedia,  qua3 
singulis  animi  morbis  doctrina  suppeditat ;  aliquando 
vitiosos  humores  expurgans,  nonnunquam  obstructio- 
ns aperiens,  alias  concoctionem  juvans,  alias  appjeti- 
tum  excitans,  non  raro  vulnera  ejus  et  ulcera  sanans,  et 
similia.  Quare  concludam  cum  hoc,  quod  videtur  ra- 
tionem  habere  totius  ;  ita  nimirum  animum  doctrinam 
disponere  et  flectere,  ut  nunquam  protinus  acquiescat 
et  tanquam  congeletur  in  defectibus  suis,  quin  incitet  se 
semper  progressumque  spiret.      Nescit  illiteratus  quid 

luFormicarum  iste  discursus  est  in  angusto  laborantium."  —  Seneca, 
Qucest.  Nat.  i.  in  prsef. 

2  See  Epictetus's  Enchiridion,  chapters  8.  and  33.  for  the  idea  which  is 
here  presented,  I  know  not  on  what  authority,  in  a  dramatic  form.  It  was 
probably  familiar  to  the  minds  of  the  later  Stoics.  Compare  Plutarch, 
Consol.  ad  Apoll. 

3  Georgics,  ii.  490. 


168  DE  AUGMENTIS   SC1ENTIARUM 

sit  in  se  descendere  ant  secum  inire  rationes,  aut  quam 
sua  vis  vita  sit  quae  indies  sentit  se  fieri  meliorem  ; *  si 
qua  forte  virtute  praeditus  sit,  earn  venditabit  scilicet,  et 
ubique  spectandam  exponet,  eaque  utetur  forsitan  com- 
mode, quam  tarn  en  excolere  et  augere  negligit.  Rur- 
sus,  si  quo  vitio  laborat,  artem  atque  industriam  illud 
celandi  atque  occultandi,  minime  autem  corrigendi, 
adhibebit ;  tanquam  mains  messor,  qui  perpetuo  deme- 
tit,  falcem  autem  nunquam  exacuit.  Literatus  contra 
non  tan  turn  utitur  animo  virtutesque  exercet,  sed  con- 
tinuo  emendat  se  et  in  virtutem  proficit.  Imo,  ut  in 
summa  dicam,  pro  certo  est  veritatem  et  bonitatem 
distingui  tantum  sicut  sigillum  et  impressionem ;  nam 
Veritas  bonitatem  signat ;  et  contra,  vitiorum  ac  per- 
turbationum  procellae  ex  erroris  et  falsitatis  nubibus 
erumpunt.2 

A  virtute  transeamus  ad  potentiam  et  imperium  ;  et 
dispiciamus,  si  uspiam  inveniatur  tanta  potentia  et  reg- 
num,  quanto  eruditio  hominis  naturam  investit  et  coro- 
nat.     Videmus  dignitatem  imperandi  sequi  dignitatem 

1  [In  the  Advancement  of  Learning  this  sentence  is  given  in  Latin,  as  if 
it  were  a  quotation:  "Suavissima  vita  indies  sentire  se  fieri  meliorem." 
In  the  Promus  it  is  given  in  a  form  slightly  different:  "  Suavissima  vita  in- 
dies meliorem  fieri.'1]     Dante  alludes  to  this  gnome, — 

"  E  come,  per  sentir  piii  dilettanza, 

Bene  operando  1'  uom,  di  giorno  in  giorno 

S'  accorge  che  la  sua  virtute  avanza,"  &c.  Parad.  xviii.  58. 
It  comes  originally  from  the  Memorabilia :  [though  not  in  so  sententious 
a  shape,  nai  \ir\v  tovto  ye  olada  brt  oi  (lev  oldfievot  (irjdev  ev  npuTTELv 
ovk  evypaivovraL,  oi  6e  yyov/uevoL  na?Mg  irpoxupdv  kavrolc  rj  yeupyiav  rj 
vaviikripiav  rj  akV  o,  n  uv  rvyxavomv  epya^o/ievoc  ljc  ev  npaTTOVTec 
eixbpaivovTai ;  diet  ovv  airb  rravrov  tovtcjv  roaavrnv  rjdovrjv  eivat  oar/v 
and  tov  eavrov  te  qyElc&ai  &e\t'lg)  yEVEodac,  nal  6i7iovc  ufiEcvovc  ktug- 
$ai\  'Eyti  Toivvv  diaT£?itj  ravra  vofii&v.  —  Xen.  Mem.  i.  6.] 

2  [The  original  edition  has  erumperunt:  a  misprint  which  is  corrected  in 
Rawley's  edition,  1638.]  See  on  the  relation  between  Veritas  and  bonitas, 
S.  Thomas,  Sum.  Theolog.  i.  q.  16. 


LIBER  PRIMUS.  169 

ejus  cui  imperatur.  Imperium  in  belluas  et  pecora, 
quale  bubulcorum  aut  opilionum,  res  vilis;  imperium  in 
pueros,  quale  ludimagistrorum,  minus  honorificum  ;  im- 
perium in  mancipia  potius  dedecori  est  quam  honori ; 
rieque  multo  praestantius  est  imperium  tyrannorum  in 
populum  servilem  atque  animis  et  generosa  indole  exu- 
tum.  Unde  hoc  semper  manavit  judicium,  honores  in 
liberis  monarchiis  aut  rebuspublicis  suaviores  esse  quam 
sub  tyrannis,  quia  imperium  honorificum  magis  supra 
volentes  est,  quam  supra  invitos  et  coactos.  Ideoque 
Virgil ius,  cum  ex  intimo  artificio  inter  humanos  ho- 
nores longe  vellet  optimos  expromere,  quos  Augusto 
Caesari  assignaret,  in  haec  ipsa  verba  loquitur ; 

Victorque  volentes 
Fer  populos  dat  jura,  viamque  affectat  Olympo.1 

Ast  imperium  scientiae  longe  Celsius  est  quam  imperium 
in  voluntatem,  licet  liberam  et  non  astrictam.  Ilia 
enim  rationi,  fidei,  et  intellectui  ipsi  dominatur,  qui 
est  altissima  pars  animi  et  voluntatem  ipsam  regit. 
Etenim  nulla  proculdubio  terrena  est  potestas  quae  in 
spiritibus  hominum  et  animalibus,  eorumque  cogita- 
tionibus  et  phantasiis,  assensu  quoque  et  fide,  thronum 
et  quasi  cathedram  suam  erigit  et  collocat,  praeter  doc- 
trinam  et  scientiam.  Ac  idcirco  videmus  detestabilem 
illam  et  immensam  delectation  em,  qua  haeresiarchae, 
falsi  prophetae,  et  impostores  magni  perfunduntur  et 
rapiuntur,  postquam  senserint  in  fide  et  conscientiis 
hominum  coepisse  se  regnare :  tan  tarn  certe,  ut  qui 
earn  semel  degustaverit  nullis  fere  persecutionibus  aut 
tormentis  adigi  possit  ut  hoc  regno  se  abdicet.  Sicut 
autem  hoc  illud  est,  quod  in  Apocalypsi  dicitur  abyssus 
sive  profunda  Saihance  ;  2  ita  e  contrario  Justus  et  legiti- 

1  Georg.  iv.  561.  2  Rev.  ii.  24. 


170  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

mus  in  animos  hominum  dominatus,  veritatis  ipsa  evi- 
dentia  ac  common datione  dulcissima  stabilitus,  sane 
quam  proxime  ad  potestatis  divinae  similitudinem  ac- 
cedit. 

Quod  ad  fortunas  et  lionores  spectat,  munificentia 
doctrinae  non  sic  regna  integra  et  respublicas  locuple- 
tat  et  ditat,  ut  non  hominum  etiam  privatorum  for- 
tunas et  opes  amplificet  et  evehat.  Vetus  enim  ob- 
servatio  est,  Homerum  pluribus  suppeditasse  victum 
quam  Syllam,  Caesarem,  aut  Augustum ;  licet  tot  con- 
giaria,  tot  donativa,  tot  agrorum  assignationes  largiti 
sint.  Certe  difficile  dictu  est,  arma  an  literae  plurium 
fortunas  constituerint.  Quin  si  de  summa  potestate 
loquamur,  videmus,  si  arma  aut  jus  haereditatis  Reg- 
num  contulerunt,  at  literarum  sorti  saepius  cessit  Sa- 
cerdotium,  quod  regni  semper  fuit  rivale.1 

Rursus,  si  delectationem  jucunditatemque  scientiae 
intuearis,  multum  sane  ilia  voluptates  alias  omnes 
exuperat.  Quid  enim?  Num  forte  affectuum  volup- 
tates tanto  intervallo  oblectamenta  sensuum  excedent, 
quanto  voti  assecutio  foelix  cantiunculam  aut  coenam ; 
et  non  pari  gradatione  intellectus  voluptates  eas  quae 
sunt  affectuum  transcendent  ?  In  caeteris  oblectationi- 
bus  satietas  est  finitima,  et  postquam  paulo  invetera- 
verint,  flos  ipsarum  et  venustas  marcescit ;  quo  doce- 
mur,  non  illas  liquidas  revera  voluptates  ac  sinceras 
fuisse,  sed  umbras  tantum  et  fallacias  voluptatum,  non 
tarn  qualitate  sua  quam  novitate  jucundas.  Unde  et 
voluptarii  saepius  fiunt  monaclii,  et  ambitiosorum  prin- 
cipum  senectus  tristior  fere  est  et  melancholia  obsessa. 
Scientiae  autem  non  est  satietas,  verum  et  fruendi  et 

1  Campanella  says  somewhere:  "To  Japhet  belong  law  and  empire; 
Shem  has  the  priesthood;  Ham  is  the  tyrant  and  the  slave."  I  regret 
that  I  cannot  give  a  precise  reference  to  this  striking  remark. 


LIBER  PRIMUS.  171 

appetendi  perpetua  et  subinde  recurrens  vicissitudo ; 
ut  necesse  sit  hujus  delectationis  bonum  simplex  esse, 
non  ex  accidente,  aut  cum  fraude.  Neque  ilia  volup- 
tas,  quam  depingit  Lucretius,  ultimum  in  animo  locum 
sortitur, 

Suave  mari  magno,  turbantibus  sequora  ventis,  &C.1 

Suave  est  spectaculum  (inquit)  stantem  aut  ambulantem 
in  littore,  navem  intueri  tempestate  in  mari  jactatam : 
suave  itidem  ex  edita  turri  duas  cernere  acies  concursantes 
in  planitie ;  at  nil  dulcius  est  homini,  quam  mens  per 
doctrinam  in  arce  veritatis  eollocata,  unde  aliorum  errores 
et  labores  dispicere  possit. 

Denique,  ut  mittamus  yulgaria  ilia  argumenta,  quod 
per  doctrinam  scilicet  homo  homini  in  eo  prcestet,  in  quo 
ipse  brutis ;  quod  ope  doctrinae  ascendat  homo  intel- 
lectu  usque  ad  coelos,  quo  corpore  non  potest  ;  et  alia 
similia ;  cum  eo  concludamus  bono  hanc  dissertationem 
de  literarum  excellentia,  ad  quod  humana  natura  ante 
omnia  aspirat,  hoc  est,  immortalitate  et  aeternitate. 
Hue  enim  spectant  procreatio  sobolis,  nobilitatio  fa- 
milise,  aedificia,  fundationes,  monumenta,  fama,  ac  de- 
nique humanorum  votorum  summa.  Atqui  videmus 
monumenta  ingenii  et  eruditionis  quanto  diutius  durent 
quam  ea  quae  opere  et  manu  facta  sunt.  Ann  on  Ho- 
meri  carmina  viginti  quinque  annorum  centurias,  et 
supra,  absque  unius  syllabae  aut  literas  jactura  dura- 
verunt?  Quo  spatio  innumera  palatia,  templa,  cas- 
tella,  urbes,  collapsa  sunt  aut  diruta.  Picturae  ac  sta- 
tuas  Cyri,  Alexandri,  Caesaris,  imo  regum  et  principum 
multo  recentiorum,  nullo  jam  sunt  modo  parabiles ; 
archetypa  enim  ipsa  jamdudum  confecta  vetustate  pe- 
rierunt,  exempla  autem  indies  primigenia  similitudine 

i  De  Nat.  Rer.  ii.  1. 


172  DE  AUGMKNTIS   SCIENTIARUM 

mulctantur.  At  ingeniorum  imagines  perpetuo  in- 
tegrae  manent  in  libris,  nullis  temporum  injuriis  ob- 
noxiae,  utpote  quae  jugem  renovationem  recipere  pos- 
sunt  ;  quanquarn  nee  imagines  dici  proprie  possint, 
quia  perpetuo  generant  quodammodo,  seminaque  sua 
in  animos  hominum  spargunt,  atque  aetatibus  sub- 
sequentibus  infinitas  actiones  opinionesque  suscitant  et 
progignunt.  Quod  si  navis  inventum  res  existimata 
tarn  nobilis  et  admirabilis  fuerit,  quae  opes  mercesque 
liinc  inde  transportat,  regiones  locis  disjunctissimas 
participatione  fructuum  et  commodorum  consociat  ; 
quanto  recti  us  literae  celebrari  debent,  quae,  tanquam 
naves  sulcantes  oeeanum  temporis,  remotissima  saecula 
ingeniorum  et  inventorum  commercio  et  societate  copu- 
lant?  Porro  videmus  nonnullos  philosophorum  qui 
maxime  immersi  erant  sensibus  minimeque  divini,  at- 
que immortalitatem  animse  praefracte  negabant ;  hoc 
tamen  vi  veritatis  adactos  concessisse,  quoscunque  mo- 
tus  et  actus  anima  humana  absque  corporis  organo 
praestare  possit,  eos  etiam  post  mortem  permanere  pro- 
babile  esse ;  quales  nimirum  erant  intellectus,  minime 
autem  affectuum  motus.  Adeo  scilicet  scientia  im- 
mortalis  visa  est  res   illis,  atque  incorruptibilis.1     Nos 

1  The  doctrine  of  the  soul's  immortality  here  referred  to  is  that  which 
was  attributed  to  Aristotle  and  his  followers,  who  are  here  contrasted  with 
the  Platonists,  as  being  more  "  immersed  in  the  senses."  What  Aristotle's 
opinion  as  to  the  immortality  of  the  soul  really  was,  is  a  question  which 
when  his  philosophy  began  to  be  studied  independently  of  the  scholastic 
theology  attracted  great  attention.  I  may  refer  particularly  to  the  cele- 
brated work  of  Pomponatius.  In  common  with  others  who  in  his  day  pro- 
fessed themselves  followers  of  the  genuine  Aristotelian  philosophy,  he  ob- 
tained, perhaps  not  undeservedly,  the  reputation  of  holding  irreligious  opin- 
ions on  this  and  on  other  questions.  It  is  well  known  that  about  the  same 
time  a  school  of  Platonists  was  formed,  whose  opinions,  so  far  at  least  as 
related  to  natural  religion,  were  favourably  contrasted  with  those  of  the 
Aristotelians.  Beside  Pomponatius,  the  Qucest.  Peripat.  of  Caesalpinus, 
ii.  c.  8.,  mav  be  referred  to. 


LIBER  PRIMUS.  173 

autem  quibus  divina  revelatio  illuxit,  conculcantes  haec 
rudimenta  atqne  offucias  sensuum,  novimus  non  solum 
mentem,  sed  et  affectus  perpurgatos,  neque  animam 
tan  turn,  sed  etiam  corpus  ad  immortalitatem  assump- 
tum  iri  suo  tempore.  Sed  enim  meminerint  homines, 
et  nunc  et  alias  ubi  opus  fuit,  me  in  probationibus  de 
dignitate  scientiae  inde  ab  initio  sejunxisse  testimonia 
divina  ab  humanis;  quam  methodum  constanter  retinui, 
separatim  utrunque  explicans. 

Quamvis  vero  haec  ita  sint,  nequaquam  tamen  hoc 
mihi  sumo,  neque  me  consequi  posse  confido,  ut  ulla 
causae  hujus  pro  doctrina  peroratione  aut  actione  judicia 
rescindam,  vel  JEsopici  galli,  qui  granum  hordei  gem- 
mae praetulit ;  vel  Midce,  qui  cum  arbiter  factus  esset 
inter  Apollinem  Musarum,  et  Panem  ovium  praesidem, 
opulentiae  palmam  detulit ;  vel  Paridis,  qui  spreta  sapi- 
entia  ac  potentia  primas  voluptati  et  amori  dedit ;  vel 
Agrippince,    eligentis,    Oecidat   matrem   modo   imperet,1 
imperium  licet  cum  conditione  detestanda  praeoptantis  ; 
vel    Ulyssis,    qui   vetulam  prcetulit   immortalitati,    typi 
certe   eorum   qui   con su eta   optimis  praeponunt ;  pluri- 
maque    ejusmodi  judicia   popularia.       Hsec    enim 
antiquum  obtinebunt  :   verum   et   illud  etiam 
manebit,  cui  innixa  est  semper  doctrina 
tanquam     firmissimo     fundamento, 
quodque    nunquam    labefactari 
poterit,  Justificata  est  Sa- 
pientia  a  filiis  suis.2 

1  "  Oecidat  dum  imperet."  —  Tac.  Ann.  xiv.  9. 

2  S.  Matt.  xi.  10. 


FRANCISCI  BARONIS  DE  VERULAMIO, 

VICE-COMITIS    SANCTI   ALBANI, 

DE  DIGNITATE  ET  AUGMENTIS 
SCIENTIARUM, 

LIBER  SECUNDUS. 


AD  REGEM   SUUM.i 

Consentaneum  videri  possit,  tametsi  non  raro  secus 
eveniat,  (Rex  optime)  ut  qui  sobole  numerosa  aucti 
sunt,  quique  immortalitatem  suam  in  posteris  ipsorum 
quasi  prospectant,  prae  caeteris  mortalibus  sint  solliciti 
de  statu  futurorum  temporum  ;  utpote  quibus  satis  in- 
telligunt  charissima  ilia  sua  tandem  debere  pignora 
transmitti.  Elizabetha  regina,  propter  vitam  coelibem, 
hospes  potius  in  mundo  quam  incola  fuit ;  sua  quidem 
tempora  ornavit,  et  in  multis  beavit.  Enimvero  tuae 
Majestati  (cui  Deus  pro  benignitate  sua  dedit  tot  sus- 
cipere  liberos,  dignos  certe  qui  te  perpetuent,  cujusque 
aetas  vigens  et  thorus  foecundus  adhuc  plures  pollice- 
tur) 2  usquequaque  convenit  non  modo  tuum  (quod 
facis)  saeculum  irradiare,  verum  etiam  ad  ilia  curas 
tuas  extendere  quaB  memoria  omnis  alat  quaeque  ipsa 


1  Here  the  first  part  of  the  Instauratio  Magna,  the  Partitioned  ScieMia- 
rum,  properly  begins;  the  twelve  following  pages  being  the  preface.  —  J.  S. 

2  This  passage,  being  translated  from  the  Advancement  of  Learning,  must 
be  considered  of  course  as  written  in  1605.  —  J.  S. 


LIBER  SECUNDUS.  175 

intueatur  aeternitas.  Inter  ea  autem  (nisi  studium 
meum  erga  literas  me  fallit)  nil  dignius  est  aut  no- 
bilius  quam  si  dotetur  orbis  terrarum  Augmentis  Scien- 
tiarum  solidis  et  fructuosis.  Quousque  enim  tandem 
pauculos  aliquos  scriptores  statuemus  nobis  tanquam 
Columnas  Herculis,  ne  plus  ultra  in  doctrinis  progre- 
diamur ;  cum  habeamus  Majestatem  tuam  instar  lucidi 
et  benigni  syderis,  quod  nos  inter  navigandum  conducat 
et  fortunet  ? 

Ut  igitur  ad  rem  redeamus  :  Recolamus  jam  et  no- 
biscum  perpendamus  quid  principes  viri  aliique  hue 
usque  ad  literarum  amplificationem  attulerint,  quid 
praetermiserint  ?  Hoc  autem  presse  et  distincte  ex- 
cutiamus  sermone  quodam  activo  et  masculo,  nusquam 
digrediendo,  nil  amplificando.  Ponatur  igitur  illud 
(quod  quivis  concedat)  opera  quaeque  maxima  et  diffi- 
cillima  vel  praemiorum  amplitudine,  vel  consiliorum 
prudentia  et  sanitate,  vel  laborum  conjunctione  supe- 
rari  ;  quorum  primum  conatum  extimulat,  secundum 
ambages  et  errores  tollit,  tertium  mortalium  fragilitati 
succurrit.  At  inter  haBC  tria  merito  primas  tenet  con- 
silii  prudentia  et  sanitas ;  hoc  est,  monstratio  et  de- 
lineatio  viae  rectae  et  proclivis  ad  rem  quae  proponit 
peragendam :  Claudus  enim  (quod  dici  solet)  in  via 
antevertit  cursorem  extra  viarn.  Et  Salomon,  perap- 
posite  ad  hanc  rem ;  Ferrum  si  retusum  fuerit,  viribus 
utendurn  majoribus  ;  quod  vero  super  omnia  prctvalet  est 
sapuntia}  Quibus  verbis  innuit,  medii  prudentem 
electionem  efficacius  conducere  ad  rem,  quam  virium 
aut  intentionem  aut  accumulationem.  Haec  ut  dicam 
illud  impellit,  quod  (salvo  semper  eorum  honore  qui 
de  Uteris  quomodocunque  meruerunt)  perspicio  atque 

i  Eccles.  x.  10. 


176  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

animadverto  opera  eorum  atque  acta  pleraque  ad  mag- 
nificentiam  potius  et  nominis  sui  memoriam  quam  ad 
scientiarum  ipsarum  profectum  et  augmenta  spectasse, 
et  Hteratorum  potius  numerum  auxisse  quam  artibus 
ipsis  multum  incrementi  attulisse. 

Actiones  autem  et  opera  quae  ad  literas  amplifican- 
das  pertinent  circa  tria  versantur  objecta :  circa  litera- 
runi  Sedes  ;  circa  Libros  ;  et  circa  Personas  erudito- 
rum.  Quemadmodum  enim  aqua,  sive  ex  eoelesti  rore 
descendens  sive  ex  fontibus  scaturiens,  facile  dispergitur 
et  disperditur,  nisi  colligatur  in  aliqua  receptacula,  ubi 
per  unionem  et  congregationem  se  sustentare  et  fovere 
possit,  (quern  in  finern  excogitavit  solertia  humana 
aquaeductus,  cisternas,  stagna;  eaque  etiam  variis  or- 
namentis  condecoravit,  quae  magnificentiae  et  dignitati 
non  minus  quam  usui  et  necessitati  deserviant,)  simi- 
liter liquor  iste  sciential  pretiosissimus,  sive  a  divina 
inspiratione  destillet  sive  e  sensibus  exiliat,  mox  periret 
omnis  atque  evanesceret,  nisi  conservaretur  in  libris, 
traditionibus,  colloquiis  ;  ac  praecipue  in  locis  certis 
his  rebus  destinatis,  quales  sunt  Academiae,  Collegia, 
Schola3 ;  ubi  et  permanentes  habeat  sedes,  et  crescendi 
insuper  et  se  congregandi  copiam  et  facultatem. 

Ac  primo,  opera  quae  ad  Musarum  Sedes  spectant 
quatuor  numerantur ;  Edificiorum  structura,  Proven- 
tuum  dotatio,  Privilegiorum  concessio,  Disciplina3  lex 
et  institutio ;  quae  omnia  ad  secessum  .et  otium  (ut 
plurimum)  conferunt,  et  ad  vacationem  a  curis  et  mo- 
lestiis  :  qualia  sunt  quae  ad  alvearia  constituenda  in 
usum  mellis  requirit   Virgilius  ; 

Principio  sedes  apibus  statioque  petenda, 
Quo  neque  sit  ventis  aditus,  &C.1 

1  Georg.  iv.  8. 


LIBER  SECUNDUS.  177 

At  opera  circa  libros  duo  sunt  praecipua :  primum 
bibliothecae,  in  quibus,  tanquam  mausolaeis,  priscorum 
sanctorum  reliquiae,  virtutis  plenae,  conditae  sunt ;  se- 
cundo,  novae  editiones  authorum,  emendatioribus  im- 
pressionibus,  fidelioribus  versionibus,  utilioribus  cora- 
mentariis,  annotationibus  magis  diligentibus,  et  hujus- 
modi  famulitio,  instructae  et  ornatae. 

Porro  opera  quae  literatorum  hominum  personas  re- 
spiciunt  (praeterquam  quod  ipsi  ornandi  sint  et  pro- 
mo vendi)  sunt  etiam  duo  :  remuneratio  et  designatio 
Lectorum  in  artibus  jamdudum  inventis  et  cognitis  ; 
et  remuneratio  ac  designatio  Scriptorum  circa  eas  doc- 
trinae  partes  quae  non  satis  hactenus  excultae  aut  ela- 
boratae  sunt, 

Haec  summatim  opera  sunt  et  acta,  in  quibus  incly- 
torum  principum  aliorumque  illustrium  virorum  pro- 
merita  erga  rem  literariam  claruerunt.  De  particulari 
alicujus  commemoratione  qui  de  literis  bene  meruit 
cogitanti,  occurrit  illud  Ciceronis,  quod  eum  post  redi- 
tum  suum  ad  gratias  promiscue  agendas  impulit ;  Diffi- 
cile non  aliquem,  ingratum  quenquam  prceterire.1  Potius 
(ex  Scripturarum  consilio)  spatium  intueamur  quod 
adhuc  restat  in  stadio  decurrendum,  quam  oculos  re- 
flectamus  ad  ea  quae  a  tergo  jampridem  reliquimus. 

Primum  igitur,  inter  tot  totius  Europae  collegia  prae- 
clarissime  fundata,  omnia  ilia  certis  professionibus  de- 
stinata  esse  demiror,  nulla  liberis  atque  universalibus 
artium  et  scientiarum  studiis  dedicata.  Nam  si  quis 
judicet  doctrinam  omnem  referendam  esse  ad  usum  et 
actionem,  recte  sapit ;  veruntamen  facile  est  isto  modo 
prolabi  in  errorem  ilium  quern  fabula  perantiqua  per- 

1  "  Difficile  est  non  aliquem,  nefas  quenquam  praeterire."  —  Cicero,  Post 
Red.  c.  12. 

VOL.  II.  12 


178  DE  AUGMENTTS   SCIENTIARUM 

stringit ;  in  qua  eaetera  corporis  membra  litem  ventri- 
culo  intenderunt,  quod  neque  motum  praeberet  ut  artus, 
neque  sensum  ut  caput ;  quamvis  interea  alimentum 
coctum  atque  confectum  ventriculus  ille  in  reliquum 
corpus  divideret.  Plane  eodem  modo,  qui  in  philoso- 
pliia  ac  eontemplationibus  universalibus  positum  omne 
studiurn  inane  atque  ignavum  arbitratur,  non  animad- 
vertit  singulis  professionibus  et  artibus  exinde  succum  et 
robur  suppeditari.  Atque  certe  persuasum  habeo,  hanc 
ipsam  haud  minimam  causam  fuisse  cur  foelicior  doc- 
trinae  progressus  hue  usque  retardatus  sit ;  quod  opera 
liisce  fundamentalibus  scientiis  navata  sit  tantum  in 
transitu,  neque  baustus  pleniores  inde  epoti.  Nam  si 
arborem  solito  fructuosiorem  fieri  cupias,  de  ramis  me- 
dicandis  frustra  cogitaveris  ;  terra  ipsa  circa  radicem 
subio-enda  et  gleba  laetior  admovenda,  aut  nihil  egeris. 
Neque  rursus  silentio  praetermittendum  est,  hanc  col- 
legiorum  et  societatum  in  usum  tantummodo  doctrinae 
professorial  dedicationem  non  solum  scientiarum  incre- 
mentis  inimicam  fuisse,  sed  etiam  in  regnorum  et  re- 
rumpublicarum  detrimentum  cessisse.  Hinc  enim  fieri 
solet  ut  principes,  delectum  habituri  ministrorum  qui 
rebus  civilibus  tractandis  sint  idonei,  ejusmodi  homi- 
num  miram  solitudinem  circa  se  reperiant ;  propterea 
quod  non  habeatur  educatio  aliqua  collegiata  in  hos 
usus  destinata,  ubi  scilicet  homines  a  natura  ad  hoc 
facti  et  comparati,  (praeter  artes  alias)  historiae,  lin- 
guis  modernis,  libris  et  tractatibus  politicis,  pra^cipue 
incumbant  ;  ut  inde  ad  civilia  munera  magis  habiles  et 
instructi  accedant. 

Quoniam  vero  fundatores  collegiorum  plantant,  pra3- 
lectionum  vero  rigant ;  sequitur  jam  ordine,  ut  dicam 
quid  in  publicis  lectionibus  desideretur.     Nimirum  im- 


LIBER  SECUNDUS.  179 

probo  vel  maxlme  tenuitatem  stipendiorum,  praelectori- 
bus  sive  artium  sive  professionum  (praesertim  apud  nos) 
assignatam.  Interest  enim  inprimis  progressus  in  scien- 
tiis,  ut  lectores  in  unoquoque  genere  ex  optimis  instruc- 
tissimisque  eligantur  ;  utpote  quorum  opera  non  in 
usum  transitorium,  sed  ad  sufficiendam  sobolem  scien- 
tial in  saecula  adhibeatur.  Id  fieri  nequit,  nisi  prsemia 
et  conditiones  tales  constituantur  quibus  eminentissimus 
quisque  in  ea  arte  plane  contentus  esse  possit ;  ut  illi 
deraum  grave  non  sit  in  eodem  munere  immori,  neque 
practicam  cogitet.  Quocirca  scientiae  ut  floreant,  mili- 
taris  lex  servanda  Davidis ;  ut  cequa  esset  pars  descen- 
dentis  ad  prcelium  et  manentis  ad  sarcinas  ; 1  sarcinis 
male  aliter  prospectum  erit.  Sic  lectores  in  scientiis 
sunt  tanquam  conservatores  et  custodes  totius  literarii 
apparatus  unde  praxis  et  militia  deinceps  scientiarum 
instruatur;  proinde  aequum  est  ut  merces  ipsorum  lucra 
practicorum  exaequare  possit.  Aliter  si  patribus  scien- 
tiarum praemia  non  constituantur  satis  ampla  et  lucu- 
lenta,  eveniet  illud, 

Et  patrum  invalidi  referent  jejunia  nati.2 

Defectum  nunc  notabo  alium,  in  quo  alchymista 
quispiam  in  auxilium  advocandus  foret  ;  cum  id  genus 
hominum  studiosis  authores  sint,  ut  libros  vend  ant, 
fornaces  exstruant,  Minervam  ac  Musas  (tanquam 
virgines  steriles)  deserant,  ac  Vulcano  se  applicent. 
Fatendum  est  enimvero  tarn  ad  penetralia  contempla- 
tionis  quam  ad  operativae  fructum  in  nonnullis  scien- 

1  1  Sam.  xxx.  24.  Similarly  it  was  provided  by  the  laws  of  Alfonso 
the  Wise,  in  accordance  with  earlier  usage,  that  no  division  of  spoil  should 
be  made  until  those  in  pursuit  of  the  enemy  had  returned  to  the  camp. 
See  the  Siete  Partidas,  ii.  26.  1. 

2  Georg.  iii.  128. 


180  DE  AUGMENTIS   SCIENTIAKUM 

tiis  (praesertim  Naturali  Philosophia  et  Medicina)  baud 
unica  subsidia  e  libris  petenda  esse.  Qua  in  re  neuti- 
quam  omnino  cessavit  munificentia  hominum  ;  quippe 
videmus  non  libros  magis  quam  sphaeras,  globos,  astro- 
labia,  mappas,  et  alia  similia,  ut  adminicula  quaedam 
astronomiae  et  cosmographiae  comparari  et  studio  prae- 
beri.  Videmus  etiam  loea  nonnulla,  Medicinae  studio 
dicata,  hortos  habere  pro  simplicium  cujusque  generis 
inspectione  et  notitia ;  nee  usu  mortuorum  corporum 
ad  observationes  anatomicas  destitui.  Caeterum  haec 
ad  pauca  spectant.  In  genere,  pro  certo  habeatur, 
magnos  in  rebus  naturae  abditis  eruendis  et  reseran- 
dis  progressus  vix  fieri  posse,  nisi  ad  experimenta,  sive 
Vulcani  sive  Daedali  (fornacis  scilicet  aut  machinae) 
vel  cujuscunque  alterius  generis,  sumptus  abunde  sup- 
peditentur.  Ideoque  sicut  principum  secretariis  et 
emissariis  conceditur  exhibere  rationes  expensarum  pro 
diligentiis  suis  in  explorando  et  eruendo  res  novas  et 
arcana  civilia  ;  similiter  et  exploratoribus  ac  specula- 
toribus  Naturae  satisfaciendum  de  expensis  suis  ;  alias 
de  quamplurimis  scitu  dignissimis  nunquam  fiemus  cer- 
tiores.  Si  enim  Alexander  magnam  vim  pecuniae  sup- 
peditavit  Aristoteli,  qua  conduceret  venatores,  aucupes, 
piscatores,  et  alios,  quo  instructior  accederet  ad  conscri- 
bendam  historiam  Animalium ;  certe  majus  quiddam 
debetur  iis,  qui  non  in  saltibus  naturae  pererrant,  sed 
in  labyrinthis  artium  viam  sibi  aperiunt. 

Defectus  etiamnum  alius  nobis  observandus  (magni 
certe  momenti),  neglectus  quidam  est,  in  academiarum 
rectoribus,  consultationis  ;  in  regibus  sive  superioribus, 
visitationis  ;  in  hunc  finem,  ut  diligenter  consideretur 
et  perpendatur,  utrum  praelectiones,  disputationes,  alia- 
que  exercitia  scholastica  antiquitus  instituta  et  ad  no- 


LIBER  SECUNDUS.  181 

stra  usque  tempora  i^sitata,  continuare  fuerit  ex  usu,  vel 
potius  antiquare,  aliaque  meliora  substituere.     Etenim 
inter  Majestatis  tuae  canones  prudentissimos  ilium  re- 
perio  ;    In  omni  vel  consuetudine  vel  exemplo,  tempora 
spectanda  sunt  quando  primum  res  ccepta  ;  in  quibus  si 
vel  eonfusio  regnaverit  vel  inscitia,  derogat  illud  in  primis 
authoritati  rerum,  atque  omnia  reddit  suspeeta.     Quam- 
obrem,  quandoquiclem    academiarum    instituta   plerun- 
que  originem  traxerint  a  temporibus  hisce  nostris  haud 
paulo  obscurioribus  et  indoctioribus,  eo  magis   conve- 
nit  ut  examini  denuo  subjiciantur.     Exemplum  in  hoc 
genere  unum  aut  alterum  proponam  in  rebus  quae  max- 
ime  obviae  videntur  et  familiares.     Pro  more  receptum 
est   (licet,  uti   mihi  videtur,   perperam)   ut   literarum 
studiosi  Logicam  et  Rhetoricam  praepropere  nimis  ad- 
discant,  artes   sane  provectioribus   magis  convenientes 
quam  pueris   et  tyronibus.     Etenim  hae  duag,  si  vere 
res  perpendatur,  sunt  ex  artibus  gravissimis  ;  cum  sint 
Artes  Artium,  altera  ad  judicium,  altera  ad  ornatum. 
Quinetiam  regulam  et  normam  continent,  res  et  mate- 
riam  subjectam  vel  disponendi  vel  illustrandi.     Ideoque 
id  agere,  ut  mentes  rerum  ignarae  et  rudes,  (quaeque 
nondum  id   collegerunt   quod  a    Cicerone   Sylva 1   vel 
Supellex 2  appellatur,   id  est   materiem  et  copiam  re- 
rum,)    initium    ab    istis    scientiis   sumant,    (ac   si   quis 
discere  vellet  ponderare  vel  metiri  vel  ornare  venturn,) 
haud  aliud  profecto  parit,  quam  ut  harum  artium  virtus 
et  facultas  (quae  permagnae  sunt  et  latissime  diffusae) 
fere  contemptae  jaceant ;  atque  vel  in  puerilia  sophis- 
mata  afFectationesque  ridiculas  degeneraverint,  vel  sal- 
tern   existimatione    sua    haud   parum    mulctatae    sint. 
Quinetiam    praematura    et  intempestiva    ad    has    artes  ■ 

i  De  Orator,  iii.  26.  2  Orator,  c.  24. 


182  DE  AUGMENTS   SCI  EN  TU  RUM 

accessio  dilutam  earum  atque  jejunam  traditionem  ac 
tractationem  necessario  secum  traxit,  qualis  nimirum 
captui  puerorum  adaptetur.  Alteram  exemplum  (quod 
adclucam)  erroris,  qui  in  academiis  jamdiu  inveteravit, 
ejusmodi  est ;  quod  scilicet  inventionis  atque  memoriae 
in  exercitiis  scholasticis  fieri  solet  nimio  plus  noxium 
divortium.  Illic  siquidem  orationes  pleraeque  aut  om- 
nino  praemeditatae  sunt,  adeo  ut  conceptis  verbis  pro- 
ferantur  et  inventioni  nihil  relinquatur  ;  aut  plane  ex- 
temporariae,  ut  perparum  relinquatur  memoriae  ;  (cum 
in  vita  communi  et  praxi  rarus  sit  alterutrius  istorum 
usus  seorsim,  sed  potius  mixturae  ipsorum  ;  id  est  nota- 
rum  sive  commentariorum,  atque  dictionis  subitae  ;)  ita 
ut  hoc  pacto  exercitia  ad  praxim  baud  sint  aceommo- 
data,  nee  imago  respondeat  vitae.  Ulud  autem  in  ex- 
ercitiis perpetuo  tenendum  est;  ut  omnia  (quam  fieri 
potest)  maxime  repraesentent  ea,  quae  in  vita  agi  so- 
lent;  alioqui  motus  et  facultates  mentis  pervertent,  non 
praeparabunt.  Hujus  autem  rei  Veritas  non  obscure 
cernitur,  cum  academici  ad  praxim  suarum  profes- 
sionum  vel  alia  civilis  vitae  munia  se  accingant ;  quod 
cum  faciunt,  hunc  de  quo  loquimur  defectum  ipsi  in  se 
cito  deprehendunt ;  sed  citius  etiamnum  alii.  Caeterum 
banc  partem,  de  institutorum  academicorum  emenda- 
tione,  clausula  ilia  (ex  Caesaris  quadam  ad  Oppium  et 
Balbum  epistola  desumpta)  concludam :  Hoc  quemad- 
modum  fieri  possit,  nonnulla  mihi  in  mentem  veniunt,  et 
multa  reperiri  possunt ;  de  Us  rebus  rogo  vos,  ut  cogita- 
tionem  suscipiatis} 


1  Cic.  Ep.  ad  Att.  ix.  8.  One  of  the  earliest  tracts  on  the  subject  of  uni- 
versity reform  is  doubtless  that  which  Peter  Ramus  (see  his  Scholce.  Basil. 
1569,  p.  1063.)  addressed  to  Charles  the  Ninth.  It  relates  chiefly  to  the 
expenses  arising  from  fees,  &c,  to  the  neglect  of  the  civil  law  which  had 


LIBER  SECUNDUS.  183 

Alter  defectus  quern  observo,  altius  paulo  quam 
praecedens  ascendit.  Quemadmodum  enim  doctrina- 
rum  progressio  haud  parum  in  prudenti  regimine  et 
institutione  academiarum  singularum  consistit;  ita  mag- 
nus  ad  hoc  cumulus  accedere  possit,  si  academiae  uni- 
versae  per  totam  Europam  sparsae  arctiorem  conjunc- 
tionem  et  necessitudinem  contraherent.  Sunt  enim, 
uti  videmus,  multi  ordines  et  sodalitia,  quae  licet  regnis 
et  spatiis  longinquis  disjuncta  sint,  tamen  societatem  et 
tanquam  fraternitatem  inter  se  in  emit  et  colunt ;  acleo 
ut  liabeant  praefectos  (alios  Provinciales,  alios  Gene- 
rales)  quibus  omnes  parent.  Et  certe,  quemadmodum 
natura  creat  fraternitatem  in  familiis ;  artes  mechanicae 
contraliunt  fraternitatem  in  sodalitiis;  unctio  divina  su- 
perinducit  fraternitatem  in  regibus  et  episcopis  ;  vota 
et  reguke  conciliant  fraternitatem  in  ordinibus  ;  eodem 
modo  fieri  non  potest,  quin  intercedat  fraternitas  illu- 
stris  et  generosa  inter  homines  per  doctrinas  et  illumi- 
nationes,  quandoquidem  Deus  ipse  Pater  Luminum l 
nuncupetur. 

Postremo  illud  queror  (de  quo  superius  nonnihil  pras- 
misi)  quod  vel  nunquam,  vel  raro  admodum,  publica 
aliqua  extiterit  designatio  virorum  idoneorum,  qui  vel 
scriberent  vel  inquisitionem  instituerent  de  illis  sci- 
entiarum  partibus  in  quibus  satis  adhuc  non  fuerit 
elaboratum.  Cui  rei  illud  inserviet  quam  maxime,  si 
tanquam  lustrum  condatur  doctrinarum  ;  et  census  ex- 
cipiatur,  quae  ex  illis  locupletes  sint  et  majorem  in  rao- 
dum  auctae,  quae  autem  inopes  et  destitutae.  Opinio 
enim  copiae  inter  causas  inopiae  est ;    atque  multitudo 

always  been  coldly  regarded  at  Paris,  and  to  the  trifling  manner  in  which 
the  scholastic  disputations  were  conducted, 
i  S.  James,  i.  17. 


184  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

librorum  luxuriae  potius  quam  penuriae  indicium  quod- 
dam  prae  se  fert.  Quae  tamen  redundantia  (si  quis 
recte  judicet)  neutiquam  delendis  antehac  scriptis  li- 
bris,  sed  novis  melioribus  edendis,  tolli  debet ;  qui  ejus 
generis  sint  ut,  tanquam  serpens  Mosis,  serpentes  Mago- 
rum  devorent.1 

Horum  quos  enumeravimus  omnium  defectuum  re- 
media,  praeter  illius  postremi  ;  quinetiam  ejusdem  po- 
stremi,  quoad  partem  ejus  activam,  quae  spectat  ad 
designationem  scribentium  ;  opera  sunt  vere  basilica  ; 
erga  quae  privati  alicujus  conatus  et  industria  fere  sic 
se  habeat  ut  Mercurius  in  bivio  ;  qui  digitum  potest  in 
viam  intendere,  pedem  inferre  non  potest.  At  specu- 
lativa  ilia  pars,  quae  ad  examen  doctrinarum  (quid 
nimirum  in  singulis  desideretur)  pertinet,  etiam  indu- 
strial hominis  privati  patet.  Milu  igitur  in  animo  est 
perambulationem  doctrinarum  et  lustrationem  gene- 
ralem  et  fidelem  aggredi,  praecipue  cum  inquisitione 
sedula  et  accurata  quaenam  earum  partes  neglectaa  in- 
cultaeque  jaceant,  hominum  industria  nondum  subactae 
et  ad  usum  conversae ;  ut  hujusmodi  delineatio  et  regi- 
stratio  et  publicis  designationibus  et  privatorum  spon- 
taneis  laboribus  facem  accendat.  In  quo  nihilominus 
consilium  est  hoc  tempore,  omissiones  duntaxat  et 
Desiderata  notare  ;  non  autem  errores  et  infoelicitates 
redarguere.  Aliud  enim  est  inculta  loca  indicare,  aliud 
culturae  modum  corrigere. 

Quam  quidem  ad  rem  cum  me  comparo  et  accingor, 
non  sum  nescius  quantum  opus  moveam,  quamque  dif- 
ficilem  provinciam  sustineam  ;  etiam  quam  sint  vires 
minime  voluntati  pares.  Attamen  magnam  in  spem 
venio,  si  ardentior  meus  erga  literas  amor  me  longius 

1  Not  the  serpent  of  Moses,  but  Aaron's.    Ex.  vii.  12. 


LIBER  SECUNDUS.  185 

provexerit,  usurum  me  excusatione  affectus ;  quia  non 
simul  cuiquam  conceditur  amare  et  sapere.1  Nescius 
equidein  non  sum  eandem  judicii  libertatem  aliis  relin- 
quendam,  quam  ipse  usurpaverim.  Equidem  libenter 
aeque  acceperim  ab  aliis  ac  impertiverim  humanitatis 
illud  officium,  nam  qui  erranti  comiter  monstrat  viam? 
&c.  Prospicio  etiam  animo  complura  ex  illis  quae  tan- 
quam  omissa  et  desiderata  in  registrum  hoc  nostrum 
referre  visum  fuerit,  in  diversas  censuras  incursura  ; 
alia  scilicet  quod  sint  dudum  peracta,  et  jam  extent ; 
alia  quod  curiositatem  sapiant,  et  fructum  promittant 
perexilem  ;  alia  quod  nimis  ardua  existant,  et  fere  im- 
possibilia  quae  ab  hominibus  absolvantur.  Ad  priora 
duo  quod  attinet,  res  ipsae  pro  se  causam  agent.  Circa 
postremum  de  impossibilitate  ita  statuo :  ea  omnia  possi- 
bilia  et  praestabilia  censenda,  quae  ab  aliquibus  perfici 
possint,  licet  non  a  quibusvis  ;  et  quae  a  multis  con- 
junctim,  licet  non  ab  uno ;  et  quae  in  successione  saecu- 
lorum,  licet  non  eodem  aevo  ;  et  denique  quae  publica 
cura  et  sumptu,  licet  non  opibus  et  industria  singu- 
lorum.  Si  quis  tamen  sit,  qui  malit  Salomonis  illud 
usurpare,  Dicit  piger,  Leo  est  in  via  ;3  quam  illud  Vir- 
gilii,  Possunt,  quia  posse  videntur ; 4  satis  mihi  erit  si 
labores  mei  inter  vota  tantum  sive  optata  melioris  notae 
habeantur.  Sicut  enim  haud  omnino  rei  imperitum 
esse  oportet,  qui  quaestionem  apposite  instituat ;  ita 
nee  sensus  inops  videatur,  qui  haudquaquam  absurda 
optaverit.5 

1  M  Amare  et  sapere  vix  Deo  conceditur."  —  Senecce  Proverbla. 

2  Ennius  ap.  Aul.  Gell.  xii.  4. 
8  Prov.  xxvi.  13. 

4  ^En.  v.  231. 

6  It  may  be  convenient  in  this  place  to  warn  the  reader  that  although  in 
editing  this  treatise  I  have  followed  the  text  of  the  original  edition  as  ex- 


186  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


CAPUT  I. 

Partitio  universalis   Doctrince  Hurnance  in  Historiam, 

Poesim,    Philosophiam  ;    secundum   tres   Intellectus 

facilitates,     Memoriam,     Phantasiam,     Rationem  : 

quodque  eadem  partitio  competed  etiam  Theologicis. 

Partitio  Doctrinae  Humanae  ea  est  verissima,  quae 
sumitur  ex  triplici  facultate  Animas  Rationalis,  quae 
doctrinae  secies  est.  Historia  ad  Memoriam  refertur  ; 
Poesis  ad  Phantasiam;  Philosophia  ad  Rationem.  Per 
Poesim  autem  hoc  loco  intelligimus  non  aliud  quam 
historiam  confictam,  sive  fabulas.  Carmen  enim  stili 
quidam  character  est,  atque  ad  artificia  orationis  per- 
tinet ;  de  quo  suo  loco. 

actly  as  I  could,  and  altered  no  word  without  notice  except  in  case  of  errors 
obviously  accidental,  I  have  nevertheless  not  attempted  to  preserve  the 
original  typographical  arrangement;  which  is  not  to  be  regarded  as  Ba- 
con's own.  The  task  of  carrying  the  book  through  the  press  appears  to 
have  been  left  to  Dr.  Rawley,  whose  taste  (or  that  of  the  printer  whom  he 
employed)  has  betrayed  him  into  so  prodigal  a  use  of  the  limited  resources 
at  his  disposal  for  marking  emphasis  and  regulating  punctuation,  that  the 
marks  have  lost  all  their  significance.  Such  is  the  profusion  of  commas, 
colons,  and  semicolons,  that  the  larger  divisions  are  confounded  with  the 
smaller;  so  many  words  are  emphasized  by  italics  that  all  distinctions  of 
emphnsis  disappear.  It  is  true,  no  doubt,  that  the  habit  of  writing  with  a 
view  to  circulation  in  manuscript  (which  admits  of  a  much  greater  variety 
of  modifications  and  can  be  made  much  more  expressive  to  the  eye  than 
printing)  encouraged  in  those  days  a  style  of  composition  which  depended 
in  some  degree  for  perspicuity  on  helps  of  this  kind.  And  if,  according  to  the 
practice  of  the  best  modern  writers,  who  generally  contrive  that  the  structure 
of  each  sentence  shall  make  the  emphasis  fall  inevitably  upon  the  emphatic 
word,  I  had  dispensed  with  italics  altogether,  the  meaning  would  probably, 
in  some  places,  have  been  rendered  obscure  or  even  ambiguous.  I  have 
therefore  endeavoured  to  make  a  compromise  between  the  former  and  the 
present  practice,  distinguishing  many  of  the  words  which  are  italicised  in 
the  original  only  by  capital  initials,  removing  the  distinction  altogether 
from  many  others,  and  reserving  the  italics  for  those  which  seem  meant  to 
be  conspicuous;  —  and  for  quotations,  which  are  so  distinguished  in  all  the 
writings  of  that  period,  whether  printed  or  manuscript.  —  J.  S. 


LIBER  SECUNDUS.  187 

Historia  proprie  individuorum  est,  qua3  circumscri- 
buntur  loco  et  tempore.  Etsi  enim  Historia  Naturalis 
circa  species  versari  videatur,  tamen  hoc  fit  ob  promi- 
scuam  rerum  naturalium  (in  plurimis)  sub  una  specie 
similitudinem ;  ut  si  unam  noris  omnes  noris.  Sicubi 
autem  individua  reperiantur,  quae  aut  unica  sunt  in  sua 
specie,  veluti  sol  et  luna ;  aut  a  specie  insigniter  deflec- 
tunt,  ut  monstra ;  non  minus  recte  constituitur  narratio 
de  illis  in  Historia  Naturali,  quam  de  hominibus  singu- 
laribus  in  Historia  Civili.  Haec  autem  omnia  ad  Me- 
moriam  spectant. 

Poesis,  eo  sensu  quo  dictum  est,  etiam  individuorum 
est,  confictorum  ad  similitudinem  illorum  quse  in  hi- 
storia vera  memorantur ;  ita  tamen  ut  modum  saepius 
excedat,  et  quae  in  rerum  natura  nunquam  conventura 
aut  eventura  fuissent  ad  libitum  componat  et  introdu- 
cat ;  quemadmodum  facit  et  Pictoria.  Quod  quidem 
Phantasice  opus  est. 

Philosophia  individua  dimittit,  neque  impressiones 
primas  individuorum  sed  notiones  ab  illis  abstractas 
complectitur  ;  atque  in  iis  componendis  et  dividendis 
ex  lege  naturae  et  rerum  ipsarum  evidentia  versatur. 
Atque  hoc  prorsus  ofncium  est  atque  opificium  Pa- 
tionis. 

Haec  autem  ita  se  habere,  si  quis  intellectualium 
origines  petat,  facile  cernet.  Individua  sola  sensum 
percellant,  qui  intellectus  janua  est.  Individuorum 
eorum  imagines,  sive  impressiones  a  sensu  exceptat;, 
figuntur  in  memoria,  atque  abeunt  in  earn  a  principio 
tanquam  integrae,  eodem  quo  occurrunt  modo.  Eas 
postea  recolit  et  ruminat  anima  humana ;  quas  deinceps 
aut  simpliciter  recenset ;  aut  lusu  quodam  imitatur ; 
aut  componendo  et  dividendo  digerit.     Itaque  liquido 


188  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

constat  ex  tribus  his  fontibus,  Memorice,  Phantasice^  et 
Rationis,  esse  tres  illas  emanationes  Historice,  Poeseos, 
et  Philosophice ;  nee  alias  aut  plures  esse  posse.  Ete- 
nim  historiam  et  experientiam  pro  eadem  re  habemus, 
quemadmodum  etiam  philosophiam  et  scientias. 

Neque  alia  censemus  ad  Theologica  partitione  opus 
esse.  Differunt  certe  informationes  oraculi  et  sensus, 
et  re  et  modo  insinuandi ;  sed  spiritus  humanus  unus 
est,  ejusque  arculae  et  cellae  eaedem.  Fit  itaque  ac  si 
diversi  liquores,  atque  per  diversa  infundibula,  in  unum 
atque  idem  vas  recipiantur.  Quare  et  Theologia  aut 
ex  Historia  Sacra  constat ;  aut  ex  Parabolis,  quae  instar 
divinae  Poeseos  sunt ;  aut  ex  Prseceptis  et  Dogmatibus, 
tanquam  perenni  quadam  Philosophia.  Quod  enim  ad 
earn  partem  pertinet  quae  redundare  videtur,  Prophe- 
tiam  videlicet ;  ea  Historiae  genus  est :  quandoquidem 
Historia  Divina  ea  polleat  supra  Humanam  praeroga- 
tiva,  ut  narratio  factum  praecedere  non  minus  quam 
sequi  possit. 


CAPUT  II. 


Partitio  Historice  in  Naturalem  et  Civilem,  Ecclesiastica 
et  Literaria  sub  Civili  comprehensa.  Partitio  Histo- 
rice Naturalis  in  Historiam  Generationum,  Praeter- 
Generationum,  et  Artium. 

Historia  aut  Naturalis  est,  aut  Civilis.1     In  Natu- 
rali,   naturae   res   gestae    et   facinora  memorantur ;    in 

1  In  the  Advancement  of  Learning,  Bacon  had  given  a  quadripartite  divis- 
ion of  history,  —  natural,  civil,  ecclesiastical,  and  literary.  The  third  and 
fourth  he  now  includes  in  the  second. 


LIBER  SECUNDUS.  189 

Civili,  hominum.  Elucent  proculdubio  Divina  in  utris- 
que,  sed  magis  in  Civilibus ;  ut  etiam  propriam  historiae 
speciem  constituant,  quam  Sacram  aut  Ecclesiasticam 
appellare  consuevimus.  Nobis  vero  etiam  ea  videtur 
Literarum  et  Artium  dignitas,  ut  iis  historia  propria 
seorsim  attribui  debeat  ;  quam  sub  Historia  Civili 
(quemadmodum  et  Ecclesiasticam)  comprehendi  in- 
telligimus. 

Partitionem  Historice  Naturalis  moliemur  ex  statu  et 
conditione  ipsius  Naturae,  quae  in  triplici  statu  posita 
invenitur,  et  tanquam  regimen  trinum  subit.  Aut 
enim  libera  est  natura  et  cursu  consueto  se  explicans, 
ut  in  coelis,  animalibus,  plantis,  et  universo  naturae  ap- 
paratu ;  aut  a  pravitatibus  et  insolentiis  materiae  con- 
tumacis  et  ab  impedimentorum  violentia  de  statu  suo 
detruditur,  ut  in  monstris ;  aut  denique  ab  arte  et  opera 
humana  constringitur  et  fingitur,  et  tanquam  novatur, 
ut  in  artificialibus.  Sit  itaque  partitio  Historiae  Natu- 
ralis in  Historiam  Grenerationum,  Prceter-  Grenerationum, 
et  Artium;  quam  postremam  etiam  Mechanicam  et 
Experimentalem  appellare  consuevimus.  Harum  prima 
Libertatem  Naturce  tractat ;  secunda  Errores ;  tertia 
Vinculo,.  Libenter  autem  Historiam  Artium,  ut  Hi- 
storiae Naturalis  speciem  constituimus  ;  quia  inveteravit 
prorsus  opinio,  ac  si  aliud  quippiam  esset  ars  a  natura, 
artificialia  a  naturalibus ;  unde  illud  malum,  quod  ple- 
rique  Historiae  Naturalis  scriptores  perfunctos  se  pu- 
tent,  si  historiam  animalium  aut  plantarum  aut  minera- 
lium  confecerint,  omissis  artium  mechanicarum  experi- 
mentis.1     Sed  et  illabitur  etiam  animis  hominum  aliud 

1  The  antithesis  of  nature  and  art  is  a  celebrated  doctrine  in  the  peripa- 
tetic philosophy.  Natural  things  are  distinguished  from  artificial,  inasmuch 
as  they  have,  what  the  latter  are  without,  an  intrinsic  principle  of  forma- 


190  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

subtilius  malum ;  nempe,  ut  ars  censeatur  solummodo 
tanquam  additamentum  quoddam  naturae,  cujus  scilicet 
ea  sit  vis  ut  naturam  (sane)  vel  inchoatam  perficere, 
vel  in  deterius  vergentem  emendare,  vel  impeditam  K- 
berare  ;  minime  vero  penitus  vertere,  transmutare,  aut 
in  imis  concutere  possit.  Quod  ipsum  rebus  humanis 
praeproperam  desperationem  intulit.  At  contra,  illud 
animis  hominum  penitus  insidere  debuerat ;  artificialia 
a  naturalibus  non  Forma  aut  Essentia,  sed  Efficiente 
solummodo,  differre :  homini  quippe  in  naturam  nullius 
rei  potestatem  esse  praeterquam  motus,  ut  scilicet  cor- 
pora naturalia  aut  admoveat  aut  amoveat ;  ubi  igitur 
datur  admotio  corporum  naturalium  aut  remotio,  con- 
jungendo  (ut  vocant)  activa  passivis,  omnia  potest 
homo  ;  ubi  non  datur,  nihil.  Neque  interest,  si  res 
ponantur  in  ordine  ad  aliquem  effectum,  utrum  hoc  fiat 
per  hominem  vel  absque  homine.  Aurum  aliquando 
excoquitur  igne,  aliquando  in  arenulis  purum  invenitur, 
ministrante  sibi  ipsi  Natura.  Iris  similiter  fit  ex  nube 
roscida  in  sublimi ;  fit  etiam  per  aspersionem  aquae,  hie 
apud  nos.  Itaque  Natura  omnia  regit ;  subordinantur 
autem  ilia  tria,  cursus  Naturce  ;  exspatiatio  Naturce ; 
et  ars,  sive  additus  rebus  homo ;  ideoque  in  Historia 
Naturali  tria  ilia  comprehendi  par  est,  quod  etiam  C. 
Plinius  magna  ex  parte  fecit ;  qui  Historiam  Natu- 
ralem    solus  pro    dignitate    complexus    est,1  sed    com- 

tion.  Thus  Aristotle  says :  rj  yap  Texvrj  apxv  nal  to  eldog  rov  yevo/LLevov, 
aA/i'  kv  erepcj,  7/  6e  Tfjg  (pvcecoc  Kcvrjaig  kv  clvtg),  atf  irepag  ovaa  tyvaeug 
tt]Q  exovotjg  to  eldog  hepyela.  —  Be  Gen.  Anim.  ii.  c.  1. 

The  views  which  Bacon  here  expresses  as  to  nature  and  art  recur  repeat- 
edly in  his  writings. 

1  Of  Pliny's  Natural  History  Humboldt  has  remarked  that  it  is  a  book 
11  dem  an  Reichthum  des  Inhalts  kein  anderes  Werk  des  Alterthum's  gleich 
kommt."  —  Kosmos,  ii.  23.  Sir  T.  Brown  observes  that  there  is  scarcely 
any  vulgar  error  which  is  not  to  be  found  in  it. 


LIBER  SECUNDUS.  191 

plexam  minime  ut  decuit,  imo  potius  inclignis  modis, 
tractavit. 

Harum  prima  habetur  mediocriter  exculta ;  sequentes 
duae  ita  tenuiter  et  inntiliter  tractantur,  ut  in  Desidera- 
torum  classe  reponendae  sint.  Neque  enim  reperias  satis 
instructam  et  locupletem  collectionem  operum  naturae 
eorum,  quae  a  cursu  ordinario  generationum,  produc- 
tionum,  et  motuum  aberrariint  et  deflexerunt;  sive  sint 
ilia  foetus  certarum  regionum  aut  locorum  singulares ; 
sive  temporum  eventus  insoliti ;  sive  casuum  (ut  ait 
ille)  ingenia ;  sive  proprietatum  abditarum  effectus ; 
sive  monodica 1  naturae  in  sua  specie.  Non  negaverim 
inveniri  libros  nimio  plures,  fabulosis  experimentis, 
commentitiis  secretis,  et  frivolis  imposturis,  ad  volupta- 
tem  et  novitatem  refertos ;  caeterum  narrationem  gra- 
vem  et  severam  de  heteroclitis  et  mirabilibus  naturae, 
diligenter  examinatam  ac  fideliter  descriptam,  non,  in- 
quam,  invenio ;  praesertim  cum  debita  rejection e  et 
publica  tanquam  proscriptione  mendaciorum  et  fabula- 
rum  quae  invaluerunt.  Nam  ut  res  se  nunc  habet,  si 
forte  mendacia  aliqua  circa  res  naturales  obtinuerint  et 
celebrata  sint  (sive  quod  tantum  possit  reverentia  anti- 
quitatis,  sive  quod  ilia  denuo  examini  subjicere  sit  mo- 
lestum,  sive  quod  mirifica  scilicet  ornamenta  putantur 
orationis,  propter  similitudines  et  comparationes  2)  nun- 
quarn  postea  exterminantur  aut  retractantur. 


1  Monadica.     See  Nov.  Org.  i.  45. 

2  In  Gilbert's  work  De  Magnate  we  find  an  amusing  complaint  of  the 
same  kind.  "  Celebris  semper  fama  magnetis  et  succini,  doctorum  com- 
memorationibus;  Magnetem  atque  etiam  succinum  invoeant  philosophi 
nonnulli,  cum  in  arcanis  plurimis  illustrandis  caligant  sensus  nee  progredi 
ratio  potest.  Theologi  etiam  curiosi  mysteria  divina  ultra  human um  sen- 
sum  posita  per  magnetem  et  succinum  illustrant,  at  vani  metaphysici  cum 
inutilia  phantasmata  fundunt,  docentque,  magnetem  habent  tanquam  Del- 


192  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Finis  hujusmodi  operis,  quod  exemplo  suo  decoravit 
Aristoteles,1  nil  minus  est  quam  ut  curiosis  et  inanibus 
ingeniis  gratificetur,  sicut  faciunt  mirabilarii  et  prodigi- 
astri  ;  verum  duas  ob  causas,  utramque  seriam  et  gra- 
vem :  imam,  ut  axiomatum  corrigatur  iniquitas,  quae 
plerumque  in  exemplis  tritis  et  vulgatis  fundamentum 
habent ;  alteram,  quod  a  miraculis  naturae  ad  miracula 
artis  expeditus  sit  transitus  et  pervius.  Neque  enim 
huic  rei  plus  inest  negotii,  praeterquam  ut  naturae  vesti- 
gia persequaris  sagaciter,  cum  ipsa  sponte  aberret ;  ut 
hoc  pacto  postea,  cum  tibi  libuerit,  earn  eodem  loci  de- 
ducere  et  compellere  possis.  Neque  vero  prseceperim 
ut  ex  historia  ista  mirabilium  superstitiosae  narrationes 
de  maleficiis,  fascinationibus,  incantationibus,  somniis, 
divinationibus,  et  similibus,  prorsus  excludantur,  ubi 
de  facto  et  re  gesta  liquido  constet.  Nondum  enim 
innotuit  quibus  in  rebus,  et  quousque,  effectus  super- 
stitioni  attributi  ex  causis  naturalibus  participent.  Ide- 
oque  licet  hujusmodi  artium  usum  et  praxim  merito 
damnandum2  censeamus,  tarnen  a  speculatione  et  con- 
sideratione  ipsarum  (si  strenue  excutiantur)  notitiam 
haud  inutilem  consequemur,  non  solum  ad  delicta  in 
hoc  genere  reorum  rite  dijudicanda,  sed  etiam  ad  na- 
turae secreta  ulterius  rimanda.  Neque  certe  haesitan- 
dum  de  ingressu  et  penetratione  intra  hujusmodi  antra 
et  recessus,  si  quis  sibi  unicam  veritatis  inquisitionem 

phicum  gladium,  exemplura  semper  ad  omnia  accommodandum." — De 
Magnete,  ii.  2. 

It  is  worthy  of  remark  that  in  the  account  Gilbert  has  given  of  the  mag- 
netical  speculations  of  earlier  writers,  almost  the  only  person  of  whose 
opinion  he  speaks  with  respect  is  S.  Thomas  Aquinas,  among  whose  opus- 
cula  will  be  found  one  on  the  magnet. 

1  It  is  generally  admitted  that  the  De  Miris  Auscultationibus  is  not  Aris- 
totle's. 

2  So  in  the  original.  —  J.  S. 


LIBER   SECUNDUS.  193 

proponat ;  quod  et  Majestas  tua  exemplo  proprio  con- 
firmavit.  Tu  enim  duobus  illis  clarissimis  et  acutissimis 
religionis  ac  naturalis  philosophise  oculis,  tales  umbras 
prudenter  ac  perspicaciter  perlustrasti ;  ut  te  Soli  simil- 
limum  probaveris,  qui  polluta  loca  ingreditur,  nee  ta- 
men  inquinatur.1  Oaeterum  illud  monuerim,  narra- 
tiones  istas  cum  rebus  superstitiosis  conjunctas  seorsum 
componi,  neque  cum  puris  et  sinceris  naturalibus  com- 
misceri  oportere.  Quod  vero  ad  narration  es  attinet 
circa  prodigia  et  miracula  religionum,  ilia  certe  aut 
non  utique  vera  sunt,  aut  nulla  ex  parte  naturalia ; 
ideoque  ad  Historiam  Naturalem  non  pertinent. 

Quantum  ad  Naturae  Historiam  Subactae  et  Factitiae, 
quam  Mechanicam  appellare  solemus ;  invenio  sane 
collectiones  quasdam  de  agricultura,  etiam  de  artibus 
compluribus  mechanicis ;  sed  quod  pessimum  est  in  hoc 
genere,  semper  negliguntur  et  rejiciuntur  experimenta 
in  artibus  singulis  familiaria  et  vulgata ;  quae  tamen  ad 
interpretationem  naturae  aeque  aut  plus  faciunt  quam 
minus  trita.  Nam  labes  quaed^m  literis  aspergi  videa- 
tur,  si  forte  viri  docti  se  submittant  inquisitioni  aut  ob- 
servationi  rerum  mechanicarum ;  nisi  fuerit  earum, 
quae  pro  arcanis  artis  aut  pro  rebus  admodum  raris  aut 
subtilibus  reputentur.  Quod  tarn  inanis  ac  supercili- 
osae  arrogantiae  vitium  merito  irrisit  Plato,  quando 
Hippiam  sophistam  jactabundum  inducit  cum  Socrate 
disputantem,  sincero  et  solido  veritatis  investigatore ; 
qui,  cum  de  pulchritudine  sermo  institutus  esset,  pro 
vago  suo  et  soluto  disputandi  more,  primum  intulit  ex- 
emplum  virginis  pulchrae,  dein  equae  pulchrae,  postremo 

1  The  allusion  is  to  King  James's  Dcemonologie,  a  work  in  three  books, 
consisting  of  dialogues  between  Philomathes  and  Epistemon;  the  latter 
of  whom  represents  the  king's  opinions  on  witchcraft. 

VOL.   II.  13 


194  DE  AUGMENTIS   SCIEXTIARUM 

olla3  fictilis  pulchrse  et  affabre  facta}.  Hoc  ultimo  ex- 
emplo  Hippias  commotus  dixit,  Stomacharer  certe  (nisi 
humanitatis  ratio  me  eo  adigeret^)  cam  quoquam  dispu- 
tare,  qui  exempla  tarn  vilia  et  sordida  allegaret.  Cui 
Socrates,  Te  quidem  ita  decet,  cum  tarn  nitidis  sis  amic- 
tus  vestibus  et  pulchris  calceis ;  et  alia,  per  ironiam.1 
Enimvero  illud  pro  certo  asseri  possit,  grandia  exempla 
haud  optimam  aut  tutissimam  afferre  informationem. 
Id  quod  exprimitur  non  insulse  in  pervulgata  ilia  fabu- 
la  de  philosopho,2  qui  cum  stellas  sublatis  oculis  intue- 
retur,  incidit  in  aquam ;  nam  si  oculos  demisisset,  stellas 
illico  in  aqua  videre  potuisset  ;  verum  suspiciens  in  coe- 
lum,  aquam  in  stellis  videre  non  potuit.  Eodem  modo 
saepe  accidit  ut  res  minute  et  humiles  plus  conferant 
ad  notitiam  grandium,  quam  grandes  ad  notitiam  minu- 
tarum.  Bene  siquidem  notavit  Aristoteles,  Cnjusque 
rei  naturam  in  portionibus  ejus  minimis  optime  cerni. 
Quam  ob  causam  reipublicre  naturam  perscrutatur  pri- 
nio  in  familia,  et  in  simplicissimis  combinationibus  soci- 
etatis,  (mariti  scilicet  et  uxoris,  parentum  et  liberorum, 
domini  et  servi,)  quaa  in  quolibet  tuguriolio  occurrunt.3 
Simili  plane  ratione  natura  hujusce  magna?  civitatis 
(universitatis  nimirum  rerum)  ejusque  dispensatio,  in 
prima  quaque  symbolizatione  et  minimis  rerum  porti- 
onibus  investiganda  est  ;  uti  fieri  videmus,  quod  secre- 
tum  illud  naturae  (habitum  pro  maximo)  de  verticitate 
ferri,  tactu  magnetis  exciti,  ad  polos,  se  conspiciendum 
pra3buit  non  in  vectibus  ferreis,  sed  in  acubus. 

Ego  vero,  si  quod  sit  mei  pondus  judicii,  sic  plane 
statuo  ;  Historian  Mechanical  usum  erga  philosophiam 

1  See  the  Hippias  major.  The  remark  however  which  Hippias  makes 
does  not  refer  to  what  Socrates  has  said  in  his  own  character,  but  to  what 
he  supposes  an  imaginan'  interlocutor  to  say. 

2  Thales.  3  Politica,  i.  1.  sub  finem. 


LIBER   SECUNDUS.  195 

naturalem  esse  maxime  radicalem  et  fundamentalem.1 
Talem  intelligo  philosophiam  naturalem,  qure  non  abeat 
in  fumos  speculationum  subtilium  aut  sublimium,  sed 
quae  efficaciter  operetur  ad  sublevanda  vite  humanae 
incommoda.  Neque  enim  ad  praesens  tantum  juvabit, 
nectendo  et  transferendo  observationes  unius  artis  in 
usum  aliarum,  et  inde  novas  commoditates  eliciendo, 
quod  necesse  est  fieri  cum  experimenta  diversarum  ar- 
tium  in  unius  hominis  observationem  et  consideratio- 
nem  venient;  sed  porro  ad  causas  rerum  indagandas  et 
artium  axiomata  deducenda  lucidiorem  facem  accendet, 
quam  hactenus  unquam  affulsit.  Quemadmodum  enim 
ingenium  alicujus  hand  bene  noris  aut  probaris,  nisi 
eum  irritaveris ;  neque  Proteus  se  in  varias  rerum 
fades  vertere  solitus  est,  nisi  manicis  arete  compre- 
hensus ;  similiter  etiam  natura  arte  irritata  et  vexata 
se  clarius  prodit,  quam  cum  sibi  libera  permittitur. 

Antequam  vero  hoc  membrum  Historiae  Naturalis 
(quod  Mechanicum  atque  Experimentale  vocamus) 
dimittamus,  illud  abjiciendum ;  corpus  talis  historise 
non  solum  ex  artibus  ipsis  mechanicis,  verum  et  ex 
operativa  parte  scientiarum  liberalium,  ac  simul  ex 
practicis  compluribus  (quae  in  artem  non  coaluerunt), 
confici  debere  ;  ut  nihil  utile  praetermittatur  quod  ad 
informandum  intellectum  juvat.  Atque  haec  est  Hi- 
storian Naturalis  partitio  prima. 

1  Accordingly  this  was  one  of  the  first  things  which  the  Philosophical 
College  which  afterwards  became  the  Royal  Society  attempted  to  accom- 
plish. Oldenburg  writes  to  Spinoza  in  September  1661:  "  In  collegio  nostro 
philosophico  experimentis  et  observationibus  faciendis  gnaviter,  quantum 
per  facultates  licet,  moramur,  ratum  habentes  ex  principiis  mechanicis  for- 
mas  et  qualitates  rerum  optime  posse  explicari,  et  per  motum,  figuram,  at- 
que texturam  et  varias  eorum  complicationes  omnia  naturae  efFecta  produci, 
nee  opus  esse  ut  ad  formas  inexplicabiles  et  qualitates  occultas,  ceu  ignoran- 
tiae  asylum,  recurramus." 


196  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


CAPUT  III. 

Partitio  Historice  Natitralis  secunda,  ex  Usu  et  Fine  suo, 
in  Narrativam  et  Inductivam  ;  quodque  Finis  nobi- 
lissimus  Historice  Naturalis  sit,  ut  ministret  et  in 
ordine  sit  ad  condendam  philosophiam  ;  quern  Finem 
intuetur  Inductiva.  Partitio  Historice  Greneratio- 
num  in  Historiarn  Coelestium ;  Historiarn  Meteo- 
rorum  ;  Historiarn  Globi  Terrae  et  Maris  ;  Histo- 
riarn Massarum  sive  Collegiorum  Majorum  ;  et 
Historiarn  Specierum  sive  Collegiorum  Minorum.1 

Historta  Naturalis,  ut  subjecto  triplex  (quemadmo- 
dum  diximus)  ita  usu  duplex  est.  Adhibetur  enim 
aut  propter  Cognitionem  Rerum  ipsarum  quae  historiae 
mandantur  ;  aut  tanquam  Materia  Prima  philosophiae. 
Atque  prior  ilia,  quae  aut  Narrationum  jucunditate  de- 
lectat,  aut  Experimentorum  usu  juvat,  atque  hujusmodi 
voluptatis  aut  fructus  gratia  quaesita  est,  longe  inferioris 
notae  censenda,  prae  ea  quae  Inductionis  verae  et  legiti- 
mae  silva  sit  atque  supellex,  et  primam  philosophiae 
mammam  prsebeat.  Rursus  itaque  partiemur  Histo- 
riarn Naturalem  in  Narrativam  et  Inductivam.  Hanc 
autem  posteriorem  inter  Desiderata  ponimus.  Neque 
vero  aciem  mentis  alicujus  perstringant  aut  magna 
antiquorum  nomina,  aut  magna  recentium  volumina. 
Satis  enim  scimus  haberi  Historiarn  Naturalem  mole 
amplam,  varietate  gratam,  diligentia  saepius  curiosam. 
Attamen  si  quis  ex  ea  fabulas  et  antiquitatem  et  au- 
thorum  citationes  et  inanes  controversias,  philologiam 
denique  et  ornamenta,  eximat  (quae  ad  convivales  ser- 
mones,  hominumque  doctorum  Noctes,  potius  quam  ad 
instituendam  philosophiam  sint  accommodata),  ad  nil 

1  This  chapter  is  an  addition  to  the  Advancement  of  Learning. 


LIBER   SECUNDUS.  197 

magni  res  recidet.  Longe  autem  profecto  abest  ab  ea 
historia  quam  animo  metimur.  Primo  enim  desideran- 
tur  duag  illae  Historiae  Naturalis  partes  (de  quibus  modo 
diximus),  Praeter-Generationum  et  Artium,  in  quibus 
nos  plurimum  ponimus ;  deinde,  in  tertia  ilia  (quae  re- 
liqua  est)  parte  generali,  nimirum  de  Generationibus, 
uni  tantum  ex  quinque  partibus  ejus  satisfacit.  Siqui- 
dem  historiae  Generationum  constituuntur  partes  sub- 
ordinatae  quinque.  Prima  Coelestium,  quae  phaenomena 
ipsa  sincera  complectitur,  atque  separata  a  dogmatibus. 
Secunda,  Meteororum  (annumerando  etiam  cometas)  et 
Hegionum,  quas  vocant,  A'eris;  neque  enim  de  cometis, 
meteoris  ignitis,  ventis,  pluviis,  tempestatibus,  et  reli- 
quis  invenitur  aliqua  historia,  quae  ullius  sit  pretii. 
Tertia,  Terrce  et  Maris  (quatenus  sunt  Universi  partes 
integrales),  montium,  fluminum,  aestuum,  arenarum, 
silvarum,  insularum,  denique  figurae  ipsius  continen- 
tium  prout  exporriguntur  ;  in  his  omnibus  potius 
naturalia  inquirendo  et  observando,  quam  cosmogra- 
phica.  Quarta,  de  Massis  Materice  communibus,  quas 
Collegia  Majora  vocamus  (vulgo  JElementa  dicuntur)  ; 
neque  enim  de  igne,  aere,  aqua,  terra,  eorumque  na- 
turis,  motibus,  operibus,  impressionibus,  narrationes 
reperiuntur  qua3  corpus  aliquod  historiee  justum  eon- 
stituant.  Quinta  et  ultima,  de  Collectionibus  Materice 
exquisitis,  quae  a  nobis  Collegia  Minora,  vulgo  Species, 
appellantur.1      In   hac  autem  postrema  sola  industria 

1  It  is  to  be  observed  that  the  "collegia  majora,"  e.  g.  earth,  are  distin- 
guished from  "  species,"  such  as  a  rose  or  a  horse,  although  logicallv  speak- 
ing each  element  may  be  defined  by  genus  and  differentia,  as  really  as  any 
"  species  infima."  In  the  present  day  we  speak  habitually  of  "  different 
species  of  earth,"  of  "  different  kinds  of  air,"  and  so  on,  and  it  is  therefore 
not  easy  for  us  to  apprehend  the  notions  implied  in  the  text,  and  in  other 
passages  of  Bacon's  writings,  namely  that  the  great  elementary  masses, 


198  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

scriptorum  enituit ;  ita  tamen,  ut  potius  luxuriate  sit 
in  superfluis  (iconibus  animalium  aut  plantarum,  et 
similibus  intumescens),  quam  solidis  et  diligentibus 
observationibus  ditata,  qua)  ubique  in  Historia  Naturali 
subnecti  debeant.  Atque,  ut  verbo  dieam,  omnis  quam 
habemus  Naturalis  Historia,  tarn  inquisitione  sua  quam 
conge  rie,  nullo  modo  in  ordine  ad  eum  quern  dixi- 
mus  finem  (condendae  scilicet  Philosophia))  aptata  est. 
Quare  Historiam  Inductivam  desiderari  pronunciamus. 
Atque  de  Naturali  Historia  hactenus. 


CAPUT  IV. 


Partitio  Historice  Civilis  in  Ecclesiasticam,  Literariam, 
et  Qquce  generis  nomen  retinef)  Civilem  :  quodque 
Historia  Literaria  desideretur.  Ejus  conjiciendce 
prcecepta. 

Historiam  Civilem  in  tres  species  recte  dividi  puta- 
mus  :  primo,  Sacram,  sive  Ecclesiasticam  ;  deinde  earn 
quae  generis  nomen  retinet,  Civilem  ;  postremo,  Litera- 
rum  et  Artimn.     Ordiemur  autem  ab  ea  specie,  quam 

air,  water,  &c,  have  no  true  specific  character,  and  that  they  may  in  con- 
sequence be  placed  in  antithesis  to  the  smaller  and  more  subtly  arranged 
portions  of  matter,  crystals,  flowers,  animals,  &c.,  which  possess  a  specific 
form  and  character.  In  the  first  chapter  of  the  third  book  we  find  the 
question  suggested,  why  in  rerum  naturfi  there  is  not  "tanta  copia  specifi- 
cati  quanta  non  specificati,"  that  is,  why  bodies  possessing  a  specific  form 
are  not  found  in  so  great  abundance  as  those  which  have  merely  a  gen- 
eral elementary  form.  To  the  specific  form  were  ascribed  those  properties 
of  any  body  which  did  not  result,  or  could  not  be  supposed  to  result,  from 
the  combination  of  the  primary  qualities  of  the  elements  of  which  that  body 
was  composed;  and  these  were  commonly  termed  occult  qualities.  In  these 
notions  we  see  the  origin  of  such  phrases  as  u specific  virtues,"  "specific 
action,"  and  so  on. 


LIBER  SECUNDUS.  199 

postremo  posuimus  ;  quia  reliquae  duae  habentur,  illam 
autem  inter  Desiderata  referre  visum  est.  Ea  est  Hi- 
storia  Liter  arum.  Atque  certe  liistoria  mundi,  si  hac 
parte  fuerit  destituta,  non  absimilis  censeri  possit  statu® 
Polyphemi,  eruto  oculo  ;  cum  ea  pars  imaginis  desit, 
quae  ingenium  et  indolem  personae  maxime  referat. 
Hane  licet  desiderari  statuamus,  nos  nihilominus  mini- 
me  fugit  in  scientiis  particularibus  jureconsultorum, 
mathematicorum,  rhetorum,  philosophorum,  haberi  le- 
vem  aliquam  mentionem  aut  narrationes  quasdam  jeju- 
nas  de  sectis,  scholis,  libris,  authoribus,1  et  successioni- 
bus  hujusmodi  scientiarum  ;  inveniri  etiam  de  rerum  et 
artium  inventoribus  tractatus  aliquos  exiles  et  infruc- 
tuosos  ;  attamen  justam  atque  universalem  Literarum 
Historiam  mil  lam  adhuc  editam  asserimus.  Ejus  ita- 
que  et  argumentum,  et  conficiendi  modum,  et  usum 
proponent  u&. 

Argumentum  non  aliud  est,  quam  ut  ex  omni  me- 
moria  repetatur,  quae  doctrinae  et  artes  quibus  mundi 
aetatibus  et  regionibus  floruerint.  Earum  antiquitates, 
progressus,  etiam  peragrationes  per  diversas  orbis  partes 
(migrant  enim  scientioe,  non  secus  ac  populi),  rursus 
declination es,  obliviones,  instaurationes  commemoren- 
tur.  Observetur  simul  per  singulas  artes  inventionis 
occasio  et  origo  ;  tradendi  mos  et  disciplina  ;  colendi  et 
exercendi  ratio  et  instituta.  Adjiciantur  etiam  seetae, 
et  contro\^ersiae  maxime  celebres  quae  homines  doctos 
tenuerunt  ;  calumniae  quibus  patuerunt ;  laudes  et  lio- 
nores  quibus  decoratae  sunt.  Notentur  authores  praeci- 
pui,  libri  pracstantiores,  scholae,  successiones,  academiae, 

1  Auctoribm  in  the  original;  and  frequently  where  the  word  occurs  after- 
wards. But  I  have  adhered  to  the  form  used  in  the  Novum  Organum. 
-J.  S. 


200  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

societates,  collegia,  ordines,  denique  omnia  quae  ad  sta- 
tum  literarum  spectant.  Ante  omnia  etiam  id  agi 
volumus  (quod  Civilis  Historia3  decus  est,  et  quasi  ani- 
nia),  ut  cum  eventis  causae  copulentur  ;  videlicet  ut 
memorentur  naturae  regionum  ac  populorum ;  indo-, 
lesque  apta  et  habilis,  aut  inepta  et  inhabilis  ad  dis- 
ciplinas  diversas  ;  accidentia  temporum,  qua3  scientiis 
adversa  fuerint  aut  propitia  ;  zeli  et  mixturae  religi- 
onum  ;  malitiae  et  favores  legum  ;  virtutes  denique 
insignes,  et  effieacia  quorundam  virorum  erga  literas 
promo vendas,  et  similia.  At  haec  omnia  ita  tractari 
praecipimus,  ut  non  criticorum  more  in  laude  et  censura 
tempus  teratur ;  sed  plane  historice  res  ipsae  narrentur, 
judicium  parcius  interponatur. 

De  modo  autem  hujusmodi  historiae  conficiendae,  illud 
inprimis  monemus  ;  ut  materia  et  copia  ejus  non  tan- 
tum  ab  historiis  et  criticis  petatur,  verum  etiam  ut  per 
singulas  annorum  centurias,  aut  etiam  minora  inter- 
valla,  seriatim  (ab  ultima  antiquitate  facto  principio) 
libri  praecipui  qui  per  ea  temporis  spatia  conscripti  sunt 
in  consilium  adhibeantur  ;  ut  ex  eorum  non  perlectione 
(id  enim  infinitum  quiddam  esset)  sed  degustatione, 
et  observatione  argumenti,  stili,  methodi,  Genius  illius 
temporis  Literarius  veluti  incantatione  quadam  a  mor- 
tuis  evocetur. 

Quod  ad  usum  attinet,  haec  eo  spectant ;  non  ut 
honor  literarum  et  pompa  per  tot  circumfusas  imagines 
celebretur;  nee  quia,  pro  flagrantissimo  quo  literas  pro- 
sequimur  amore,  omnia  quae  ad  earum  statum  quoquo 
modo  pertinent  usque  ad  curiositatem  inquirere  et  scire 
et  conservare  avemus  ;  sed  praecipue  ob  causam  magis 
seriam  et  gravem.  Ea  est  (ut  verbo  dicamus)  quo- 
niam   per  talem  qualem  descripsimus  narrationem,  ad 


LIBER  SECUNDUS.  201 

virorum  doctorum  in  doctrinae  usu  et  administratione 
prudentiam  et  solertiam  maximam  accessionem  fieri 
posse  existimamus  ;  et  rerum  intellectualium  non  mi- 
nus quam  civilium  motus  et  perturbationes,  vitiaque  et 
virtutes,  notari  posse  ;  et  regimen  inde  optimum  educi 
et  institui.  Neque  enim  B.  Augustini,  aut  B.  Ambrosii 
opera  ad  prudentiam  episcopi  aut  theologi  tantum  fa- 
cere  posse  putamus,  quantum  si  Ecclesiastica  Historia 
diligenter  inspiciatur  et  revolvatur.  Quod  et  viris  doc- 
tis  ex  Historia  Literarum  obventurum  non  dubitamus. 
Casum  enim  omnino  recipit,  et  temeritati  exponitur, 
quod  exemplis  et  memoria  rerum  non  fulcitur.  Atque 
de  Historia  Literaria  haec  dicta  sint. 


CAPUT  V. 

De  Dignitate  et  DiflScultate  Historiae  Civilis.1 

Sequitur  Historia  Civilis  specialis,  cujus  dignitas 
atque  authoritas  inter  scripta  humana  eminet.  Hujus 
enim  fidei,  exempla  majorum,  vicissitudines  rerum,  fun- 
damenta  prudentiaB  civilis,  hominum  denique  nomen  et 
fama  commissa  sunt.  Ad  dignitatem  rei  accedit  diffi- 
cultas  non  minor.  Etenim  animum  in  scribendo  ad 
praeterita  retrahere  et  veluti  antiquum  facere,  tempo- 
rum  motus,  personarum  characteres,  consiliorum  trepi- 
dationes,  actionum  (tanquam  aquarum)  ductus,  praetex- 
tuum  interiora,  imperii  arcana,  cum  diligentia  scrutari, 
cum  fide  et  libertate  referre,  denique  verborum  lumine 

1  There  is  nothing  corresponding  to  this  chapter  in  the  Advancement  of 
Learning.  —  J.  S. 


202  DE  AUGMEXTIS   SCIENTIARUM 

sub  oculos  ponere,  magni  utique  laboris  est  et  judicii ; 
praesertim  cum  antiquiora  quseque  incerta,  recentiora 
periculo  obnoxia  reperiantur.  Quamobrem  et  plurima 
Historiam  istam  Civilem  circumstant  vitia  ;  dum  pleri- 
que  narrationes  quasdam  inopes  et  plebeias,  et  plane 
dedecora  historiarum,  conscribant ;  alii  particulares  re- 
lationes  et  commentariolos  opera  festinata  et  textu  ina> 
quali  consarciant ;  alii  capita  tantum  rerum  gestarum 
percurrant  ;  alii  contra,  minima  quaeque  et  ad  summas 
actionum  nihil  facientia  persequantur  ;  nonnulli,  nimia 
erga  ingenia  propria  indulgentia,  plurima  audacter  con- 
fingant ;  ast  alii  non  tarn  ingeniorum  suorum  quam  af- 
fectuum  imaginem  rebus  imprimant  et  addant,  partium 
suarum  memores,  rerum  parum  fideles  testes  ;  quidam 
politica,  in  quibus  sibi  complacent,  ubique  inculcent, 
et  diverticula  ad  ostentationem  quserendo  narrationem 
rerum  nimis  leviter  interrumpant  ;  alii  in  orationum 
et  concionum,  aut  etiam  actorum  ipsorum,  prolixitate 
parum  cum  judicio  nimii  sint ;  adeo  ut  satis  constet, 
non  inveniri  inter  scripta  hominum  rarius  quicquam, 
quam  historiam  legitimam  et  omnibus  numeris  suis 
absolutam.  Verum  nos  in  praBsenti  partitionem  doc- 
trinarum  instituimus,  ut  omissa  ;  non  censuram,  ut 
vitiosa,  notentur.  Nunc  partitiones  Historian  Civilis 
persequemur,  easque  diversorum  generum.  Minus 
enim  implicabuntur  species  si  partitiones  diversa?  pro- 
ponantur,  quam  si  una  partitio  curiose  per  membra 
deducatur. 


LIBER  SECUNDUS.  203 


CAPUT   VT. 

Partitio   prima    Historice    Civilis   in    Memorias,    Anti- 
qtiitates,  et  Historiam   Justam. 

Historia  Civilis  tripartita  est,  tribus  pictnrarum 
aut  imaginum  generibus  non  absimilis.  Videmus 
enim  ex  picturis  et  iinaginibns  alias  imperfectas,  ut 
quibus  ultima  man  us  non  aceesserit ;  alias  perfectas ; 
alias  vero  vetustate  mutilatas  et  cleformatas.  Histo- 
riam similiter  Civilem  (quae  imago  rerum  et  tem- 
porum quaedam  est)  in  tres  species,  illis  picturarum 
congruas,  partiemur ;  Memorias  scilicet  ;  Historiam 
Justam  ;  et  Antiquitates.  Memorise  sunt  Historia  in- 
choata,  aut  prima  et  rudia  historic  lineamenta  ;  An- 
tiquitates vero  Historia  deformata  sunt,  sive  reliquiae 
historiae,  quae  casu  e  naufragio  temporum  ereptae  sunt. 

Memorice,  sive  praeparationes  ad  historiam,  duplicis 
generis  sunt ;  quorum  alterum  Commentarios,  alterum 
Registra  vocare  placet.  Commentarii  nudam  actio- 
num  et  eventuum  seriem  ac  connexionem  proponunt, 
praetermissis  causis  rerum  et  praetextibus,  initiis  quo- 
que  earundem  et  occasionibus,  consiliis  itidem  et  ora- 
tionibus,  et  reliquo  actionum  apparatu.  Talis  enim 
est  propria  Commentariorum  natura,  licet  Caesari,  per 
modestiam  quandam  cum  magnanimitate  conjunctam, 
praestantissimae  inter  eas  quae  exstant  historiae  Com- 
mentariorum nomen  indere  placuerit.  At  Registra 
duplicis  naturae  sunt.  Complectuntur  enim  aut  titulos 
rerum  et  fersonarum  in  serie  temporum,  quales  dicun- 
tur  Fasti  et  Chronologiae ;  aut  actorum  solennitates, 
cujus  generis  sunt  principum  edicta,  senatuum  decre- 
ta,  judiciorum  processus,  orationes  publice  habitae,  epi- 


204  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

stolae  publice  missae,  et  similia,  absque  narrationis  con- 
textu  sive  filo  continue 

Antiquitates,  seu  historiarum  reliquiae,  sunt  (uti  jam 
diximus)  tanquam  tabulae  naufragii  ;  cum  deficiente 
et  fere  submersa  renim  memoria,  nihilominus  homi- 
nes industrii  et  sagaces,  pertinaci  quadam  et  scrupu- 
losa  diligentia,  ex  genealogiis,  fastis,  titulis,  monu- 
mentis,  numismatibus,  nominibus  propriis  et  stilis, 
verborum  etymologiis,  proverbiis,  traditionibus,  archi- 
vis  et  instrumentis  tarn  publicis  quam  privatis,  histo- 
riarum fragmentis  librorum  neutiquam  historicorum 
locis  dispersis  ;  ex  his  inquam  omnibus,  vel  aliquibus, 
nonnulla  a  temporis  diluvio  eripiunt  et  conservant. 
Res  sane  operosa,  sed  mortalibus  grata,  et  cum  reve- 
rentia  quadam  conjuncta ;  ac  digna  certe  quae,  deletis 
fabulosis  nationum  origin ibus,  in  locum  hujusmodi 
commentitiorum  substituatur :  sed  tamen  eo  minus 
habens  authoritatis,  quia  paucorum  licentiae  subjicitur 
quod  paucis  curae  est. 

In  his  Imperfectae  Historiae  generibus  defectum  ali- 
quem  non  puto  designandum,  cum  sint  tanquam  imper- 
fecte  mista  ;  ut  defectus  hujusmodi  sit  ex  ipsa  earum 
natura.  Ad  Epitomas  quod  attinet  (historiarum  certe 
teredines  et  tineas),  eas  exulare  volumus  ;  quod  etiam 
cum  plurimis  qui  maxime  sani  fuerunt  judicii  facimus  ; 
utpote  quae  complura  nobilissimarum  historiarum  cor- 
pora exederint  et  corroderint,  atque  in  faeces  inutiles 
demum  redegerint.1 

1  Bacon  often  condemns,  and  not  altogether  unjustly,  the  use  of  epitomes. 
The  development  of  a  liking  for  abridgments  is  certainly  a  remarkable 
feature  in  the  decline  of  Roman  literature. 


LIBER  SECUNDUS.  205 


CAPUT   VII. 

Partitio  Historioe  Justce  in  Chronica,  Vitas,   et  Rela- 
tiones  ;  earumque  partium  explicatio. 

At  Historia  Justa  trium  est  generum,  pro  ratione 
objecti  quod  sibi  proponit  repraesentandum.  Aut  enim 
portionem  aliquant  temporis  repraesentat ;  aut  personam, 
singularem  memoria  dignam ;  aut  actionem  aliquam 
sive  rem  gestam  ex  illustrioribus.  Primum  Chronica, 
sive  Annales,  appellamus  ;  secundum  Vitas ;  tertium 
Relationes.  Inter  quae,  Chronica  celebritate  et  nomine 
excellere  videntur ;  Vitae  autem  fructu  et  exemplis ; 
Relationes  rursus  sinceritate  et  veritate.  Chronica 
namque  amplitudinem  actionum  publicarum,  et  per- 
son arum  facies  externas  et  in  publicum  versas,  propo- 
nunt ;  minora  autem  quae  turn  ad  res  turn  ad  personas 
pertinent,  omittunt  et  silentio  involvunt.  Cum  vero 
id  artificii  divini  sit  proprium  ut  maxima  e  minimis 
suspendat,  fit  saepenumero  ut  hujusmodi  historia,  ma- 
jora  tantum  persecuta,  negotiorum  pompam  potius  et 
solennia  quam  eorum  veros  fomites  et  texturas  sub- 
tiliores  ostendat ;  quinetiam,  etsi  consilia  ipsa  addat 
atque  immisceat,  tamen  granditate  gaudens,  plus  gra- 
vitatis  atque  prudentias  quam  revera  habent  humanis 
actionibus  aspergat ;  ut  satira  aliqua  possit  esse  verior 
humanae  vitae  tabula,  quam  nonnulla  ex  ejusmodi 
historiis.  Contra  Vitae,  si  diligenter  et  cum  judicio 
perscribantur  (neque  enim  de  elogiis  et  hujusmodi 
commemorationibus  jejunis  loquimur),  quandoquidem 
personam  singularem  pro  subjecto  sibi  proponant,  in 
qua  necesse  est  actiones  non  minus  leves  quam  graves, 
parvas  quam  grandes,  privatas  quam  publicas,  componi 


206  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

et  commisceri,  sane  ma^is  vivas  et  fidas  rerum  narra- 
tiones,  et  quas  ad  exemplum  tutius  et  felicius  trans- 
ferre  possis,  exhibent.  At  Relationes  actionum  spe- 
ciales  (qualia  sunt  Bellum  Peloponnesi,  Expeditio 
Cyri,  Conjuratio  Catilinae,  et  similia)  omnino  puriore 
et  magis  sincere  veritatis  candore  vestiri  par  est,  quam 
Historias  Justas  temporal!)  ;  quia  argumentum  in  iis 
deligi  et  sumi  potest  habile  et  definitum,  atque  ejus- 
modi  ut  de  eo  notitia  et  certitude-  bona  et  plena  infor- 
matio  haberi  possit :  cum  contra  Historia  Temporis 
(praesertim  quae  aetate  scriptoria  multo  antiquior  sit) 
necessario  in  memoria  rerum  saepius  fatiscat,  et  veluti 
spatia  vacua  contineat,  quae  ingenio  et  conjectura  oc- 
cupari  et  suppleri  satis  licenter  consueverunt.  Hoc 
tamen  ipsum,  quod  de  Relationum  sinceritate  dicimus, 
cum  exceptione  intelligendum  est;  nam  fatendum  certe 
est  (cum  humana  omnia  ex  parte  laborent,  et  com- 
moda  cum  incommodis  fere  perpetuo  conjuncta  sint) 
hujusmodi  Relationes,  praesertim  si  sub  ipsa  rerum 
gestarum  tempora  edantur,  (cum  saepius  vel  ad  gra- 
tiam  vel  ad  invidiam  scribantur,)  omnium  narratio- 
num  merito  maxim e  suspectas  esse.  Sed  rursus  huic 
incommodo  etiam  illud  connascitur  remedium  ;  quod 
illae  ipsse  Relationes,  cum  non  ex  una  parte  solum- 
modo,  sed  pro  factionibus  et  partium  studiis  ex  utra- 
que  parte,  semper  fere  edantur,  viam  hoc  pacto  quan- 
dam  veritati,  tanquam  inter  extrema,  aperiunt  et 
muniunt  ;  atque,  postquam  contentiones  animorum 
deferbuerint,  historico  bono  et  prudenti  non  pessima 
historiae  perfection's  materia  et  sementis  sunt. 

Quod  vero  ad  ea,  quae  in  his  tribus  Historiae  ge- 
neribus  desiderari  videantur  ;  dubium  certe  non  est, 
quin  plurimae   historiae    particulars  (de   talibus  loqui- 


LIBER   SECUNDUS.  207 

mur  quae  esse  possint1  alicujus  dignitatis,  aut  etiana 
medioeritatis),  cum  maximo  regnorum  et  rerumpubli- 
carum  quibus  debentur  honoris  et  nominis  detrimento, 
hucusque  praetermissae  sint  ;  quas  notare  perlongum 
esset.  Caeterum  exterarum  nationum  historias  exte- 
rorum  curse  relinquens  (ne  forte  sim  in  aliena  republica 
curiosus)  non  possum  non  apud  Majestatem  tuam  con- 
queri  de  Historiae  Angliae,  quae  nunc  habetur,  vilitate 
et  indignitate,  quatenus  ad  corpus  ejus  integrum  ; 
necnon  Historiae  Scotiae  iniquitate  et  obliquitate,  qua- 
tenus ad  authorem  ejus  recentissimum  et  uberrimum  ; 2 
reputans  mecum  honorificum  admodum  Majestati  tuae 
futurum,  atque  opus  posteritati  gratissimum,  si  quem- 
adinodum  insula  haec  Magnae  Britanniae  se  nunc  in 
unam  monarchiam  coalitam  ad  sequentes  aetates  trans- 
mittit,  ita  in  una  historia  descripta  a  praeteritis  saeculis 
repeteretur  ;  eodem  modo  quo  historian!  decern  tribu- 
um  regni  Israelis  et  duarum  tribuum  regni  Judae,  tan- 
quam  gemellam,  Sacra  Pagina  deducit.  Quod  si  moles 
hujusmodi  historiae  (magna  certe  et  ardua)  quominus 
exacte  et  pro  dignitate  perscribatur,  videatur  obfutura, 
ecce  tibi  memorabilem  multo  angustioris  ternporis  peri- 
odum,  quatenus  ad  Historian!  Angliae  ;  nimirum  ab 
Unione  Rosarum  ad  Unionem  Regnorum ;  spatium 
ternporis  quod  meo  quidem  judicio  majorem  recipit 
eventuum  (quae 3  raro  se  ostendunt)  varietatem,  quam 
in  pari  successionum  numero  uspiam  in  regno  haeredi- 

1  In  the  original,  and  also  in  the  work  as  reprinted  by  Rawley  in  1638, 
the  parenthesis  ends  at  possint.  But  the  construction  seems  to  require  that 
it  be  extended  to  medioeritatis.  — J.  S. 

2  Bacon  alludes  to  Buchanan,  of  whom  James  speaks  with  much  bitter- 
ness in  the  Basilicon  Boron.  It  has  been  said  that  Buchanan's  mind  was 
failing  when  he  wrote  the  concluding  books  of  his  history,  in  which  Mary 
Queen  of  Scots  is  so  much  vilified. 

a  So  in  the  original.     We  ought  probably  to  read  eventorum.  —  J.  S. 


208  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tario  deprehendere  licet.  Incipit  enim  ab  adeptione 
coronas  mixta,  partim  armis,  partim  jure  ;  ingressum 
siquidem  ferrum  aperuit,  stabilimentum  attulerunt  nup- 
tiae  ;  secuta  igitur  sunt  tempora  illis  initiis  consentanea ; 
simillima  fluctibus  post  magnam  tempestatem  tumores 
et  agitationes  suas  sed  absque  aliqua  immani  procella, 
retinentibus  ;  atque  gubernatoris  prudentia,  qui  unus 
inter  antecessores  reges  consilio  enituit,  superatis. 
Ordine  proximus  succedit  rex,  cujus  actiones,  licet 
magis  impetu  quam  consilio  administratae,  non  leve 
tamen  in  rebus  Europae  momentum  attulerunt,  eas 
subinde  librando  et  inclinando  prout  ipsae  propende- 
bant.1  Quo  etiam  regnante,  coepit  fieri  ingens  ilia 
status  ecclesiastici  mutatio,  qualis  raro  admodum  prodit 
in  theatrum.  Secutus  est  rex  minor.  Dein  tenta- 
mentum  tyrannidis,  licet  illud  brevissimum  fuerit,  in- 
star  febris  ephemerae.  Dein  regnum  feminae,  extero 
regi  nuptae.  Rursus  regnum  feminae  solitariae  et  coeli- 
bis.  Haec  omnia  demum  excepit  eventus  iste  faustus 
et  gloriosus ;  nimirum  hujusce  insulae  Britanniae,  a 
toto  orbe  divisae,  in  se  unio ;  per  quam  vetus  illud 
oraculum  Mneae  redditum,  quod  requiem  ei  praemon- 
strabat, 

(Antiquam  exquirite  matrem)2 

supra  nobilissimas  gentes  Angliae  et  Scotiae,  in  nomine 
illo  Britannice,  antiquoe  suce  matris,  jam  convenientes, 
adimpletum  sit ;  in  pignus  et  tesseram  metae  et  exitus 
errorum  et  peregrinationis  jam  reperti.  Ita  ut  quem- 
admodum    corpora    ponderosa    jactata,    antequam    po- 

1  "  In  vero  ehe  il  serenissimo  d' Anglia  ha  mostrato  grandissimo  animo 
e  ardire  in  far  la  guerra,  e  molta  prudenza  e  magnanimita  in  trattar  la 
pace" — Rehzione  di  Marino  Cavalli  (1546),  in  Alberi's  collection  [ser.  1. 
vol.  i.  p.  284.]. 

2  Virg.  Mil.  iii.  96. 


LIBER   SECUNDUS.  209 

nant  et  consistant,  trepidationes  quasdam  experiantur ; 
eodem  modo  probabile  videtur  Divina  Providentia  fac- 
tum esse,  ut  monarchia  ista,  priusquam  in  tua  Majestate 
regiaque  tua  sobole  (in  qua  spero  earn  in  perpetuum 
fore  stabilitam)  consisteret  et  confirmata  esset,  has  tarn 
varias  mutationes  et  vicissitudines,  tanquam  praeludia 
stabilitatis  suae,  subiret. 

De  Vitis  cogitantem,  subit  quaedam  admiratio,  tem- 
pora  ista  nostra  hand  nosse  bona  sua ;  cum  tarn  rara  sit 
commemoratio  et  conscriptio  vitarum,  eorum  qui  nos- 
tro  saeculo  claruerunt.  Etsi  enim  reges,  et  qui  absolu- 
tum  principatum  obtineant,  pauci  esse  possint ;  prin- 
cipes  etiam  in  republica  libera  (tot  rebuspublicis  in 
monarchiam  conversis)  baud  multi ;  utcunque  tamen 
non  defuerunt  viri  egregii  (licet  sub  regibus)  qui  me- 
liora  merentur  quam  incertam  et  vagam  memoriae  suae 
famam,  aut  elogia  arida  et  jejuna.  Etenim  hac  ex 
parte  inventum  cujusdam  ex  poetis  recentioribus,  quo 
antiquam  fabulam  locupletavit,  non  inelegans  est.  Fin- 
git  ille  in  extremitate  fili  Parcarum  numisma  quoddam 
seu  monile  pendere,  in  quo  defuncti  nomen  impressum 
sit ;  Tempus  autem  cultrum  Atropi  praestolari,  et  sta- 
tim  abscisso  filo  numismata  eripere,  eaque  asportata 
paulo  post  in  fluvium  Lethes  ex  gremio  suo  projicere  ; 
circa  fluvium  autem  magnam  avium  vim  volitare,  qua? 
numismata  arripiunt,  ac  postquam  in  rostris  ipsarum 
paulisper  eadem  circumtulerint,  paulo  post  per  incu- 
riam  in  fluvium  decidere  permittunt ;  inter  eas  vero 
cygnos  reperiri  nonnullos,  qui  si  numisma  aliquod 
cum  nomine  prehenderint,  illico  ad  templum  quod- 
dam illud  deferre  solebant,  Immortalitati  consecratum.1 

1  The  poet  referred  to  is  Ariosto;  Orlando  Furioso  [at  the  close  of  the  34th 
and  beginning  of  the  35th  books].     For  this  reference  I  am  indebted  to  Mr. 
VOL.  II.  14 


210  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Hujusmodi  itaque  cygni  nostris  temporibus  fere  de- 
fecerunt.  Quamvis  autem  plurimi  hominum,  curis 
et  studiis  suis  nimio  plus  quam  corporibus  mortales, 
nominis  sui  memoriam  veluti  fumum  aut  auram  de- 
spiciant, 

Animi  nil  raagnae  laudis  egentes;1 

quorum  scilicet  philosophia  et  severitas  ab  ea  radice 
pullulat,  Non  prius  laudes  contempsimus,  quam  laudan- 
da  facere  desivimus  ;2  id  tamen  apud  nos  Salomonis 
judicio  non  praejudicabit ;  Memoria  justi  cum  laudibus, 
at  impiorum  nomen  putreseet : 3  Altera  perpetuo  floret, 
alterum  aut  in  oblivionem  protinus  abit,  aut  in  odorem 
tetrum  computrescit.  Ac  propterea  in  eo  ipso  stilo 
vel  loquendi  formula,  quae  recte  admodum  recepta  est 
ut  defunctis  tribuatur  {foelicis  memorice,  pice  memorice, 
bonce  memorice)  agnoscere  videmur  illud  quod  Cice- 
ro (mutuatus  id  ipsum  a  Demosthene)  protulit,  Bo- 
nam  famam  propriam  esse  possessionem  defunctorum.* 

Singer,  Notes  and  Queries,  vol.  v.  p.  232.  He  remarks  that  the  Orlando 
Furioso  was  then  popular  in  the  recent  translation  of  Sir  John  Harrington. 
It,  would  seem  as  if  Bacon  refers  to  the  translation,  which  ascribes  the 
power  of  giving  immortality  to  "  Historians  learned  and  Poets  rare," 
whereas  the  original  speaks  only  of  poets, 
i  Virg.  ^En.  v.  751. 

2  "  Nam  post  quam  desiimus  facere  laudanda,  laudari  quoque  ineptum 
putamus." — PUn.  Ep.  iii.  91. 

3  Prov.  x.  7. 

4  The  passage  of  Cicero  to  which  Bacon  alludes  is,  I  apprehend,  to  be 
found  in  the  ninth  Philippic:  "Vita  enim  mortuorum  in  memoria  vivorum 
est  posita."  I  have  not  met  with  the  corresponding  passage,  if  there  is 
one,  in  Demosthenes,  and  am  inclined  to  believe  that  Bacon  was  thinking 
of  the  following  sentence  in  Wolf's  translation  of  the  Ad  Demonicum  of 
Isocrates:  "Mortem  ....  honeste  oppetitam  natura peculiare  prtestantium 
virorum  munus  esse  voluit."  [I  should  rather  suppose  that  he  alluded  to 
the  opening  of  the  Aoyoc  'E7UTa(j)ior  (1389.  10)  :  eldvla  yap  [rj  noTiie.]  napa 
role  xprjoTolc  avdpdci  rac  fiev  ruv  xpV^aT(j)V  k-T7]G£lq  nal  tuv  Kara  rbv  f3iov 
rjdovuv  anoXavoetr  vnepeDpafxevac,  ttjc.  6'  aperrjc  nal  tC)V  enaivov  izdoav 
tt]v  emfivfLLav  ovoav,  ££  uv  ram*  uv  avrolc  fj,a2iara  yivoiro  Xoycjv,  rovrotg 


LIBER  SECUNDUS.  211 

Quam  quidem  possessionem  non  possum  non  notare 
nostro  aevo  incultam  ut  plurimum  et  neglectam  jacere. 
Quantum  ad  Relationes,  optandum  esset  prorsus  ut 
multo  major  circa  eas  adhiberetur  diligentia.  Quippe 
vix  incidit  aliqua  actio  paulo  illustrior,  cui  non  intersit 
calamus  aliquis  ex  melioribus,  qui  earn  excipere  et  de- 
scribere  possit.  Quoniam  autem  is  perpaucorum  ho- 
minum  esse  debet,  qui  historian!  justam  pro  dignitate 
conscribat  (ut  ex  paucitate  historicorum  vel  mediocri- 
um  satis  liquet),  idcirco  si  actiones  particulares  sub 
tempus  ipsum  quo  geruntur  tolerabili  aliquo  scripto 
memoriae  mandarentur,  sperandum  esset  exorituros 
quandoque,  qui  historiam  justam  ope  et  auxilio  ilia- 
rum  Tn}1  ationivm  conscribere  possent.  Illse  enim  instar 
seminarii  esse  possint,  unde,  cum  usus  foret,  hortus 
amplus  et  magnificus  consereretur. 


CAPUT  VIII.1 


Partitio  Historice  Temporum  in  Historiam  Universa- 
lem,  et  Particularem ;  et  utriusque  commoda,  et  in- 
commoda. 

Historia  Temporum  aut  Universalis  est,  aut  Parti- 
cularism   Haec  alicujus  Regni,  vel  Reipublicce,  vel  Nati- 

dyTjdrjGav  delv  avrovc  7i/j,av,  Iv1  tjv  (tivreg  kuTrjcavTO  evdotjiav  avrrj 
nal  TeTeXevTTjuocnv  avrolg  aizodo^eirj.  There  are  other  points  of 
resemblance  between  the  ninth  Philippic  and  the  Aoyog  'Emraipiog  which 
make  it  probable  that  Cicero  had  it  in  his  eye,  and  the  third  form  which 
these  two  corresponding  passages  assume  in  Bacon  seems  to  be  the  result 
of  an  imperfect  recollection  of  both.  It  represents  the  exact  sentiment  of 
the  Greek  orator  in  the  shape  adopted  by  the  Roman.  —J.  S.] 

1  There  is  nothing  corresponding  to  this  chapter  in  the  Advancement  of 
Learning.  —  J.  S. 


212  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

onis  res  gestas  complectitur ;  ilia  Universi  Orbis.  Ne- 
que  enim  defuerunt,  qui  Historiam  Mundi  etiam  ab 
origine  scripsisse  videri  volunt ;  farraginem  rerum  et 
compendia  narrationum  pro  historia  exhibentes  ;  alii 
sui  temporis  res  per  orbem  terrarum  memorabiles  tan- 
quam  justa  historia  complecti  posse  confisi  sunt;  conatu 
profecto  magnanimo,  atque  fructu  baud  exiguo.  Ne- 
que  enim  res  humanae  ita  imperiis  aut  regionibus  divisae 
sunt,  ut  non  habeant  multa  connexa  ;  quare  juvat  certe 
fata,  alicui  saeculo  aut  aetati  destinata,  veluti  una  tabula 
contenta  et  descripta  intueri.  Fit  etiam,  ut  plurima 
scripta  non  contemnenda  (qualia  sunt  eae  de  quibus 
antea  locuti  sumus  Relationes),  alias  forte  peritura  ne- 
que  prelum  saepius  passura,  aut  saltern  capita  ipsorum, 
in  liujusmodi  Historiam  Generalem  recipiantur,  atque 
hoc  pacto  figantur  et  conserventur.  Veruntamen,  si 
quis  rem  rectius  perpendat,  animadvertet  tarn  severas 
esse  Historic  Justae  leges,  ut  eas  in  tanta  argument! 
vastitate  exercere  vix  liceat ;  adeo  ut  minuatur  potius 
historiae  majestas  molis  granditate,  quam  amplificetur. 
Fiet  enim,  ut  qui  tarn  varia  undequaque  persequitur,  is 
informationis  religione  paulatim  remissa,  et  diligentia 
sua,  quae  ad  tot  res  extenditur,  in  singulis  elangues- 
cente,  auras  populares  et  rumores  captet ;  et  ex  relatio- 
nibus  non  admodum  authenticis,  aut  hujusmodi  aliqua 
levidensi  materia,  historiam  conficiet.  Quinetiam  ne- 
cesse  ei  erit  (ne  opus  in  immensum  excrescat)  plu- 
rima relatu  digna  consulto  praetermittere,  atque  ad 
epitomarum  rationes  saepius  delabi.  Incumbit  etiam 
aliud  periculum  non  parvum,  at  queutilitati  illi  Histo- 
riae Universalis  ex  diametro  oppositum  ;  quemadmo- 
dum  enim  Universalis  Historia  narrationes  aliquas, 
quae  alias  forte  fuissent  periturae,  conservat  ;  ita  con- 


LIBER  SECUNDUS.  213 

tra  saepenumero  narrationes  alias  satis  fructuosas,  quag 
aliter  victurae  fuissent,  propter  grata  mortalibus  rerum 
compendia  perimit. 


CAPUT  IX. 


Partitio  alia  Historice  Temporurn,  in  Annales  et  Acta 

Diurna. 

Etiam  Historia  Temporum  recte  dividitur  in  An- 
nales, et  Diaria ;  quae  divisio,  licet  ex  periodis  tempo- 
rum  nomina  sumat,  tamen  ad  delectum  rerum  etiam 
pertinet.  Recte  enim  Cornelius  Tacitus,  cum  in  men- 
tionem  magnificentiae  quarundam  structurarum  incidit, 
statim  subdit,  ex  dignitate  populi  Romani  repertum  esse 
res  illustres  Annalibus,  talia  Diurnis  urbis  Actis  man- 
dare  ;l  applicando  Annalibus  res  quae  ad  statum  rei- 
publicae  pertinent,  acta  vero  et  accidentia  leviora  Dia- 
riis.  Meo  utique  judicio,  valere  conveniret  disciplinam 
quandam  Haraldicam  in  disponendis  non  minus  libro- 
rum  quam  personarum  dignitatibus.  Sicut  enim  nihil 
rebus  civilibus  magis  detrahit,  quam  ordinum  et  gra- 
duum  confusio  ;  ita  etiam  authoritati  historiae  gravis 
haud  parum  derogat,  si  admisceantur  politicis  res  levi- 
oris  momenti ;  quales  sunt  pompae  et  solennitates  et 
spectacula,  et  hujusmodi.  Atque  sane  optandum  esset 
ut  ilia  ipsa  distinctio  in  consuetudinem  veniret.  No- 
stris  vero  temporibus,  Diaria  in  navigationibus  tantum 
et  expeditionibus  bellicis  in  usu  sunt.  Apud  antiquos 
certe  regum  honori  dabatur,  ut  acta  palatii  sui  in  Dia- 
ria referrentur ;  quod  videmus  factum  fuisse  sub  Aha- 

1  Tac.  Ann.  xiii.  31. 


214  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

suero  Persarum  rege  ;  qui  cum  noctem  ageret  insom- 
nem  Diaria  poposcit,  ubi  conjurationem  Eunuchorum 
recognovit.1  At  in  Alexandri  Magni  Diariis  tarn  pu- 
silla  continebantur,  ut  etiam  si  forte  ad  mensam  dor- 
miret  in  acta  reponeretur.2  Neque  enim  sicut  Annates 
tantum  gravia,  ita  Diaria  tantum  levia  complexa  sunt ; 
sed  omnia  promiscue  et  cursim  Diariis  excipiebantur, 
seu  majoris  seu  minoris  momenti. 


CAPUT  X. 


Partitio  secunda  Historice  Civilis,  in  Meram  et  Mixtam. 

Postrema  vero  partitio  Historiae  Civilis  ea  sit ;  ut 
dividatur  in  Meram,  et  Mixtam.  Mixturae  celebres 
duas  ;  altera  ex  Scientia  Civili,  altera  praecipue  ex  Na- 
turali.  Introductum  est  enim  ab  aliquibus  genus  scri- 
bendi,  ut  quis  narrationes  aliquas,  non  in  serie  historiaB 
continuatas,  sed  ex  delectu  authoris  excerptas  conscri- 
bat ;  deinde  easdem  recolat  et  tanquam  ruminet ;  et 
sumpta  ab  ipsis  occasione,  de  rebus  politicis  disserat.3 
Quod  genus  Historice  Huminatce  nos  sane  magnopere 
probamus,  modo  hujusmodi  scriptor  hoc  agat,  et  hoc  se 
agere  confiteatur.  Historiam  autem  Justam  ex  pro- 
fesso  scribenti  politica  ubique  ingerere,  atque  per  ilia 
filum  historiaB  interrumpere,  intempestivum  quiddam  et 
molestum  est.     Licet  enim  Historia  quaeque  prudentior 

1  Esther,  vi.  1. 

2  Plut.  Symp.  i.  6. 

3  The  most  celebrated  work  of  this  kind  is  one  with  which  Bacon  was 
familiar, — the  Discorsi  of  Macchiavelli.  of  which  the  narrative  part  is  de- 
rived from  Livy.  Ammirati,  who  died  in  1600,  took  Tacitus  as  his  author. 
His  Discorsi  never  attained  the  celebrity  of  those  of  Macchiavelli. 


LIBER   SECUNDUS.  215 

politicis  praeceptis  et  monitis  veluti  impregnata  sit,  ta- 
men  scriptor  ipse  sibi  obstetricari  non  debet. 

Mixta  etiam  est  Historia  Cosmographica,  idque  mul- 
tipliciter.  Habet  enim  ex  Historia  Natural],  regiones 
i])sas,  atque  earum  situs  et  fructus ;  ex  Historia  Civili, 
urbes,  imperia,  mores  ;  ex  Mathematicis,  climata  et 
configurationes  coeli,  quibus  tractus  mundi  subjacent. 
In  quo  genere  Historiae  sive  scientiae,  est  quod  saeculo 
nostro  gratulemur.  Orbis  enim  terrarum  factus  est  hac 
nostra  a3tate  mirum  in  modum  fenestratus  atque  patens. 
Antiqui  certe  Zonas  et  Antipodas  noverant, 

(Nosque  ubi  primus  equis  Oriens  afflavit  anhelis, 
Illic  sera  rubens  accendit  lumina  Vesper),1 

idque  ipsum  magis  per  demonstrationes  quam  per  pere- 
grinationes.  Verum  ut  carina  aliqua  parva  coelum  ip- 
sum aemularetur  ;  atque  universum  globum  terrestrem, 
magis  etiam  obliquo  et  flexuoso  quam  coelestia  solent 
itinere,  circumiverit ;  ea  est  nostri  saeculi  praerogativa  ; 
ita  ut  praesens  aetas  jure  in  symbolo  suo  usurpare  possit 
non  tantum  illud  Plus  ultra?  ubi  antiqui  usurpabant 
Non  ultra ;  atque  insuper  illud  Imitabile  fulmen  ubi 
antiqui  Non  imitabile  fulmen, 

Demens  qui  nimbos  et  non  imitabile  fulmen;3 

verum  et  illud,  quod  omnem  admirationem  superat, 
Imitabile  coelum  ;  propter  navigationes  nostras,  quibus 
circa  universum  terrae  ambitum,  coelestium  corporum 
more,  volvi  et  circumagi  saepius  concessum  fuit. 


1  Virg.  Georg.  i.  250. 

2  "  Plus  ultra,"  which  Bacon  often  quotes,  was  the  motto  adopted  by  the 
emperor  Charles  V. 

3  Virg.  JEn.  vi  590. 


216  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Atque  haec  praeclara  in  re  nautica  atque  orbe  per- 
lustranclo  foelicitas,  de  ulterioribus  etiam  progressibus 
et  augmentis  scientiarum  spem  magnam  facere  possit ; 
praesertim  cum  divino  videatur  consilio  esse  decretum, 
ut  haec  duo  coaeva  sint.  Sic  enim  Daniel  Propheta,  de 
novissimis  temporibus  verba  faciens,  praedicit,  Plurimi 
pertransibunt  et  augebitur  scientia  ; 1  quasi  pertransitus 
sive  perlustratio  mundi,  atque  multiplex  augmentum 
scientiarum,  eidem  sacculo  destinarentur ;  sicut  magna 
ex  parte  jam  completum  videmus  ;  quandoquidem  tem- 
pora  nostra,  duabus  illis  prioribus  doctrinarum  periodis 
aut  revolutionibus  (alteri  apud  Graecos,  alteri  apud 
Romanos)  eruditione  non  multum  cedant,  eas  vero  in 
aliquibus  longe  superent. 


CAPUT  XL 


Partitio  Historice  Ecclesiastiece,  in  Ecclesiasticam  spe- 
cialem,  Historiam  ad  Prophetias,  et  Historiam  Ne- 
meseos. 

Historia  Ecclesiastica  in  genere  easdem  fere  cum 
Historia  Civili  partitiones  subit.  Sunt  enim  Chronica 
Ecclesiastica,  sunt  Vitae  Patrum,  sunt  Relationes  de 
Synodis  et  reliquis  ad  Ecclesiam  spectantibus.  Proprio 
vero  nomine,  recte  dividitur  in  Historiam  Ecclesiasticam 
(generis  nomine  servato)  et  Historiam  ad  Prophetias, 
et  Historiam  Nemescos  sive  Providential.  Prima  Ec- 
clesiae  Militantis  tempora  et  statum  diversum  memorat ; 
sive  ilia  fluctuet,  ut  Area  in  Diluvio ;  sive  itineretur, 
ut  Area  in  Eremo ;  sive  consistat,  ut  Area  in  Templo ; 

1  Daniel,  xii.  4. 


LIBER  SECUNDUS.  217 

hoc  est,  Statum  Ecclesiae  in  Persecutione,  in  Motu,  et 
in  Pace.  In  hac  parte  defectum  aliquem  non  invenio ; 
quin  supersunt  in  ilia  complura  potius  quam  desunt. 
Illud  sane  optarem,  ut  massae  tarn  praegrandi  virtus 
quoque  et  sinceritas  narrationum  responderent. 

Secunda  pars,  quae  est  Historia  ad  Prophetias,  ex 
duobus  relativis  constat,  Prophetia  ipsa  et  ejus  Adim- 
pletione.  Quapropter  tale  esse  debet  hujus  operis  in- 
stitutum,  ut  cum  singulis  ex  Scripturis  prophetiis,  even- 
tuum  Veritas  conjungatur ;  idque  per  omnes  mundi 
aetates  ;  turn  ad  confirmationem  fidei,  turn  ad  instituen- 
dam  disciplinam  quandam  et  peritiam  in  interpretatione 
prophetiarum  quae  adhuc  restant  complendae.  Attamen 
in  hac  re  admittenda  est  ilia  latitudo,  quae  divinis  vati- 
ciniis  propria  est  et  familiaris ;  ut  adimpletiones  eorum 
fiant  et  continenter  et  punctualiter.  Referunt  enim 
Authoris  sui  naturam,  Cui  unus  dies  tanquam  mille 
anni,  et  mille  anni  tanquam  unus  dies;1  atque  licet 
plenitudo  et  fastigium  complementi  eorum  plerumque 
alicui  certae  aetati  vel  etiam  certo  momento  destinetur, 
attamen  habent  interim  gradus  nonnullos  et  scalas  com- 
plementi per  diversas  mundi  aetates.  Hoc  opus  deside- 
rari  statuo  ;  verum  tale  est  ut  magna  cum  sapientia, 
sobrietate,  et  reverentia  tractandum  sit,  aut  omnino 
dimittendum. 

Tertia  pars,  quae  Historia  Nemeseos  est,  sane  in  cala- 
mos  nonnullorum  piorum  virorum  incidit,  sed  non  sine 
partium  studio ;  occupata  est  autem  in  observanda  divi- 
na  ilia  convenientia,  quae  nonnunquam  intercedit  inter 
Dei  voluntatem  revelatam  et  secretam.  Quamvis  enim 
tarn  obscura  sint  consilia  et  judicia  Dei,  ut  homini  ani- 
mali  sint  penitus  inscrutabilia ;  quinetiam  saepius  eorum 

1  Psalm  xc.  4.  [and  2  Pet.  iii.  8.] 


218  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

oculis  qui  prospiciunt  e  tabernaculo  se  subducant;  divi- 
nae  tatnen  sapientiae  visum  aliquando  per  vices,  ad  suo- 
rum  confirmationem  et  confusionem  eorum  qui  tan- 
quam  sine  Deo  sunt  in  mundo,  ea,  quasi  majoribus 
characteribus  descripta,  sic  proponere  conspicienda,  ut 
(sicuti  loquitur  Propheta)  quivis  etiam  in  cursu  ea  per- 
legere  possit;1  hoc  est,  ut  homines  mere  sensuales  et 
voluptarii,  qui  judicia  ilia  divina  praetervehi  festinant 
neque  cogitationes  suas  in  ea  unquam  defigunt,  tamen 
quamvis  propere  currant  et  aliud  agant,  ipsa  agnoscere 
cogantur.  Talia  sunt  vindictae  serae  et  inopinae  ;  salu- 
tes subito  affulgentes  et  insperatae ;  consilia  divina  per 
ambages  rerum  tortuosas  et  stupendas  spiras  tandem  se 
manifesto  expedientia ;  et  similia ;  quas  valent  non  so- 
lum ad  consolandos  animos  fidelium,  sed  ad  percellen- 
das  et  convincendas  conscientias  improborum. 


CAPUT  XII. 


De  Appendicibus  Historice  ;  quce  circa  Verba  Hominum 
{quemadmodwm  Historia  ipsa  circa  Facta)  versan- 
tur :  Partitio  earum,  in  Orationes,  Epistolas,  et 
Apophthegmata. 

At  non  Factorum  solummodo  humani   generis,  ve- 
rum   etiam  Dictorum,  memoria  servari  debet.     Neque 

1  Habakkuk,  ii.  2.  Bacon  seems  to  have  misunderstood  the  meaning  of 
the  passage,  the  English  translation  of  which  is  quite  in  accordance  both 
with  the  Vulgate  and  with  the  Septuagint  version.  The  meaning  may  be 
thus  paraphrased:  "Write  so  as  that  the  message  may  be  quickly  read,  in 
order  that  the  reader  may  run  at  once  and  without  loss  of  time."  The 
idea  of  quick  reading  seems  to  have  suggested  that  of  a  hasty  and  careless 
reader. 

In  my  copy  of  Acosta's  sermons  for  Advent,  which  has  Bacon's  auto- 


LIBER  SECUNDUS.  219 

tamen  dubium  quin  Dicta  ilia  quandoque  historiae  ipsi 
inserantur,  quatenus  ad  res  gestas  perspicue  et  graviter 
narrandas  faciant  et  deserviant.  Sed  Dicta  sive  Verba 
Humana  proprie  custodiunt  libri  Orationum,  Epistola- 
rum,  et  Apophthegmatum.  Atque  Orationes  sane  vi- 
rorum  prudentium,  de  negotiis  et  causis  gravibus  et 
arduis  habitae,  turn  ad  rerum  ipsarum  notitiam  turn  ad 
eloquentiam  multum  valent.  Sed  majora  adhuc  prae- 
stantur  auxilia  ad  instruendam  prudentiam  civilem  ab 
Epistolis,  quae  a  viris  magnis  de  negotiis  seriis  missae 
sunt.  Etenim  ex  Verbis  Hominum  nil  sanius  aut 
praestantius,  quam  hujusmodi  Epistolae.  Habent  enim 
plus  nativi  sensus  quam  orationes,  plus  etiam  maturi- 
tatis  quam  colloquia  subita.  Eaedem  quando  continu- 
antur  secundum  seriem  temporum  (ut  fit  in  illis  quae  a 
legatis,  praefectis  provinciarum,  et  aliis  imperii  ministris, 
ad  reges  vel  senatus  vel  alios  superiores  suos  mittuntur, 
aut  vicissim  ab  imperantibus  ad  ministros),  sunt  certe 
ad  Historiam  prae  omnibus  pretiosissima  supellex.  Ne- 
que  Apophthegmata  ipsa  ad  delectationem  et  orn^tum 
tantum  prosunt,  sed  ad  res  gerendas  etiam  et  nsus  civi- 
les.  Sunt  enim  (ut  aiebat  ille)  veluti  secures  aut  mw- 
crones  verhorum^  qui  rerum  et  negotiorum  nodos  acu- 
mine  quodam  secant  et  penetrant.  Occasiones  autem 
redeunt  in  orbem,  et  quod  olim  erat  commodum  rursus 
adhiberi  et  prodesse  potest ;  sive  quis  ea  tan  quam  sua 
proferat,  sive  tanquam  vetera.    Neque  certe  de  utilitate 


graph  on  the  fly-leaf,  and  for  which  I  am  indebted  to  the  kindness  of  the 
Rev.  P.  La  Trobe,  the  following  words  are  underlined:  "Sed  explanari 
in  tabulis  visio  prophetica  jubetur,  ut  possit  celeriter  a  legente  percipi."  — 
Acostce  Condones  de  Adventu,  (Col.  Agrip.  1609)  p.  178.  Bacon  perhaps 
connected  celeriter  with  legente  instead  of  with  percipi,  and  was  thus  led 
to  suppose  that  the  passage  was  to  be  understood  in  the  way  in  which  he 
has  taken  it. 


220  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ejus  rei  ad  civilia  dubitari  potest,  quam  Caesar  dictator 
opera  sua  honestavit ;  cujus  liber  utinam  extaret,  cum 
ea  qua3  usquam  habentur  in  hoc  genere  nobis  parum 
cum  delectu  cono-esta  videantur. 

Atque  haec  dicta  sint  de  Historia ;  ea  scilicet  parte 
doctrinae  quae  respondet  uni  ex  Cellis  sive  Domiciliis 
Intellectus,  quae  est  Memoria. 


CAPUT   XIII. 


De  secundo  Membro  principali  Doctrince,  nempe  Poesi. 
Partitio  Poeseos  in  Narrativam,  Dramaticam,  et 
Parabolicam.  Exempla  Parabolicce  tria  propo- 
nuntur. 

Jam  ad  Poesim  veniamus.  Poesis  est  genus  doc- 
trinae, verbis  plerunque  astrictum,  rebus  solutum  et 
licentiosum  ;  itaque,  ut  initio  diximus,  ad  Phantasiam 
refertur,  qua3  iniqua  et  illicita  prorsus  rerum  conjugia 
et  divortia  comminisci  et  machinari  solet.  Poesis 
autem  (ut  supra  innuimus)  duplici  accipitur  sensu, 
quatenus  ad  Verba,  vel  quatenus  ad  Res  respiciat. 
Priore  sensu,  Sermonis  quidam  Character  est:  Car- 
men enim  stili  genus,  et  elocutionis  formula  quaedam, 
nee  ad  res  pertinet;  nam  et  vera  narratio  carmine, 
et  ficta  oratione  soluta  conscribi  potest.  Posteriore 
vero  sensu,  constituimus  earn  ab  initio  Doctrinae 
Membrum  Principale,  eamque  juxta  Historiam  collo- 
cavimus,  cum  nihil  aliud  sit  quam  Historiae  Imitatio 
ad  Placitum.  Nos  igitur  in  partitionibus  nostris  veras 
doctrinarum  venas  indagantes  et  persequentes,  neque 
consuetudini    et   divisionibus   receptis   (in    multis)  ce- 


LIBER  SECUNDUS.  221 

dentes,  Satiras  et  Elegias  et  Epigrammata  et  Odas 
et  hujusmodi  ab  instituto  sermone  removemus,  atque 
ad  philosophiam  et  artes  orationis  rejicimus.  Sub 
nomine  autem  Poeseos  de  Historia  ad  Placitum  con- 
ficta  tantummodo  tractamus. 

Partitio  Poeseos  verissima  atque  maxime  ex  pro- 
prietate,  praeter  illas  divisiones  quae  sunt  ei  cum  Hi- 
storia communes  (sunt  enim  ficta  Chronica,  Vitae  fictae, 
fictae  etiam  Relationes),  ea  est,  ut  sit  aut  Narrativa, 
aut  Dramatiea,  aut  Parabolica.  Narrativa  prorsus 
historiam  imitatur,  ut  fere  fallat,  nisi  quod  res  ex- 
tollat  saepius  supra  fidem.  Dramatica  est  veluti  hi- 
storia spectabilis ;  nam  constituit  imaginem  rerum 
tanquam  praesentium,  historia  autem  tanquam  prae- 
teritarum.  Parabolica  vero  est  historia  cum  typo, 
quae  intellectualia  deducit  ad  sensum. 

Atque  de  Poesi  Narrativa,  sive  earn  Heroicam  ap- 
pellare  placet,  (modo  hoc  intelligas  de  Materia,  non 
de  Versu,)  ea  a  fun  dam  en  to  prorsus  nobili  excitata 
videtur,  quod  ad  dignitatem  humanae  naturae  inprimis 
spectat.  Cum  enim  mundus  sensibilis  sit  anima  ra- 
tionali  dignitate  inferior,  videtur  Poesis  hsec  humanae 
naturae  largiri,  quae  historia  denegat ;  atque  animo 
umbris  rerum  utcunque  satisfacere,  cum  solida  haberi 
non  possint.1  Si  quis  enim  rem  acutius  introspiciat, 
firmum  ex  Poesi  sumitur  argumentum,  magnitudinem 
rerum  magis  illustrem,  ordinem  magis  perfectum,  et 
varietatem  magis  pulchram,  animse  humanae  compla- 
cere,  quam  in  natura  ipsa,  post  lapsum,  reperire  ullo 
modo  possit.  Quapropter,  cum  res  gestae  et  eventus 
qui  verae  historiae  subjiciuntur  non  sint  ejus  amplitudi- 

"  I  am  sick  of  all 
That  dust  has  shown  me;  let  me  dwell  in  shadows."  —  Byron. 


222  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

nis  in  qua  anima  humana  sibi  satisfaciat,  praesto  est 
Poesis,  quae  facta  magis  heroica  confingat ;  cum  hi- 
storia  vera  successus  rerum  minime  pro  meritis  virtu- 
tum  et  scelerum  narret,  corrigit  earn  Poesis,  et  exitus 
et  fortunas  secundum  merita  et  ex  lege  Nemeseos 
exhibet ;  cum  historia  vera,  obvia  rerum  satietate  et 
similitudine,  animae  humanae  fastidio  sit,  reficit  earn 
Poesis,  inexpectata  et  varia  et  vicissitudinum  plena 
canens.  Adeo  ut  Poesis  ista  non  solum  ad  delecta- 
tionem,  sed  etiam  ad  animi  magnitudinem  et  ad 
mores  conferat.  Quare  et  merito  etiam  divinitatis 
cujuspiam  particeps  videri  possit;  quia  animum  eri- 
git  et  in  sublime  rapit,  rerum  simulacra  ad  animi 
desideria  accommodando,  non  animum  rebus  (quod 
ratio  facit  et  historia)  submittendo.  Atque  his  qui- 
dem  illecebris  et  congruitate  qua  animum  humanum 
demulcet,  addito  etiam  consortio  musices  unde  sua- 
vius  insinuari  possit,  aditum  sibi  patefecit,  ut  honori 
fuerit  etiam  saeculis  plane  rudibus  et  apud  nationes 
barbaras,  cum  aliae  doctrinae  prorsus  exclusae  essent. 

Dramatica  autem  Poesis,  quae  theatrum  habet  pro 
mundo,  usu  eximia  est,  si  sana  foret.  Non  parva 
enim  esse  posset  theatri  et  disciplina  et  corruptela. 
Atque  corruptelarum  in  hoc  genere  abunde  est ; 
disciplina  plane  nostris  temporibus  est  neglecta.  At- 
tamen  licet  in  rebuspublicis  modernis  habeatur  pro 
re  ludicra  actio  theatralis,  nisi  forte  nimium  trahat  e 
satira  et  mordeat ;  tamen  apud  antiquos  curae  fuit, 
ut  animos  hominum  ad  virtutem  institueret.  Quin- 
etiam  viris  prudentibus,  et  magnis  philosophis,  veluti 
animorum  plectrum  quoddam  censebatur.  Atque 
sane  verissimum  est,  et  tanquam  secretum  quoddam 
naturae,  hominum  animos  cum  congregati  sint,  magis 


LIBER  SECUNDUS.  223 

quam  cum  soli  sint,  affectibus  et  impressionibus 
patere.1 

1  Tliere  is  nothing  in  the  Advancement  of  Learning  corresponding  to  this 
paragraph. 

It  is  a  curious  fact  that  these  remarks  on  the  character  of  the  modern 
drama  were  probably  written,  and  were  certainly  first  published,  in  the 
same  year  which  saw  the  first  collection  of  Shakespeare's  plays;  of  which, 
though  they  had  been  filling  the  theatre  for  the  last  thirty  years,  I  very 
much  doubt  whether  Bacon  had  ever  heard.  How  little  notice  they  at- 
tracted in  those  days  as  works  of  literary  pretension,  may  be  inferred  from 
the  extreme  difficulty  which  modern  editors  have  found  in  ascertaining  the 
dates,  or  even  the  order,  of  their  production.  Though  numbers  of  contem- 
porary news-letters,  filled  with  literary  and  fashionable  intelligence,  have 
been  preserved,  it  is  only  in  the  Stationer's  register  and  the  accounts  kept 
by  the  Master  of  the  Revels  that  we  find  any  notices  of  the  publication  or 
acting  of  Shakespeare's  plays.  In  the  long  series  of  letters  from  John 
Chamberlain  to  Dudley  Carleton,  scattered  over  the  whole  period  from  1598 
to  1623,  —  letters  full  of  the  news  of  the  month;  news  of  the  court,  the  city, 
the  pulpit,  and  the  bookseller's  shop;  in  which  court-masques  are  described 
in  minute  detail,  author,  actors,  plot,  performance,  reception  and  all; — we 
look  in  vain  for  the  name  of  Shakespeare  or  of  any  one  of  his  plays.  And 
yet  during  that  period  Hamlet,  Twelfth  Nfght,  Othello,  Measure  for  Meas- 
ure, the  Merchant  of  Venice,  Macbeth,  Lear,  the  Tempest,  the  Winter's 
Tale,  Coriolanus,  and  several  more,  must  have  appeared  as  novelties.  And 
indeed  that  very  letter  without  which  we  should  hardly  know  that  Shake- 
speare was  personally  known  to  any  one  in  the  great  world  as  a  distin- 
guished dramatic  writer,  —  I  mean  Lord  Southampton's  letter  in  further- 
ance of  a  petition  from  him  and  Burbage  to  the  Lord  Chancellor  Ellesmere 
—  proves  at  the  same  time,  if  it  be  not  a  forgery,  as  it  is  now  said  to  be, 
how  little  was  known  about  him  by  people  of  that  quality.  "  This  other  " 
(he  writes,  after  describing  him  as  his  especial  friend  and  the  writer  of  some 

of  our  best  English  plays,)  hath  to  name  William  Shakespeare 

Both  are  right  famous  in  their  qualities,  though  it  longeth  not  of  your  lord- 
ship's gravity  and  wisdom  to  resort  unto  the  places  where  they  were  wont 
to  delight  the  public  ear."  This  was  in  1608;  and  yet  only  six  years  be- 
fore, when  Ellesmere  received  Elizabeth  at  Hare  wood,  Othello  had  been 
acted  there  for  her  entertainment.  Even  now  a  writer  otherwise  unknown 
hardly  becomes  known  as  the  author  of  a  successful  play.  "At  present," 
said  Mr.  Rogers,  "new  plays  seem  hardly  to  be  regarded  as  literature; 
people  may  go  to  see  them  acted,  but  no  one  thinks  of  reading  them.  Dur- 
ing the  run  of  Paul  Pry,  I  happened  to  be  at  a  dinner-party,  where  every- 
body was  talking  about  it,  —  that  is,  about  Liston's  performance  of  the 
hero.  I  asked  first  one  person,  then  another,  and  then  another,  who  was 
the  author  of  it?  Not  a  man  or  woman  in  the  company  knew  that  it  was 
written  by  Poole!  "  —  Recollections  of  the  Table-talk  of  Samuel  Rogers,  p. 
253.  —  /.  S. 


224  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

At  Poesis  Pardbolica  inter  reliquas  eminet,  et  tan- 
quam  res  sacra  videtur  et  augusta ;  cum  praBsertim  reli- 
gio  ipsa  ejus  opera  plerumque  utatur,  et  per  earn  com- 
mercia  divinorum  cum  humanis  exerceat.  Attamen  et 
haec  quoque  ingeniorum  circa  allegorias  levitate  et  in- 
dulgentia  contaminata  invenitur.  Est  autem  usus  am- 
bigui,  atque  ad  contraria  adhibetur.  Facit  enim  ad 
involucrum ;  facit  etiam  ad  illustrationem.  In  hoc  do- 
cendi  quaedam  ratio  ;  in  illo  occultandi  artificium  quaeri 
videtur.  Haec  autem  docendi  ratio,  quae  facit  ad  il- 
lustrationem,  antiquis  saeculis  plurimum  adhibebatur. 
Cum  enim  rationis  humanae  inventa  et  conclusiones 
(etiam  eae  quae  nunc  tritae  et  vulgatae  sunt)  tunc  tem- 
poris  novae  et  insuetae  essent,  vix  illam  subtilitatem 
capiebant  ingenia  humana,  nisi  propius  eae  ad  sensum 
per  hujusmodi  simulachra  et  exempla  deducerentur. 
Quare  omnia  apud  illos  fabularum  omnigenarum  et 
parabolarum  et  aenigmatum  et  similitudinum  plena  fue- 
runt.  Hinc  tesserae  Pythagorae,  aenigmata  Sphingis, 
-S]sopi  fabulae,  et  similia.  Quinetiam  apophthegmata 
veterum  Sapientum  fere  per  similitudines  rem  demon- 
strabant.  Hinc  Menenius  Agrippa  apud  Romanos 
(gentem  eo  saeculo  minime  literatam)  seditionem  fa- 
bula  repressit.  Denique  ut  hieroglyphica  literis,  ita 
parabolae  argumentis  erant  antiquiores.  Atque  hodie 
etiam,  et  semper,  eximius  est  et  fuit  parabolarum  vi- 
gor ;  cum  nee  argumenta  tarn  perspicua  nee  vera  ex- 
empla tarn  apta  esse  possint. 

Alter  est  usus  Poeseos  Parabolicas,  priori  quasi  con- 
trarius,  qui  facit  (ut  diximus)  ad  involucrum;  earum 
nempe  rerum,  quarum  dignitas  tanquam  velo  quodam 
discreta  esse  mereatur  ;  hoc  est,  cum  occulta  et  my- 
steria   Religionis,  Politicae,   et  Philosophiae,  fabulis   et 


I 


LIBER   SECUNDUS.  225 

parabolis  vestiuntur.  Utrum  vero  fabulis  veteribus 
poetarum  subsit  aliquis  sensus  mysticus,  dubitationem 
nonnullam  habet.  Atque  ipsi  certe  fatemur  nos  in  earn 
sententiani  propendere,  ut  non  paucis  antiquorum  poe- 
tarum  fabnlis  mysterium  infusum  fuisse  putemus.1  Ne- 
que  nos  movet,  quod  ista  pueris  fere  et  grammaticis 
relinquantur,  et  vilescantj  ut  de  illis  contemptim  sen- 
tentiani feramus ;  quin  contra  cum  plane  constet  scripta 
ilia,  qua)  fabulas  istas  recitant,  ex  scriptis  hominum  post 
Literas  Sacras  esse  antiquissima,  et  longe  his  antiquio- 
res  fabulas  ipsas,  (etenim  tanquam  prius  creditae  et 
receptee,  non  tanquam  excogitatae  ab  illis  scriptoribus, 
referuntur) ;  videntur  esse  in  star  tenuis  cujusdam  aurae, 
quae  ex  traditionibus  nationum  magis  antiquarum  in 
Graecorum  fistulas  inciderunt.  Cum  vero  quae  circa 
harum  parabolarum  interpretationem  adhuc  tentata 
sint,  per  homines  scilicet  imperitos  nee  ultra  locos  com- 
munes doctos,  nobis  nullo  modo  satisfaciant ;  Philoso- 
phiam  secundum  Parabolas  Antiquas  inter  Desiderata 
referre  visum  est.  Ejus  autem  operis  exemplum  unum 
aut  alterum  subjungemus.  Non  quod  res  sit  fortasse 
tanti,  sed  ut  institutum  nostrum  servemus.  Id  hu- 
jusmodi  est,  ut  de  operibus  illis  quae  inter  Desiderata 
ponimus  (si  quid  sit  paulo  obscurius)  perpetuo  aut  prae- 
cepta  ad  opus  illud  instruendum,  aut  exempla  propo- 
namus ;  ne  quis  forte  existimet  levem  aliquam  tantum 
notionem  de  illis  mentem  nostram  perstrinxisse,  nosque 

1  The  hesitating  manner  in  which  Bacon  here  expresses  himself  shows 
that  he  felt,  what  every  one  in  modern  times  who  has  considered  the  sub- 
ject must  I  think  feel,  how  difficult  it  is  to  enter  into  the  spirit  of  the  an- 
cient mythus.  Its  essence  seems  to  consist  in  a  half-conscious  blending  of 
an  idea  with  something  that  was  accepted  as  a  fact.  See  particularly  on 
this  point  Muller's  Introduction  to  Mythology.  The  mythus  degenerates 
into  allegory  when  the  idea  and  the  fact  are  conceived  of  as  antitheti- 
cal. 

vol.  ii.  15 


226  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

region es  sicut  augures  animo  tantum  metiri,  neque  eas 
ingrediendi  vias  nosse.  AHam  aliquam  partem  in 
Poesi  desiderari  non  invenimus ;  quin  potius  cum  plan- 
ta  sit  Poesis,  quae  veluti  a  terra  luxuriante  absque  cer- 
to  semine  germinaverit,  supra  cajteras  doctrinas  excre- 
vit  et  diffusa  est.  Verum  jam  Exempla  proponemus, 
tria  tantum  numero  ;  unum  e  Naturalibus,  e  Politicis 
unum,  atque  unum  denique  e  Moralibus. 

Exemplum  primum  Philosophice  secundum  Parabolas 
antiquas,  in  Naturalibus.  De  Universo,  secundum 
fabulam  Panis. 

Antiqui  generationem  Panis  in  dubio  relinquunt. 
Alii  enim  eum  a  Mercurio  genitum,  alii  longe  alium 
generationis  modum  ei  tribuunt.  Aiunt  enim  procos 
universos  eum  Penelope  rem  habuisse,  ex  quo  promi- 
scuo  concubitu  Pana  communem  filium  ortum  esse. 
Neque  praetermittenda  est  tertia  ilia  generationis  ex- 
plicatio.  Quidam  enim  prodiderunt  eum  Jovis  et  Hy- 
breos  (id  est,  Contumelise)  filium  fuisse.  Utcunque 
orto,  Parcaa  illi  sorores  fuisse  perhibentur,  quae  in  specu 
subterraneo  habitabant ;  Pan  autem  morabatur  sub  dio. 
Effigies  Panis  talis  ab  antiquitate  describitur  ;  cornu- 
tus,  cornibus  in  acutum  surgentibus,  et  usque  ad  coelum 
fastigiatis  ;  corpore  toto  hispidus  et  villosus  ;  barba  in 
primis  promissa  ;  figura  biformis,  humana  quoad  supe- 
riora,  sed  semifera  et  in  capraa  pedes  desinente.  Gesta- 
bat  autem  insignia  potestatis,  sinistra  fistulam  ex  septem 
calamis  compactam,  dextra  pedum  sive  baculum  supe- 
rius  curvum  et  inflexum.  Induebatur  chlamyde  ex 
pelle  pardalis.  Potestates  ei  et  munera  hujusmodi  at- 
tribuuntur,   ut   sit  Deus  venatorum,  etiam  pastorum, 


LIBER  SECUNDUS.  227 

et  in  universum  ruricolarum  ;  praeses  item  montium. 
Erat  etiam,  proximus  a  Mercurio,  nuncius  Deorum. 
Habebatur  etiam  dux  et  imperator  Nympharum,  quae 
circa  eum  perpetuo  choreas  ducere  et  tripudiare  sole- 
bant  :  comitabantur  et  Satyri,  et  his  seniores  Sileni. 
Habebat  insuper  potestatem  terrores  immittendi,  prae- 
sertim  inanes  et  superstitiosos,  qui  et  Panici  vocati 
sunt.  Res  gestae  autem  ejus  non  multae  memorantur. 
Illud  praecipuum,  quod  Cupidinem  provocavit  ad  luc- 
tam,  a  quo  etiam  in  certamine  victus  est.  Etiam 
Typhonem  gigantem  retibus  implicavit  et  cohibuit. 
Atque  narrant  insuper,  cum  Ceres  moesta  et  ob  raptam 
Proserpinam  indignata  se  abscondisset,  atque  Dii  omnes 
ad  earn  investigandam  magnopere  incubuissent  et  se 
per  varias  vias  dispertiti  essent,  Pani  solummodo  ex 
felicitate  quadam  contigisse  ut  inter  venandum  earn  in- 
veniret  et  indicaret.  Ausus  est  quoque  cum  Apolline 
de  victoria  musices  decertare,  atque  etiam  Mida  judice 
praelatus  est ;  ob  quod  judicium  Midas  asininas  aures 
tulit,  sed  clam  et  secreto.  Amores  Panis  nulli  refe- 
runtur,  aut  saltern  admodum  rari  ;  quod  mirum,  inter 
turbam  Deorum  prorsus  tarn  profuse  amatoriam,  videri 
possit.  Illud  solummodo  ei  datur,  quod  Echo  adama- 
ret,  quae  etiam  uxor  ejus  est  habita  ;  atque  unam  prae- 
terea  nympham,  Syringam  nomine  ;  in  quam,  propter 
iram  et  vindictam  Cupidinis  (quern  ad  luctam  provo- 
care  non  reveritus  esSet)  incensus  est.  Etiam  Lunam 
quondam  in  altas  silvas  sevocasse  dicitur.  Neque  etiam 
prolem  ullam  suscepit  (quod  similiter  mirum  est,  cum 
Dii,  praesertim  masculi,  prolifici  admodum  essent),  nisi 
quod  ei  attribuatur  tanquam  filia,  muliercula  quaedam 
ancilla,  Iambe  nomine ;  quae  ridiculis  narratiunculis 
oblectare  hospites   solebat,  ejusque  proles  ex  conjuge 


228  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Echo  esse  a  nonnullis   existimabatur.       Parabola  talis 
esse  videtur. 

Pan  (ut  et  nomen  ipsum  etiam  sonat)  Universum, 
sive  Universitatem  Rerum,  repraesentat  et  proponit. 
De  hujus  origine  duplex  omnino  sententia  est,  atque 
adeo  esse  potest.  Aut  enim  a  Mercurio  est,  verbo  scili- 
cet divino  (quod  et  Sacra)  Literae  extra  controversiam 
ponunt,  et  philosophi  ipsi  qui  magis  divini  habiti  sunt 
viderunt),  aut  ex  confusis  rerum  seminibus.  Etenim 
quidam  e  philosophis  semina  rerum  etiam  substantia 
infinita  statuerunt ;  unde  opinio  de  homoiomeris  fluxit, 
quam  Anaxagoras  aut  invenit  aut  celebravit.  Nonnulli 
vero  magis  acute  et  sobrie  censebant  ad  varietatem  re- 
rum  expediendam  sufficere,  si  semina  substantia  eadem, 
figuris  varia  sed  certis  et  definitis,  essent ;  et  reliqua  in 
positura  et  complexu  seminum  ad  invicem  ponebant ; l 
ex  quo  fonte  opinio  de  Atomis  emanavit,  ad  quam  De- 
mocritus  se  applicavit,  cum  Leucippus  ejus  author  fuis- 
set.  At  alii,  licet  unum  rerum  principium  assererent 
(aquam  Thales,  aerem  Anaximenes,  ignem  Heracli- 
tus),  tamen  illud  ipsum  principium  actu  unicum,  po- 
tentia2  varium  et  dispensabile  posuerunt,  ut  in  quo 
rerum  omnium  semina  laterent.  Qui  vero  Materiam 
omnino  spoliatam,  et  informem,  et  ad  Formas  indiffe- 
rentem  introduxerunt,  (ut  Plato  et  Aristoteles)  multo 
etiam  propius  et  propensius  ad  parabolas  figuram  acces- 
serunt.     Posuerunt  enim  Materiam  tanquam  publicam 

1  To  this  opinion  Bacon  himself  doubtless  inclined,  but  he  was  not  I 
think  a  believer  in  any  atomic  theory ;  that  is  to  say,  he  seems  to  have 
rejected  the  idea  of  a  vacuum.  Of  Democritus  however,  so  far  as  relates 
to  his  physical  theories,  he  always  speaks  with  respect.  Leibnitz  has  re- 
marked that  the  view  which  Bacon  here  mentions,  is  common  to  all  the 
scientific  reformers  of  the  early  part  of  the  seventeenth  century. 

2  The  antithesis  of  the  actual  and  the  potential  is  a  fundamental  doctrine 
in  the  peripatetic  philosophy. 


LIBER  SECUNDUS.  229 

meretricem,  Formas  vero  tanquam  procos  ; 1  adeo  ut 
omnes  de  rerum  principiis  opiniones  hue  redeant  et  ad 
illam  distributionem  reducantur,  ut  mundus  sit  vel  a 
Mercurio,  vel  a  Penelope  et  procis  omnibus.  Tertia 
autem  Generatio  Panis  ejusmodi  est,  ut  videantur 
Graeci  aliquid  de  Hebraeis  mysteriis  vel  per  iEgyptios 
internuncios,  vel  utcunque,  inaudivisse.  Pertinet  enim 
ad  statum  mundi  non  in  meris  natalibus  suis,  sed  post 
lapsum  Adami,  morti  et  corruptioni  expositum  et  ob- 
noxium  factum.  Ille  enim  status  Dei  et  Peccati  (sive 
Contumeliae)  proles  fuit,  ac  manet.  Fuit  enim  pecca- 
tum  Adami  ex  genere  Contumeliae,  cum  Deo  similis 
fieri  vellet.  Itaque  triplex  ista  narratio  de  Generatione 
Panis  etiam  vera  videri  possit,  si  rite  et  rebus  et  tempo- 
ribus  distinguatur.  Nam  iste  P#n  (qualem  eum  nunc 
intuemur  et  complectimur)  ex  Verbo  Divino,  mediante 
confusa  Materia  (quae  tamen  ipsa  Dei  opus  erat), 
et  subintrante  Prcevaricatione  et  per  earn  corruptione, 
ortum  habet. 

Naturae  rerum  Fata  rerum  sorores  vere  perhibentur 
et  ponuntur.  Fata  enim  vocantur,  ortus  rerum,  et  du- 
rationes,  et  interitus  ;  atque  depressiones  etiam,  et  emi- 
nentiae,  et  labores,  et  felicitates,  denique  conditiones 
quaecunque  individui ;  quae  tamen  nisi  in  individuo 
nobili  (utpote  homine,  aut  urbe,  aut  gente)  fere  non 
agnoscuntur.  Atqui  ad  istas  conditiones  tarn  varias 
deducit  individua  ilia  singula  Pan,  rerum  scilicet  na- 
tura  ;  ut  tanquam  eadem  sit  res  (quatenus  ad  indi- 
vidua) catena  Naturae,  et  filum  Parcarum.  Ad  haec 
insuper  finxerunt  antiqui  Panem  semper  sub  dio  mo- 
rari,  sed  Parcas  sub  specu  ingenti  subterraneo  habitare, 
atque  inde  maxima  pernicitate  ad  homines  subito  ad- 

1  See  Arist.  Physics,  i.  c.  9. 


230  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

volare  ;  quia  Natura  atque  Universi  facies  spectabilis 
est  et  aperta,  at  Fata  individuorum  occulta  et  rapida. 
Quod  si  Fatum  accipiatur  largius,  ut  omnem  prorsus 
eventum,  non  illustriores  tantum  denotet,  tamen  utique 
et  eo  sensu  optime  convenit  cum  universitate  rerum  ; 
cum  ex  ordine  naturae  nil  tarn  exiguum  sit  quod  sine 
causa  fiat,  et  rursus  nil  tarn  magnum  ut  non  aliunde 
pendeat ;  adeo  ut  fabrica  ipsa  naturae  suo  sinu  et  gre- 
mio  omnem  eventum  et  minimum  et  maximum  com- 
plectatur,  et  sup  tempore  certa  lege  prodat.  Itaque  nil 
mirum,  si  Parcae  ut  Panis  sorores  introductae  sint,  et 
certe  legitimae.  Nam  Fortuna  vulgi  filia  est,  et  levi- 
oribus  tantum  philosophis  placuit.  Sane  Epicurus  non 
solum  profanum  instituere  sermonem,  sed  etiam  desi- 
pere  videtur,  cum  dixit  prcestare  credere  fabulam  Deo- 
rum  quam  Fatum  asserere ; 1  ac  si  quicquam  in  Uni- 
verso  esse  possit  instar  insulae,  quod  a  rerum  nexu 
separetur.  Verum  Epicurus,  philosophiam  suam  natu- 
ralem  (ut  ex  ipsius  verbis  patet)  morali  suae  accommo- 
dans  et  subjiciens,  nullam  opinionem  admittere  voluit 
quae  animum  premeret  et  morderet,  atque  Euthymiam 
illam  (quam  a  Democrito  acceperat)  lacesseret  aut  tur- 
baret.  Itaque  suavitati  cogitationum  indulgens  potius 
quam  veritatis  patiens,  plane  jugum  jactavit,  et  tarn 
Fati  necessitatem  quam  Deorum  metum  repudiavit. 
Verum  de  Parcarum  germanitate  cum  Pane  satis  dic- 
tum est. 

1  See  Diog.  Laert.  x.  134.  The  expressions  of  which  Epicurus  made  use 
are  sufficiently  striking,  krcel  KpelrTov  tjv  rw  7repi  fteuv  fiv^u  naTaKo'kov$Eiv 
7)  rrj  Tuv  <J)VOik£)v  elfiapfiEvy  dovXevecv ;  the  reference  being,  as  Menage, 
following  Gassendi,  remarks,  to  the  doctrines  of  the  earlier  physicists, 
Democritus,  &c. 

For  some  remarks  on  the  "fatis  avolsa  voluntas  "  of  Epicurus,  see  Stew- 
art's Dissertation  on  the  Progress  of  Philosophy,  note  mm. 


LIBER  SECUNDUS.  231 

Cornua  autem  mundo  attribuuntur,  ab  imo  latiora, 
ad  verticem  acuta.  Omnis  enim  rerum  natura  instar 
pyramidis  acuta  est.  Quippe  individua,  in  quibus  basis 
naturae  exporrigitur,  infinita  sunt ;  ea  colliguntur  in 
species,  et  ipsas  multiplices ;  species  rursus  insurgunt 
in  genera,  atque  haec  quoque  ascendendo  in  magis 
generalia  contrahuntur  ;  ut  tandem  natura  tanquam 
in  unura  coire  videatur;  quod  figura  ilia  pyramidali 
Cornuum  Panis  signiflcatur.  Mirum  vero  minime 
est,  Panis  cornua  etiam  coelum  ferire  ;  cum  excelsa 
naturae,  sive  ideae  universales,  ad  divina  quodam  modo 
pertingant.  Itaque  et  catena  ilia  Homeri  decantata, 
(causarum  scilicet  naturalium,)  ad  pedem  solii  Jovis 
fixa  memorabatur ;  neque  quisquam  (ut  videre  est) 
metaphysicam  et  quae  in  natura  aeterna  et  immobilia 
sunt  tractavit,  atque  animum  a'fluxu  rerum  paulisper 
abduxit,  qui  non  simul  in  Theologiam  Naturalem  in- 
cident ;  adeo  paratus  et  propinquus  est  transitus  a 
vertice  ilia  pyramidis  ad  divina. 

Corpus  autem  Naturee  elegantissime  et  verissime  de- 
pingitur  hirsuturn,  propter  rerum  radios.  Radii  enim 
sunt  tanquam  Naturae  crines,  sive  villi  ;  atque  omnia 
fere  vel  magis  vel  minus  radiosa  sunt.  Quod  in  fa- 
cultate  visus  manifestissimum  est ;  nee  minus  in  om- 
ni  virtute  magnetica  et  operatione  ad  distans.  Quid- 
quid  enim  operatur  ad  distans,  id  etiam  radios  emittere 
recte  dici  potest.  Sed  maxime  omnium  prominet  Bar- 
ha  Panis,  quia  radii  corporum  coelestium,  et  prsecipue 
Solis,  maxime  ex  longinquo  operantur  et  penetrant; 
adeo  ut  superiora  terrae,  atque  etiam  interiora  ad  di- 
stantiam  nonnullam,  plane  verterint  et  subegerint,  et 
spiritu  impleverint.  Elegantior  autem  est  figura  de 
Barba  Panis,  quod  et  Sol  ipse,  quando  parte  superi- 


232  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ore    ejus    nube    obvoluta   radii   inferius    erumpunt,  ad 
aspectum  barbatus  cernitur. 

Etiam  corpus  Naturae  rectissime  describitur  biforme^ 
ob  different iam  corporum  superiorum  et  inferiorum. 
Ilia  enim  ob  puleliritudinem  et  motus  aequalitatem  et 
constantiam,  necnon  imperium  in  terram  et  terrestria, 
merito  sub  humana  figura  repraesentantur ;  cum  na- 
tura  humana  ordinis  et  dominationis  particeps  sit. 
Haee  autem  ob  perturbationem,  et  motus  incomposi- 
tos,  et  quod  a  coelestibus  in  plurimis  regantur,  bruti 
animalis  figura  contenta  esse  possunt.  Porro  eadem 
corporis  biformis  descriptio  pertinet  ad  participationem 
specierum.  Nulla  enim  Naturae  species  simplex  videri 
potest,  sed  tanquam  ex  duobus  participans  et  concreta. 
Habet  enim  homo  nonnihil  ex  bruto,  brutum  nonnihil 
ex  planta,  planta  nonnihil  ex  corpore  inanimato,  omnia- 
que  re  vera  biformia  sunt,  et  ex  specie  superiore  et  infe- 
riore  compacta.  Acutissima  autem  est  allegoria  de  Pedi- 
bus  Caprce,  propter  ascensionem  corporum  terrestrium 
versus  regiones  aeris  et  coeli,  ubi  etiam  pensilia  fiunt,  et 
inde  dejiciuntur  magis  quam  descendunt.  Capra  enim 
animal  scansorium  est,  eaque  e  rupibus  pendere  atque 
in  praecipitiis  haerere  amat ;  similiter  etiam  res,  licet 
inferiori  globo  destinatae,  faciunt ;  idque  miris  modis, 
ut  in  nubibus  et  meteoris  manifestissimum  est.  Imo 
non  sine  causa  Gilbertus,  qui  de  magnete  laboriosis- 
sime  et  secundum  viam  experimentalem  conscripsit, 
dubitationem  injecit :  numnon  forte  corpora  gravia, 
post  longam  a  terra  distantiam,  motum  versus  infe- 
riora  paulatim  exuant  ?  l 

1  Gilbert  was  of  opinion  that  the  earth  is  a  great  magnet  which  attracts 
all  bodies  near  its  surface,  although  phenomena  of  polarity  are  only  de- 
veloped in  a  few  cases.     To  every  magnet  he  ascribed  au  "  orb  of  virtue  " 


LIBER  SECUNDUS.  233 

Insignia  autem  in  manibus  Panis  ponuntur  duplicia  ; 
alterum  harmonice,  alteram  imperii.  Fistula  enim  ex 
septem  calamis  concentum  rerum  et  harmoniam,  sive 
concordiam  cum  discordia  mixtam  (quae  ex  septem 
stellarum  errantium  motu  conficitur),  evidenter  osten- 
dit.  Neque  enim  alii,  praeterquam  septem  planeta- 
rum,  inveniuntur  in  coelo  errores  sive  expatiationes 
manifesto,  quae  cum  aequalitate  stellarum  fixarum 
earumque  perpetua  et  invariabili  ad  se  invicem  di- 
stantia  compositae  et  temperatae,  turn  constantiam  spe- 
cierum  turn  fluxum  individuorum  tueri  et  ciere  pos- 
sint.  Si  qui  vero  sint  planetae  minores,  qui  non 
conspiciuntur ;  si  qua  etiam  mutatio  in  coelo  major 
(ut  in  cometis  nonnullis  superlunaribus)  ;  videntur 
ilia  profecto  tanquam  fistulae  aut  omnino  mutae  aut 
ad  tempus  tantum  streperae  ;  utpote  quarum  opera- 
tions vel  ad  nos  non  perlabantur,  vel  harmoniam 
illam  septem  fistularum  Panis  non  diu  interturbent.1 
Pedum  autem  illud  Imperii  nobilis  translatio  est,  prop- 
ter vias  naturae  partim  rectas,  partim  obliquas.  Atque 
Baculum  illud,  sive  Virga,  versus  superiorem  partem 
praecipue  curva  est,   quia   omnia  Providentiae  Divinae 

beyond  which  it  exerts  no  influence  whatever,  and  also  a  smaller  "  orb  of 
coition  "  such  that  the  magnet  cannot  produce  motion  in  any  portion  of 
matter  which  lies  beyond  it.  As  a  heavy  body  therefore  approaches  the 
limit  of  the  earth's  orb  of  coition  its  downward  tendency  gradually  dimin- 
ishes. Imperfect  as  these  views  are  they  show  how  clearly  Gilbert  had 
apprehended  the  general  idea  of  attraction,  and  how  little  reason  Voltaire 
had  for  his  assertion  that  Bacon  "  a  devine'  l'attraction."  [See  note  on 
Nov.  Org.  vol.  i.  p.  444.] 

1  For  dreams  about  the  music  of  the  spheres,  see  Robert  Fludd's  work 
Utriusque  Cosmi,  majoris  scilicet  et  minoris,  metaphysics  physica  et  technica 
Historia,  1617.  The  third  book  of  the  first  tractate  is  wholly  Be  Musicd 
mundana,  and  is  illustrated  by  an  engraving  of  a  bass  viol,  of  which  the  di- 
mensions extend  through  the  solar  system.  Bacon  was,  not  improbably, 
acquainted  with  Fludd,  who  was  one  of  the  most  learned  of  the  cabalistic 
philosophers. 


234  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

opera  in  mundo  fere  per  ambages  et  circuitus  fiunt ; 
ut  aliud  agi  videri  possit,  aliud  revera  agatur:  sicut 
Josephi  venditio  in  Egyptum,  et  similia.  Quinetiam 
in  regimine  humano  omni  prudentiore,  qui  ad  guber- 
nacula  sedent,  populo  convenientia,  per  praetextus  et 
vias  obliquas  foelicius  quae  volunt  quam  ex  directo, 
superinducunt  et  insinuant.  Etiam  (quod  mirum  for- 
tasse  videri  possit)  in  rebus  mere  naturalibus,  citius 
naturam  fallas  quam  premas ;  adeo  quae  ex  directo 
fiunt  inepta  sunt  et  seipsa  impediunt ;  cum  contra 
via  obliqua  et  insinuans  molliter  fluat,  et  effectum 
sortiatur.  Vestis  Pants  et  amiculum  ingeniose  ad- 
modum  ex  pelle  pardalis  fuisse  fingitur,  propter  ma- 
culas  ubique  sparsas.  Coelum  enim  stellis,  maria  in- 
sulis,  tellus  floribus,  consperguntur ;  atque  etiam  res 
particulares  fere  variegatae  esse  solent  circa  superfi- 
ciem,   quae  veluti  rei  chlamys  est. 

Officium  autem  Panis  nulla  alia  re  tarn  ad  vivum 
proponi  atque  explicari  potuerit,  quam  quod  Deus 
Venatorum  sit.  Omnis  enim  naturalis  actio,  atque 
adeo  motus  et  progressio,  nihil  aliud  quam  Venatio 
est.  Nam  et  scientiae  et  artes  opera  sua  venantur; 
et  consilia  humana  fines  suos  ;  atque  res  naturales 
omnes  vel  alimenta  sua  ut  conserventur,  vel  volup- 
tates  et  delicias  suas  ut  perficiantur,  venantur ;  (omnis 
siquidem  venatio  est  aut  praedae  aut  animi  causa;) 
idque  modis  peritis  et  sagacibus  ; 

Torva  leaena  lupum  sequitur,  lupus  ipse  capellam, 
Florentem  cytisum  sequitur  lasciva  capella.1 

Etiam  Ruricolarum  in  genere  Pan  Deus  est,  quia 
hujusmodi  homines  magis  secundum  naturam  vivant, 
cum  in  urbibus  et  aulis  natura  a  cultu  nimio  corrum- 

iVirg.  Eel.  ii.  63. 


LIBER  SECUNDUS.  235 

patur ;  ut  illud  poetae  amatorium,  verum  propter  hu- 
jusmodi  delicias  etiam  de  natura  sit, 


Pars  minima  est  ipsa  puella  sui.1 


Montium  autem  inprimis  Prceses  dicitur  Pan,  quia  in 
montibus  et  locis  editis  Natura  Rerum  panditur,  at  que 
oculis  et  contemplationi  magis  subjicitur.  Quod  alter 
a  Mercurio  Deorum  Nuncius  sit  Pan,  ea  allegoria  plane 
divina  est ;  cum,  proxime  post  verbum  Dei,  ipsa  mun- 
di  imago  divinae  potentiae  et  sapientiae  praeconium  sit. 
Quod  et  poeta  divinus  cecinit,  Cceli  enarrant  gloriam 
Dei,  atque  opera  manuum  ejus  indicat  firmamentum? 
At  Pana  oblectant  Nymphce,  Animae  scilicet ;  deli- 
ciae  enim  mundi  Animae  viventium  sunt.  Hie  autem 
merito  illarum  imperator,  cum  ijlae  naturam  quaeque 
suam  tanquam  ducem  sequantur,  et  circa  eum  infinita 
cum  varietate,  veluti  singulae  more  patrio,  saltent  et 
choreas  ducant,  motu  neutiquam  cessante.  Itaque 
acute  quidam  ex  recentioribus  facultates  animae  om- 
nes  ad  Motuin  reduxit,  et  nonnullorum  ex  antiquis 
fastidium  et  praecipitationem  notavit,  qui  memoriam 
et  phantasiam  et  rationem  defixis  praepropere  oculis 
intuentes  et  contemplantes,  Vim  Cogitativam,  quae 
primas  tenet,  praetermiserunt.3  Nam  et  qui  meminit, 
aut  etiam  reminiscitur,  cogitat ;  et  qui  imaginatur  simi- 
liter cogitat ;  et  qui  ratiocinatur  utique  cogitat :  deni- 
que  Anima,  sive  a  sensu  monita,  sive  sibi  permissa, 
sive  in  functionibus  intellectus,  sive  affectuum  et  vo- 

1  Ovid.  Remed.  Amor.  344. 

2  Psalm  xix.  1. 

8  The  writer  referred  to  is  A.  Donius.  See  his  De  Natura  Hominis,  1581, 
the  title  of  the  twenty-first  chapter  of  the  second  book  of  which  is  Omnes 
Operadones  Spiritus  esse  Motum  et  Sensum.  For  an  account  of  this  "  motus  " 
see  the  sixteenth  chapter  of  the  second  book.  As  might  be  supposed, 
Donius  is  altogether  a  materialist. 


236  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

luntatis,  ad  modulationem  cogitationum  saltat ;  quae 
est  ilia  Nymph  arum  tripudiatio.  Una  vero  perpetuo 
comitantur  Satyri  et  Sileni,  Senectus  scilicet  et  Ju- 
ventus.  Omnium  enim  rerum  est  aetas  quaedam  hilaris 
et  motu  gaudens,  atque  rursus  aetas  tarda  et  bibula ; 
utriusque  autem  aetatis  studia  vere  contemplanti  for- 
tasse  ridicula  et  deformia  videantur,  instar  Satyri 
alicujus  aut  Sileni.  De  Panicis  autem  Terroribus 
prudentissima  doctrina  proponitur.  Natura  enim  re- 
rum  omnibus  viventibus  indidit  metum  et  formidi- 
nem,  vitae  atque  essentiae  suae  conservatricem,  ac  mala 
ingruentia  vitantem  et  depellentem.  Veruntamen  ea- 
dem  Natura  modum  tenere  nescia  est,  sed  timoribus 
salutaribus  semper  vanos  et  inanes  admiscet;  adeo  ut 
omnia,  (si  intus  conspici  darentur,)  Panicis  terroribus 
plenissima  sint ;  prgesertim  humana ;  et  maxime  om- 
nium apud  vulgum,  qui  superstitione  (quae  vere  nihil 
aliud  quam  Panicus  Terror  est)  in  immensum  laborat 
et  agitatur,  praecipue  temporibus  duris  et  trepidis  et 
adversis.  Neque  superstitio  ista  tantummodo  in  vulgo 
regnat,  sed  ab  opinionibus  vulgi  etiam  in  sapientiores 
aliquando  insilit,  ut  divine  Epicurus  (si  caetera  quae 
de  Diis  disseruit  ad  banc  normam  fuissent)  locutus 
sit ;  Non  Deos  vulgi  negare  profanum,  sed  vulgi  opinio- 
nes   Diis  applicare  profanum.1 

Quod  vero  attinet  ad  audaciam  Panis,  et  pugnam 
per  provocationem  cum  Cupidine ;  id  eo  spectat,  quia 
materia  non  caret  inclinatione  et  appetitu  ad  dissolu- 
tionem  mundi  et  recidivationem  in  illud  Chaos  anti- 
quum, nisi  praevalida  rerum  concordia  (per  Amorem 
sive  Cupidinem  significata)  malitia  et  impetus  ejus 
cohiberetur,  et  in  ordinem  compelletur.2     Itaque  bono 

1  Diogenes  Laert.  x.  123.  2  So  in  the  original. 


LIBER  SECUNDUS.  237 

admodum  hominum  et  rerum  fato  fit  (vel  potius  im- 
mensa  bonitate  divina)  ut  Pan  illud  certamen  adver- 
sum  experiatur,  et  victus  abscedat.  Eodem  prorsus 
pertinet  et  illud  de  Typhone  in  retibus  implicato,  quia 
utcunque  aliquando  vasti  et  insoliti  rerum  tumores 
sint  (id  quod  Typhon  sonat),  sive  intumescant  maria, 
sive  intumescant  nubes,  sive  intumescat  terra,  sive 
alia,  tamen  rerum  natura  hujusmodi  corporum  exu- 
berantias  atque  insolentias  reti  inextricabili  implieat 
et  coercet,  et  veluti  catena  adamantina  devincit. 

Quod  autem  Inventio  Cereris  huic  Deo  attribuatur, 
idque  inter  venationem  ;  reliquis  autem  Diis  negetur, 
licet  sedulo  quaerentibus  et  illud  ipsum  agentibus  ;  mo- 
nitum  habet  rarum  admodum  et  prudens  :  hoc  scilicet, 
ne  rerum  utilium  ad  vitarh  et  cultum  inventio  a  phi- 
losophiis  abstractis,  tanquam  Diis'  Majoribus,  expecte- 
tur,  licet  totis  viribus  in  illud  ipsum  incumbant ;  sed 
tantummodo  a  Pane,  id  est  experientia  sagaci,  et  rerum 
mundi  notitia  universali  ;  quae  etiam  casu  quodam,  ac 
veluti  inter  venandum,  in  hujusmodi  inventa  incidere 
solet.  Utilissima  enim  quaeque  inventa  experientiae  de- 
bentur,  et  veluti  donaria  quaedam  fuere  casu  in  homines 
sparsa. 

Illud  autem  Musices  certamen  ejusque  eventus  salu- 
tarem  exhibet  doctrinam,  atque  earn  quae  rationi  et  ju- 
dicio  humano  gestienti  et  se  efferenti  sobrietatis  vincula 
injicere  possit.  Duplex  enim  videtur  esse  harmonia,  et 
quasi  Musica ;  altera  sapientiae  divinae,  altera  rationis 
humanae.  Judicio  enim  humano,  ac  veluti '  auribus 
mortalium,  administratio  mundi  et  rerum  et  judicia  di- 
vina secretiora  sonant  aliquid  durum  et  quasi  absonum ; 
quae  inscitia  licet  asininis  auribus  merito  insigniatur, 
tamen  et  illae  ipsae  aures  secreto  non  palam  gestantur. 


238  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Neque  enim  hujusce  rei  deformitas  a  vulgo  conspicitur 
aut  notatur. 

Postremo  minime  mirum  est  si  nulli  Amoves  Pani 
attribuantur,  praeter  Conjugium  Echus.  Mundus  enim 
se  ipso,  atque  in  se  rebus  omnibus,  fruitur  ;  qui  amat 
autem  frui  vult ;  neque  in  copia  desiderio  locus  est. 
Itaque  mundi  amores  esse  nulli  possunt,  nee  potiundi 
cupido  (cum  se  ipse  contentus  sit),  nisi  fortasse  amores 
Sermonis.  Ii  sunt  Nympha  Echo,  res  non  solida  sed 
vocalis ;  aut  si  accuratiores  sint,  Syringa,  quando  scilicet 
verba  et  voces  numeris  quibusdam,  sive  poeticis  sive 
oratoriis,  et  tanquam  modulamine  reguntur.  Inter 
sermones  autem  sive  voces,  excellenter  ad  conjugium 
mundi  sumitur  sola  Echo.  Ea  enim  demum  vera  est 
philosophia,  quae  mundi  ipsius  voces  fidelissime  reddit, 
et  veluti  dictante  mundo  conseripta  est ;  et  nihil  aliud 
est  quam  ejusdem  simulachrum  et  reflexio ;  neque  ad- 
dit  quicquam  de  proprio,  sed  tantum  iterat  et  resonat. 
Nam  quod  Lunam  Pan  in  altas  silvas  aliquando  sevo- 
casset,  videtur  pertinere  ad  congressum  sensus  cum 
rebus  coelestibus  sive  divinis.  Nam  alia  est  Endyrnio- 
nis  ratio,  alia  Pants.  Ad  Endymionem  dormientem 
sponte  se  demittit  Luna  ;  siquidem  ad  intellectum  sopi- 
tum,  et  a  sensibus  abductum,  quandoque  sponte  influ- 
unt  divina ;  quod  si  accersantur  et  vocentur  a  sensu, 
tanquam  a  Pane,  turn  vero  non  aliud  lumen  praebent 
quam  illud, 

Quale  sub  incertam  lunam,  sub  luce  maligna, 
Est  iter  in  silvis.1 

Ad  mundi  etiam  sufficientiam  et  perfectionem  pertinet, 
quod  prolem  non  edat.  Ille  enim  per  partes  generat ; 
per  totum  quomodo  generare  possit,  cum  corpus  extra 

1  Virg.  Mx\.  vi.  270.    The  first  sub  ought  of  course  to  be  per. 


LIBER  SECUNDUS.  239 

ipsum  non  sit  ?  Nam  de  muliercula  ilia  Idmbe,  filia 
Panis  putativa,  est  sane  ea  adjectio  quaedam  ad  fabu- 
lam  sapientissima.  Per  illam  enim  repraesentantur 
eae,  quae  perpetuis  temporibus  passim  vagantur  atque 
omnia  implent,  vaniloquae  de  rerum  natura  doctrinae, 
reipsa  infructuosae,  genere  quasi  subdititiae,  garruli- 
tate  vero  interdum  jucundae,  interdum  molestae  et 
importunae. 

Exemplum  alterum  Philosophice,  secundum  Parabolas 
antiquas,  in  Politicis.  De  Bello,  secundum-  fabulam 
Persei. 

Perseus,  Orientalis  cum  fuisset,  missus  traditur  a 
Pallade  ad  obtruncandam  Medusam;  quae  populis  pluri- 
mis  ad  Occidentem  in  extremis  Iberiae  partibus  maxi- 
mae  calamitati  fait.  Monstrum  enim  hoc,  alias  crudele 
et  immane,  etiam  aspectu  tarn  dirum  atque  horrendum 
fuit,  ut  eo  solo  homines  in  saxa  verteret.  Erat  autem 
e  Gorgonibus  una  Medusa,  ac  sola  inter  eas  mortalis, 
cum  reliquae  passivae  non  essent.  Perseus  igitur,  ad 
tarn  nobile  facinus  se  comparans,  arma  ad  dona  a  tribus 
Diis  mutuo  accepit ;  alas  a  Mercurio,  talares  scilicet 
non  axillares  :  a  Plutone  autem  galeam  ;  scutum  deni- 
que  a  Pallade  et  speculum.  Neque  tamen  (licet  tanto 
apparatu  instructus)  ad  Medusam  recta  perrexit,  sed 
primum  ad  Graeas  divertit.  Eae  sorores  ex  altera  pa- 
rente  Gorgonibus  erant.  Atque  Graeae  istae  canae  etiam 
a  nativitate  erant,  et  tanquam  vetulae.  Oculus  autem 
iis  tantummodo  et  dens  erat  omnibus  unicus ;  quos, 
prout  exire  foras  quamque  contigerat,  vicissim  gesta- 
bant,  reversae  autem  deponere  solebant.  Hunc  itaque 
oculum  atque  hunc  dentem  illse  Perseo  commodarunt. 
Turn  demum  cum  se  abunde  ad  destinata  perficienda 


240  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

instructum  judiearet,  ad  Medusam  properavit  impiger 
et  volans.  Illam  autem  ofFendit  dormientem,  neque 
tamen  aspectui  ejus  (si  forsan  evigilaret)  se  committere 
audebat,  sed  cervice  reflexa  et  in  speculum  illud  Pal- 
ladis  inspiciens,  atque  hoc  modo  ictus  dirigens,  caput 
Medusae  abscidit.  Ex  sanguine  vero  ejusdem  in  ter- 
rain fuso  statim  Pegasus  alatus  emicuit.  Caput  autem 
abscissum  Perseus  in  scutum  Palladis  transtulit  et  inse- 
ruit,  cui  etiamnum  sua  mansit  vis,  ut  ad  ejus  intuitum 
omnes  ceu  attoniti  aut  syderati  obrigerent. 

Fabula  conficta  videtur  de  belligerandi  ratione  et  pru- 
dentia.  Atque  primo  omnis  belli  susceptio  debet  esse 
tanquam  missio  a  Pallade ;  non  a  Venere  certe  (ut 
bellum  Trojanum  fuit),  aut  alia  levi  ex  causa  ;  quippe 
cum  in  consiliis  solidis  decreta  de  bellis  fundari  opor- 
teat.  Deinde  de  genere  belli  eligendo  tria  proponit 
fabula  praecepta,  sana  admodum  et  gravia.  Primum 
est,  ut  de  subjiigatione  nationum  finitimarum  quis  non 
magnopere  laboret.  Neque  enim  eadem  est  patrimonii 
et  imperii  amplificandi  ratio.  Nam  in  possessionibus 
privatis  vicinitas  praediorum  spectatur,  sed  in  propagan- 
do  imperio  occasio  et  belli  conficiendi  facilitas  et  fructus 
loco  vicinitatis  esse  debent.  Itaque  Perseus,  licet  Ori- 
entals, tamen  tarn  longinquam  expeditionem  usque  ad 
extremum  Occidentem  minime  detrectavit.  Hujus  rei 
exemplum  insigne  est  in  belligerandi  diversa  ratione 
patris  et  filii  regum,  Philippi  et  Alexandri.  Ille  enim 
in  finitimis  bellis  occupatus  urbes  paucas  imperio  adje- 
cit,  idque  non  sine  maxima  contentione  et  periculo  ; 
quippe  qui  et  alias,  et  praecipue  in  praelio  Chaeroneo,  in 
ultimum  discrimen  adductus  fuit ;  at  Alexander,  lon- 
ginquam expeditionem  bene  ausus  in  Persas,  nationes 
infinitas  subjugavit,  magis  itineribus  quarn  praeliis  fati- 


LIBER  SECUNDUS.  241 

gatus.  Hoc  ipsum  adhuc  clarius  cernitur  in  pro- 
pagatione  imperii  Romanorum,  qui  quo  tempore  ex 
parte  Occidentis  vix  ultra  Liguriam  armis  penetra- 
verant,  eodem  tempore  Orientis  provincias  usque  ad 
montem  Taurum  armis  et  imperio  complexi  sunt.  Et- 
iam  Carolus  Octavus  rex  Galliae  bellum  Britannicum 
(quod  matrimonio1  tandem  compositum  est)  non  admo- 
dum  facile  expertus,  expeditionem  illam  Neapolitanam 
longinquam  admiranda  quadam  facilitate  et  felicitate 
transegit.  Habent  certe  hoc  bella  longinqua,  ut  cum 
iis  manus  conseratur  qui  militiae  et  armis  invasoris 
minime  sint  assueti,  quod  in  finitimis  secus  se  habet. 
Etiam  et  apparatus  in  hujusmodi  expeditionibus  solet 
esse  diligentior  et  instructior,  et  terror  apud  hostes  ex 
ipso  ausu  et  fiducia  major.  Neque  etiam  fere  possit 
fieri  in  illis  expeditionibus  remotis,  per  hostes  ad  quos 
tarn  longo  itinere  pervenitur,  diversio  aliqua  aut  inva- 
sio  reciproca,  quae  in  belligerandi  ratione  cum  finitimis 
saspius  adhibetur.  Caput  autem  rei  est,  quod  in  subju- 
gandis  finitimis  occasionum  delectus  in  angusto  versa- 
tur  ;  at  si  quis  longinquiora  non  detrectet,  poterit  pro 
arbitrio  suo  eo  transferre  bellum  ubi  aut  clisciplina  mili- 
taris  maxime  est  enervata,  aut  vires  nationis  plurimum 
attritae  et  consumptae,  aut  dissidia  civilia  opportune 
oborta,  aut  aliae  hujusmodi  commoditates  se  ostendant. 
Secundum  est,  ut  semper  subsit  causa  belli  justa  et  pia 
et  honorifica  et  favorabilis.  Id  enim  alacritatem  turn 
militibus  turn  populis  impensas  conferentibiis  addit,  et 
societates  aperit  et  conciliat,  et  plurimas  denique  com- 
moditates habet.  Inter  causas  autem  belli,  admodum 
favorabilis  est  ea  quae  ducit  ad  debellandas  tyrannides, 

1  In  1491  Charles  the  Eighth  married  Anne  of  Brittany,  and  thus  put  an 
end  to  the  war  which  Bacon  here  speaks  of. 
VOL.  II.  16 


242  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

sub  quibus  populus  succumbit  et  prosternitur  sine  ani- 
mis  et  vigore,  tanquam  sub  Aspeetum  Medusce ;  quod 
etiam  Herculi  divinitatem  conciliavit.  Romanis  certe 
magna  religio  fuit,  strenue  et  impigre  accurrere  ad  so- 
eios  tuendos,  si  quoquo  modo  oppressi  fuissent.  Etiam 
bella  ob  vindictam  justam  fere  semper  foelieia  fuerunt, 
sicut  bellum  adversus  Brutum  et  Cassium  ad  vindican- 
dam  mortem  Caesaris ;  Severi  ad  vindicandam  mortem 
Pertinacis  ;  Junii  Bruti  ad  vindicandam  mortem  Lu- 
cretiae.  Denique  quicunque  bello  calamitates  hominum 
et  injurias  aut  levant  aut  vindieant,  sub  Perseo  mili- 
tant. Tertium,  ut  in  omni  bello  suseipiendo  vera  sit 
cestimatio  virium ;  atque  recte  perpendatur  utrum  bel- 
lum sit  tale  quod  confici  et  ad  exitum  perduci  possit, 
ne  quis  vastas  et  infinitas  spes  persequatur.  Prudenter 
enim  Perseus  inter  Gorgonas  (per  quas  bella  repre- 
sentantur)  earn  delegit  quae  in  sua  natura  mortalis  erat, 
neque  ad  impossibilia  animum  adjecit.  Atque  de  iis 
quae  in  suseipiendo  bello  deliberationem  subeunt,  haec 
praecipit  fabula;  reliqua  ad  belligerationem  ipsam  per- 
tinent. 

In  bello  maxime  omnium  prosunt  ilia  tria  Dona 
Deorum,  adeo  ut  fortunam  ipsam  fere  regant  et  tra- 
hant.  Accepit  enim  Perseus  celeritatem  a  Mereurio, 
occultationem  consiliorum  ab  Oreo,  et  providentiam  a 
Pallade.  Neque  caret  allegoria,  eaque  prudentissima, 
quod  ala3  illae  celeritatis  in  rebus  conficiendis  (cum 
celeritas  in  bello  plurimum  possit)  talares  non  axil- 
lares  fuerint,  atque  pedibus  non  humeris  additae ;  quia 
non  tarn  in  primis  belli  aggressibus,  quam  in  iis  quae 
sequuntur  et  primis  subsidio  sunt,  celeritas  requiritur. 
Nullus  enim  error  in  bello  magis  frequens  fuit,  quam 
quod  prosecutiones  et  subsidiarii  impetus  initiorum  ala- 


LIBER  SECUNDUS.  243 

critati  non  respondeant.  At  galea  Plutonis  (quae  ho- 
mines .invisibles  reddere  solebat)  manifesta  parabola 
est.  Nam  consiliorum  occultatio,  post  celeritatem,  max- 
imi  ad  bellum  est  momenti.  Cujus  etiam  celeritas 
ipsa  pars  magna  est.  Celeritas  enim  consiliorum  evul- 
gationem  praevertit.  Ad  galeam  Plutonis  spectant,  ut 
unus  bello  pra?sit  cum  mandatis  liberis ;  consultationes 
enim  cum  multis  habent  aliquid  potius  ex  cristis  Martis, 
quam  ex  galea  Plutonis.  Eodem  spectant  praetextus 
varii,  et  designationes  ancipites,  et  famae  emissariae, 
quae  oculos  hominum  aut  perstringunt  aut  avertunt, 
atque  vera  consiliorum  in  obscuro  ponunt.  Etiam  cau- 
tiones  diligentes  et  suspicaces  de  literis,  de  legatis,  de 
perfugis,  et  complura  alia,  galeam  Plutonis  ornant  et  re- 
vinciunt.  At  non  minus  interest  consilia  hostium  explo- 
rare,  quam  sua  occultare.  Itaque  galeae  Plutonis  ad- 
jungendum  est  speculum  Palladis,  per  quod  hostium 
vires,  inopia,  occulti  fautores,  dissidia  et  factiones,  pro- 
gressus,  consilia  cernantur.  Quoniam  vero  tantum 
fortuitorum  suscipit  bellum,  ut  nee  in  consiliis  propriis 
occultandis  nee  in  hostium  explorandis  nee  in  celeritate 
ipsa  multum  fiduciae  ponendum  sit,  ideo  ante  omnia  su- 
mendum  Palladis  scutum,  Providentice  scilicet,  ut  quam 
minimum  Fortunae  relinquatur.  Hue  pertinent,  explo- 
rato  vias  inire,  castra  diligenter  munire  (quod  in  militia 
moderna  in  desuetudinem  fere  abiit,  castra  vero  ins  tar 
urbis  munitae  Romanis  ad  adversos  praelii  eventus  erant), 
acies  stabilis  et  ordinata,  non  nimium  fidendo  cohorti- 
bus  levis  armaturae,  aut  etiam  equitum  turmis ;  deni- 
que,  omnia  quae  ad  solidam  et  sollicitam  defensivam 
spectant ;  cum  plus  valeat  utique  in  bellis  scutum  Pal- 
ladis, quam  gladius  ipse  Martis.  Verum  Perseo  utcun- 
que  copiis  aut  animis  instructo  restat  aliud  quidpiam, 


244  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

maximi  per  omnia  momenti,  antequam  bellum  incipia- 
tur:  nimirum,  ut  divertat  ad  G-rceas.  Graeae  autem 
proditiones  sunt,  bellorum  scilicet  sorores,  non  germa- 
nae  illae  quidem,  sed  generis  nobilitate  quasi  impares. 
Bella  enim  generosa,  proditiones  degeneres  et  turpes. 
Earum  descriptio  elegans  est,  ut  canoe  a  nativitate 
sint  et  tanquam  vetulce,  propter  perpetuas  proditorum 
curas  et  trepidationes.  Earum  autem  vis,  (antequam 
in  manifestam  defectionem  erumpant,)  aut  in  oculo,  aut 
in  dente  est.  Omnis  enim  factio,  a  statu  quopiam  alie- 
nata  et  in  proditionem  propensa,  et  speculatur  et  mor- 
det.  Atque  hujusmodi  oculus  et  dens  tanquam  com- 
munis est ;  nam  quicquid  didicerunt  et  noverunt,  fere 
per  manus  ab  una  ad  alteram  transit  et  percurrit.  Et 
quod  ad  dentem  attinet,  uno  quasi  ore  mordent,  et  ea- 
dem  scandala  jactant;  ut  si  unam  audias,  omnes  audias. 
Itaque  Perseo  sunt  istae  Graeae  conciliandae  atque  in 
auxilium  adducendae,  praesertim  ut  oculum  et  dentem 
suum  ei  commodent ;  oculum  ad  indicia,  dentem  ad 
rumores  serendos  et  invidiam  conflandam  et  animos 
hominum  sollicitandos.  Postquam  vero  omnia  bene 
sint  ad  bellum  praeparate  disposita,  illud  in  primis  cu- 
randum,  quod  Perseus  fecit,  ut  Medusa  dormiens  in- 
veniatur.  Prudens  enim  belli  susceptor  semper  fere 
hostem  assequitur  imparatum,  et  securitati  propiorem. 
Denique  in  ipsis  belli  actionibus  atque  insultibus,  ille 
intuitus  in  speculum  Palladis  adoperandus  est.  Plurimi 
enim  ante  ipsa  pericula  res  hostium  acute  et  attente 
introspicere  possunt ;  at  in  ipso  periculi  articulo  aut 
terrore  offunduntur,  aut  pericula  nimium  praecipites  et 
a  fronte  spectant ;  unde  in  ilia  temere  ruunt,  vincendi 
memores,  vitandi  obliti.  At  neutrum  horum  fieri  de- 
bet ;  sed  in  speculum  Palladis  cervice  rejlexa  inspicien- 


LIBER  SECUNDUS.  245 

dum,  ut  impetus  recte  dirigatur  absque  vel  terrore  vel 
furore. 

A  bello  perfecto  et  victoria  sequuntur  efFecta  duo  ; 
Pegasi  ilia  generatio  et  exsuscitatio,  quse  satis  evidenter 
Famam  denotat,  quae  per  omnia  volat,  et  victoriam 
celebrat,  et  reliquias  belli  faciles  et  in  votum  cedentes 
efficit.  Secundum,  gestatio  capitis-  Medusce  in  scuto  ; 
siquidem  nullum  praesidii  genus  huic  ob  praestantiam 
comparari  possit.  Unicum  enim  facinus  insigne  et 
memorabile,  foeliciter  gestum  et  perpetratum,  omnes 
hostium  motus  obrigescere  facit,  atque  malevolentiam 
ipsam  stupidam  reddit. 

Exemplum  tertium  Philosophice  secundum  Parabolas  an- 
tiquas,  in  Moralibus.  De  Cupiditate,  secundum 
fabulam  Dionysi. 

N arrant  Semelem  Jovis  pellicem,  postquam  jura- 
mento  eum  inviolabili  ad  votum  indefinitum  obstrinxis- 
set,  petiisse  ut  ad  amplexus  suos  accederet  talis  qualis 
cum  Junone  consuesset.  Itaque  ilia  ex  conflagratione 
periit.  Infans  autem  quern  in  utero  gestabat,  a  patre 
exceptus,  in  femur  ejus  insutus  est,  donee  menses  foetui 
destinatos  compleret.  Ex  quo  tamen  onere  Jupiter 
interim  nonnihil  claudicabat.  Itaque  puer,  quod  Jo- 
vem,  dum  in  femore  ejus  portaretur,  gravaret  et  pun- 
geret,  Dionysi  nomen  accepit.  Postquam  autem  editus 
esset,  apud  Proserpinam  per  aliquot  annos  nutritus  est ; 
cum  vero  adultus  esset,  ore  fere  muliebri  conspicieba- 
tur,  nt  sexus  videretur  tanquam  ambigui.  Etiam  ex- 
tinctus'  et  sepultus  quondam  erat  ad  tempus,  et  non  ita 
multo  post  revixit.  Atque  prima  juventa  vitis  cultu.- 
ram,   atque   adeo  vini  confectionem  et  usum,  primus 


246  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

invenit  et  edocuit ;  ex  quo  Celebris  factus  et  inclytus 
orbem  terrarum  subjugavit,  et  ad  ultimos  Indorum 
terminos  perrexit.  Curru  autem  vehebatur  a  tigri- 
bus  tracto  ;  circa  eum  subsultabant  daemones  deformes, 
Cobali  vocati,  Acratus  et  alii.  Quin  et  Musae  comi- 
tatui  ejus  se  adjungebant.  Uxorem  autem  sibi  sumpsit 
Ariadnem,  a  Theseo  desertam  et  relic  tarn.  Arbor  ei 
sacra  erat  hedera.  Etiam  sacrorum  et  caeremoniarum 
inventor  et  institutor  habebatur  ;  ejus  tamen  generis, 
quae  et  fanaticae  erant  et  plena?  corruptelarum,  atque 
insuper  crudeles.  Furores  quoque  immittendi  pote- 
statem  habebat.  Certe  in  orgyis  ejus,  a  mulieribus 
furore  percitis  duo  viri  insignes  discerpti  narrantur, 
Pentheus  et  Orpheus ;  ille  dum  arbore  conscensa  spec- 
tator eorum  qua?  agerentur  curiosus  esse  voluisset ;  hie 
cum  lyram  suaviter  et  perite  pulsaret.  Atque  hujus 
dei  res  gestae  cum  Jovis  rebus  fere  confunduntur. 

Fabula  videtur  ad  Mores  pertinere,  ut  vix  quiequam 
in  philosophia  morali  melius  inveniatur.  Describitur 
autem  sub  persona  Bacehi  natura  Cupiditatis,  sive  af- 
fectuum  et  perturbationum  animi.  Primum  igitur, 
quod  ad  natalia  Cupiditatis  attinet.  Origo  cupiditatis 
omnis,  licet  nocentissimae,  non  alia  est  quam  Bonum 
Apparens.  Sicut  enim  virtutis  mater  est  Bonum  Ex- 
istens,  similiter  cupiditatis  mater  est  Bonum  Apparens. 
Altera  Jovis  (sub  cujus  persona  anima  humana  reprae- 
sentatur)  uxor  legitima,  altera  pellex  ;  quae  tamen 
Junonis  honores  aemuletur,  tanquam  Semele.  Conci- 
pitur  vero  Cupiditas  in  voto  illieito,  prius  temere  con- 
cesso  quam  rite  intellecto  et  judicato.  Atque  postquam 
effervescere  coeperit,  Mater  ejus  (natura  scilicet  et  spe- 
cies boni),  ex  nimio  incendio  destruitur  et  perit.  Pro- 
cessus autem  Cupiditatis  a  conceptu  suo  talis  est.     Ilia 


LIBER  SECUNDUS.  247 

ab  animo  humano  (qui  ejus  est  genitor)  et  nutricatur 
et  oecultatur,  praecipue  in  inferiori  parte  ejus,  tanquam 
femore ;  atque  animum  pungit  et  convellit  et  depri- 
mit,  adeo  ut  actiones  et  decreta  ab  ea  impediantur  et 
claudicent.  Quinetiam  postquam  consensu  et  tem- 
pore confirmata  est  et  in  actus  erumpit,  ut  jam  quasi 
menses  compleverit  et  edita  plane  sit  atque  nata,  primo 
tamen  ad  tempus  nonnullum  apud  Proserpinam  edu- 
catur,  id  est  latebras  qucerit,  atque  clandestina  est,  et 
quasi  subterranea ;  donee  remotis  Pudoris  et  Metus 
fraenis,  et  coalita  audacia,  aut  virtutis  alicujus  praetex- 
tum  sumit  aut  infamiam  ipsam  contemnit.  Atque  illud 
verissimum  est,  omnem  affectum  vehementiorem  tan- 
quam ambigui  sexus  esse.  Habet  enim  impetum  viri- 
lem,  impotentiam  autem  muliebrem.  Etiam  illud  prae- 
clare,  Baeehum  mortuum  reviviscere.  Videntur  enim 
affectus  quandoque  sopiti  atque  extincti ;  sed  nulla  fides 
habenda  est  iis,  ne  sepultis  quidem  ;  siquidem  praebita 
materia  et  occasione,  resurgunt.1 

De  Inventione  Vitis  parabola  prudens  est.  Omnis 
enim  affectus  ingeniosus  est  admodum  et  sagax,  ad  in- 
vestigandum  ea  quae  ipsum  alant  et  foveant.  Atqui 
ante  omnia  quae  hominibus  innotuere,  vinum  ad  per- 
turbationes  cujuscunque  generis  excitandas  et  inflam- 
mandas  potentissimum  est  et  maxime  efficax ;  atque  est 
Cupiditatibus  in  genere  instar  fomitis  communis.  Ele- 
gantissime  autem  ponitur  Affectus,  sive  Cupiditas,  pro- 
vinciarum  subjugator  et  expeditionis  infinitae  susceptor. 

1  Yet  Rochefoucauld  has  said  "II  est  impossible  d'aimer  une  seconde  fois 
ce  qu'on  a  v entablement  cesse  d'aimer.11  — Reflexions  Morales,  294.  [The 
two  observations  are  not,  I  think,  incompatible  with  one  another.  Bacon 
speaks  of  the  appetite  rather  than  the  sentiment;  and  Rochefoucauld  does 
not  say  that  a  man  cannot  love  again  that  which  he  thinks  he  has  ceased  to 
love.  — J.  8.] 


248  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Nunquam  enim  partis  acquiescit,  sed  appetitu  infinito 
neque  satiabili  ad  ulteriora  tendit,  et  novis  semper  in- 
hiat.  Etiam  tigres  apud  AfFectus  stabulant,  et  ad  cur- 
rum  eorum  subinde  jugantur.  Postquam  enim  AfFectus 
airulis  esse  coeperit,  non  pedestris,  sed  victor  rationis  et 
quasi  triumpbator  factus  sit,  in  omnes  qui  adversantur 
aut  se  opponunt  crudelis  est  et  indomitus  ac  immitis. 
Facetum  autem  est,  quod  circa  currum  Bacchi  subsul- 
tant  illi  dcemones  deformes  et  ridiculi.  Omnis  enim 
afFectus  vehementior  progignit  motus  in  oculis  et  ore 
ipso  et  gestu  indecoros  et  inconditos,  subsultorios  et 
deformes ;  adeo  ut  qui  sibi  ipsi  fortasse  in  aliquo  afFectu 
(veluti  ira,  arrogantia,  amore)  videatur  magnificus  et 
tumidus,  aliis  tamen  appareat  turpis  et  ridiculus.  Con- 
spiciuntur  autem  in  Cupiditatis  comitatu  Musce.  Ne- 
que enim  reperitur  ullus  fere  afFectus  tarn  pravus  et 
vilis,  cui  non  blandiatur  aliqua  doctrina.  Hac  enim  in 
re  ingeniorum  indulgentia  et  procacitas  Musarum  raa- 
jestatem  in  immensum  minuit;  ut  cum  duces  vitae  et 
signiferi  esse  debeant,  sint  non  raro  cupiditatum  pedis- 
sequae  et  oblectatrices. 

Inprimis  vero  nobilis  est  ilia  allegoria,  Bacchum 
amoves  suos  in  earn  efFudisse,  quae  ab  alio  reUcta  erat 
et  fastidita.  Certissimum  enim  est,  afFectus  id  petere 
atque  ambire,  quod  experientia  jampridem  repudiavit. 
Atque  norint  omnes,  qui  afFectibus  suis  servientes  et  in- 
dulgentes  pretium  potiundi  in  immensum  augent  (sive 
honores  appetant,  sive  amores,  sive  gloriam,  sive  sci- 
entiam,  sive  alia  quascunque)  se  res  relietas  petere,  et  a 
compluribus  per  omnia  fere  saecula  post  experimentum 
dimissas  et  repudiatas.  Neque  mysterio  caret,  quod 
hedera  Baccho  sacra  fuerit.  Hoc  enim  duplici  modo 
convenit ;  primum  quod  hedera  hyeme  virescat ;  deinde 


LIBER  SECUNDUS.  249 

quod  circa  tot  res  (arbores,  parietes,  sedificia)  serpat  ac 
circumfundatur  et  se  attollat.  Quod  ad  primum  enim 
attinet,  omnis  cupiditas  per  renitentiam  et  vetitum  et 
tanquam  antiperistasin  l  (veluti  per  frigora  brumae  lie- 
dera)  virescit,  ac  vigorem  acquirit.  Secundo,  affectus 
aliquis  in  humana  anima  praedominans  omnes  ejus  ac- 
tiones  et  decreta  tanquam  hedera  circumsepit ;  neque 
fere  quicquam  purum  invenias,  cui  ilia  claviculas  suas 
non  imprimat.  Neque  mirum  est,  si  superstitiosi  ritus 
Baccho  attribuantur ;  cum  omnis  fere  malesanus  affec- 
tus in  pravis  religionibus  luxurietur,  adeo  ut  haeretico- 
rum  colluvies  bacchanalia  ethnicorum  superarit ;  quo- 
rum etiam  superstitiones  non  minus  cruentae  quam 
turpes  extiterunt.  Neque  itidem  mirum  est,  si  furores 
a  Baccho  immitti  putentur  ;  cum  et  omnis  affectus  in 
excessu  suo  veluti  furor  brevis  sit,  et  si  vehementius 
obsideat  et  incumbat,  in  insania  saepius  terminetur. 
Mud  autem  de  Peniheo  et  Orpheo  inter  Orgya  Bacchi 
laceratis,  evidentem  parabolam  habet  ;  cum  affectus 
quisque  praevalidus  erga  duas  res  sit  asperrimus  atque 
infensissimus  ;  quarum  altera  est  inquisitio  in  eum  curi- 
osa,  altera  admonitio  salutaris  et  libera.  Neque  auxilio 
fuerit,  si  ilia  inquisitio  fiat  tantum  contemplationis  aut 
spectandi  gratia,  tanquam  arbore  conscensa,  absque 
omni  aninii  malignitate ;  neque  rursus,  si  admonitio 
ilia  multa  cum  suavitate  et  dexteritate  adhibeatur  ;  ve- 
rum  utcunque  non  tolerant  Orgya  aut  Pentheum  aut 
Orpheum.  Postremo,  ilia  confusio  personarum  Jovis  et 
Bacchi  ad  parabolam  recte  traduci  potest ;  quandoqui- 
dem  res  gestae  nobiles  et  clarae,  atque  merita  insignia  et 
gloriosa,  interdum  a  Virtute  et  recta  ratione  et  magna- 
nimitate,  interdum  autem  a  latente  affectu  et  occulta 

1  See  infra,  p.  255. 


250  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM,  LIB.   SEC. 

cupiditate  (utcunque  famae  et  laudis  celebritate  utraque 
res  pariter  gaudeat)  proveniant ;  ut  non  facile  sit  di- 
stinguere  facta  Dionysi  a  factis  Jbvis.1 

Verum  in  theatro  nimis  diu  moramur ;  transeamus 
ad  palatium  animi ;  cujus  liinina  majori  cum  venera- 
tion e  et  cura  ingredi  convenit. 

1  It  seems  not  improbable  that  Bacon  was  led  to  consider  the  ancient 
mythology  from  the  point  of  view  which  he  has  illustrated  both  here  and 
in  the  Wisdom  of  the  Ancients,  by  an  author  with  many  of  whose  writings 
he  was  familiar.  Plutarch's  treatise  De  hide  et  Osiride  is  very  much  in 
the  same  manner. 


FRAMSCI  BARONIS   DE  VERULAMIO. 

VICE-COMITIS    SANCTI   ALBANI, 

DE  DIGNITATE  ET  AUGMENTIS 
SCIENTIARUM, 

LIBER  TERTIUS. 


AD  RE  GEM   SUUM. 


CAPUT    I 


Partitio  Scientice  in  Theologiam,  et  Philosophiam. 
Partitio  Philosophise  in  Doctrinas  tres ;  de  Nu- 
mine,  de  Natura,  de  Homine.  Constitutio  Philoso- 
phiae  Primae,  ut  Matris  Communis  omnium. 

Historia  omnis  (Rex  optime)  humi  incedit,  et  du- 
cis  potius  officio  quam  lucis  perfungitur  ;  Poesis  autem 
doctrinag  tanquam  somnium  :  res  dulcis,  et  varia,  et 
volens  videri  aliquid  in  se  habere  divini ;  quod  etiam 
somnia  vendicant.  Verum  jam  tempus  est  mihi  ut 
evigilem,  et  me  humo  attollam,  Philosophice  et  Scienti- 
arum  liquidum  aethera  secans. 

Scientia  aquarum  similis  est.  Aquarum  aliae  de- 
scendunt  coelitus,  aliae  emanant  e  terra.  Etiam  Sci- 
entiarum  primaria  partitio  sumenda  est  ex  fontibus 
suis.  Horum  alii  in  alto  siti  sunt,  alii  hie  infra. 
Omnis  enim  scientia  duplicem  sortitur  informationem. 


252  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Una  inspiratur  divinitus,  altera  oritur  a  sensu.  Nam 
quantum  ad  illam  quae  docendo  infunditur  scientiam, 
cumulativa  ea  est,  non  originalis  ;  sicut  etiam  fit  in 
aquis,  quae  praeter  fontes  primarios  ex  aliis  rivulis  in 
se  receptis  augescunt.  Partiemur  igitur  scientiam  in 
Theologiam,  et  Philosophiam.  Theologiam  hie  intelli- 
gimus  Inspiratam  sive  Sacram ;  non  Naturalem,  de  qua 
paulo  post  dicturi  sumus.  At  illam  (Inspiratam  nimi- 
rum)  ad  ultimum  locum  reservabimus,  ut  cum  ea  ser- 
mones  nostros  claudamus  ;  cum  sit  portus  et  sabbatum 
humanarum  contemplationum  omnium. 

Philosophiae  autem  objectum  triplex,  Deus,  Natura, 
Homo  ;  et  triplex  itidem  Radius  rerum  ;  Natura  enim 
percutit  intellectum  radio  directo  ;  Deus  autem,  propter 
medium  inyequale  (creaturas  scilicet),  radio  refraeto ; 
Homo  vero,  sibi  ipsi  monstratus  et  -exhibitus,  radio  re- 
flexo.1  Convenit  igitur  partiri  Philosophiam  in  doctri- 
nas  tres;  Doctrinam  de  Numine,  Doctrinam  de  Natura, 
Doctrinam  de  Homine.  Quoniam  autem  partitiones 
scientiarum  non  sunt  lineis  diversis  similes,  quae  coeunt 

1  The  parallel  which  naturally  suggests  itself  between  light  and  knowl- 
edge has  by  several  writers  been  traced  in  the  modifications  of  which  light 
is  susceptible.  Thus  Roger  Bacon,  at  the  close  of  his  Perspectiva,  likens 
vision  by  direct  light  to  divine  knowledge,  by  refracted  light  to  angelic 
knowledge,  and  by  reflected  light  to  human;  and  again  to  man's  knowl- 
edge in  the  state  of  glory  "facie  ad  faciem,"  to  his  knowledge  in  the  inter- 
mediate state,  and  to  that  which  he  has  in  this  present  life;  "  et  haec  est 
recte  per  reflexionem,  secundum  quod  dicit  apostolus,  Videmus  nunc  per 
speculum  in  senigmate."  And  in  this  life  also  vision  is  triple:  "scilicet 
recta  in  perfectis,  fracta  in  imperfectis ;  et  in  malis  et  in  negligentibus  man- 
data  Dei,  est  etiam  per  reflexionem  "  —  an  assertion  in  support  of  which  he 
quotes  S.  James,  i.  23.  and  24.  But  all  these  illustrations  differ  from  that 
in  the  text,  inasmuch  as  they  relate  to  the  different  kinds  of  knowledge 
which  appertain  to  different  orders  and  states  of  being,  and  not  to  the  dif- 
ferences which  arise  from  the  nature  of  the  object.  For  a  nearer  parallel, 
at  least  with  respect  to  the  radius  reflexus,  see  Plutarch  Be  Cuiiositate, 
c.  3. 


LIBER  TERTIUS.  253 

ad  unura  angulum  ;  sed  potius  ramis  arborum,  qui  con- 
junguntur  in  uno  trunco  (qui  etiam  truncus  ad  spa- 
tium  nonnullum  integer  est  et  continuus,  antequam  se 
partiatur  in  ramos)  ;  idcirco  postulat  res,  ut  priusquam 
prions  partitionis  membra  persequamur,  constituatur 
una  Scientia  Universalis,  quae  sit  mater  reliquarum, 
et  habeatur  in  progressu  doctrinarum  tanquam  portio 
viae  communis  antequam  viae  se  separent  et  disjungant. 
Hanc  Scientiam  Philosophic^  Primce,  sive  etiam  Sapi- 
entice  (quae  olim  rerum  divinarum  atque  humanarum. 
scientia  definiebatur),  nomine  insignimus.  Huic  au- 
tem  scientiae  nulla  alia  opponitur ;  cum  ab  aliis  scientiis 
potius  limitibus  intra  quos  continetur  quam  rebus  et 
subjecto  differat ;  fastigia  scilicet  rerum  tantummodo 
tractans.  Hanc  ipsam  utrum  inter  Desiderata  repo- 
nere  oporteat,  haesito  ;  sed  arbitror  tamen  poni  debere. 
Equidem  invenio  farraginem  quandam  et  massam  in- 
conditam  doctrinae  ex  Theologia  Naturali,  ex  Logica, 
ex  partibus  quibusdam  Physicae  (veluti  de  Principiis  et 
de  Aniina)  compositam  et  congestam ;  et  sublimitate 
quadam  sermonis,  hominum  qui  seipsos  admirari  amant, 
tanquam  in  vertice  scientiarum  collocatam.  Nos  vero 
misso  fastu  id  tantum  volumus,  ut  designetur  aliqua 
scientia,  quae  sit  receptaculum  Axiomatum  quae  par- 
ticularium  scientiarum  non  sint  propria,  sed  pluribus 
earum  in  commune  competant.1 

Plurima  autem  id  genus  Axiomata  esse  nemo  arn- 
bigat.  Exempli  gratia,  Si  incequalibus  cequalia  addas, 
omnia  erunt  incequalia,  regula  est  ex  Mathematicis. 
Eadem   et    in    Ethicis    obtinet,   quatenus   ad  justitiam 

1  It  is  to  principles  of  this  kind  that  the  title  of  Axioms  is  given  by  Aris- 
totle. Bacon's  first  instance  resembles  that  which  Aristotle  gives  in  the 
Anal.  Post.  i.  8.  But  most  of  his  other  instances  are  of  a  different  char- 
acter. 


254  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

distributivam  ;  siquidem  in  justitia  Commutativa,  lit 
paria  imparibus  tribuantur  ratio  aequitatis  postulat  ;  at 
in  distributiva,  nisi  imparia  imparibus  praestentur,  in- 
iquitas  fuerit  maxima.1  Quce  in  eodem  tertio  conveniunt, 
et  inter  se  conveniunt,  regula  est  itidem  ex  Mathema- 
ticis  ;  verum  simul  tarn  potens  in  Logica,  ut  syllogismi 
sit  fundamentum.  Natura  se  potissimum  prodit  in 
minimis,2  regula  est  in  Physicis  tarn  valida,  ut  etiam 
Democriti  atomos  produxerit ;  veruntamen  earn  recte 
adhibuit  Aristoteles  in  Politicis,  qui  contemplationem 
reipnblicse  orditur  a  familia.  Omnia  mutantur,  nil  in- 
terit?  regula  itidem  in  Physicis,  hoc  modo  prolata ; 
Quantum  Naturce  nee  minuitur  nee  augetur.  Eadem 
competit  Theologiae  Naturali,  sic  variata  ;  Omnipotentice 
sunt  opera,  Aliquid  ex  nihilo  facere,  et  Aliquid  in  nihi- 
lum  redigere ;  quod  etiam  Scriptura  testatur,  Didici 
quod  omnia  opera  quce  fecit  Deus  perseverent  in  perpe- 
tuum  ;  non  possumus  eis  quicquam  adder e,  nee  auferret 
Interitus  rei  arcetur  per  reductionem  ejus  ad  principia, 
regula  est  in  Physicis  ;  eadem  valet  in  Politicis  (ut 
recte  notavit  Machiavellus),  cum  ilia  quae  interitum  re- 
rumpublicarum  maxime  prohibent  nihil  aliud  fere  sint 
quam  reformatio  earum  et  reductio  ad  antiquos  mores.5 
Putredo  serpens  magis  contagiosa  est  quam  matura,6 
regula  est  in  Physicis  ;  eadem  insignis  etiam  in  Mora- 
libus ;  cum  homines  profligatissimi  et  maxime  facinorosi 
minus  corruptelae  inferant  publicis  moribus  quam  qui 
aliquid  videntur  habere  sanitatis  et  virtutis,  et  ex  parte 
tantum  mali  sunt.      Quod  conservativum  est  Format  ma- 

1  See  for  the  difference  between  distributive  and  commutative  justice, 
the  Nicomachean  £lhics,  v.  cc.  3,  4,  5. 

2  This  passage  has  been  already  quoted,  Book  II.  c.  2. 

8  Ovid.  Metam.  xv.  165.  4  Ecclesiast.  iii.  14. 

6  Macchiav.  Discorsi,  iii.  §  1.  6  Vide  supra,  p.  148. 


LIBER  TERTIUS.  255 

joris,  id  activitate  potentius}  regula  est  in  Physicis  ; 
etenim,  ut  non  abscindatur  ipse  rerum  nexus,  nee  detur 
(ut  loquuntur)  vacuum,  facit  ad  eonservandam  fabri- 
cam  universi ;  ut  vero  gravia  congregentur  ad  massam 
terne,  facit  ad  eonservandam  tantum  regionem  denso- 
rum.  Itaque  prior  motus  posteriorem  domat.  Eadem 
tenet  in  Politicis  ;  nam  quae  faciunt  ad  eonservandam 
ipsam  politiam  in  sua  natura  validiora  sunt  quam  quae 
ad  bene  esse  particularium  in  republica  membrorum 
conducunt.  Similiter  eadem  locum  habet  in  Theolo- 
gia ;  etenim  in  theologicis  virtu tibus,  Charitas,  quae  est 
virtus  maxime  communicativa,  prae  reliquis  omnibus 
eminet.  Augetur  vis  agentis  per  antiperistasin  contra- 
rii?  regula  est  in  Physicis.  Eadem  mira  praestat  in 
Politicis  ;  cum  omnis  factio  ex  contraria  ingruente  ve- 
hementer  irritetur.  Tonus  discors  in  concordem  actu- 
tum  desinens  concentum  commendat,  regula  est  Musicae. 
Eadem  in  Ethicis  et  Affectibus  obtinet.  Tropus  ille 
Musicus,  a  clausula  aut  cadentia  (quam  vocant),  cum 
jamjam  adesse  videatur,  placide  elabendi,  convenit  cum 
tropo  Rhetorico  expectationem  eludendi.  Fidium  sonus 
tremulus  eandem  affert  auribus  voluptatem,  quam  lu- 
men, aquae  aut  gemmae  insiliens,  oculis  ; 

splendet  tremulo  sub  lumine  pontus.3 

Organa  sensuum  cum  organis  reflexionurn  conveniunt ; 
hoc  in  Perspectiva  locum  habet ;   oculus  enim  similis 

1  This  dictum  is,  I  think,  Bacon's  own ;  at  least  I  have  not  met  with  it. 

2  The  doctrine  of  Antiperistasis,  that  is  of  the  increase  of  intensity  of 
one  of  two  contraries  by  the  juxtaposition  of  the  other,  is  applied  by  Aris- 
totle, Meteor,  i.  c.  13.,  in  the  case  of  heat  and  cold,  to  explain  the  forma- 
tion of  hail.  It  is  formally  and  generally  stated  in  Averroes's  commentary 
on  this  passage.  See  also  Arist.  Probl.  ii.  16.,  and  Plutarch's  Qucest.  Na- 
turales. 

3  Virg.  Mn.  vii.  9. 


256  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

speculo,1  sive  aquis  ;  et  in  Acoustica  ;  instrumentum 
enim  auditus  obici  intra  cavernam  simile.  Haec  pauca 
enumerasse  sufficiet  ad  exempla.  Quinimo  Magia  Per- 
sarum  (quae  in  tantum  est  celebrata)  in  eo  potissimum 
versabatur,  ut  architecturas  et  fabricas  rerum  natura- 
lium  et  civilium  symbolizantes  notaret.2  Neque  haec 
omnia  quae  diximus,  et  alia  hujus  generis,  similitudines 
merae  sunt  (quales  hominibus  fortasse  parum  perspica- 
cibus  videri  possint),  sed  plane  una  eademque  naturae 
vestigia   aut   signacula,    diversis    materiis    et   subjectis 

1  That  the  word  speculum  is  here  used  for  "a  glass"  appears  from  the 
corresponding  passage  in  the  Advancement  of  Learning.  This  use  of  the 
word,  though  certainly  uncommon,  is  sanctioned  by  the  authority  of  C 
Agrippa,  who,  distinguishing  lenses  from  mirrors,  calls  the  former  "specula 
perspicua."  See  his  celebrated  work,  De  incerlitudine  et  vanitate  scienti- 
arum,  with  which  Bacon  seems,  though  he  has  spoken  with  undeserved 
contempt  of  its  author,  to  have  been  familiar.  The  phrase  used  by  S. 
Paul,  "  we  see  through  a  glass,'1  is  in  the  Vulgate  "  videmus  per  speculum," 
but  it  is  at  least  doubtful  whether  in  both  versions  it  was  not  intended  to 
suggest  the  idea  of  vision  by  reflected  light;  so  that  the  authority  of  the 
English  translators  cannot  be  cited  in  support  of  Bacon's  use  of  the  word 
"  speculum;"  though  on  the  other  hand  there  are  commentators  who  affirm 
that  the  word  used  in  the  original  {eaoirrpov)  means  what  in  Latin  is  de- 
noted by  "  speculare,"  in  which  case  the  vision  6C  eaonrpov  is  of  course  by 
transmitted  light. 

2  The  system  of  Zoroaster,  with  which  we  are  but  imperfectly  acquainted, 
was  at  one  time  the  subject  of  almost  as  many  idle  fancies  as  the  philos- 
oph}T  of  Hermes  Trismegistus.  The  first  idea  of  the  connexion  between 
the  Persian  magic  and  the  art  of  government  was  suggested  by  the  circum- 
stance mentioned  in  the  Alcibiades  of  Plato  —  that  the  princes  of  Persia 
were  by  the  same  persons  instructed  in  politics  and  in  magic.  Thus  the 
elder  Mirandula  observes,  M  Utriusque  (Zoroastris  et  Zamolxidis)  magia 
quid  sit,  Platonem  si  per  contemur,  respondebit  in  Alcibiade,  Zoroastris 
magiam  non  esse  aliud  quam  divinam  scientiam,  qua  filios  Persarum  regum 
erudiebant,  ut  ad  exemplar,  mundanae  reipublicae  suam  ipsi  regere  rempub- 
licam  edocerentur."  —  Johannis  Plci  Mirandulaz  Apologia.  (But  compare 
J.  F.  Mirandula  for  an  account  of  his  uncle's  change  of  opinion  on  this 
subject.     Vide  his  De  Rerum  Prcenotione,  vii-  c.  2.) 

The  reference  to  Plato  in  the  passage  I  have  quoted  is  rather  an  unscru- 
pulous one,  as  Plato  gives  no  information  as  to  the  nature  of  the  Persian 
magic. 


LIBER  TERTIUS.  257 

impressa.  Atque  haec  res  adhuc  sedulo  tractata  non 
est.  Invenias  fortasse  in  scriptis  quae  ab  ingeniis  celsi- 
oribus  promanarunt  hujusmodi  Axiomata  raro  et  spar- 
sim  inserta  ex  usu  argumenti  quod  tractant ;  corpus 
vero  aliquod  talium  Axiomatum  quae  vim  habeant  quan- 
dam  primitivam  et  summariam  ad  scientias,  nemo  com- 
posuit ;  cum  tamen  sit  res  ejusmodi,  quae  insigniter 
naturam  imam  faciat ;  quod  Philosophice  Primce  munus 
esse  autumant. 

Est  et  alia  liujus  'Philosophiae  Primae  pars,  quae  si 
ad  vocabula  respicias,  vetus  est ;  si  ad  rem  quam  de- 
sign amus,  nova.  Est  autem  inquisitio  de  conditionibus 
adventitiis  Entium  (quas  Trans cendentes  dicere  possu- 
mus),  Pauco,  Multo ;  Simili,  Diverse* ;  Possibili,  Im- 
possibili ;  etiam  Ente,  et  'Non  Ente ;  atque  ejusmodi. 
Quandoquidem  enim  ista  sub  Physica  proprie  non 
cadant,  dissertatio  autem  Dialectica  circa  ea  magis  ad 
argumentandi  rationes  quam  ad  rerum  existentiam  sit 
accommodata,  consentaneum  omnino  est  ut  haec  con- 
templatio  (in  qua  non  parum  est  dignitatis  et  utilitatis) 
haud  deseratur  prorsus,  sed  in  scientiarum  partitionibus 
nonnullum  saltern  inveniat  locum.  Veruntamen  hoc 
intelligimus  fieri  debere  longe  alio,  quam  quo  tractari 
solet,  modo.  Exempli  gratia ;  nemo,  qui  de  Multo 
et  Pauco  verba  fecit,  hoc  egit  ut  causa  reddatur  cur 
alia  in  natura  tarn  numerosa  et  ampla  sint  et  esse  pos- 
sint,  alia  tarn  rara  et  modica  ;  nam  certe  fieri  non  po- 
test, ut  in  rerum  natura  tanta  sit  copia  auri  quanta 
ferri ;  tanta  rosae  quanta  graminis ;  tanta  specificati 
quanta  non-specificati.1  Similiter  nemo  qui  de  Simili 
et  Diverso  disseruit,  satis  explicavit  cur  quasi  perpetuo 
inter  species  diversas  interponantur  participia  quaedam, 

1  Vide  supra,  note,  p.  197. 
vol.  ii.  17 


258  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quae  sunt  speciei  ambiguae  ;  veluti  muscus,  inter  pu- 
tredinem  et  plantam  ;  pisces  qui  haerent  et  loco  non 
moventur,  inter  plantam  et  animal  ;  sorices  et  mures, 
et  alia  nonnulla,  inter  animalia  ex  putredine  et  ex  se- 
mine  prognata  ; l  vespertiliones,  inter  aves  et  quadru- 
pedes ;  pisces  volantes  (qui  jam  notissimi  sunt),  inter 
aves  et  pisces ;  phocse,  inter  pisces  et  quadrupedes ; 
et  alia  hujusmodi.  Neque  rursus  causam  indagavit 
quispiam,  cur  cum  similia  similibus  gaudeant,  ferrum 
ferrum  non  traliat,  quod  magnes  facit ;  neque  aurum 
ipsum  aurum,  licet  argentum  vivum  alliciat.  Circa 
haec,  et  similia,  in  disceptatione  de  Trans cendentibus  illis 
altum  est  silentium  ;  orationis  enim  apices,  non  rerum 
subtilitates,  secuti  sunt  homines.  Quamobrem  horum 
Transcendentium,  sive  conditionum  Entium  adventitial 
rum,  inquisitionem  veram  et  solidam,  secundum  na- 
turae non  sermonis  leges,  Philosophiam  Primam  reci- 
pere  volumus.  Atque  de  Philosophia  prima  (sive  de 
Sophia)  quam  inter  Desiderata  haud  immerito  retuli- 
mus,  ha3c  dicta  sint. 

1  It  is  exceedingly  difficult  to  ascertain  what  animals  were  generally 
supposed  to  be  produced  by  equivocal  generation.  In  a  note  on  a  passage 
in  the  Novum  Oryanuni  (ii.  -41.)  I  have  collected  some  contradictory  opin- 
ions on  this  question.  That  mice  are  mentioned  as  intermediate  between 
the  classes  of  animals  which  can  and  cannot  be  equivocally  generated,  is 
perhaps  connected  with  Aristotle's  having  affirmed  that  by  licking  salt 
they  breed  without  impregnation.  This  however  does  not  affect  the  truth 
of  the  remark  in  the  text;  but  it  is  worth  while  to  notice  that  the  aber- 
rant types,  as  they  are  called,  of  any  class  often  appear  to  connect  that 
class  with  more  than  one  other.  E.  g.  the  Monotremata  and  especially 
the  Ornithorhynchus  connect  the  Mammalia  with  Reptiles  as  well  as  with 
Birds. 


LIBER  TERTIUS.  259 

CAPUT   IT. 

De   Theologia   Naturali  ;    et   Doctrina   de   Angelis    et 
Spiritibus,  quce  ejusdem  est  Appendix. 

Collocata  igitur  sua  in  sede  Communi  Scientia- 
rum  Parente,  instar  Berecynthiae  tanta  gaudentis  coe- 
lesti  sobole, 

Omnes  coelicolas,  omnes  supera  alta  tenentes;  x 

revertamur  ad  partitionem  ill  am  trium  Philosophia- 
rum,  Divinae,  Naturalis,  et  Humanae.  Nam  Theologia 
Naturalis,  Philosophia  etiam  Divina  recte  appellatur. 
Diffinitur  autem  liaec,  ut  sit  talis  scientia,  seu  potius 
scientiae  scintilla,  qualis  de  Deo  haberi  potest  per 
lumen  naturae  et  con  tern  plationem  rerum  creatarum  ; 
et  ratione  objecti,  sane  divina,  ratione  informationis, 
naturalis  censeri  potest.  Hujus  scientiae  limites  ita 
vere  simiantur,  ut  ad  atheismum  confutandum  et  con- 
vincendum,  et  ad  legem  naturae  informanclam,  se  exten- 
dant;  ad  religion  em  autem  astruendam  non  proferantur. 
Quamobrem  nee  Deus  unquam  edidit  miraculum  quo 
converteretur  atheus  ;  quia  poterat  ipso  naturae  lumine 
ad  notitiam  Dei  perduci  ;  verum  miracula  ad  conver- 
tendos  idololatras  2  et  superstitiosos  designata  sunt,  qui 
numen  agnoverunt  sed  in  cultu  ejus  aberrarunt ;  quo- 
niam  non  sufficit  lumen  naturae  Dei  voluntati  decla- 
randae,  aut  cultui  ejus  legitimo  proclendo.  Sicut  enim 
opificis  potentiam  et  peritiam  ostendunt  opera  ejus, 
imaginem  autem  minime  ;  sic  opera  Dei  conditoris 
omnipotentiam  et  sapientiam  ostendunt,  imaginem  ejus 
haudquaquam  depingunt.  Atque  hac  in  re  ethnico- 
rum    opinio    a    sacra   veritate    recedit.      Illi    siquidem 

1  Virg.  JEn.  vi.  788.  2  Jdolatras  in  the  original.  —  /.  S. 


260  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

mundum  imaginem  Dei  statuebant,  hominem  mundi. 
At  Sacra3  Literae  haud  tali  honore  mundum  dignantur, 
ut  Dei  uspiam  imago  dicatur,  sed  solummodo  opus 
manuum  ejus ;  hominem  vero  imaginem  Dei  imme- 
diate substituunt.  Quocirca,  quod  sit  Deus,  quod 
rerum  habenas  tractet,  quod  summe  potens,  quod  sa- 
piens et  prsescius,  quod  bonus,  quod  remunerator,  quod 
vindex,  quod  adorandus,  etiam  ex  operibus  ejus  de- 
monstrari  et  evinci  potest ;  et  admirabilia  complura 
secreta  circa  attributa  ejus,  et  multo  magis  circa  regi- 
men et  dispensationem  super  universum,  etiam  sobrie 
ex  iisdem  elici  et  manifestari  queunt ;  estque  istud 
argumentum  a  nonnullis  utiliter  pertractatum.1  Ve- 
rum  ex  intuitu  rerum  natural ium  atque  humanae  ra- 
tionis  principiis,  de  fidei  mysteriis  vel  ratiocinari  vel 
etiam  suadere  vehementius,  aut  rursus  ea  curiosius 
introspicere  et  ventilare  et  de  modo  mysterii  inquirere, 
haud  tutuin  meo  judicio  fuerit.  Da  Fidei  quce  Fidei 
sunt.  Nam  vel  ethnici,  in  illustri  ilia  et  divina  de 
aurea  catena  fabula  hoc  ipsum  concedunt,  quod  Jovem 
de  ccelo  ad  terras  deducere  nee  homines  potuerunt  nee 
Dii;  e  contrario,  quod  Jupiter  pertrahere  eos  potuerit  e 
terra  ad  coelum.2  Quare  frustra  sudaverit,  qui  coelestia 
religionis  arcana  nostras  rationi  adaptare  conabitur. 
Decebit  potius  mentes  nostras  ad  coelestis  veritatis 
thronum  adorandum  attollere.  In  hac  igitur  parte 
Theologiae  Naturalis,  tantum  abest  ut  defectum  ali- 
quem  observem,  ut  excessum  potius  reperiam  ;  ad 
quern  subnotandum  paulum  sum  digressus,  propter 
maxima  incommoda  et  pericula  quag  ex  eo  turn   reli- 

1  This  passage,  and  others  to  the  same  effect,  show  how  far  Bacon  was 
from  wishing  to  do  away  with  natural  theology,  however  much  he  was 
disposed  to  complain  of  the  abusive  employment  of  final  causes. 

2  Vide  supra,  p.  105. 


LIBER  TERTIUS.  261 

gioni  turn  philosophise  impendent ;  utpote  qui  et  re- 
ligionem  haereticam  procudet,  et  philosophiam  phan- 
tasticam  et  superstitiosam. 

Secus  est  quod  ad  Angelorum  et  Spirituum  naturam 
attinet,  quae  nee  inscrutabilis  est  nee  interdicta ;  ad 
quam  etiam,  ex  affinitate  quam  habet  cum  anima  hu- 
mana,  aditus  magna  ex  parte  est  patefactus.  Praecipit 
certe  Sacra  Scriptura,  Nemo  vos  decipiat  in  sublimitate 
sermonum,  et  religione  Angelorum,  ingerens  se  in  ea 
quce  non  novit.1  Attamen  si  hoc  monitum  diligenter 
perpendas,  duo  duntaxat  in  eo  vetita  reperies  ;  ado- 
rationem  scilicet,  qualis  Deo  debetur,  angelorum  ;  et 
fanaticas  de  iis  opiniones,  vel  ultra  creaturae  sortem 
eos  efferentes,  vel  ampliorem  de  iis  cognitionem  quam 
quis  revera  adeptus  sit  venditantes.  Casterum  sobria 
circa  illos  inquisitio,  quae  vel  per  rerum  corporearum 
scalam  ad  eorum  naturam  pernoscendam  ascendat,  vel 
in  anima  humana  veluti  in  speculo  earn  intueatur, 
neutiquam  prohibetur.  Idem  de  Spiritibus  statuen- 
dum    Immundis,    qui   a    statu  suo  deciderunt.2      Con- 

1  Coloss.  ii.  4.  and  18. 

2  The  theory  of  angels  and  that  of  fallen  spirits  form  a  large  and  not 
very  profitable  chapter  in  every  scholastic  Summa  Theologian  The  dog- 
matic basis  of  these  speculations  consists  chiefly  of  spiritualising  interpre- 
tations (sanctioned  by  the  Fathers  and  especially  by  S.  Augustin)  of  cer- 
tain texts  of  Scripture  and  of  the  supposed  visions  of  Dionysius  the 
Areopagite.  The  theory  of  the  angelic  nature  (both  in  its  first  and  in  its 
fallen  state)  which  the  ingenuity  of  the  schoolmen  elaborated  from  these 
data,  is  a  most  remarkable  instance  of  metaphysical  creation;  being  no  less 
than  a  determination  of  the  conditions  of  thought  and  volition  which  ex- 
ist among  intelligences  of  a  higher  order  than  our  own.  That  all  such 
determinations  are  utterly  unsatisfactory,  both  from  the  want  of  data  and 
from  the  inherent  and  insurmountable  difficulty  of  the  problem  to  be  solved, 
is  not  however  to  be  denied. 

I  am  not  concerned  to  defend  what  the  schoolmen  have  said  upon  the 
subject;  but  I  may  be  allowed  to  mention  in  connexion  with  it  an  instance 
of  the  flippant  ignorance  with  which  they  are  often  spoken  of.  It  is  said 
in  the  history  of  Martinus  Scriblerus  that  they  discussed  the  question 


262  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

sortium  cum  iis  atque  usus  operae  eorum  illicitus  est ; 
multo  magis  qualiscunque  cultus  vel  veneratio.  At 
contemplatio  et  cognitio  illorum  naturae,  potestatis, 
illusionum,  non  solum  ex  locis  Scripturae  Sacra?,  sed 
ex  ratione  aut  experientia,  haud  postrema  pars  est 
sapientiae  spiritualis.  Sic  certe  Apostolus,  Stratage- 
matum  ejus  non  ignari  sumus.1  Ac  non  minus  Dae- 
monum  naturam  investiorare  in  TlieoWia  Natural i 
conceditur,  quam  venenorum  in  Physica,  aut  vitiorum 
in  Etliica.  Hanc  autem  scientiae  partem  de  Angelis 
et  Daemonibus  inter  Desiderata  numerare  non  licet, 
quippe  quae  ab  haud  paucis  sit  tentata.  ^Equius  esset, 
ut  scriptorum  in  hoc  genere  pars  haud  parva  aut 
vanitatis  aut  superstitionis  aut  subtilitatis  inutilis  ar- 
guantur. 


CAPUT  III. 


Partitio  Natnralis  Philosophies,  in  Speculativam  et 
Operativam  :  quodque  illoe  duce  et  in  intentione  trac- 
tantis,  et  in  corpore  tractatus,  segregari  debeant. 

Missa  igitur  Theologia  Naturali  (cui  inquisitionem 
de  Spiritibus,  ut  Appendicem  attribuimus)  accedamus 

whether  angels  know  things  best  in  the  morning.  The  assertion  is  of  course 
founded  on  an  absurd  mistake  of  the  meaning  of  the  inquiry,  "  utrum 
mntutina  cognitio  potior  sit  quam  vespertina."  The  doctrine  of  matuti- 
nal and  vespertinal  cognition  the  schoolmen  derive  from  S.  Augustin,  and 
though  neither  its  subtilty  nor  the  eloquence  with  which  it  is  expressed 
can  prevent  its  being  censured  as  an  unauthorised  speculation,  yet  no  wise 
man  will  think  it  a  matter  to  be  jested  with.  I  may  refer  with  respect  to 
it  to  Buonaventura's  commentary  on  the  second  book  of  the  Sentences  of 
Peter  Lombard:  Distinctio  4:  Qucestio  2.  The  "  conclusio  "  is,  '"  Angelua 
bonus  habet  cum  matutina  vespertinam  quoque  cognitionem,  quae  non 
temporis  sed  dignitatis  inter  se  habent  ordinem." 
i  2  Corinth,  ii.  11. 


LIBER  TERTIUS.  -  263 

ad  secunclam  partem  ;  videlicet  illam  de  Natura,  sive 
Philosophiam  Naturalem.  Optime  Democritus,  Scien- 
tiam  de  Natura  in  profundis  mineris  sive  puteis  latere 
demersam}  Non  male  Chymici,  Vulcanum  alteram 
naturam  esse;  quinetiam  id  celeriter  perficere,  quod 
natura  per  ambages  et  temporis  moras  solet?  Quidni 
igitur  Philosophiam  in  duas  partes  secemus,  Fodinam 
et  Fornacem  ;  et  duo  constituamus  Philosophorum 
munera,  Operarios  in  Mineris  et  Fabros  ?  Sane  ut- 
cunque  videamur  haBC  per  lusum  loqui,  tamen  hujus 
generis  partitionem  utilissimam  esse  censemus,  cum 
proponetur  vocabulis  familiaribus  et  scholasticis ;  hoc 
est,  ut  dividatur  doctrina  de  Natura  in  Inquisitionem 
Causarum  et  Productionem  Effectuum  ;  Speculativam 
et  Operativam.  Altera  naturae  viscera  perscrutatur ; 
altera  naturam  veluti  super  incudem  efformat.  Neque 
me  fugit  quam  arcto  copulentur  vinculo  Causae  et  Ef- 
fectus,  ut  explicationem  eorum  aliquatenus  conjungi 
sit  necesse.  Attamen  quandoquidem  omnis  solida  et 
fructuosa  Naturalis  Philosophia  duplicem  adhibeat  sca- 
lam,  eamque  diversam  ;  Ascensoriam  et  Descensoriam  ; 
ab  Experientia  ad  Axiomata,  et  ab  Axiomatibus  ad  nova 
Inventa ;  consultissimum  judico,  ut  has  duae  partes, 
Speculativa  et  Operativa,  et  in  intentione  tractantis 
et  in  corpore  tractatus  separentur. 

1  See  Diogen.  Laert.  in  Pyrrho,  c.  72 

2  For  a  parallel  between  the  Vulcanus  Elementatus,  who  is  nearly  equiv- 
alent to  the  vis  formatrix  of  nature,  and  the  Vulcanus  ignis,  see  Para- 
celsus's  tract  entitled  Meteororum,  c.  4. 


264  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


CAPUT   IV. 

Partitio  Doctrince  Speculativce  de  Natura,  in  Physi- 
cam  Specialem,  et  Metaphysicam ;  quorum  Physica 
Causam  Efficientem  et  Materiam,  Metaphysica  Cau- 
sam  Finalem  et  Formam  inquirit.  Partitio  Phy- 
sicce  in  Doctrinas  de  Principiis  Rerum,  De  Fabrica 
Rerum  sive  de  Mundo,  et  de  Varietate  Rerum. 
Partitio  Physicce  de  Varietate  Rerum  in  Doctrinam 
de  Concretis  et  Doctrinam  de  Abstractis.  Partitio 
Doctrinae  de  Concretis  rejicitur  ad  easdem  Partitio- 
nes,  quas  suscipit  Ilistoria  JVaturalis.  Partitio  Doc- 
trinae de  Abstractis  in  Doctrinam  de  Schematismis 
Materiae,  et  Doctrinam  de  Motibus.  Appendices 
duce  Physicoe  Speculativce,  Problemata  Naturalia, 
Placita  Antiquorum  Philosophorum.  Partitio  Me- 
taphysicce  in  Doctrinam  de  Formis,  et  Doctrinam  de 
Causis  Finalibus. 

Naturalis  Philosophiae  partem,  qu^e  Speculativa 
est  et  theoretica,  in  Physicam  Specialem  et  Metaphysi- 
cam dividere  placet.  Atque  in  hac  partitione  atten- 
dant homines  nos  vocabulum  Metaphysicce  usurpare 
sensu  a  recepto  et  vulgato  discrepanti.  Hie  autem 
locus  admonendi  videtur  de  nostro,  in  genere,  circa 
usum  vocabulorum  instituto.  Id  hujusmodi  est,  ut 
tarn  in  praemisso  vocabulo  Metaphysicce  quam  in  aliis 
ubi  conceptus  et  notiones  nostrae  novae  sunt  et  a  re- 
ceptis  recedunt,  maxima  certe  cum  religion e  antiqua 
vocabula  retineamus.  Cum  enim  futurum  speremus 
ut  ordo  ipse  et  dilucida  rerum  explicatio,  quam  sub- 
jungere  conamur,  nos  a  prava  vocabulorum  quibus 
utimur  intelligentia  liberent,  in    caeteris    omnino  ave- 


LIBER  TERTIUS.  265 

mus  (quatenus  sine  vjeritatis  ac  scientiarum  dispendio 
fieri  possit)  vel  minimum  ab  antiquorum  aut  opinio 
nibus  aut  loquendi  more  deflectere.  Qua  in  re  Ari- 
stotelis  confidentiam  proinde  subit  mirari,  qui  impetu 
quodam  percitus  contradietionis  et  bellum  universae 
antiquitati  indicens,  non  solum  nova  artium  vocabula 
pro  libitu  cudendi  licentiam  usurpavit,  sed  etiam  pri- 
scam  omnem  sapientiam  extinguere  et  delere  annisus 
est.  Adeo  ut  neque  nominet  uspiam  authores  anti- 
quos,  neque  dogmatum  eorum  mentionem  ullam  faciat, 
nisi  quo  aut  homines  perstringeret  aut  placita  redar- 
gueret.  Sane  si  famam  nomini  suo  ac  sequacium 
turbam  affectaverit,  hoc  rationibus  suis  in  primis  ac- 
commodatum.  Siquidem  in  veritate  philosophica  as- 
serenda  et  recipienda,  idem  contingit  quod  in  veritate 
divina  ;  Veni  in  nomine  Patris,  nee  recipitis  me  ;  si  quis 
venerit  in  nomine  suo,  eum  recipietis.1  Sed  ex  hoc  coele- 
sti  aphorismo,  si  quern  prsecipue  designaverit  spectemus, 
(nempe  Antichristum,  omnium  saeculorum  impostorem 
maximum,)  colligere  licet  istud  ipsum,  Venire  in  no- 
mine suo,  nulla  antiquitatis  aut  (si  ita  loqui  licet) 
paternitatis  habita  ratione,  rem  mali  ominis  esse  ad 
veritatem  ;  utcunque  earn  saepenumero  comitetur  ilia 
fortuna,  Earn  recipietis.  Caeterum  de  viro  tarn  eximio 
certe  et  ob  acumen  ingenii  mirabili,  Aristotele,  credi- 
derim  facile  banc  ambitionem  eum  a  discipulo  suo 
accepisse,  quern  fortasse  aemulatus  est  ;  ut  si  ille  om- 
nes  nationes,  hie  omnes  opiniones  subigeret,  et  mo- 
narchiam  quandam  in  contemplationibus  sibi  conderet. 
Quanquam  fieri  possit,  ut  apud  aliquos  tetricos  et 
linguae  acerbae  simili  cum  discipulo  suo  titulo  insig- 
niretur, 

1  S.  John,  v.  43. 


266  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Felix  terrarum  r>m?do,  non  utile  mundo 
Editua  exemplum: x 

eodem  modo, 

Felix  doctrine  pnedo,  &c. 

Nobis  vero  ex  altera  parte  (quibus,  quantum  ealamo 
valemus,  inter  Vetera  et  nova  in  Uteris  foedus  et  com- 
mereium  contrahere  cordi  est)  decretum  manet,  anti- 
quitatem  comitari  usque  ad  aras,  atque  vocabula  an- 
tiqua  retinere,  quanquam  sensum  eorum  et  detinitiones 
ssepius  immutemus ;  secundum  moderatum  ilium  et 
laudatum  in  civilibus  novandi  modum,  quo,  rerum 
statu  novato,  verborum  tamen  solennia  durent ;  quod 
notat  Tacitus  ;  Eadem  magistratuum  vocabula? 

Redeamus  igitur  ad  acceptionem  vocabuli  Metaphy- 
sicce,  nostro  sensu.  Patet  ex  iis  qua3  supra  disseru- 
imus,  disjungere  nos  Philosophiam.  Primam  a  Meta- 
physica,  qua?  hactenus  pro  re  eadem  habitie  sunt. 
Illam  Communem  Scientiarum  Parentem,  banc  Na- 
turalis  Philosophic  Portionem  })osuimus.  Atqui  Philo- 
sopbiae  Primae,  communia  et  promiscua  Scientiarum 
Axiomata  assignavimus.  Etiam  Relativas  et  Adven- 
titias    Entium   Conditiones    (quas   Transcendentes   no- 

1  This  is  a  curious  misquotation  from  Lucan.     The  original  is  — 

"  Illic  Pelhei  proles  vesana  tyranni, 

Felix  praedo,  j:icet,  terrarum  vindice  fito 

Raptus  ;  sacratis  totuni  spargenda  per  orbem 

Membra  viri  posuere  adytis.     Fortuna  pepercit 

Manibus,  et  regni  duravit  ad  ultima  fatmn 

Nam  sibi  libertas  unquam  si  redderet  orbem 

Ludibrio  servatus  erat  —  non  utile  mundo 

Editus  exemplum,  terras  tot  posse  sub  uno 

Esse  viro."  Lucan.  x.  21. 

It  is  obvious  that  terrarum  in  the  first  line  does  not  depend  on  pnedo,  but 
on  fato ;  so  that  Bacon  has  changed  not  only  the  order  of  the  words,  but 
also  the  construction. 

2  Tac.  Ann.  i.  3.     We  see  from  this  passage,  how  little  Bacon  had  of 
the  spirit  of  an  iconoclast. 


LIBER   TERTIUS.  267 

minavimus),  Multum,  Paucum  ;  Idem,  Diversum  ; 
Possibile,  Impossible ;  et  hoc  genus  reliqua,  eidem 
attribuimus  :  id  solummodo  cavendo,  ut  physice,  non 
logice  traetentur.  At  inquisitionem  de  Deo,  Uno, 
Bono,  Angelis,  Spiritibus,  ad  Theologiam  Naturalem 
retulimus.  Merito  igitur  quaeri  possit  quid  tandem 
sit  quod  Metaphysics  relinquatur  ?  Certe  ultra  Na- 
turam  nihil  ;  sed  ipsius  Naturae  pars  multo  praestan- 
tissima.  Atque  profecto,  citra  veritatis  dispendium, 
hue  usque  de  veterum  sententia  respondere  liceat, 
Physicam  ea  tractare  quae  penitus  in  materia  mersa 
sunt  et  mobilia,  Metaphysicam  abstracta  magis  et  con- 
stantia.  Rarsus,  Physicam  in  natura  supponere  ex- 
istentiam  tan  turn  et  mo  turn  et  naturalem  necessitatem ; 
at  Metaphysicam  etiam  mentem  et  ideam.  Nam  hue 
forte  redit  ea  quam  dicemus  res.  Verum  nos  earn, 
missa  sermonis  sublimitate,  perspicue  et  familiariter 
proponemus.  Partiti  sumus  Naturalem  Philosophiam 
in  Causarum  Inquisitionem  et  Productionem  Effec- 
tuum.  Inquisitionem  Causarum  in  Theoricam  con- 
jecimus.  Earn  in  Physicam  et  Metaphysicam  partiti 
sumus.  Ergo  necesse  est,  ut  vera  differentia  harum 
sumatur  ex  natura  causarum  quas  inquirunt.  Itaque 
absque  aliqua  obscuritate  aut  circuitione,  Physiea  est 
quae  inquirit  de  Efficiente  et  Materia  ;  Metaphydca  quae 
de  Forma  et  Fine} 

1  The  classification  of  causes  here  referred  to  is  Aristotle's.  In  the  first 
book  of  the  Mttuphysics  he  has  applied  it,  with  singular  felicity,  to  the 
history  of  philosophical  speculation.  In  order  to  apprehend  its  nature,  it 
is  necessary  to  take  the  word  cause  in  a  wider  signification  than  is  ordi- 
narily done. 

The  efficient  cause  is  that  which  acts  —  the  material  cause  that  which  is 
acted  on;  as  when  the  fire  melts  wax,  the  former  is  the  efficient,  the  latter 
the  material  cause  of  the  effect  produced.  The  formal  cause  is  that  which 
in  the  case  of  any  object  determines  it  to  be  that  which  it  is,  and  is  thus 


268  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Physica  igitur  Causarum  vaga  et  incerta  et  pro 
modo  subject!  mobilia  complectitur ;  Causarum  con- 
stantiam  nou  assequitur. 

Limus  ut  hie  durescit,  et  haec  ut  cera  liquescit, 
Uno  eodemque  igne.1 

Ignis  duritiei  causa,  sed  in  limo  ;  ignis  colliquationis 
causa,  sed  in  cera.  Partiemur  autem  Pbysicam  in 
doctrinas  tres.  Natura  enim  aut  collecta  in  unura,  aut 
fusa  et  sparsa  est.  Colligitur  vero  in  unum  Natura, 
aut  propter  communia  rerum  omnium  principia,  aut 
propter  unicam  integralem  universi  fabricam.  Itaque 
hasc  Unio  Naturae  duas  peperit  Physieae  partes  :  unam 
de  Principiis  Rerum,  alteram  de  Fabrica  Universi  sive 
de  Mundo,  quas  etiam  Doctrinas  de  Stmimis  appellare 
consuevimus.  Tertia  doctrina  (quae  de  natura  sparsa 
sive  fusa  tractat)  omnimodam  rerum  varietatem  et 
summas  minores  exhibet.  Ex  bis  igitur  patet  tres 
omnino  reperiri  doctrinas  pbysicas,  de .  Principiis  Re- 
rum,  de  Mundo  sive  de  Fabrica  Rerum,  et  de  Natura 
multiplici  sive  sparsa ;  quae  postrema  (ut  diximus) 
omnimodam  rerum  varietatem  continet,  estque  veluti 
glossa  prima  aut  parapbrasis  circa  naturae  interpreta- 
tionem.  Harum  trium  partium  desideratur  totaliter 
nulla  ;  caeterum  quam  vere  tractentur,  non  est  hie 
diffiniendi  locus. 

the  cause  of  its  various  properties ;  it  is  thus  the  "  ratio  essentise,"  the  "  Tioyog 
T7]£  ovaiag."  The  final  cause  is  that  for  the  sake  of  which  any  effect  takes 
place,  whether  the  agent  is  or  is  not  intelligent;  semper  enim  intenditur 
finis,  non  autem  semper  cognoscitur.  These  four  kinds  of  causes  may  be 
divided  into  two  classes,  extrinsic  and  intrinsic;  the  efficient  and  final  be- 
longing to  the  first  class,  the  material  and  formal  to  the  second.  It  is  ob- 
vious that  these  distinctions  involve  the  postulate  of  what  has  been  called 
the  theory  of  physical  influence,  that  is,  that  one  substance  really  acts  on 
another,  and  must  at  least  be  modified  if  we  adopt  any  such  theory  on  this 
subject  as  that  of  Leibnitz  or  of  Herbart. 
i  Virg.  Eel.  viii.  80. 


LIBER  TERTIUS.  269 

At  Physicam 1  Sparsam,  sive  de  Varietate  Rerum, 
rursus  in  duas  partes  dividemus  ;  Physicam  de  Con- 
cretise et  Physicam  de  Abstractis ;  sive  Physicam  de 
Creaturis  et  Physicam  de  Naturis.  Altera  (ut  logicis 
vocabulis  utamur)  inquirit  de  substantiis,  cum  omni 
varietate  suorum  accidentium  ;  altera  de  accidentibus, 
per  omnem  varietatem  substantiarum.  Veluti,  si  inqui- 
ratur  de  leone  aut  quercu,  ilia  complura  diversa  acci- 
dentia suffulciunt  :  contra,  si  inquiratur  de  calore 
aut  gravitate,  ilia  plurimis  distinctis  substantiis  insunt. 
Cum  vero  omnis  Physica  sita  sit  in  medio  inter  Histo- 
riam  Naturalem  et  Metaphysicam,  prior  pars  (si  recte 
advertas)  Historiae  Naturali  propior  est  :  posterior 
Metaphysicae.  Physica  autem  Concreta  eandem  subit 
divisionem,  quam  Historia  Naturalis  ;  ut  sit  vel  circa 
Coelestia,  vel  circa  Meteor  a,  vel  circa  Glob  urn  Terras  et 
Maris,  vel  circa  Collegia  Majora  quae  Elementa  vocant, 
vel  circa  Collegia  Minora  sive  Species ;  etiam  circa 
Procter- generationes,  et  circa  Mechanica.  Etenim  in 
hisce  omnibus  Historia  Naturalis  factum  ipsum  per- 
scrutatur  et  refert,  at  Physica  itidem  causas  :  sed  intel- 
lige  hoc  de  causis  jluxis,  Materia  scilicet  et  Efficients 
Inter  hasce  Physicae  portiones  manca  prorsus  et  imper- 
fecta est  ea,  quae  inquirit  de  Coelestibus,  cum  tamen 
propter  nobilitatem  subjecti  praecipuae  hominibus  curae 
esse  deberet.  Etenim  Astronomia  fundata  est  in  phae- 
nomenis  non  male  ;  sed  humilis  est,  et  minime  etiam 
solida  :  at  Astrologia  in  plurimis  etiam  fundamento 
caret.  Certe  Astronomia  talem  offert  humano  intel- 
lectui  victimam  qualem  Prometheus  olim,  cum  fraudem 
Jovi  fecit.     Adduxit  ille,  loco  bovis  veri,  pellem  bovis, 

1  All  that  follows,  as  far  as  the  end  of  the  paragraph  in  p.  283.,  is  an  ad- 
dition to  the  Advancement  of  Learning.  —  J.  S. 


270  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

grandis.  et  pulchri,  stramine  et  foliis  et  viminibus  suf- 
farcinatam.  Exhibet  similiter  et  Astronomia  exteriora 
coelestiuin  (astrorum  dicimus  numerum,  si  turn,  motus, 
periodos)  tanquam  pellem  coeli,  pulchram,  et  in  syste- 
mata  fabre  coneinnatam  ;  at  viscera  desnnt,  (Rationes 
nempe  Physicae,)  ex  quibus  (Hypothesibus  Astronomi- 
cis  adjunctis)  eruatur  tlieoria,  non  quae  phaenomenis 
tantum  satisfaciat  (cujus  generis  complures  ingeniose 
eonfingi  possent),  sed  quae  substantiam  et  motum  et 
influxum  coelestium,  prout  revera  sunt,  proponat.  Ex- 
plosa  enim  fere  jampridem  sunt  ilia,  Raptus  Primi  Mo- 
bilise et  Soliditas  Cali,  (stellis  in  orbibus  suis  tanquam 
clavis  in  laquearibus  infixis).  Nee  multo  melius  asse- 
ritur,  quod  sint  diversi  Poll  Zodiaci  et  Mundi ;  quod  sit 
Secundum  Mobile  renitentiae  in  adversum  Primi  Mobilis 
raptus ;  quod  omnia  in  coelo  ferantur  per  circidos  per* 
fectos  ;  quod  sint  eccentriei  et  epicycli,  quibus  motuum 
in  circulis  perfeetis  constantia  servetur  ;  quod  a  Luna 
in  superius  nulla  sit  mutatio  aut  violentia  ;  et  hujusmo- 
di.  Atque  harum  suppositionum  absurditas  in  Motum 
Terrae  Diurnum  (quod  nobis  constat  falsissimum  esse) 
homines  impegit.  At  vix  quisquam  est,  qui  inquisivit 
causas  physicas  turn  de  substantia  coelestium  tarn  stellari 
quam  interstellari  ;  turn  de  celeritate  et  tarditate  corpo- 
rum  coelestium  ad  invicem  ;  turn  de  incitatione  motus 
diver  sa  in  eodem  plan  eta  ;  turn  de  motuum  consecutione 
ab  Oriente  in  Occidentem,  aut  e  contra  ;  deque  pro- 
gressionibus,  stationibus,  et  retro gradationibus  ;  turn  de 
motuum  sublatione  et  casu  per  apogaea  et  perigaea  ;  turn 
de  motuum  obliquatione,  vel  per  spiras  se  versus  tropicos 
texendo  et  retexendo,  vel  per  sinuationes  quas  Dra- 
cones l  vocant ;  turn  de  polis  rotationum,  cur  magis  in 

1  The  word  Draco  is  mostly  used  with  reference  to  the  Moon's  orbit,  and 


LIBER   TERTIUS.  271 

tali  parte  coeli  siti  sint  quam  in  alia  ;  turn  cle  alligatione 
quorundam  planetarum  ad  distantiam  certam  a  sole : 
hujus  (inqnam)  generis  inquisitio  vix  tentata  est,  sed 
in  mathematicis  tantum  observationibns  et  demonstra- 
tionibus  insudatnr.  Ea?  autem  ostendunt  qnomodo  haec 
omnia  ingeniose  concinnari  et  extricari  possint,  non 
quoinodo  vere  in  natura  snbsistere  ;  et  motus  tantum 
apparentes,  et  machinam  ipsorum  fictitiam  et  ad  placi- 
tum  dispositam,  non  causas  ipsas  et  veritatem  rerum 
indicant.1      Quocirea    non    male    Astronomia    (qualis 


denotes  the  two  zones  included  between  it  and  the  ecliptic;  the  nodes  being 
respectively  the  Caput  and  Cauda  Draconis.  The  symbols  which  are  still 
used  both  for  the  nodes  of  the  moon's  orbit  and  for  those  of  other  orbits 
seem  derived  from  this  use  of  the  word  Draco. 

1  It  is  difficult  to  know  what  mode  of  investigation  Bacon  here  intends 
to  recommend.  The  problem  of  astronomy  necessarily  is,  before  any  in- 
vestigation as  to  the  causes  of  the  motions  of  the  heavenly  bodies  can  be 
undertaken,  to  determine  what  those  motions  really  are.  The  distinction 
between  real  motions  and  apparent  motions  must  be  recognised  before  any 
progress  can  be  made.  And  this  distinction  is  not  between  a  fact  and  a 
theory  in  the  common  acceptation  of  the  words,  but  between  a  right  theory 
and  a  wrong  one.  Bacon  complains  that  the  physical  causes  of  the  occa- 
sional immobility  and  regression  of  the  planets  have  not  been  inquired  into: 
but  in  this  complaint  is  involved  the  theoretic  assumption  that  the  planets 
really  are  stationary  and  really  do  regress.  This  assumption  is  made  in 
order  to  account  for  their  appearing  to  us  to  change  the  direction  of  their 
motion.  It  is  the  obvious  explanation,  but  nevertheless  a  wrong  one;  and 
if  the  phenomena  in  question  are  not  physical  phenomena  but  optical,  to 
what  purpose  is  it  to  attempt  to  assign  physical  causes  for  them?  And  so 
in  the  other  cases  which  he  mentions.  The  value  of  any  hypothesis  for  the 
explanation  of  the  phenomena  of  course  depends  on  its  simplicity  and  its 
completeness,  and  the  attempt  to  reduce  all  the  celestial  motions  to  per- 
fect circles  was  at  the  time  at  which  it  was  made  a  great  step  in  advance; 
though  the  idea  of  circular  motion  was  unduly  retained  when  it  was  found 
to  be  producing  not  simplicity  but  complication.  But  consciously  or  un- 
consciously the  mind  is  always  introducing  principles  of  arrangement  (ideas 
or  hypotheses)  among  the  objects  of  its  attention,  and  the  error  of  the  pas- 
sage in  the  text  is  in  effect  the  common  one  of  assuming  that  the  form  of 
hypothesis  with  which  the  mind  happens  to  be  familiar  is  on  that  account 
an  absolute  fact.  It  is  well  to  remark,  as  the  Newtonian  philosophy  is 
often  spoken  of  as  the  great  result  of  Bacon's  methods,  that  none  of  New- 


272  DE  AUGMENTIS   SC1ENTIARUM 

nunc  habetur)  inter  Artes  Matliematicas,  non  sine  dig- 
nitatis suae  dispendio,  numeratur ;  cum  debeat  potius  (si 
proprias  partes  tueri  velit)  constitui  Physicae  pars  quasi 
nobilissima.  Quicunque  enim  Superlunarium  et  Sub- 
lunarium  conficta  divortia  contempserit,  et  Materice 
Appetitus  et  Passiones  maxime  Caiholicas  (quae  in 
utroque  globo  validae  sunt,  et  universitatem  rerum 
transverberant)  bene  perspexerit,  is  ex  illis  quae  apud 
nos  cernuntur  luculentam  capiet  de  Rebus  Coelestibus 
informationem,  et  ab  iis  e  contra  quae  in  coelo  fiunt 
baud  pauca  de  Motibus  Inferioribus  (qui  nunc  latent) 
perdiscet ;  non  tantum  quatenus  hi  ab  illis  regantur, 
sed  quatenus  habeant  passiones  communes.1  Quam- 
obrem  hanc  partem  Astronomiae,  quae  Physica  est, 
desiderari  statuimus.  Earn  Astronomiam  Vivarn  nomi- 
nabimus,  ad  differentiam  bovis  illius  Promethei  suffarci- 
nati,  et  solummodo  figura  tenus  bovis. 

At  Astrologia  multa  superstitione  referta  est,  ut  vix 
aliquid  sanum  in  ea  reperiatur.  Attamen  earn  potius 
expurgandam,  quam  prorsus  abjiciendam  esse  cense- 
mus.  Quod  si  quis  banc  scientiam  non  in  ratione 
aut  contemplationibus  physicis,  sed  in  caeca  experientia 
et  complurium  saeculorum  observatione  fundatam  esse 
contendat,  ideoque  ratlonum  physicarum  examen  reji- 

ton's  astronomical  discoveries  could  have  been  made,  if  astronomers  had 
not  continued  to  render  themselves  liable  to  Bacon's  censure. 

1  This  prediction  has  been  fulfilled  by  the  history  of  physical  astronomy, 
and  the  information  gained  respecting  the  "  motus  inferiores  "  may  be  di- 
vided into  two  parts,  "  quatenus  hi  ab  illis  regantur"  and  "  quatenus  habe- 
ant passiones  communes."  To  the  first  belong  the  theoiy  of  the  tides  and 
those  of  precession  and  nutation,  to  the  second  that  of  the  earth's  figure, 
which  depends  on  the  law  of  universal  gravitation,  and  which  therefore 
may  be  said  to  be  a  result  of  our  knowledge  of  celestial  phenomena.  The 
way  in  which  what  takes  place  in  one  part  of  the  solar  system  is,  so  to 
speak,  reflected  in  others,  is  one  of  the  most  interesting  subjects  in  physical 
astronomy. 


LIBER  TERTIUS.  273 

ciat  (quod  jactabant  Chaldaei),  is  eadem  opera  et  augu- 
ria  revocet,  et  aruspicinam  et  exta  et  omnigenas  fabulas 
deglutiat ;  nam  et  haec  omnia  ut  diutinae  experientiae 
et  per  manus  traditae  disciplinae  dictamina  fuisse  assere- 
bantur.  Nos  vero  et  ut  Physicae  portionem  Astrolo- 
giam  recipimus,  et  non  plus  ei  quam  ratio  et  rerum 
evidentia  concedit  tribuimus  ;  demptis  superstitionibus 
et  commentis.  Ut  vero  rem  paulo  attentius  introspi- 
ciamus  :  Primo  quam  inane  illud  commentum,  quod 
singuli  planetae  vicissim  per  horas  regnent,  ut  spatio  vi- 
ginti  quatuor  horarum  regna  sua  ter  repetant,  praeter 
horas  tres  supernumerarias  !  Attamen  hoc  commen- 
tum nobis  divisionem  hebdomadae  (rem  tarn  antiquam 
et  tarn  late  receptam)  peperit ;  ut  ex  alternatione  di- 
erum  manifestissime  patet ;  cum  in  principio  diei  se- 
quentis  regnet  semper  planeta,  a  planeta  prioris  diei 
quartus  ;  propter  tres  illas  horas  quas  diximus  supernu- 
merarias.1 Secundo,  pro  commento  vano  rejicere  non 
dubitamus  doctrinam  de  Thematibus  Coeli  ad  puncta 
temporis  certa,  cum  distributwne  domorum  ;  ipsas  scili- 
cet Astrologiae  delicias,  quae  bacchanalia  quaedam  in 
coelestibus  exercuerunt.  Nee  satis  mirari  possumus 
viros  quosdam  egregios,  et  in  Astrologia  principes,  tarn 
levi  ad  ista  astruenda  argumento  innixos  esse  ;  aiunt 
enim,  quando   illud  prodat  experientia  ipsa,   solstitia, 

1  This  explanation  of  the  origin  of  the  names  of  the  days  of  the  week  is 
given  by  Dio  Cassius,  xxxvii.  c.  21.  He  also  gives  another  which  is  free 
from  an  objection  which  has  been  alleged  against  the  first;  namely  that 
the  names  are  older  than  the  division  of  the  day  into  twenty-four  hours. 
It  is  that  the  successive  days  were  assigned  to  the  respective  planets  which 
are  fourth  in  order  from  each  other,  from  some  notion  of  analogy  in  the  di- 
vine harmony  to  a  musical  progression  by  fourths.  Joseph  Scaliger,  as 
quoted  by  Selden,  deduces  the  order  of  progression  from  the  properties  of  a 
heptagon  inscribed  in  a  circle.  See  on  this  subject  a  very  learned  essay  by 
Archdeacon  Hare  in  the  first  volume  of  the  Philological  Museum. 
VOL.  II.  18 


274  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

aequinoctia,  novilunia,  plenilunia,  et  hujusmodi  stella- 
rum  revolutiones  majores  manifesto  et  insigniter  ope- 
rari  super  corpora  naturalia  ;  necesse  esse  ut  positurae 
stellarum  magis  exactae  et  subtiliores  effectus  quoque 
magis  exquisitos  et  occultiores  producant.  Illi  vero 
seponere  primo  debuerant  operationes  Solis  per  calorem 
manifestum  ;  et  similiter  Lunae  vim  quandam  magneti- 
cam  super  incrementa  aestuum  semimenstrua  ;  (nam 
fluxus  et  refluxus  maris  quotidianus  alia  res  est ;)  his 
vero  sepositis,  reliquas  planetarum  vires  super  natura- 
lia (quatenus  experientia  comprobantur)  tenues  admo- 
dum  et  infirmas  et  quasi  latitantes  reperient,  etiam  in 
revolutionibus  majoribus.  Quare  contrario  prorsus 
modo  concludere  debuerant ;  nimirum  cum  revolutio- 
nes illae  majores  tarn  parum  possint,  exactas  illas  et 
minutas  positurarum  differentias  nihil  omnino  virium 
obtinere.  Tertio,  Fatalia  ilia,  quod  hora  nativitatis 
aut  conceptionis  fortunam  foetus  regat,  hora  incoepti- 
onis  fortunam  incoepti,  hora  quaestionis  fortunam  rei 
inquisitae,  atque  (ut  verbo  dicamus)  doctrinas  de  71a- 
tivitatibus,  electionibus,  et  qucestionibus,  et  istiusmodi 
levitates,  maxima  ex  parte  nihil  certi  aut  solidi  habere, 
et  rationibus  physicis  plane  redargui  et  evinci  judica- 
mus.  Illud  igitur  magis  attinet  dicere,  quid  tandem 
in  Astrologicis  retineamus  aut  probemus  ?  atque  in  iis 
quae  probamus,  quid  desideremus  ?  Nam  hujus  po- 
stremae  rei  gratia  (nempe  ejus  quod  desideratur^)  ser- 
monem  hunc  instituimus,  cum  alias  censuris  (ut  saepe 
diximus)  non  vacemus.  Atque  inter  recepta  certe 
doctrinam  de  Revolutionibus  plus  sanitatis  quam  reli- 
qua  habere  censemus.  Verum  id  optimum  factu  foret, 
si  regulas  quasdam  praescribamus,  ad  quarum  trutinam 
et  normam  Astrologica  examinentur ;  ut  utilia  retine- 


LIBER  TERTIUS.  275 

antur,  rejiciantur  inania.  Prima  ea  sit,  de  qua  jam 
ante  monuimus  Revolutiones  majores  retineantur,  vale- 
ant  minores  horoscoporum  et  domoram.1  Illae  instar 
tormentorum  grandium  ictus  suos  a  longinquo  jacere 
queant,  hae  tanquam  arcus  minores  spatia  evadere  et 
vires  deferre  non  possunt.  Secunda  est ;  Operatio  coe- 
lestium  in  corpora  omnigena  non  valet,  sed  tantum  in 
teneriora,  qualia  sunt  humores,  aer,  et  spiritus  ;  atque 
hie  tamen  excipimus  operationes  caloris  solis  et  coele- 
stium,  qui  et  ad  metalla  et  ad  plurima  subterranea 
proculdubio  penetrat.  Tertia  est ;  Omnis  operatio  coe- 
lestium  potius  ad  massas  rerum  extenditur,  quam  ad 
individua  ;  oblique  tamen  pervenit  etiam  ad  in di vidua 
nonnulla :  ilia  scilicet,  quas  ex  individuis  ejusdem  spe- 
ciei  sunt  maxime  passibilia,  et  tanquam  cera  mollior  ; 
veluti  cum  constitutio  aeris  pestilens  corpora  minus 
resistentia  occupat,  magis  resistentia  praeterit.  Quarta 
est  praecedenti  non  dissiirilis ;  Omnis  operatio  coele- 
stium  non  in  puncta  temporum  aut  angustias  minutas, 
sed  in  spatia  majora,  dejiuit  et  dominatur.  Itaque  prae- 
dictiones  de  temperaturis  anni  verge  esse  possint ;  de 
diebus  singulis,  pro  vanis  merito  habentur.  Postrema 
est  (quae  etiam  prudentioribus  astrologis  semper  pla- 
cuit)  quod  nulla  insit  astris  fatalis  neeessitas  ;  sed  quod 

1  The  heavens  are  in  astrology  divided  into  twelve  compartments  or 
houses,  by  means  of  six  great  circles  which  pass  through  the  north  and 
south  points  of  the  horizon,  and  divide  the  ecliptic  into  twelve  equal  por- 
tions. One  of  these  circles  coincides  with  the  horizon,  and  the  point  of 
the  ecliptic  through  which  it  passes  at  the  moment  of  the  nativity  of  the 
person  whose  destiny  is  to  be  ascertained,  or  of  the  commencement  of  the 
event  whose  fortunes  are  to  be  predicted,  is  called  the  horoscope.  These 
divisions  are  spoken  of  by  Sextus  Empiricus,  who  with  Julius  Firmicus  is 
our  earliest  authority  on  the  subject  of  astrology.  He  seems  rather  to  give 
the  name  of  houses  to  definite  signs  of  the  Zodiac  than  to  the  divisions  of 
which  we  have  been  speaking;  a  sense  in  which  the  term  is  also  used  by 
later  writers. 


276  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

inclinent  ea  potius  quam  cogant.1  Addimus  et  ilhul 
(in  quo  in  partes  Astrologiae,  si  fuerit  emendata,  non 
obscure  venire  videbimur)  nimirum  quod  nobis  pro 
certo  constet,  Coelestia  in  se  habere  alios  quosdam  in- 
fluxus  praeter  Calorem  et  Lumen  ;  qui  tamen  ipsi  se- 
cundum regulas  illas  quas  jam  posuimus,  et  non  ali- 
ter,  valent.  Verum  illi  in  intima  Physica  latent,  et 
longiorem  dissertationem  postulant.  Visum  est  igitur 
nobis  (his  quae  diximus  rite  perpensis)  inter  Deside- 
rata reponere  Astrologiam  his  principiis  nostris  con- 
sentaneam  ;  atque  sicut  Astronomiam  quae  physicis 
rationibus  nitatur,  Astronomiam  Vivam  nominavimus  ; 
ita  et  Astrologiam  quae  per  easdem  regitur,  Astrologi- 
am Sanam  appellare  placet.  Circa  quam  recte  con- 
ficiendam  licet  ea  quae  diximus  non  parum  profutura 
sint,  pauca  tamen  addemus  more  nostro,  quae  liquido 
proponent  et  ex  quibus  sit  coagmentanda,  et  ad  quae 
adhibenda.  Primo  in  Astrologiam  Sanam  recipiatur 
doctrina  de  commixtionibus  radiorum,  conjunctionibus 
scilicet  et  oppositionibus,  et  reliquis  syzygiis  sive  aspec- 
tibus  planetarum  inter  se.  Planetarum  autem  per  signa 
zodiaci  pertransitum  et  loeationem  sub  iisdem  signis  etiam 
huic  parti,  de  commixtionibus  radiorum,  assignamus. 
Locatio  enim  planetae  sub  signo  est  conjunctio  quaedam 
ejusdem  cum  stellis  signi.  Quinetiam  sicut  conjunctio- 
nes,  ita  et  oppositiones  et  reliquae  syzygice  planetarum 
erga  Stellas  signorum  notandae  sunt,  quod  adhuc  plene 
factum  non  est.  At  commixtiones  radiorum  stellarum 
fixarum  ad  invicem  utiles  quidem  sunt  ad  contemplatio- 
nem  de  fabrica  mundi,  et  regionum  subjacentium  na- 
tura;  ad  praedictiones  minime,  quia  semper  eodem  modo 
se  habent.     Secundo,  recipiantur  accessiones  singulorum 

1  This  gnome  is  commonly  quoted  from  Ptolemy. 


LIBER  TERTIUS.  277 

planetarum  propius  ad  perpendiculum,  aut  recessiones  ab 
ipso,  secundum  region um  climata.  Habent  enim  pla- 
netas  singuli  non  minus  quam  Sol,  suas  aestates,  suas 
hyemes ;  in  quibus  fortius  aut  infirmius  radios  jaciant, 
propter  rationem  perpendiculi.  Etenim  nobis  dubium 
non  est,  quin  Luna  posita  in  Leone  fortius  operetur 
super  corpora  naturalia  apud  nos,  quam  posita  in  Pisci- 
bus.  Non  quod  Luna  sub  Leone  ad  cor  respiciat,  sub 
Piscibus  ad  pedes  (sicut  fabulantur)  ;  sed  propter  ele- 
vationem  versus  perpendiculum  et  approximationem  ad 
stellas  majores,  eadem  prorsus  ratione  qua  et  Sol.1  Ter- 
tio,  recipiantur  apogcea  et  perigcea  planetarum,  cum 
debita  disquisitione,  ad  quae  pertineat  planetce  vigor  in 
seipso,  ad  quae  vicinitas  ad  nos.  Planeta  enim  in  apo- 
gaeo,  sive  exaltatione  sua,  magis  alacer  est ;  in  perigaeo 
autem,  sive  casu  suo,  magis  communicat.  Quarto,  re- 
cipiantur (ut  summatim  dicamus)  omnia  reliqua  acci- 
dentia motus  planetarum ;  quales  singulorum  in  itinere 
suo  accelerationes,  retardationes,  progressus,  stationes, 
retrogradationes  ;  quales  distantioe  a  Sole,  combustiones, 
augmenta  et  diminutiones  luminis,  eclipses,  et  si  quae  sint 
alia.  Etenim  faciunt  haec  omnia,  ut  planetarum  radii 
vel  fortius  vel  debilius,  diversis  denique  modis  et  virtu- 
tibus,  operentur.  Atque  quatuor  ista  ad  radiationes 
stellarum  spectant.  Quinto,  recipiantur  quae  naturas 
stellarum,  sive  erraticarum  sive  fixarum,  in  propria  sua 
essentia  et  activitate  reserare  et  detegere  ullo  modo  que- 
ant ;  qualis  magnitudo  ;  qualis  color  et  aspectus  ;  qualis 
scintillatio  et  vibratio  luminis  ;  qualis  situs  versus  polos 
aut  cequinoctiurn ;  quales  asterismi;  quae  aliis  stellis  ma- 
gis  immixtce,  quae  magis  solitarice  ;  quae  superior es,  quae 

1  The  reason  which  Bacon  rejects  seems  to  be  nearly  as  conclusive  as 
that  which  he  admits. 


278  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

inferior  es ;  quae  ex  fixis  intra  vias  Solis  et  planetarum 
(Zodiacum  scilicet),  quae  extra;  quis  ex  planetis  velo- 
eior,  quis  tardior ;  quis  moveatur  in  ecliptica,  quis  per- 
vagetur  in  latitudine ;  quis  possit  esse  retrogradus,  quis 
minime;  quis  patiatur  omnimodam  distantiam  a  Sole, 
quis  alligetur ;  quis  moveatur  celerius  in  apogceo,  quis 
in  perigceo ;  denique  anomalia  Martis,  expatiatio  Vene- 
ris, et  labor es  sive  passiones  admirandae,  quae  non  semel 
et  in  Sole  et  in  Venere  deprehensae  sunt,1  et  si  quae 
sint  alia.  Postremo,  recipiantur  etiam  ex  traditione, 
naturoe  et  inclinatio?ies  planetarum  particulares,  atque 
etiam  stellarum  fixarum ;  quae,  quandoquidem  magno 
consensu  tradantur,  non  leviter  (praeterquam  ubi  cum 
physicis  rationibus  plane  discordant)  rejiciendae  sunt. 
Atque  ex  talibus  observationibus  coagmentatur  Astro- 
logia  Sana;  et  secundum  eas  tantum  Schemata  Coeli 
et  componere  et  interpretari  oportet. 

Adhibetur  autem  Astrologia  Sana  ad  prcedictiones 
fi  den  this,  ad  electiones  cautius,  ad  utraque  autem  intra 
terminos  debitos.  Praedictiones  fieri  possint  de  Come- 
tis  futuris,  qui  (ut  nostra  fert  conjectura)  praenunci- 
ari  possunt,  et  de  omni  genere  meteororum,  de  diluviis, 
siccitatibus,  ardoribus,  eonglaciationibus,  terrce  motibus, 
irruptionibus  aquarum,  eruptionibus  ignium,  ventis  et 
pluviis  majoribus,  anni  variis  tempestatibus,  pestilentiis, 
morbis  grassantibus,  ubertate  et  caritate  frugurn,  bellis, 
seditionibus,  sectis,  transmigrationibus  populorum,  deni- 
que de  omnibus  rerum  vel  naturalium  vel  civilium  mo- 
tibus  aut  innovationibus  majoribus.  Ad  magis  autem 
specialia,  et  forte  singularia,  praedictiones  istae  (licet 
minore  certitudine)   deduci   possint,  si  repertis  primo 

1  See  the  Descriptio  Globi  Intellectualis,  for  some  account  of  these  pas- 
siones. 


LIBER  TERTIUS.  279 

hujusmodi  temporum  inclinationibus  generalibus,  acri 
judicio  vel  physico  vel  politico  applicentur  illis  specie- 
bus  aut  individuis  quae  hujusmodi  accidentibus  maxime 
sint  obnoxia  ;  veluti  si  quis  ex  praecognitione  tempe- 
statum  anni,  eas  reperiet  (exempli  gratia)  magis  oleis 
quam  vitibus,  magis  phthisicis  quam  hepaticis,  magis 
incolis  collium  quam  vallium,  magis  monachis  quam 
aulicis  (propter  victus  rationem  diversam)  propitias 
aut  perniciosas ;  aut  si  quis  ex  cognitione  influxus 
quern  coelestia  habent  super  spiritus  humanos,  reperiat 
eum  talem  esse  ut  magis  populis  quam  regibus,  magis 
viris  doctis  et  curiosis  quam  animosis  et  militaribus, 
magis  voluptariis  quam  negotiosis  aut  politicis,  faveat 
aut  adversetur.  Hujusmodi  autem  innumera  sunt ; 
sed  (quemadmodum  diximus)  non  tantum  cognitionem 
illam  generalem  quae  sumitur  ex  astris  (quae  sunt  agen- 
tia)  verum  etiam  particularem  subjectorum  (quae  sunt 
passiva)  requirunt.  Neque  Electiones  prorsus  rejiciendae 
sunt ;  sed  parcius  illis  quam  Praedictionibus  fidendum. 
Videmus  enim  in  plantationibus  et  seminationibus  et  in- 
sitionibus,  aetatum  lunae  observationes  non  esse  res  om- 
nino  frivolas.  Sunt  et  multa  ejus  generis.  Verum  et 
Electiones  istae,  etiam  magis  quam  Praedictiones,  per 
nostras  regulas  cohibendae  sunt.  Atque  illud  semper 
attendendum ;  valere  Electiones  in  illis  tantum  casibus, 
ubi  et  virtus  coelestium  talis  sit  quae  non  subito  transeat, 
et  actio  inferiorum  similiter  talis  quae  non  statim  absol- 
vatur ;  quemadmodum  fit  in  illis  exemplis  quae  memo- 
ravimus.  Nam  nee  incrementa  lunae  subito  transi- 
guntur,  nee  incrementa  plantarum.  Punctualitas  vero 
temporis  omnino  repudianda.  Inveniuntur  autem  et 
talia  complura  (quod  quis  minus  putet)  in  Electionibus 
circa  civilia.     Quod  si  quis  nos  compellat  eo  nomine, 


280  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quod  ex  quibus  ista  Astrologia  emendata  elici  possit,  et 
rursus  ad  quae  utiliter  adhiberi,  aliquid  monstravimus ; 
quis  vero  sit  eliciendi  modus  neutiquam  docuimus  ;  ille 
minus  a?quus  fuerit,  cum  artem  ipsam  (cujus  debitores 
non  sumus)  a  nobis  exigat.  Hoc  tamen  circa  illud 
ipsum  quod  petit  monebimus ;  quatuor  tantum  esse  mo- 
dos,  quibus  ad  hanc  scientiam  via  sternatur.  Primo, 
per  experimenta  futura ;  dein,  per  experimenta  prcete- 
rita  ;  rursus,  per  traditiones ;  ultimo,  per  rationes  phy- 
sicas.  Atque  quod  ad  experimenta  futura,  quid  attinet 
dicere  ?  cum  ilia  saeculis  compluribus  ad  eorum  copiam 
comparandam  indigeant,  ut  de  iisdem  cogitationem  sus- 
cipere  frustra  fuerit.  Quod  vero  ad  experimenta  prae- 
terita  ;  ea  certe  in  manu  hominum  sunt ;  licet  res  sit 
laboriosa,  et  multi  otii.  Possint  enim  astrologi,  (si 
sibi  non  desint,)  omnes  casus  majores  (veluti  inunda- 
tiones,  pestilentias,  praelia,  seditiones,  mortes  regum,  si 
placet,  et  similia,)  ex  historiae  fide  depromere;  et  situm 
ccelestium,  non  secundum  thematum  subtilitatem  sed 
juxta  regulas  eas  revolutionum  quae  a  nobis  adumbratae 
sunt,  qualis  fuerit  sub  iisdem  temporibus,  intueri ;  ut 
ubi  manifestus  fuerit  eventuum  consensus  et  conspi- 
ratio,  ibi  prcedictionis  norma  probabilis  constituatur. 
Quatenus  ad  traditiones ;  eas  ita  ventilare  oportet,  ut 
quae  cum  rationibus  physicis  manifesto  pugnent  e  medio 
tollantur  ;  quae  vero  cum  iis  bene  consentiant  etiam 
authoritate  sua  valeant.  Quantum  denique  ad  physicas 
rationes  ;  illae  maxime  huic  inquisitioni  accommodatae 
sunt,  quae  de  catholicis  materia  appetitibus  et  passioni- 
bus,  et  de  motibus  corporum  simplicibus  et  genuinis  in- 
quirunt.  His  enim  alis  ad  ccelestia  ista  materiata  ascen- 
ditur  tutissime.  Atque  de  Astrologia  Sana  hactenus. 
Insaniie  autem  Astrologicae  (praeter  ea  quae  a  prin- 


LIBER  TERTIUS.  281 

cipio  notavimus  commenta)  alia  quaedam  portio  superest 
non  praetermittenda  ;  quae  tamen  ab  Astrologia  secludi 
solet,  et  in  Magiam  quam  vocant  Coelestem  transferri. 
Ea  nacta  est  mirum  commentum  ingenii  humani,  ni- 
mirum  ut  benevolus  aliquis  situs  astrorum  in  sigil'is  aut 
signaculis  (puta  metalli,  aut  gemmae  alicujus  ad  inten- 
tionem  propriae)  excipiatur,  quae  horae  ejus  foelicitatem 
alias  praetervolaturam  detineant,  et  quasi  volatilem 
figant.  Quemadmodum  graviter  ille  conqueritur,  de 
tarn  nobili  apud  antiquos  arte  jampridem  amissa  ; 

Annul  us  infuso  non  vivit  mirus  Olympo, 

Non  magis  ingentes  humili  sub  lumine  Phoebos 

Fert  Gemma,  aut  celso  divulsas  cardine  Lunas.1 

Certe  reliquias  Sanctorum,  earumque  virtutes,  recepit 
Ecclesia  Romana ;  (neque  enim  in  divinis  et  immateri- 
atis  fluxus  temporis  obest;)  verum  ut  condantur  reliquiae 
cceli,  quo  hora  quae  recessit  et  tanquam  mortua  est  revi- 
viscat  et  continuetur,  mera  est  superstitio.  Missa  igitur 
haec  faciamus,  nisi  forte  Musae  aniculae  jam  factae  sint. 

Physicam  Abstractam  in  duas  partes  rectissime  dividi 
posse  statuimus  ;  doctrinam  de  Schematismis  Materice, 
et  doctrinam  de  Ajjpetitibus  et  Motibus.  Utrosque  cur- 
sim  enumerabimus,  unde  verae  Physicae  de  Abstractis 
adumbratio  quaedam  deduci  possit.  Schematismi  Ma- 
teriae  sunt,  Densum,  Rarum ;   Grave,  Leve ;   Calidum, 

1 1  have  not  been  able  to  discover  whence  these  lines  are  taken.  The 
notion  they  refer  to  gave  rise  to  the  word  "  Talisman,"  which  seems  to  be 
a  modification  of  the  Greek  word  rsleGfia,  used  like  OTOLxdufia  in  the  sense 
of  a  configuration  of  the  heavenly  bodies.  See  Salmasius  De  Annis  Cli- 
macteiicis,  and  compare  Von  Hammer  on  Talismans,  in  the  Mines  de  V  Ori- 
ent. For  this  last  reference  I  am  indebted  to  the  kindness  of  Mr.  Scott,  of 
Trinity  College,  Cambridge.  See  also  Heyne,  Opuscula,  vol.  6.,  and  the 
work  to  which  he  refers,  namely  the  Speculum  Lapidum  of  Camillus  Leo- 
nardus,  book  3rd.  Some  other  references  will  be  found  in  Le  Roux  de 
Lincy  Livre  des  Legendes. 


282  DE  AUGMENTIS   SC1ENTIARUM 

Frigidum  ;  Tangible,  Pneumaticum  ;  Volatile,  Fixum  ; 
Deter  minatuin,  Fluidum  ;  Humidum,  Siccum  ;  Pingue, 
Crudum  ;  Durum,  Molle ;  Fragile,  Tensile ;  Porosum, 
Unitum;  Spirituosum,  Jejunum;  Simplex,  Compositum; 
Absolutum,  imperfecte  Mistum ;  Fibrosum  atque  veno- 
sum,  Simplicis  positurce  sive  JEquum;  Similar e,  Dissi- 
milare;  Specificatum,  non  Specificatum;  Organicum,  Di- 
or ganicum  ;  Animatum,  Inanimatum ;  neque  ultra  rem 
extendimus.  Sensibile  enim  et  Disensibile,  Rationale  et 
Drationale,  ad  doctrinam  de  Homine  rejicimus.  Appe- 
tituum  vero  et  Motuum  duo  genera  sunt.  Sunt  enim 
vel  Motus  Simplices,  in  quibus  radix  omnium  natura- 
lium  actionum  continetur,  pro  ratione  tamen  Schema- 
tismorum  Materia3  ;  vel  Motus  Compositi  sive  producti, 
a  quibus  ultimis  recepta  philosophia  (quae  parum  de 
corpore  naturae  stringit)  auspieatur.  Debent  autem 
haberi  hujusmodi  Motus  Compositi  (quales  sunt  gene- 
ratio,  corruptio,  et  reliqui)  pro  pensis  quibusdam  aut 
Summis  Motuum  Simplicium,  potius  quam  pro  motibus 
primitivis.  Motus  Simplices  sunt  Motus  Antitypice, 
quern  vulgo  motum  ne  fiat  penetratio  dimensionum  vo- 
cant ;  Motus  Nexus,  quern  motum  ex  fuga  vacui  appel- 
lant ;  Motus  Dibertatis,  ne  detur  eompressio  aut  extensio 
praeternaturalis  ;  Motus  in  Sphceram  novam,  sive  ad  ra- 
refactionem  et  condensationem ;  Motus  Nexus  secundi, 
sive  ne  detur  solutio  continuitatis  ;  Motus  Congrega- 
tions Majoris,  sive  ad  massas  connaturalium  suorum, 
qui  vulgo  dicitur  Motus  Naturalis  ;  Motus  Congrega- 
tions Minoris,  qui  vulgo  dicitur  Sympathise  et  Antipa- 
thic ;  Motus  Disponens,  sive  ut  partes  bene  collocentur 
in  toto  ;  Motus  Assimilationis,  sive  multiplications  na- 
turae suae  super  aliud  ;  Motus  Excitationis,  ubi  agens 
nobilius   motum  in  alio  latentem  et  sopitum   excitat ; 


LIBER  TERTIUS.  283 

Motus  Sigilli  sive  Impressionism  operatio  scilicet  absque 
communicatione  substantiae  ;  Motus  Regius,  sive  colii- 
bitio  reliquorum  motuum  a  motu  praedominante  ;  Motus 
absque  termino,  sive  rotatio  spontanea  ;  Motus  Trepida- 
tionis,  sive  Systoles  et  Diastoles,  corporum  scilicet  quae 
locantur  inter  commoda  et  incommoda ;  postremo  De- 
cubitus, sive  Exhorrmtia  Motus,  quae  etiam  plurimarum 
rerum  est  causativa.  Hujusmodi  sunt  Motus  Simplices, 
qui  ex  penetralibus  naturae  vere  prodeunt ;  quique  com- 
plicate continuati,  alternati,  fraenati,  repetiti,  et  multis 
modis  aggregati,  3Iotus  illos  compositos,  sive  Summas 
Motuum  quae  receptae  sunt,  aut  illis  similes  constituunt. 
Summce  Motuum  sunt  decantati  illi  motus,  Greneratio, 
Corruptio  ;  Augmentatio,  Diminutio  ;  Alter utio,  etLatio; 
etiam  Mixtio,  Separatio ;  Versio.  Supersunt  tantum 
tanquam  Appendices  Physicae,  Mensura?  Motuum;  quid 
possit  Quantum,  sive  Dosis  Naturce?  Quid  possit  Di- 
stantia,  id  quod  Orbis  Virtutis  sive  Activitatis *  non 
male  vocatur  ?  Quid  possint  Incitatio  et  Tarditas  ? 
Quid  brevis  aut  longa  Mora  ?  Quid  Vis  aut  Hebetudo 
rei  ?  Quid  Stimulus  Peristaseos  ?  Atque  hae  sunt 
Physicce  verce  de  Abstractis  partes  genuinae.  Etenim 
in  Schematismis  Materiae,  in  Motibus  Simplicibus,  in 
Summis  sive  Aggregationibus  Motuum,  et  in  Mensuris 
Motuum,  Physica  de  Abstractis  absolvitur.  Nam  Mo- 
tum  voluntarium  in  animalibus;  Motum  qui  fit  in  actioni- 
bus  sensuum;  Motum  phantasioe,  appetitus,  et  voluntatis; 
Motum  mentis,  decreti,  et  intellectualium ;  ad  proprias 
doctrinas  amandamus.  Illud  tamen  iterato  monemus, 
universa  liaec  quae  diximus  in  Physica  non  ulterius  trac- 
tari,  quam  ut  inquirantur  Materia  et  Efficiens  ipsorum : 
retractantur  enim  in  Metaphysica,  quoad  Formas  et 
Fines. 

1  The  allusion  is  to  Gilbert.     See  note  at  p.  232. 


284  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Physicae  subjungemus  Appendices  insignes  duas,  quae 
non  tam  ad  materiam  quam  ad  modum  inquisitionis 
spectant ;  Problemata  Naturalia,  et  Placita  Antiquorum 
Philosophorum.  Prior  Naturce  multiplicis,  sive  Sparsce, 
appendix  est ;  secunda  Naturce  unitce,  sive  Summarum. 
Utraque  ad  solertem  Dubitationem  pertinet,  quae  sci- 
ential pars  est  non  contemnenda.  Nam  Problemata  par- 
tiadures  dubitationes  complectuntur ;  Placita  generales; 
circa  Principia  et  Fabricam.  Problematum  exemplum 
nobile  est  in  libris  Aristotelis  :  quod  genus  operis  me- 
ruit certe,  non  solum  ut  posterorum  laudibus  celebrare- 
tur,  verum  etiam  et  eorum  laboribus  continuaretur ; 
cum  Dubitationes  indies  oriantur  novae.  Attamen  in 
hac  re  adhibenda  est  cautio,  magni  utique  momenti. 
Dubiorum  commemoratio  et  propositio  duplicem  in  se 
habet  fructum  :  unum,  quod  Philosophiam  muniat  con- 
tra errores  ;  quando  id  quod  non  plane  liquet  non  ju- 
dicatur  aut  asseritur  (ne  error  errorem  gigneret),  sed 
suspenditur  de  eo  judicium,  et  non  fit  positivum  ;  al- 
terum,  quod  Dubitationes,  in  codicillos  relatae,  totidem 
spongiae  sunt,  quae  incrementa  scientiae  perpetuo  ad  se 
sugant  et  alliciant ;  unde  fit  ut  ilia  quae,  nisi  praecessis- 
sent  Dubitationes,  leviter  et  sicco  pede  transmissa  fuis- 
sent,  Dubitationum  admonitu  attente  et  studiose  obser- 
ventur.  Verum  hae  duae  utilitates  vix  unum  compensant 
incommodum  quod,  nisi  sedulo  prohibeatur,  se  ingeret : 
nimirum  quod  Dubitatio,  si  semel  admittatur  tanquam 
justa  et  fiat  quasi  authentica,  statim  defensores  in 
utramque  partem  suscitabit,  qui  etiam  posteris  eandem 
licentiam  dubitandi  transmittant ;  adeo  ut  homines  in- 
genia  sua  intendant  et  applicent  ad  hoc,  ut  alatur  po- 
tius  Dubitatio  quam  terminetur  ant  solvatur.  Cujus 
quidem  rei  exempla  et  in  jurisperitis  et  in  academicis 


LIBER  TERTIUS.  285 

ubique  occurrunt,  quibus  moris  est  ut  Dubitationem 
semel  admissam  perpetuam  esse  velint,  nee  minus  dubi- 
tandi  quam  asserendi  auctoramenta  amplectantur :  cum 
tamen  ille  demum  sit  ingenii  usus  legitimus,  qui  ex 
dubiis  certa  faciat,  non  qui  certa  in  dubium  vocet. 
Quare  Kalendariwm  Dubitationurn,  sive  Problematum  in 
natura,  et  desiderari  assero  et  suscipi  probo  ;  modo  cu- 
rae  sit,  ut  aucta  scientia  indies  (quod  fiet  proculdubio, 
si  nos  audiant  homines)  quae  clare  discussae  sint  Dubi- 
tationes  ex  Albo  deleantur.  Huic  Kalendario  aliud 
addi  cuperem,  non  minus  utile  :  cum  enim  in  omni  in- 
quisitione  inveniantur  haec  tria  ;  perspicue  Vera,  Dubia, 
perspicue  Falsa;  utilissimum  foret  Kalendario  Dubi- 
orum  Kalendarium  Falsitatum  et  errorum  populariurn, 
vel  in  historia  naturali  vel  in  dogmatibus  grassantium, 
adjungere  ;  ne  illae  amplius  scientiis  molestae  sint. 

Quod  ad  Placita  Antiquorum  Philosophorum,  qualia 
fuerunt  Pythagorae,  Philolai,  Xenophanis,  Anaxagorae, 
Parmenidis,  Leucippi,  Democriti,  aliorum,  (quae  ho- 
mines contemptim  pereurrere  solent,)  non  abs  re  fuerit 
paulo  modestius  in  ea  oculos  conjicere.  Etsi  enim  Ari- 
stoteles,  more  Ottomanorum,  regnare  se  haud  tuto  posse 
putaret,  nisi  fratres  suos  omnes  contrucidasset ; l  tamen 

1  Bacon,  it  is  probable,  alludes  particularly  to  a  memorable  and  then 
recent  instance  of  this  practice.  Mahomet  III.,  on  becoming  Sultan  in 
1595,  put  to  death  nineteen  of  his  brothers  and  ten  or  twelve  women  sup- 
posed to  be  with  child  by  his  father.  Pope,  perhaps  unconsciously,  has 
imitated  Bacon.  In  the  character  of  Addison,  he  speaks  of  him  as  one 
who  could 

"  Bear,  like  the  Turk,  no  brother  near  the  throne." 

It  is  worthy  of  remark  that  the  practice  in  question  was  established  as  a 
fundamental  law  of  the  state  by  Mahomet  the  Second.  I  quote  his  words 
from  the  French  edition  of  Von  Hammer's  History  of  the  Ottoman  Empire. 
"  La  plupart  des  l^gistes  ont  declare'  que  ces  de  mes  illustres  tils  ou  petits- 
fils  qui  monteront  au  trone  pourront  faire  ex^cuter  leurs  freres  afin  d'as- 


286  DE  AUGMENTIS  SCIENTIARUM 

iis,  qui  non  regnum  aut  magisterium  sed  veritatis  inqui- 
sitionem  atque  illustrationem  sibi  proponunt,  non  potest 
non  videri  res  utilis  diversas  diversorum  circa  rerum 
naturas  opiniones  sub  uno  aspectu  intueri.  Neque 
tamen  subest  spes,  quod  Veritas  aliqua  purior  ex  illis 
aut  similibus  theoriis  speranda  ullo  modo  sit.  Quem- 
admodum  enim  eadem  phenomena,  iidem  calculi,  et 
Ptolemaei  principiis  astronomicis  et  Copernici  compe- 
tunt  ;  ita  experientia  ista  vulgaris  qua  utimur,  atque 
obvia  rerum  facies,  pluribus  diversis  theoriis  se  appli- 
care  potest ;  ubi  ad  rectam  veritatis  indagationem  longe 
alia  severitate  opus  fuerit.  Eleganter  enim  Aristoteles ; 
Infantes  primo  balbutientes  quasvis  mulieres  appellare 
matres  ;  post  autem  propriam  matrern  discernere ; l  sic 
certe  puerilis  experientia  omnem  Philosophiam  appel- 
labit  matrem  ;  adulta  vero  matrem  veram  internoscet. 
Interea  juvabit  Philosophias  discrepantes,  veluti  diver- 
sas Naturce  glossas  (quarum  una  fortasse  uno  loco,  alia 
alio  est  emendatior),  perlegere.  Optarim  igitur  ex 
Vitis  Antiquorum  Philosophorum,  ex  fasciculo  Plutar- 
chi  de  Placitis  eorum,  ex  citationibus  Platonis,  ex  con- 
futationibus  Aristotelis,  ex  sparsa  mentione  quae  habetur 
in  aliis  libris,  tarn  ecclesiasticis  quam  ethnicis,  (Lac- 
tantio,  Philone,  Philostrato,  et  reliquis,)  opus  confici 
cum  diligentia  et  judicio  de  Antiquis  Philosophiis.  Tale 
enim  opus  nondum  extare  video.  Attamen  hie  moneo, 
ut  hoc  fiat  distincte,  ita  ut  singulse  Philosophise  seor- 
sum  componantur  et  continuentur  ;  non  per  titulos  et 

surer  le  repos  du  monde  —  ils  devront  agir  en  consequence." — DHistoire 
de  V Empire  Ottoman,  iii.  p.  302. 

A  little  further  on  Von  Hammer  remarks  that  "  la  l^galite  du  meurtre 
est  consacre'e  non  seulement  pour  les  freres  du  Sultan  mes  encore  pour  ses 
neveux  et  ses  petits-fils." 

1  Physic,  i.  c.  1. 


LIBER  TERTIUS.  287 

fasciculos  (quod  Plutarchus  fecit)  excipiantur.  Quae- 
vis  enim  Philosophia  integra  seipsam  sustentat,  atque 
dogmata  ejus  sibi  mutuo  et  lumen  et  robur  adjiciunt  ; 
quod  si  distrahantur,  peregrinum  quiddam  et  durum 
sonant.  Certe  quando  apud  Taciturn  lego  facta  Nero- 
nis  aut  Claudii,  circumstantiis  temporum,  personarum, 
et  occasionum  vestita,  nil  video  quod  a  probabilitate 
prorsus  abhorreat ;  cum  vero  eadem  lego  in  Suetonio 
Tranquillo,  per  capita  et  communes  locos,  minimeque 
in  serie  temporis  repraesentata,  portenta  qusedam  vi- 
dentur  et  plane  incredibilia.  Neque  absimilis  est  ratio 
Philosophise,  quando  proponitur  integra,  et  quando  in 
frusta  concisa  et  dissecta.  Neque  vero  ex  hoc  Placi- 
tontm  Philosophic  Kalendario  nuperas  theorias  et  dog- 
mata excludo ;  sicut  illam  Theophrasti  Paracelsi,  elo- 
quenter  in  corpus  quoddam  et  harmoniam  philosophise 
redactam  a  Severino  Dano  ; 1  aut  Telesii  Consenting 
qui  Parmenidis  philosophiam  instaurans  arma  Peripa- 
teticorum  in  illos  ipsos  vertit ;  aut  Patricii  Veneti,  qui 
Platonicorum  fumos  sublimavit  ;  aut  Gilberti  popularis 
nostri,  qui  Philolai  dogmata  reposuit ;  aut  alterius  cu- 

1  Severinus  was  a  Danish  physician.  He  died  in  the  year  1602,  leaving 
several  works  on  medical  and  philosophical  subjects,  in  which  he  followed 
the  opinions  of  Paracelsus.  I  am  only  acquainted  with  his  Idea  Medicince 
Philosophical,  which  there  is  reason  to  think  Bacon  had  read.  His  writings 
are  in  point  of  style  much  superior  to  those  of  Paracelsus,  who  was  however 
unquestionably  a  man  of  far  more  original  genius. 

Telesius's  principal  work  is  his  De  Rerum  Natura  [the  first  two  books 
of  which  were  published  in  1565,  and  the  whole  in  1586].  Bacon  derived 
more  ideas  from  him  than  from  any  other  of  the  "novelists,"  as  he  has 
somewhere  called  the  philosophical  innovators,  and  has  written  a  separate 
treatise  on  three  systems  of  philosophy,  of  which  his  is  one.  See  the  fifth 
volume  of  this  edition. 

Patricius  attempted  to  amalgamate  the  Platonic  and  Aristotelian  philoso- 
phies. His  principal  work  entitled  Nova  de  Universis  Philosophia  was 
published  in  1591.  It  is  not  of  much  interest,  but  I  shall  have  occasion 
to  refer  to  it  in  connexion  with  Bacon's  De  jluxu  et  refiuxu  maris. 


288  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

juscunque,  si  modo  dignus  sit.  Horum  vero  (quoniam 
volumina  integra  extant)  summse  tantum  inde  confi- 
ciendae,  et  cum  ceteris  conjungendae.  Atque  de  Phy- 
sica  cum  Appendicibus  haec  dicta  shit. 

Quantum  ad  Metaphysicam,  assignavimus  jam  ei  in- 
quisitionem  Causarum  Formalium  et  Finalium ;  quae 
assignatio,  quatenus  ad  Formas,  incassum  facta  videa- 
tur.  Invaluit  siquidem  opinio  atque  inveteravit  Re- 
rum  Formas  essentiales,  seu  veras  differentias,  nulla  hu- 
mana  inveniri  diligentia  posse.  Quae  opinio  interim 
nobis  elargitur  atque  concedit,  inventionem  Formarum 
ex  omnibus  scientiae  partibus  dignissimam  esse  quae 
investigetur,  si  modo  fieri  possit  ut  reperiantur.  Ad 
inventionis  possibilitatem  vero  quod  attinet,  sunt  certe 
ignavi  regionum  exploratores,  qui  ubi  nil  nisi  coelum 
et  pontum  vident,  terras  ultra  esse  prorsus  negant. 
At  manifestum  est,  Platonem,  virum  sublimis  ingenii 
(quique  veluti  ex  rupe  excelsa  omnia  circumspiciebat1), 
in  sua  de  Ideis  doctrina  Formas  esse  verum  scientice 
objectum  vidisse ;  utcunque  sententiae  hujus  verissimae 
fructum  amiserit,  Formas  penitus  a  Materia  abstractas, 
non  in  Materia  determinatas,  contemplando  et  pren- 
sando  ;  unde  factum  est,  ut  ad  speculationes  theologicas 
diverteret,  quod  omnem  naturalem  suam  philosophiam 
infecit  et  polluit.  Quod  si  diligenter,  serio,  et  sincere 
ad  actionem  et  usum  oculos  convertamus,  non  difficile 
erit  disquirere  et  notitiam  assequi  quae  sint  illae  Formae, 
quarum  cognitio  res  humanas  miris  modis  locupletare 
et  beare  possit.  Subs  tan  tiarum  enim  Formae  (uno 
Homine  excepto,2  de  quo  Scriptura,  Formavit  hominem 

1  Compare  the  phrase  used  by  S.  Augustine  in  speaking  of  the  Plato- 
nists:  "de  silvestri  cacumine  videre  patriam  pacis,  et  iter  ad  earn  non  in- 
venire."  —  Confess,  vii.  21. 

2  Those  who  deny  the  cognoscibility  of  Forms  admit  of  one  exception, 


LIBER  TERTIUS.  289 

de  limo  terrce,  et  spiravit  infaciem  ejus  spiraculum  vitce} 
non  ut  de  ceteris  speciebus,  Producant  aquce,  produced 
terra2),  species  inquam  creaturarum,  (prout  nunc  per 
compositionem  et  transplantationem  inveniuntur  mul- 
tiplicate,)  ita  perplexe  sunt  et  complicate  ut  aut  om- 
nino  de  lis  inquirere  frustra  sit,  aut  inquisitio  earum, 
qualis  esse  potest,  seponi  ad  tempus,  et  postquam  Forme 
simplicioris  nature  rite  explorate  sint  et  invente,  turn 
demum  institui  debeat.  Quemadmodum  enim  nee  facile 
esset,  nee  ullo  modo  utile,  Formam  soni  investigare  ejus 
qui  verbum  aliquod  constituat ;  cum  verba  compositione 
et  transpositione  literarum  sint  infinita  ;  at  soni  qui  li- 
teram  aliquam  simplicem  exprimat  Formam  inquirere 
(quali  scilicet  collisione,  quali  instrumentorum  vocis  ap- 
plicatione,  constituatur)  comprehensibile  est,  imo  facile  ; 
(que  tamen  Forme  literarum  cognite  ad  Formas  verbo- 
rum  illico  nos  deducent : 3  )  eadem  prorsus  ratione  For- 
mam inquirendo  leonis,  quercus,  auri,  imo  etiam  aquce 
aut  aeris,  operam  quis  luserit :  Formam  vero  inquirere 
Densi,  Pari ;  Calidi,  Frigidi ;  Gravis,  Levis ;  Tan- 
gibilis,  Pneumatici ;  Volatilis,  Fixi ;  et  similium  tarn 
Schematismorum  quam  Motuum,  quos  in  Physica  trac- 
tanda  magna  ex  parte  enumeravimus  (et  Formas  Primce 

it  being  a  received  article  of  faith,  to  deny  which  is  by  the  Clementine  con- 
stitutions declared  a  heresy,  that  the  rational  soul  is  the  substantial  form 
of  man;  and  it  is  to  be  observed  that  Bacon  guards  himself  against  being 
supposed  to  overlook  this  exception,  in  admitting  that  substantial  forms 
are  so  "perplexed  and  complicated  "  as  to  be,  for  the  present  at  least,  hope- 
less subjects  of  inquiry, 
i  Gen.  ii.  7. 

2  Gen.  i.  20.  24. 

3  There  can  be,  I  think,  no  doubt  that  the  passage  in  the  Philebus  (p.  17. 
et  infra  of  Stephens)  in  which  Plato  speaks  of  the  analysis  of  sounds  into 
their  constituent  elements,  and  which  is  a  "locus  classicus"  with  reference 
to  his  method  of  induction,  is  here  alluded  to.  See  the  General  Preface, 
vol.  i.  p.  69. 

VOL.  ii.  19 


290  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Classis  appellare  consuevimus1),  quique  (veluti  literae 
alphabeti)  numero  baud  ita  multi  sunt,  et  tamen  Es- 
sentias  et  Formas  omnium  substantiarum  conficiunt  et 
sustinent ; 2  hoc  est,  inquam,  illud  ipsum  quod  cona- 
mur  ;  quodque  earn  partem  Metaphysicae  de  qua  nunc 
inquirimus  constituit  et  diffinit.  Neque  haec  officiunt, 
quominus  Physica  easdem  naturas  consideret  quoque 
(ut  dictum  est),  sed  tan  turn  quoad  causas  fluxas. 
Exempli  gratia,  si  de  causa  inquiratur  Albedinis  in 
nive  vel  spuma  ;  recte  redditur,  quod  sit  subtilis  inter- 
mixtio  aeris  cum  aqua.  Haec  autem,  longe  abest,  ut 
sit  Forma  Albedinis,  cum  aer  etiam  pulveri  vitri  aut 
crystalli  intermixtus  albedinem  similiter  procreet,  non 
minus  quam  si  admisceatur  aquae  ;  verum  Causa  Ef- 
jiciens  ilia  tantum  est,  quae  nihil  aliud  quam  vehiculum 
est  Formae.3  At  in  Metaphysica  si  fiat  inquisitio, 
hujusmodi  quidpiam  reperies ;  corpora  duo  diaphana 
intermixta,  portionibus  eorum  opticis  simplici  ordine 
sive  aequaliter  collocatis,  constituere  Albedinem.  Hanc 
Metaphysicae  partem  desiderari  reperio.  Nee  mirum  ; 
quia   illo    inquirendi    modo    qui    hue    usque   in    usum 

1  So  in  the  original.  The  sense  seems  to  require  {et  quorum  formas  For- 
mas Prima}  Classis  appellare  consuevimus).     See  infra  p.  293.  —  J.  S. 

2  It  clearly  appears  from  this  passage  that  Bacon's  doctrine  was  that  the 
forms  of  all  substances  might  be  determined  by  combining  the  results  of  a 
limited  number  of  investigations  of  the  forms  of  schematisms  and  motions, 
or  as  he  elsewhere  calls  them  of  simple  natures.  (See  Novum  Organum, 
ii.  5.)  For  the  phrase  "  Forrme  primse  classis,"  see  infra  p.  293.  The  diffi- 
culty of  effecting  this  combination  might  be  insuperable;  he  did  not  pro- 
fess to  be  able  to  decide  a  priori  that  it  was  not  so ;  but  at  any  rate  it  would 
be  only  a  synthetical  difficulty  and  would  not  present  itself  until  his  anal- 
ysis of  nature  was  completed  and  the  forms  of  her  constituent  elements 
determined.  Of  the  possibility  of  attaining  these  two  ends  —  namely  (1.) 
an  analysis  of  nature  resulting  in  the  formation  of  a  complete  list  of  "  na- 
turae simplices,"  and  (2.)  the  determination  of  their  forms  —  he  seems 
never  to  have  doubted. 

3  See  Nov.  Org.  vol.  i.  p.  403. 


LIBER  TERTIUS.  291 

venit,  nunquam  in  saeculum  comparebunt  Rerum  For- 
mce.  Radix  autem  mali  hujus,  ut  et  omnium,  ea  est ; 
quod  homines  et  propere  nimis,  et  nimis  longe,  ab  ex- 
perientia  et  rebus  particularibus  cogitationes  suas  divel- 
lere  et  abstrahere  consueverunt,  et  suis  meditationibus 
et  argumentationibus  se  totos  dedere. 

Usus  autem  hujus  partis  Metaphysicse,  quam  Desi- 
deratis  annumero,  duas  ob  causas  vel  maxime  excellit. 
Prima  est,  quod  scientiarum  omnium  officium  sit  et 
propria  virtus,  ut  experiential  ambages  et  itinera  longa 
(quantum  veritatis  ratio  permittit)  abbrevient ;  ac  pro- 
inde  remedium  veteri  querimoniae  afferant,  de  Vita  brevi 
et  Arte  longa}  Ulud  vero  optime  praestatur,  Axiomata 
scientiarum  in  magis  generalia,  et  quas  omni  materiae 
rerum  individuarum  competant,  cplligendo  et  uniendo. 
Sunt  enim  Sciential  instar  pyramidum,  quibus  Historia 
et  Experientia  tanquam  basis  unica  substernuntur  ;  ac 
proinde  basis  Naturalis  Philosophise  est  Historia  Na- 
turalis.  Tabulatum  primum  a  basi  est  Physica  ;  ver- 
tici  proximum  Metaphysiea  ;  ad  conum  quod  attinet  et 
punctum  vertiqale  (opus  quod  operatur  Deus  a  prineipio 
usque  ad  finem;2  summariam  nempe  naturae  legem), 
haesitamus  merito,  an  humana  possit  ad  illud  inquisitio 
pertingere.  Caeterum  haec  tria  verae  sunt  Scientiarum 
contabulationes,  suntque  apud  homines  propria  scientia 
inflatos  et  theomachos  tanquam  tres  moles  giganteae : 

Ter  sunt  conati  imponere  Pelio  Ossam, 

Scilicet  atque  Ossae  frondosura  involvere  Olympum : 3 

apud  eos  vero  qui  seipsos  exinanientes  omnia  ad  Dei 

1 ''  Vita  brevis,  ars  vero  longa,  occasio  autem  praeceps,  experimentum 
periculosum,  judicium  difficile."  —  Hippocrates,  Aph.  i.  1.  I  quote  from 
Leonicenus's  version. 

2  Eccles.  iii.  11. 

8  Virg.  Georg.  i.  281. 


292  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

gloriam  referunt,  tanquam  trina  ilia  acclamatio,  Sancte, 
Sancte,  Sancte.  Sanctus  enim  Deus  in  multitudine 
operum  suorum,  sanctus  in  ordine  eorum,  sanctus  in 
tmione.  Quare  speculatio  ilia  Parmenidis  et  Platonis, 
(quamvis  in  illis  nuda  fuerit  speculatio,)  excelluit 
tamen  ;  Omnia  per  scalam  quandam  ad  unitatem  ascen- 
dere}  Atque  ilia  demum  scientia  caeteris  est  praestan- 
tior,  qua?  humanum  intellectum  minimum  multiplici- 
tate  onerat ;  quam  liquet  esse   Metaphysicam,2  quippe 

1  No  such  doctrine  as  this  is  to  be  found  in  the  remains  which  have  come 
down  to  us  of  the  writings  of  Parmenides,  and  it  is  in  effect  inconsistent 
with  what  we  know  of  his  opinions.  His  fundamental  dictum  appears  to 
have  been  that  that  which  is,  is  one;  incapable  of  change  or  motion.  That 
visible  things  are  in  any  sense  parts  or  elements  or  attributes  of  the  one 
immutable  substance  is,  as  far  as  we  can  judge,  a  later  doctrine.  To  the 
question,  what  then  are  the  phenomena  of  the  visible  universe,  Parme- 
nides gives  no  answer;  unless  we  account  as  an  answer  what  he  says  of 
their  delusive  and  non-existent  character.  Even  Plato  was  far  from  teach- 
ing the  doctrine  of  an  ascent  to  unity  in  the  sense  in  which  Bacon  prob- 
ably employed  the  terms.  He  no  doubt  adopted  in  his  own  sense  the 
dictum  of  the  Eleatse,  ev  tu,  Travra ;  but  with  him  as  with  them  mere  phe- 
nomena have  no  true  existence.  In  later  writers  however  Bacon  may 
easily  have  found  expressions  derived  from  the  authority  of  Plato  and 
Parmenides,  and  more  consonant  with  his  own  views  of  the  nature  of  the 
universe.  But  so  far  as  they  themselves  were  concerned,  it  may  I  think 
be  safely  stated  that  though  the  latter  affirmed  the  cvottjc  of  that  which 
exists,  no  doctrine  of  evuoic  entered  into  his  teaching;  and  that  that  which 
presents  itself  in  the  system  of  the  former  was  essentially  different  from 
Bacon's  ascent  to  unity.  The  opinions  of  Parmenides  would  be  more  accu- 
rately indicated  by  the  formula  ev  to  ov  than  by  ev  tu  navra,  or  if  the  latter 
be  employed,  it  should  be  understood  to  suggest  the  ellipsis  of  aa/iovfieva, 
—  a  remark  apparently  confirmed  by  Plato's  expressions  in  the  Sophist, 
p.  242.  "  Denique  ut  uno  verbo  complectar,  Parmenides  statuit  simplex 
ens,  sive  to  dn?ujg  ov,  Platonici  ens  perfectum,  sive  to  navTe?iC)C  ov,  h.  e. 
tale  in  quo  sit  una  tuv  ovtuv  ndvTuv  complexio,"  —  is  Karsten's  state- 
ment of  the  contrast  between  the  doctrine  of  Parmenides  himself,  and  that 
to  support  which  he  was  cited  as  an  authority.  Karsten's  Parmenides, 
p.  210. 

2  This  passage  resembles  one  in  the  Metaphysics,  i.  2.;  but  I  am  not  sure 
that  the  resemblance  is  more  than  accidental.  Bacon,  so  far  as  I  have  ob- 
served, though  he  quotes  Aristotle  frequently,  never  refers  to  any  passage 
in  the  Metaphysics. 


LIBER  TERTIUS.  293 

quae  contemplatur  praecipue  simplices  illas  return  For- 
mas  (quas  superius  For  mas  Primce  Classis  nominavi- 
mus1);  quandoquidem,  licet  numero  paucae,  tamen  com- 
mensurationibus  et  coordination]' bus  suis  omnem  varieta- 
tem  constituent.  Secunda  res,  quae  hanc  Metaphysicae 
partem  de  Formis  nobilitat,  haec  nimirum  est ;  quod  po- 
testatem  humanam  emancipet  maxime  et  liberet,  eam- 
qae  in  amplissimum  et  apertissimum  operandi  campum 
educat.  Nam  Physica  per  angustos  et  impeditos  calles 
humanam  operam  dirigit,  naturae  ordinariae  flexuosos 
tramites  imitata  ;  sed  latce  undique  sunt  sapientibus  vice  ; 
Sapientiae  nimirum  (quae  a  veteribus  rerum  divinarum 
et  humanarum  scientia  2  diffiniebatur)  mediorum  copia 
et  varietas  semper  suppetit.  Causae  enim  Physicae 
novis  inventis,  in  simili  materia,  lucem  et  ansam  prae- 
bent.  At  qui  Formam  aliquam  novit,  novit  etiam 
ultimam  possibilitatem  superinducendi  naturam  illam 
in  omniyenam  materiam,  eoque  minus  inter  operan- 
dum  restringitur  et  alligatur  yel  ad  Materice  Basirn, 
vel  ad  Conditionem  Efficientis.  Quod  genus  scientiae 
eleganter  describit  etiam  Salomon,  etsi  sensu  magis 
divino ;  Non  arctabuntur   gressus    tui,    et    currens   non 

1  It  is  evident  from  this  that  the  simple  natures  (the  schematisms  and 
motions)  are  not  the  "  Formse  primae  classis;"  although  the  literal  inter- 
pretation of  the  passage  referred  to  in  the  text  would  make  it  appear  that 
they  are  so.  For  the  simple  natures  are  the  proper  objects  of  Physica 
Abstracta,  and  consequently  are  not  identical  with  the  Forma?  primae 
Classis,  which  are  the  subject  of  Metaphysica. 

The  u  Formae  primae  Classis  "  are  the  forms  of  simple  natures,  and  in 
the  former  passage  (v.  supra  p.  289.)  the  clause  between  parentheses  in- 
volves an  anacoluthon,  and  refers  not  to  that  which  immediately  precedes 
it,  but  to  the  word  "formam  "  at  the  beginning  of  the  sentence.  The  con- 
struction would  be  regular  if  in  this  clause  we  were  to  replace  the  word 
"et"  by  "has  autem"  [or  by  "  et  quorum  formas."  The  "simple  na- 
tures" are  the  same  in  both  passages;  but  Physica  deals  only  with  the 
material  and  efficient  causes  of  them;  Metaphysica  with  the  formal  and 
final  causes.  —  «/.  S.] 

2  See  Cicero,  Tusc.  Quaest.  iv.  26. 


294  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

habebis  offendiculum.1     Intelligit  scilicet  Sapientise  vias 
nee  angustiis  nee  obicibus  obnoxias  esse. 

Metaphysicae  pars  secunda  est  Finalium  Causarum 
inquisitio,  quam  non  ut  prcetermissam  sed  ut  male  col- 
locatam  notamus.  Solent  enim  inquiri  inter  Physica, 
non  inter  Metaphysica.  Quanquam  si  ordinis  hoc  so- 
lum vitium  esset,  non  mihi  fuerit  tanti.  Ordo  enim 
ad  illustrationem  pertinet,  neque  est  ex  substantia  sci- 
entiarum.  At  haec  ordinis  inversio  defectum  insignem 
peperit,  et  maximam  philosophise  induxit  calamitatem. 
Tractatio  enim  Causarum  Finalium  in  Physicis  inqui- 
sitionem  Causarum  Physicarum  expulit  et  dejecit ;  ef- 
fecitque  ut  homines  in  istiusmodi  speciosis  et  umbra- 
tilibus  causis  acquiescerent,  nee  inquisitionem  causarum 
realium  et  vere  Physicarum  strenue  urgerent ;  ingenti 
scientiarum  detrimento.  Etenim  reperio  hoc  factum 
esse,  non  solum  a  Platone,  qui  in  hoc  littore  semper 
anchoram  figit ;  verum  etiam  ab  Aristotele,  Galeno,2 
et  aliis,  qui  saepissime  etiam  ad  ilia  vada  impingunt. 
Etenim  qui  causas  adduxerit  hujusmodi,  palpebras  cum 
pilis  pro  sepi  et  vallo  esse  ad  munimentum  oculorum  ;  aut 
corii  in  animalibus  jirmitudinem  esse  ad  propellendos 
calores  et  frigora ;  aut  ossa  pro  columnis  et  trabibus  a 
natura  induct  quibus  fabrica  corporis  innitatur ;  aut 
folia  arborum  emitti  quo  fructus  minus  patiantur  a  sole 
et  vento  :  aut  nubes  in  sublimi  fieri  ut  terram  imbribus 
irrigent ;  aut  terram  densari  et  solidari  ut  statio  et 
mansio    sit   animalium ;    et  alia    similia ;   is   in    Meta- 


1  Proverbs,  iv.  12. 

2  See  especially  Galen's  De  usu  Partium,  which  is  in  effect  a  treatise  on 
the  doctrine  of  final  causes  as  exemplified  in  animal  physiology.  He  calls 
the  last  book,  which  introduces  the  general  considerations  to  which  the 
subject  leads,  the  Epode  of  the  whole  work;  explaining  that  he  does  so, 
because  the  Epode  is  sung  while  the  chorus  stands  at  the  altar  of  the 
deity. 


LIBER  TERTIUS.  295 

physicis  non  male  ista  allegarit,  in  Physicis  autem 
nequaquam.  Imo,  quod  coepimus  dicere,  hujusmodi 
sermonum  discursus  (instar  Remorarum,  uti  fingunt, 
navibus  adhaerentium)  Scientiarum  quasi  velificatio- 
nem  et  progressum  retardarunt,  ne  cursum  suum  te- 
nerent  et  ulterius  progrederentur  ;  et  jampridem  effe- 
cerunt  ut  Physicarum  Causarum  inquisitio  neglecta 
deficeret  ac  silentio  praeteriretur.  Quapropter  Phi- 
losophia  Naturalis  Democriti  et  aliorum,  qui  Deum 
et  Men  tern  a  fabrica  rerum  amoverunt,  et  structuram 
universi  infinitis  naturae  praelusionibus  et  tentamentis  l 
(quas  uno  nomine  Fatum  aut  Fortunam  vocabant) 
attribuerunt,  et  rerum  particularium  causas  Materiae 
necessitati  sine  intermixtione  Causarum  Finalium  as- 
signarunt,  nobis  videtur  (quantum  ex  fragmentis  et 
reliquiis  philosophise  eorum  eonjicere  licet)  quatenus 
ad  Causas  Physicas,  multo  solidior  fuisse  et  altius  in 
naturam  penetrasse  quam  ilia  Aristotelis  et  Platonis ; 
hanc  unicam  ob  causam,  quod  illi  in  Causis  Finalibus 
nunquam  operam  triverunt ;  hi  autem  eas  perpetuo 
inculcarunt.  Atque  magis  in  hac  parte  accusandus 
Aristoteles  quam  Plato,  quandoquidem  fontem  Cau- 
sarum Finalium,  Deum  scilicet,  omiserit,  et  Naturam 
pro  Deo  substituerit  ;  causasque  ipsas  Finales  potius 
ut  logicae  amator,  quam  theologiae,  amplexus  sit.  Ne- 
que  haec  eo  dicimus  quod  Causae  illae  Finales  verae  non 
sint,  et  inquisitione  admodum  dignae,  in  speculationibus 
Metaphysicae ;  sed  quia,  dum  in  Physicarum  Causa- 
rum possessiones  excurrunt  et  irruunt,  misere  earn  pro- 
vinciam  depopulantur  et  vastant.  Alioquin,  si  modo 
intra    terminos    suos   coerceantur,   magnopere    halluci- 

1  See  in  illustration  of  this  phrase,  Lucretius,  v.  835.  et  seq.,  and  infra 
note  1.  at  p.  456. 


296  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

nantur  quicunque  eas  Physicis  Causis  adversari  aut 
repugnare  putent.  Nam  causa  reddita,  quod  palper- 
brarum  pili  oculos  muniant,  nequicquam  sane  repugnat 
alteri  illi,  quod  pilositas  soleat  contingere  humiditatum 
orificiis : 

Muscosi  fontes,  &C1 

Neque  causa  reddita,  quod  coriorum  in  animalibus 
firmitudo  pertinet  ad  coeli  inj arias  propulsandas,  ad- 
versatur  illi  alteri,  quod  ilia  firmitudo  fit  ob  contraction 
nem  pororum  in  extimis  corporum  per  frigus  et  deprceda- 
tionem  a'eris  ;  et  sic  de  reliquis  :  conspirantibus  optime 
utrisque  causis,  nisi  quod  altera  intentionem,  altera 
simplicem  consecutionem  denotet.  Neque  vero  ista 
res  in  dubium  vocat  Providentiam  Divinam,  aut  ei 
quicquam  derogat,  sed  potius  eandem  miris  modis  con- 
firmat  et  evehit.  Nam  sicut  in  rebus  civilibus  pru- 
dentia  politica  fuerit  multo  altior  et  mirabilior,  si  quis 
opera  aliorum  ad  suos  fines  et  desideria  abuti  possit, 
quibus  tamen  nihil  consilii  sui  impertit,  (ut  interim  ea 
agant  quae  ipse  velit,  neutiquam  vero  se  hoc  facere  in- 
telligant,)  quam  si  consilia  sua  cum  administris  volun- 
tatis suae  communicaret  ;  sic  Dei  sapientia  efFulget 
mirabilius  cum  Natura  aliud  agit,  Providentia  aliud 
elicit,  quam  si  singulis  schematibus  et  motibus  natu- 
ralibus  Providentiae  characteres  essent  impressi.  Sci- 
licet Aristoteli,  postquam  naturam  Finalibus  Causis 
impregnasset,  Naturamque  nihil  frustra  facere,  suique 
voti  semper  esse  compotem  2  (si  impedimenta  abessenf), 
et  hujusmodi  multa  eo  spectantia  posuisset,  amplius 
Deo  non  fuit  opus.  At  Democritus  et  Epicurus,  cum 
atomos  suos  praedicabant,  eousque  a  subtilioribus  non- 

1  Virg.  Eel.  vii.  45. 

2  See  Arist.  De  Part.  Anim.  i.  13;  Polit.  i.  5;  and  many  other  passages. 


LIBER  TERTIUS.  297 

nullis  tolerabantur  ;  verum  cum  ex  eorum  fortuito 
concursu  fabricam  ipsam  rerum  absque  Mente  coalu- 
isse  assererent,  ab  omnibus  risu  excepti  sunt.  Adeo 
ut  tantum  absit  ut  Causae  Physicae  homines  a  Deo  et 
Providentia  abducant,  ut  contra  potius  philosophi  illi 
qui  in  iisdem  eruendis  occupati  fuerunt,  nullum  exi- 
tum  rei  reperiant  nisi  postremo  ad  Deum  et  Provi- 
dentiam  confugiant.1  Atque  haec  de  Metaphysica 
dicta  sint,  cujus  partem  de  Causis  Finalibus  in  libris 
et  Physicis  et  Metaphysicis  tractatam  non  negave- 
rim  ;  in  his  recte,  in  illis  perperam  propter  incommo- 
dum  inde  secutum. 


caput  v: 


Partitio  Operativee  Doctrinoe  de  Natura,  in  Mechanicam 
et  Magiam  ;  quce  respondent  partibus  Speculative^  : 
Physicce  Mechanica,  Metaphysicce  Magia ;  et  Ex- 
purgatio  vocabuli  Magice.  Appendices  duce  Opera- 
tivce ;  Inventarium  Opum  Humanarum  et  Cata- 
logus  Polychrestorum. 

Operativam   de   Natura   similiter   in    duas   partes 
dividemus,  idque  ex   necessitate   quadam.      Subjicitur 

1 "  C'est  Dieu,"  affirms  Leibnitz  in  a  spirit  not  unlike  that  of  the  text, 
u  qui  est  la  derniere  raison  des  choses  et  la  connoissance  de  Dieu  n'est  pas 
moins  le  principe  des  sciences  que  son  essence  et  sa  volonte'  sont  les  prin- 
cipes  des  etres."  And  a  little  further  on  he  remarks  that  "les  principes 
g£ne>aux  de  la  Physique  et  de  la  Mdcanique  meme  dependent  de  la  con- 
duite  d'une  intelligence  souveraine,  et  ne  sauraient  etre  expliqu^s  sans  le 
faire  entrer  en  consideration.  C'est  ainsi  qu'il  faut  reconcilier  la  pi^te 
avec  la  raison,  et  qu'on  pourra  satisfaire  aux  gens  de  bien  qui  apprehen- 
dent  les  suites  de  la  philosophic  m^canique  ou  corpusculaire,  comme  si 
elle  pouvait  Eloigner  de  Dieu,  et  des  substances  immaterielles,  au  lieu 
qu'avec  les  corrections  requises,  et  tout  bien  entendu,  elle  doit  nous  y 
mener." — Letlre  a  Bayle,  p.  106.  of  Erdmann's  edition. 


298  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

enim  haec  divisio  divisioni  priori  doctrinae  Speculative : 
Physica  siquidem  et  inquisitio  Causarum  Efficientium 
et  Materialium  producit  Mechanicam  ;  at  Metaphysica 
et  Inquisitio  Formarum  producit  Magiam.  Nam  Cau- 
sarum Finalium  inquisitio  sterilis  est,  et  tanquam  virgo 
Deo  consecrata  nihil  parit.1  Neque  nos  fugit  esse  et 
Mechanicam  saepius  mere  empiricam  et  operariam,  qua? 
a  Physica  non  pendeat ;  verum  hanc  in  Historiam  Na- 
turalem  conjecimus,  a  Philosophia  Naturali  segrega- 
mus.  Loquimur  tantum  de  ea  Mechanica,  qua?  cum 
Causis  Physicis  conjuncta  est.  Veruntamen  interve- 
nit  quaedam  Mechanica,  qua?  nee  prorsus  operaria  est, 
neque  tamen  philosophiam  proprie  attingit.  Operum 
enim  inventa  omnia,  quae  in  hominum  notitiam  ve- 
nerunt,  aut  casu  occurrerunt  et  deinceps  per  manus 
tradita  sunt,  aut  de  industria  quaesita.  Quae  autem 
intentionaliter  inventa  sunt,  ilia  aut  per  causarum  et 
axiomatum  lucem  eruta  sunt,  aut  per  extensionem 
quandam  vel  translationem  vel  compositionem  invento- 
rum  priorum  deprehensa  ;  quae  magis  ingeniosa  quae- 
dam  res  est  et  sagax,  quam  philosophica.  Hanc  vero 
partem,  quam  neutiquam  contemnimus,  non  multo  post, 


1  No  saying  of  Bacon's  has  been  more  often  quoted  and  misunderstood 
than  this.  Carrying  out  his  division  of  the  Doctrina  de  Natura,  which  as 
we  have  seen  depends  upon  Aristotle's  quadripartite  classification  of  causes, 
he  remarks  that  to  Physica  corresponds  Mechanica,  and  to  Metaphysica, 
Magia.  But  Metaphysica  contains  two  parts,  the  doctrine  of  forms  and  the 
doctrine  of  final  causes.  Bacon  remarks  that  Magia  corresponds  to  Meta- 
physica, inasmuch  as  the  latter  contains  the  doctrine  of  forms,  that  of  final 
causes  admitting  from  its  nature  of  no  practical  applications.  "  Nihil  pa- 
rit," means  simply  "non  parit  opera,"  which  though  it  would  have  been  a 
more  precise  mode  of  expression  would  have  destroyed  the  appositeness  of 
the  illustration.  No  one  who  fairly  considers  the  context  can,  I  think,  have 
any  doubts  ns  to  the  limitation  with  which  the  sentence  in  question  is  to 
be  taken.  But  it  is  often  the  misfortune  of  a  pointed  saying  to  be  quoted 
apart  from  any  context,  and  consequently  to  be  misunderstood. 


LIBER  TERTIUS.  299 

cum  de  Experientia  Literata  inter  Logica  tractabimus, 
cursim  perstringemus.  Enimvero  Mechanicam,  de  qua 
nunc  agimus,  tractavit  Aristoteles  promiscue ;  Hero  in 
Spiritalibus  ;  etiam  Georgius  Agricola,  scriptor  recens, 
diligenter  admodum  in  Mineralibus  ;  aliique  quamplu- 
rimi  in  subjectis  parti cularibus  ; 2  adeo  ut  non  habeam 
quod  dicam  de  omissis  in  hac  parte  ;  nisi  quod  Me- 
chanica  promiscua,  secundum  exemplum  Aristotelis, 
diligentius  debuissent  continuari  per  labores  recenti- 
orum,  praesertim  cum  delectu  eorum  Mechanicorum, 
quorum  aut  causae  magis  obscurse  aut  effectus  magis 
nobiles.  Verum  qui  in  hisce  insistunt,  quasi  oras  tan- 
tum  maritimas  perreptant, 

premendo  litus  iniquum.2 


Meo  siquidem  judicio  vix  possit  aliquid  in  Natura  radi- 
citus  verti  aut  innovari,  vel  per  casus  aliquos  fortuitos, 
vel  per  tentamenta  experimentorum,  vel  ex  luce  causa- 
rum  pliysicarum,  sed  solummodo  per  Inventionem  For- 

1  The  Mechanical  Problems  of  Aristotle  are  here  referred  to.  Of  Hero, 
an  Alexandrian  physicist,  who  flourished  about  b.  c.  [100],  Fludd  makes 
frequent  mention,  and  it  is  perhaps  on  this  account  that  he  is  here  intro- 
duced. It  is  remarkable  that  no  notice  is  taken  of  Archimedes  who,  beyond 
all  comparison,  was  the  greatest  mechanical  philosopher  of  antiquity.  With 
his  writings  however  there  is  reason  to  think  that  Bacon  had  no  acquaint- 
ance, and  in  the  Historia  Densi  et  Rari  his  most  popularly  known  inven- 
tion, that  of  the  method  of  detecting  the  adulteration  of  Hiero's  crown,  is 
mentioned  in  a  manner  which  seems  to  show  that  Bacon  did  not  distinctly 
apprehend  the  principle  on  which  it  depends.  With  contemporary  scien- 
tific writers,  Bacon  seldom  appears  to  be  acquainted,  and  it  is  therefore 
less  remarkable  that  no  mention  is  made  of  Stevinus,  Galileo,  Guldinus,  or 
Ghetaldus.  Galileo's  astronomical  discoveries  were  of  course  more  gen- 
erally known  than  his  mechanical  researches. 

The  writings  of  Agricola,  who  has  been  called  the  German  Pliny,  are 
even  now,  it  is  said,  of  considerable  value,  and  certainly  entitle  him  to  a 
high  place  among  the  scientific  men  of  the  16th  century.  His  greatest 
work  is  the  De  re  metallica,  in  twelve  books  [published  at  Basle  in  1555]. 

2  Hor.  Od.  ii.  10. 


300  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

maritm.  Si  igitur  desiderari  earn  partem  Metaphysicse 
quae  de  Formis  agit  posuimus,  sequitur  ut  Naturalis 
etiam  Magia,  quas  ad  earn  est  relativa,  similiter  deside- 
retur.  Verum  hoc  loco  postulandum  videtur,  ut  vo- 
cabulum  istud  Magice,  in  deteriorem  partem  jampri- 
dem  acceptum,  antiquo  et  honorifico  sensui  restituatur. 
Etenim  Magia  apud  Persas  pro  sapientia  sublimi,  et 
scientia  consensuum  rerum  universalium,  accipieba- 
tur ; 1  atque  etiam  tres  illi  reges,  qui  ab  Oriente  ad 
Christum  adorandum  venerunt,  Magorum  nomine  vo- 
cabantur.  Nos  vero  earn  illo  in  sensu  intelligimus,  ut 
sit  scientia  quae  cognitionem  Formarum  Abditarum  ad 
opera  admiranda  declucat ;  atque,  quod  dici  solet,  activa 
cum  passivis  conjiingendo  magnalia  naturae2  manifestet. 
Nam  quantum  ad  Naturalem  Magiam  (quae  in  libris 
plurimorum  volitat3)  credulas  quasdam  et  superstitio- 
sas  traditiones  et  observationes  de  Sympathiis  et  Antipa- 
thiis  rerum,  atque  de  occultis  et  specificis  proprietatibus 
complectentem,  cum  frivolis  ut  plurimum  experimentis, 
potius  occultandi  artificio  et  larva  quam  reipsa  admi- 
randis  ;  non  erraverit  sane,  qui  earn  dixerit  a  scientia 
quam  quaerimus  tantum  distare,  quoad  veritatem  na- 
turae, quantum  libri  rerum  gestarum  Arthuri  ex  Bri- 
tannia, aut  Hugonis  Burdegalensis,  et  hujusmodi  he- 
roum  umbratilium,  differunt  a  Cassaris  Commentariis, 
quoad  veritatem  historicam.  Manifestum  enim  est 
Caesarem  majora  revera  perpetrasse,  quam  illi  de  heroi- 
bus  suis  confingere  ausi  sunt,  sed  modis  faciendi  mini- 

1  See  supra,  p.  256. 

2  "Magnalia  naturae"  is,  it  may  be  remarked,  a  favourite  phrase  with 
Paracelsus.  The  word  magnalia  occurs  in  the  Vulgate;  see  Ps.  cvi.  22., 
where  our  version  is  "  wondrous  works." 

3  See  for  instance  the  Natural  Magic  of  G.  B.  Porta,  published  in  [1589]  ; 
which  quite  deserves  the  character  here  given  of  the  class  to  which  it  be- 
longs. 


LIBER  TERTIUS.  301 

me  fabulosis.      Hujusmodi  doctrinas  bene  adumbravit 
Fabula  de  Ixione  ;   qui  cum  Junonis,  Potentise  Dese, 
concubitum  animo  sibi  designaret,  cum  evanida  nube 
rem  habuit,  ex  qua  Centauros  et  Chimseras  progenuit. 
Sic  qui  insana  et  impotenti  cupiditate  fejjuntur  ad  ea 
qua3  per  imaginations  tantum  fumos  et  nebulas  cernere 
se  putant,  loco    operum,  nil   aliud   quam   spes  inanes, 
et  deformia  quaedam  ac  monstrosa  spectra,  suscipient. 
Hujus  autem  Magiae  Naturalis,  levis  et  degeneris,  ope- 
ratio  super  homines  similis   est  soporiferis   quibusdam 
medicamentis,  quae   somnum   coneiliant,  atque  insuper 
inter  dormiendum  laeta  et  placentia  somnia  immittunt. 
Primo  enim  intellectum  humanum  in  soporem  conjicit, 
canendo  proprietates  specificas,  et  virtutes  occultas  et 
tanquam  coelitus  demissas,  et  per  traditionum  susurros 
solummodo  perdiscendas  ;  unde  homines  ad  veras  cau- 
sas  eruendas  et  indagandas  non  amplius  excitantur  et 
evigilant,  sed  in   hujusmodi    otiosis   et    credulis   opini- 
onibus  aequieseunt ;   deinde  vero  innumera  commenta 
grata,  et  qualia  quis  optaret  maxime,  instar  somniorum, 
insinuat.     Atque  operas  pretium  est  notare  in  illis  sci- 
entiis,  qua3  nimium  trahunt  ex  phantasia  et  fide  (qnales 
sunt  Magia  ista  levis,  de  qua  nunc  loquimur,  Alchymia, 
Astrologia,  et  alise  consimiles),  media  sua  et  theoriam 
solere  esse  magis  monstrosa,  quam  finis  ipse  est,  et  actio 
quo  tendunt.     Versio  argenti,  aut  argenti  vivi,  aut  ali- 
cujus  alterius  metalli,  in  aurum,  res  creditu  dura ;  atta- 
men   longe  verisimilius   est,  ab  homine  qui   Ponderis, 
Colons  flavi,  Malleabilis  et  Extensibilis,  Fixi  etiam  et 
Volatilis  naturas  cognitas  et  perspectas  habuerit,  qui- 
que  similiter  prima  mineralium    semina    et   menstrua 
diligenter  introspexerit,  posse  aurum  multa  et  sagaci 
molitione  tandem  produci ;  quam  quod  pauca  Elixiris 


302  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

grana,  paucis  momentis,  alia  metalla  in  aurum  vertere 
valeant  per  activitatem  ejusdem  Elixiris,  quae  naturam 
scilicet  perficere  et  omni  impedimento  liberare  possit. 
Similiter  senectutis  retardatio,  aut  gradus  alicujus  ju- 
ventutis  instjuratio,  non  facile  fidem  reperiat ;  attamen 
longe  verisimilius  est,  ab  homine  qui  naturam  Arefac- 
tionis  et  spirit  u  urn  super  solida  corporis  deprcedationes 
bene  norit ;  quique  naturam  Assimilationis  atque  AH- 
mentationis,  vel  perfections  vel  pravioris,  perspexerit ; 
naturam  etiam  spirituum  et  quasi  flammce  corporis,  alias 
ad  consumendum  appositse  alias  ad  reparandum,  nota- 
rit ;  posse  per  diaetas,  balnea,  unctiones,  medicinas  pro- 
prias,  accommodata  etiam  exercitia,  et  similia,  vitam 
prolongari  aut  vigorem  juventutis  aliqua  ex  parte  reno- 
vari ;  quam  quod  hoc  fieri  possit  per  guttas  pauculas, 
aut  scrupulos  alicujus  pretiosi  Uquoris  aut  quintes  sendee. 
Rursus,  ex  astris  fata  elici  posse  non  statim  aut  facile 
homines  consenserint ;  ilia  vero,  quod  Hora  Nativitatis 
(quae  saepissime  ex  pluribus  accidentibus  naturalibus 
vel  acceleratur  vel  diftertur)  vitae  totius  fortunam  re- 
gat  ;  aut  quod  Hora  Quaestionis  sit  cum  re  ipsa  quae 
quaeritur  confatalis  ;  meras  nugas  dixeris.  Attamen 
tanta  exercet  humanum  genus  impotentia  et  intempe- 
ries,  ut  non  solum  quae  fieri  non  possunt  sibi  spondeant, 
sed  etiam  maxime  ardua  sine  molestia  aut  sudore,  tan- 
quam  feriantes,  se  adipisci  posse  confidant.  Verum  de 
Magia  hactenus  ;  cujus  et  vocabulum  ipsum  ab  infa- 
mia  vindicavimus,  et  speciem  veram  a  falsa  et  ignobili 
segregavimus. 

Hujus  vero  partis,  Operatives  scilicet  de  Natura,  duae 
sunt  Appendices,  magni  utraque  pretii.  Prima  est,  ut 
fiat  Inventarium  Opum  Humanarum,  quo  excipiantur 
et  breviter  enumerentur  omnia  hominum  bona  et  for- 


LIBER  TERTIUS.  303 

tunae  (sive  sint  ex  fructibus  et  proventibus  naturae,  sive 
artis)  quae  jam  habentur,  et  quibus  homines  fruuntur ; 
adjectis  iis  quae  olim  innotuisse  constat,  nunc  autem 
perierunt ;  ad  hunc  finem,  ut  qui  ad  nova  inventa  ac- 
cingitur,  de  jam  inventis  et  extantibus  negotium  sibi 
non  facessat.  Hoc  vero  Inventarium  magis  erit  artifi- 
ciosum  magisque  etiam  utile,  si  quae  communi  hominum 
opinione  Impossibilia  reputantur  in  unoquoque  genere 
adjunxeris  ;  atque  una  Proximo,  Impossibilibm,  quae 
tamen  habentur,  copules ;  ut  alteram  humanam  inven- 
tionem  acuat,  alteram  quadantenus  dirigat ;  utque  ex 
his  Optativis  et  Potentialibus,  Aetiva  promptius  dedu- 
cantur.  Secunda  est,  ut  fiat  Kalendarium  eorum  Ex- 
perimenter urn,  quae  maxime  Polychresta  sunt,  et  ad 
aliorum  inventionem  faciunt  et  ducunt.  Exempli  gra- 
tia ;  experimentum  artificialis  conglaciationis  aquce  per 
glaciem  cum  sale  nigro,  ad  infinita  pertinet;1  hoc  enim 
modum  condensationis  secretum  revelat,  quo  homini 
nihil  est  fructuosius.  Praesto  enim  est  ignis  ad  rarefac- 
tiones  ;  verum  in  condensationibus  laboratur.  Pluri- 
mum  autem  facit  ad  inveniendi  compendium,  si  hujus- 
modi  Polychresta  proprio  Catalogo  excipiantur. 

1  The  artificial  congelation  of  water  by  snow  and  salt  Bacon  has  else- 
where spoken  of  as  a  recent  discovery.  I  have  not  been  able  to  ascertain 
by  whom  it  was  made.  In  Boyle's  New  Experiments  of  Cold,  it  is  said  to 
be  familiarly  made  use  of  in  Italy,  though  scarcely  known  in  England; 
and  in  the  collection  of  experiments  published  by  the  Florentine  Academi- 
cians in  1667  (in  which  collection  the  celebrated  "Florentine  experiment," 
which  is  in  reality  due  to  Bacon,  is  contained),  artificial  congelations  are 
spoken  of,  but  (probably  because  the  subject  was  commonly  known)  with- 
out any  reference  to  the  history  of  the  invention.  "  Sal  nigrum,"  it  may 
be  well  to  mention,  is  saltpetre. 


304  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


CAPUT  VI. 

De  magna  Philosophic  Naturalis,  tarn  Speculative 
quam  Operative,  Appendice  Mathematica ;  quod- 
que  inter  Appendices  potius  poni  debet,  quam  inter 
Scientias  Substantias.  Partitio  Mathematics,  in 
Puram  et  Mixtam. 

Optime  Aristoteles,  Physicam  et  Mathematicam  ge~ 
nerare  Practicam  sive  Mechanicam.1  Quare,  cum  jam 
tarn  Speculativam  quam  Operativam  partem  doctrinae 
de  Natura  tractaverimus,  locus  est  ut  de  Mathematica 
dicamus,  quag  ad  utramque  est  scientia  auxiliaris.  Haec 
siquidem,  in  Philosophia  recepta,  Physicae  et  Metaphy- 
sicae  pars  tertia  adjungitur ;  at  nobis  ista  retractantibus 
et  recolentibus,  si  earn  ut  scientiam  substantivam  et 
principalem  designare  in  animo  esset,  magis  consenta- 
neum  videretur  et  rei  ipsius  naturae  et  ordinis  perspi- 
cuitati,  ut  constitueretur  tanquam  portio  Metaphysicae. 
Quantitas  enim  (quae  subjectum  est  Mathematicae) 
Materiae  applicata  veluti  Dosis  Naturae  est,  et  pluri- 
morum  efFectuum  in  rebus  naturalibus  causativa  ;  ideo- 
que  inter  Formas  Essentiales  numeranda  est.  Figurce 
autem  et  Numerorum  potentia  in  tan  turn  apud  antiquos 
valere  visa  est,  ut  Democritus  principia  varietatis  rerum 
in  figuris  atomorum  praecipue  collocaverit ;  ac  Pytha- 
goras naturarn  rerum  ex  numeris  constitui  asseruerit. 
Illud  interim  verum  est,  Quantitatem  inter  Formas 
Naturales  (quales  nos  eas  intelligimus)  omnium  max- 
ime  esse  abstractam,  et  a  materia  separabilem ;  quod 
ipsum  in  causa  fuit,  cur  et  diligentius  exculta  et  acrius 
inquisita  ab  hominibus  fuerit   quam  aliae  quaecunque 

1  Arist  Praef.  ad  Qusest.  Median. 


LIBER  TERTIUS.  305 

Formae,  quae  omnes  in  materia  magis  sunt  immersae. 
Cum  enim  id  hominum  animis  plane  insitum  sit  (plu- 
rimo  certe  cum  scientiarum  detrimento)  ut  Generalium 
quasi  campis  liberis  magis  quam  Particularium  silvis  et 
septis  delectentur,  nil  repertum  est  Mathematicis  gratius 
et  jueundius,  quo  appetitus  iste  expatiandi  et  meditandi 
expleretur.  Etsi  autem  haec  vera  sint,  nobis  tamen 
qui  non  tantum  veritati  et  ordini,  verum  etiam  usui  et 
commodis  hominum  consulimus,  satius  demum  visum 
est  Mathematical,  cum  et  in  Physicis  et  in  Metaphy- 
sicis  et  in  Mechanicis  et  in  Magicis  plurimum  polleant, 
ut  omnium  Appendices  et  copias  auxiliares  designare. 
Quod  etiam  quodammodo  facere  compellimur^  propter 
delicias  et  fastum  Mathematicorum,  qui  hanc  scientiam 
Physicae  fere  imperare  discupiant.  Nescio  enim  quo 
fato  fiat  ut  Mathematica  et  Logiea,  quae  ancillarum 
loco  erga  Physicam  se  gerere  debeant,  nihilominus 
certitudinem  suam  prae  ea  jactantes,  dominatum  con- 
tra exercere  praesumant.  Verum  de  loco  et  dignitate 
hujus  scientiae  minus  curandum,  de  re  ipsa  videamus. 
Mathematica  aut  Pur  a  est,  aut  Mixta.  Ad  Puram 
referuntur  Scientiae,  quae  circa  Quantitatem  occupatae 
sunt,  a  Materia  et  Axiomatibus  physicis  penitus  ab- 
stractam.  Eae  duae  sunt,  Geometria  et  Arithmetica ; 
Quantitatem  altera  Continuam,  altera  Discretam  trac- 
tans.  Quae  duae  artes  magno  certe  cum  acumine  et 
industria  inquisitae  et  tractatae  sunt ;  veruntamen  et 
Euclidis  laboribus  in  Geometricis  nihil  additum  est  a 
sequentibus,  quod  intervallo  tot  saeculorum  dignum  sit ; 
et  doctrina  de  Solidis  nee  a  veteribus  nee  a  modernis 
pro  rei  usu  et  excellentia  instructa  et  aucta  est.1     In 

1  We  might  here  expect  to  find  some  mention  of  Archimedes  and  of 
Apollonius,  whose  labours  contributed  more  to  the  progress  of  geometry 
vol.  ii.  20 


306  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Arithmeticis  autem,  nee  satis  varia  et  commoda  in- 
venta  sunt  Supputationum  compendia,  praesertim  circa 
Progressiones,  quarum  in  Physicis  usus  est  non  me- 
diocris,1  nee  Algebra  bene  consummata  est ;  atque 
Arithmetica  ilia  Pythagorica  et  Mystica,  quae  ex  Pro- 
clo  et  reliquiis  quibnsdam  Euclidis  eoepit  instaurari, 
expatiatio  quaedam  speculationis  est.  Hoc  enim  habet 
ingenium  humanum,  ut  cum  ad  solida  non  sufficiat,  in 
supervacaneis  se  atterat.  Mixta  habet  pro  subjecto 
Axiomata  et  portiones  pliysicas ;  Quantitatem  autem 
considerat,  quatenus  est  ad  ea  elucidanda  et  demon- 
stranda  et  actuanda  auxiliaris.      Multae   siquidem  na- 

than  those  of  Euclid,  who  was  rather  a  systematiser  than  an  original  dis- 
coverer, and  whose  Elements  do  not  embrace  the  whole  extent  of  the  ge- 
ometry of  the  Greeks.  The  doctrine  of  conic  sections,  which  was  com- 
menced by  Plato,  and  the  method  of  limits  of  Archimedes,  both  most 
important  portions  of  the  Greek  geometry,  are  of  course  not  to  be  found  in 
Euclid's  Elements,  not  to  mention  a  variety  of  isolated  investigations.  It 
is  undoubted!}'  true  that  even  long  after  Bacon's  time  geometry  advanced 
more  slowly  beyond  the  limits  it  had  attained  in  antiquity  than  other  parts 
of  mathematics,  though  in  the  present  day  it  may  be  said  to  have  become 
a  new  science.  See  on  this  head,  the  Apergu  Historique  des  Methodes  de  la 
Geometrie  of  M.  Chasles,  himself  one  of  those  who  have  contributed  the 
most  to  its  recent  progress. 

1  One  would  certainly  not  infer  from  this  remark,  to  which  there  is  noth- 
ing corresponding  in  the  Advancement  of  Learning,  that  Bacon  was  aware 
that  in  the  interval  which  had  elapsed  since  its  publication,  the  greatest  of 
all  inventions  for  facilitating  arithmetical  computations  had  been  made 
known.  Napier's  Logarithms  were  published  in  1614,  and  reprinted  on  the 
continent  in  1620;  in  which  year  Gunter's  Canon  of  Triangles  was  also 
published.  In  1618  Robert  Napier's  account  of  his  father's  method  and 
Briggs's  first  table  of  Logarithms  were  both  published.  In  the  year  suc- 
ceeding that  of  the  publication  of  the  De  Augmeniis  his  larger  tables,  and 
probably  those  of  VVingate,  made  their  appearance. 

These  dates  are  sufficient  to  show  how  much  the  attention  of  mathemati- 
cians was  given  to  the  subject.  It  would  almost  seem  as  if  some  one, 
possibly  Savile,  had  told  Bacon  —  what  was  no  doubt  true  —  that  the 
application  of  the  doctrine  of  series  to  arithmetical  computation  was  not 
as  yet  brought  to  perfection,  and  that  he  had  adopted  the  remark  without 
understanding  the  importance  of  the  discovery  to  which  it  referred,  and 
perhaps  without  being  aware  that  any  such  discovery  had  been  made. 


LIBER  TERTIUS.  307 

turae  partes  nee  satis  subtiliter  comprehendi,  nee  satis 
perspicue  demonstrari,  nee  satis  dextre  et  certo  ad 
usum  accommodari  possint,  sine  ope  et  interventu  Ma- 
thematicae.  Cujus  generis  sunt  Perspectiva,  Musica, 
Astronomia,  Cosmograpliia,  Architecture,  Machinaria,1 
et  nonnullae  aliae.  Caeterum  in  Mathematicis  Mixtis 
integras  aliquas  portiones  desideratas  jam  non  reperio, 
sed  multas  in  posterum  praedico,  si  homines  non  ferien- 
tur.  Prout  enim  Physica  majora  indies  incrementa  ca- 
piet,  et  nova  Axiomata  educet ;  eo  MathematicaB  opera 
nova  in  multis  indigebit,  et  plures  demum  fient  Mathe- 
matics Mixtae. 

Jam  autem  doctrinam  de  Nature  pertransivimus,  et 
Desiderata  in  ipsa  notavimus.  Qua  in  re,  si  a  priscis 
et  receptis  opinionibus  discesserimus,  eoque  nomine 
contradicendi  ansam  cuiquam  prsebuerimus  ;  quod  ad 
nos  attinet,  ut  dissentiendi  studium  longe  a  nobis 
abest,  ita  etiam  et  contendendi  consilium.  Si  haec 
vera  sunt, 

"Non  canimus  surdis,  respondent  omnia  silvse;2 

vox  naturae  ingeminabit,  etsi  vox  hominum  reclamet. 
Quemadmodum  autem  Alexander  Borgia  dicere  sole- 
bat  de  expeditione  Gallorum  Neapolitana,  eos  venisse 
cum  creta  in  manibus  quo  diversoria  sua  notarent,  non 

1  Machinaria  means  the  art  of  making  machines,  not  mechanics  in  the 
common  sense  of  the  word.  It  therefore  appears  from  this  enumeration 
that  Bacon  was  not  acquainted  with  any  application  of  mathematics  to 
statics  or  dynamics,  as  he  would  certainly  not  have  included  these  funda- 
mental portions  of  mixed  mathematics  in  the  nonnullae  alise  with  which  the 
list  concludes.  The  omission  of  any  reference  to  the  mathematical  doctrine 
of  motion  is  not  surprising,  though  Galileo's  researches  were  known  for 
many  years  before  the  publication  of  the  De  Au (/mentis ;  the  theory  of  equi- 
librium, however,  is  as  old  as  the  time  of  Archimedes;  and  we  might  there- 
fore have  expected  that  it  would  have  been  here  mentioned. 

2  Virg.  Eel.  x.  8. 


308  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM  LIB.   TERT. 

cum  armis  ut  perrumperent  ;l  sic  nobis  magis  cordi  est 

pacificus  veritatis  ingressus,  ubi  quasi  creta  consignen- 

tur  animi  qui  tantam  hospitem  excipere  possint,  quam 

qui  pugnax  est,  viamque  sibi  per  contentiones  et 

lites  sternat.      Absolutis  igitur  duabus 

partibus  Philosophise,  de  Numine 

et  de  Natura,  restat  tertia 

de  So  mine. 

1  See  Nov.  Org.  i.  35. 


FRANCISCI  BAEONIS  DE  VERULAIIO, 

VICE-COMITIS    SANCTI   ALBANI, 

DE  DIGNITATE  ET  AUGMENTIS 
SCIENTIARUM, 

LIBER  QUARTUS. 


AD  REGEM   SUUM. 

CAPUT  I. 

Partitio  Doctrince  de  Homine  in  Philosophiam  Humani- 
tatis  et  Civilem.  Partitio  Philosophice  Humanitatis 
in  Doctrinam  circa  Corpus  Hominis  et  Doctrinam 
circa  Animam  Hominis.  Constitutio  unius  Doc- 
trince generalis  de  Natura  sive  de  Statu  Hominis. 
Partitio  Doctrince  de  Statu  Hominis  in  Doctrinam 
de  Persona  Hominis  et  de  Foedere  Animi  et  Cor- 
poris. Partitio  Doctrince  de  Persona  Hominis  in 
Doctrinam  de  Miseriis  Hominis  et  de  Praerogativis. 
Partitio  Doctrince  de  Foedere  in  Doctrinam  de  Indi- 
cationibus  et  de  Impressionibus.  Assignatio  Phy- 
siognomic et  Interpretations  Somniorum  Natura- 
lium  Doctrince  de  Indicationibus. 

Si  quis  me  (Rex  optime)  ob  aliquid  eorum  quae 
proposui  aut  deinceps  proponam  impetat  aut  vulne- 
ret,  (praeterquam  quod  intra  praesidia  Majestatis  tuae 
tutus  esse  debeam,)  sciat  is  se  contra  morem  et  disci- 
plinam  militiae  facere.     Ego  enim  buccinator  tantum, 


310  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

pugnam  non  ineo ;  unus  fortasse  ex  iis  de  quibus  Ho- 
mer us, 

XaipeTE  Kypvtceg,  Aibg  uyyeXoc  rjde:  kcu  avdpuv  : l 

hi  enim  inter  hostes,  etiam  infensissimos  et  acerbissi- 
mos,  ultro  citroque  inviolati  ubique  commeabant.  Ne- 
que  vero  nostra  buccina  homines  advocat  et  excitat  ut 
se  mutuo  contradictionibus  proscindant,  aut  secum  ipsi 
praelientur  et  digladientur ;  sed  potius  ut  pace  inter 
ipsos  facta  conjunctis  viribus  se  adversus  Naturam  Re- 
rum  comparent,  ejusque  edita  et  munita  capiant  et  ex- 
pugnent,  atque  fines  imperii  humani  (quantum  Deus 
Opt.  Max.  pro  bonitate  sua  indulserit)  proferant. 

Veniamus  nunc  ad  earn  scientiam  ad  quam  nos  ducit 
oraculum  antiquum  ;  nempe  ad  scientiam  nostri.  Cui, 
quo  magis  nostra  intersit,  eo  incumbendum  est  diligen- 
tius.  Haec  scientia  Homini  pro  fine  est  scientiarum ; 
at  Naturae  ipsius  portio  tantum.  Atque  hoc  pro  regu- 
la  ponatur  generali ;  quod  omnes  scientiarum  parti ti- 
ones  ita  intelligantur  et  adhibeantur,  ut  scientias  potius 
signent  aut  distinguant  quam  secent  et  divellant ;  ut 
perpetuo  evitetur  Solutio  Continuitatis  in  Scientiis. 
Hujus  etenim  contrarium  particulares  scientias  steriles 
reddidit,  inanes,  et  erroneas  ;  dum  a  fonte  et  fomite 
communi  non  aluntur,  sustentantur,  et  rectificantur. 
Sic  videmus  Ciceronem  oratorem  de  Socrate  et  ejus 
schola  conquerentem,  quod  hie  primus  Philosophiam  a 
Rhetorica  disjunxerit ;  unde  facta  sit  Rhetorica  ars 
loquax  et  inanis.2  Constat  similiter  sententiam  Coper- 
nici  de  Rotatione  Terrse  (quae  nunc  quoque  invaluit), 
quia  phaenomenis  non  repugnat,  ab  Astronomicis  Prin- 
cipiis  non  posse  revinci ;  a  Naturalis  tamen  Philosophiae 

1  Horn.  II.  i.  334.  2  Cicero  De  Orat.  iii.  c.  19. 


LIBER  QUARTUS.  311 

Principiis,  recte  positis,  posse.  Artem  denique  Medi- 
cam  videmus,  si  a  Naturali  Philosophia  destituatur, 
empiricorum  praxi  haud  multum  praestare.  Hoc  igitur 
posito,  accedamus  ad  Doctrinam  de  Homine.  Ea  duplex 
est.  Aut  enim  contemplatur  Hominem  segregatum, 
aut  congregatum  atque  in  societate.  Alteram  harum 
Philosophiam  Humanitatis,  alteram  Civilem  vocamus. 
Philosophia  Humanitatis,  sive  Humana,  ex  partibus 
similibus  illis,  ex  quibus  Homo  ipse,  consistit ;  nempe 
ex  seientiis  quae  circa  Corpus,  et  ex  scientiis  quae  circa 
Animam  versantur.  Verum  priusquam  distributiones 
particulares  persequamur,  constituamus  scientiam  unam 
generalem  de  Natura  et  Statu  Hominis  ;  digna  enim 
certe  res  est  ut  emancipetur  haec  scientia  et  in  scien- 
tiam seorsum  redigatur.  Conficitur  autem  ilia  ex  iis 
rebus  quae  sunt  tarn  corpori  qualn  animae  communes. 
Rursus,  haec  scientia  de  Natura  et  Statu  Hominis  dis- 
tribui  potest  in  duas  partes  ;  attribuendo  alteri  natu- 
ram  hominis  indivisam,  alteri  vinculum  ipsum  animae 
et  corporis ;  quarum  primam  doctrinam  de  Persona 
Hominis,  secundam  doctrinam  de  Foedere  vocabimus. 
Liquet  autem  haec  omnia,  cum  sint  communia  et 
mixta,  primae  illi  divisioni  scientiarum  circa  Corpus  et 
scientiarum  circa  Animam  versantium  assign ari  non 
potuisse. 

Doctrina  de  Persona  Hominis  duas  res  praecipue 
complectitur ;  contemplationes  scilicet  de  Miseriis  Hu- 
mani  Generis,  et  de  ejusdem  Praerogativis  sive  Excel- 
lentiis.1      Atque    deploratio    humanarum    aerumnarum 


1  Pascal  has  finely  expressed  the  essential  connexion  which  subsists  be- 
tween them.  u  Toutes  ces  miseres,"  he  remarks,  speaking  of  man's  life, 
"  prouvent  sa  grandeur,  ce  sont  miseres  de  grand  seigneur,  miseres  d'un 
roi  d£poss£de\"  —Pensees,  prem.  partie. 


312  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

eleganter  et  copiose  a  compluribus  adornata  est,  tarn 
in  scriptis  philosophicis  quam  tlieologicis.  Estque  res 
et  dulcis  simul  et  salubris. 

At  ilia  altera  de  Praerogativis  digna  visa  res  nobis, 
quae  inter  Desiderata  proponatur.  Elegantissime  certe 
Pindarus  (ut  plerumque  solet)  inter  laudandum  Hiero- 
nem  ait,  eum  decerpere  summitates  ex  om?iibus  virtutibus.1 
Equidem  plurimum  ad  magnanimitatem  et  humanum 
decus  conferre  posse  putarem,  si  ultimitates  (ut  loquun- 
tur  Scholastici)  sive  summitates  (ut  Pindarus)  humanae 
naturae  colligerentur  ;  praecipue  ex  historiae  fide ;  illud 
est,  quid  ultimum  et  supremum  fuerit  quo  unquam  hu- 
mana  natura  per  se  ascendent,  in  singulis  et  corporis 
et  animi  dotibus.  Quanta  res,  quae  de  Caesare  narratur, 
quod  amanuensibus  quinque  simul  dictare  suffecerit  ? 
Quin  et  exercitationes  illae  antiquorum  rhetorum,  Pro- 
tagorae,  Gorgiae ;  etiam  philosophorum,  Callisthenis,  Po- 
sidonii,  Carneadis,  —  ut  de  quovis  themate  in  utramque 
partem  ex-tempore  disserere  eleganter  et  copiose  potue- 
rint,  —  Ingenii  Humani  Vires  baud  parum  nobilitant. 
Res  autem  usu  minor,  at  ostentatione  et  facultate  for- 
tasse  major,  quam  de  Archia  magistro  suo  memorat 
Cicero ;  eum  magnum  numerum  optimorum  versuum,  de 
lis  rebus  quce  turn  agerentur,  potuisse  dicere  ex-tempore? 
Tot  millibus  hominum  nomina  reddere  potuisse  Cyrum 
aut  Scipionem,  magnum  memoriae  decus.3     At  virtutum 

i  Pind.  Olymp.  i.  20. 

2  Cicero,  pro  Archia,  c.  8. 

8  Xenophon  says  that  Cyrus  knew  the  names  of  all  the  officers  (yye/uoveg) 
in  his  army ;  later  writers  go  much  farther,  and  affirm  that  he  knew  the 
names  of  all  his  soldiers.  Compare  Valerius  Max.  viii.  7.  with  Xenophon's 
statement,  Cyrop.  v.  3.  The  same  exaggeration  occurs  in  Solinus,  c.  5. : 
"  Cyrus  memoriae  bono  claruit,  qui  in  exercitu  cui  numerosissimo  prasfuit 
nominatim  singulos  alloqueretur."  The  Scipio  here  mentioned  is  Lucius 
Scipio  Asiaticus.     Vide  Solin.  ubi  sup.  or  Pliny,  vii.  34. 


LIBER  QUARTUS.  313 

moralium  palmae  non  minus  celebres,  quam  intellec- 
tualium.  Quantam  rem  in  exercitio  patientice  exhi- 
bet  historia  ilia  vulgata  de  Anaxarcho,  qui  quaestioni 
et  tormentis  subjectus  linguam  (indicii  spem)  dentibus 
praescidit,  et  in  os  tyranni  exspuit.1  Neque  tolerantia 
cedit  (licet  dignitate  plurimum),  quod  saeculo  nostro 
accidit  in  Burgundo  quodam,  Principis  Aurasionensis 
interfectore.2  Is  virgis  ferreis  flagellatus  et  forcipibus 
ignitis  laceratus,  nullum  prorsus  gemitum  edidit ;  quin- 
etiam  cum  forte  fractum  aliquid  desuper  in  caput  ad- 
stantis  cujuspiam  incideret,  ustulatus  jam  nebulo  et  in 
mediis  tormentis  risit ;  qui  tamen  paulo  ante,  cum  cin- 
cinni  capillitii  quos  gestabat  tonderentur,  fleverat.  Ani- 
mi  quoque  mira  serenitas  et  securitas,  sub  ipsum  ternpus 
mortis,  in  pluribus  enituit;  qualis  fait  ilia  centurionis 
apud  Taciturn.  Is  cum  a  milite/qui  eum  ex  imperato 
occisurus  esset,  juberetur  ut  cervices  porrigeret  fortiter, 
Utinam  (inquit  ille)  tu  tarn  fortiter  ferias.3  At  Joannes 
Dux  Saxoniae,  cum  inter  ludum  scacchorum  diploma, 
quo  nex  ejus  in  posterum  diem  mandabatur,  allatum 
esset,  adstantem  quendam  ad  se  vocavit,  et  subridens, 
Specta,  inquit,  num  non  potior es  partes  ludi  hujus  te- 
neam.  Iste  enim  (ad  collusorem  innuens),  me  mortuo, 
jactabit  suas  potior  es  partes  fuisseJ^    Noster  vero  Moras, 


1  The  story  is  somewhat  differently  told  by  Diogen.  Laert.  ix.  59 ;  but  in 
Pliny  and  Valerius  Maximus  we  find  it  related  as  in  the  text.  A  similar 
story  is  told  of  Leaena  in  ^Elian's  Hist.  Var. 

2  The  person  referred  to  is  Balthazar  Gerard  of  Franche  Comt£,  who  shot 
William  IX.  Prince  of  Orange  at  Delft  in  1584.  Vide  Histoire  Generate  des 
Pays  Bas,  v.  384. 

8  Tac.  Ann.  xv.  67.  In  the  same  spirit  Giordano  Bruno  told  his  judges 
that  it  might  well  be  that  they  had  felt  more  fear  in  condemning  him  than 
he  in  hearing  himself  condemned. 

4  The  Elector  of  Saxony,  of  whom  this  story  is  told,  was,  in  1547,  irreg- 
ularly condemned  to  death  by  Charles  V.     The  sentence  was  not  exe- 


314  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Anglic  Cancellarius,  cum  pridie  quo  moriturus  esset 
tonsor  ad  eum  veniret  (missus  scilicet  ad  hoc,  ne  forte 
capillitio  promisso  esset  apud  populum  in  spectaculo 
miserabilior)  eumque  interrogaret  num  tonderi  placeret, 
renuit  ;  atque  ad  tonsorem  versus,  Mihi^  inquit,  cum 
rege  de  capite  meo  controversia  est;  antequam  vero  ilia 
terminata  fuerit,  sumptus  in  illud  non  faciam.  Quin 
et  idem,  sub  ipsum  mortis  articulum,  postquam  jam 
caput  in  truncum  fatalem  reclinasset,  rursus  se  pau- 
lulum  erexit,  et  barba  quae  ei  erat  promissior  leniter 
amota,  At  certe  hcec,  inquit,  non  offendit  regent.  Ve- 
rum,  ne  hoc  loco  longiores  simus,  satis  patet  quid  veli- 
mus  ;  nempe  ut  Miracula  Naturae  Humance,  viresque 
ejus  et  virtutes  ultimae,  tarn  animi  quam  corporis,  in 
volumen  aliquod  colligantur  ;  quod  fuerit  instar  Fasto- 
rum  de  Humanis  Triumphis.  Qua  in  re  institutum 
Valerii  Maximi  et  C.  Plinii  probamus,  diligentium  et 
judicium  eorum  requirimus. 

Quantum  ad  doctrinam  de  Foedere,  sive  de  Communi 
Vinculo  Animae  et  Corporis,  ea  in  duas  partes  tribui 
possit.  Quemadmodum  enim  inter  foederatos  interce- 
dunt  et  mutua  rerum  suarum  communicatio  et  mutua 
ofRcia,  sic  foedus  istud  animae  et  corporis  duabus  simi- 
liter rebus  continetur ;  nimirum  ut  describatur  quo- 
modo  hcec  duo  (Anima  scilicet  et  Corpus)  se  invicem 
detegant ;  et  quomodo  invicem  in  se  agant ;  Notitia  sive 
Indicatione,  et  Impressione.  Harum  prior  (descriptio 
scilicet,  qualis  possit  haberi  notitia  de  anima  ex  habitu 
corporis,  aut  de  corpore  ex  accidentibus  animi)  duas 


cuted;  and  it  seems  doubtful  whether  the  Emperor  ever  intended  that  it 
should  be. 

According  to  De  Thou,  the  Elector,  after  making  some  remark  on  the 
Emperor's  injustice,  resumed  and  won  the  game. 


LIBER  QUARTUS.  315 

nobis  peperit  artes ;  utramque  Praedictionis  ;  inquisi- 
tionibus,  alteram  Aristotelis  alteram  Hippocratis,  de- 
coratam.  Quanquam  autem  tempora  recentiora  has 
artes  superstitiosis  et  phantasticis  mixturis  polluerint ; 
repurgatae  tamen  ac  in  integrum  restitutae,  et  funda- 
mentum  habent  in  natura  solidum,  et  fructum  edunt  ad 
vitam  communem  utilem.  Prima  est  Physiognomia, 
quae  per  corporis  lineamenta  animi  indicat  propen- 
siones ;  altera  Somniorum  Naturalium  Interpretatio, 
quae  corporis  statum  et  dispositionem  ex  animi  agita- 
tionibus  detegit.  In  harum  priore,  partem  nonnullam 
desiderari  perspicio.  Siquidem  Aristoteles  ingeniose  et 
solerter  corporis  fabricam,  dum  quiescit,  tractavit ;  ean- 
dem  in  motu  (nimirum  gestus  corporis)  omisit ;  qui 
tamen  non  minus  artis  observationibus  subjiciuntur,  et 
majoris  sunt  usus.1  Etenim  lineamenta  corporis  animi 
inclinationes  et  propensiones  generales  ostendunt  ;  oris 
autem  et  partium  motus  et  gestus,  insuper  aditus  et 
tempora  et  praesentis  dispositionis  et  voluntatis  signa 
declarant.  Ut  enim  aptissimis  atque  elegantissimis  Ma- 
jestatis  tuae  verbis  utar,  Lingua  aures  ferit,  gestus  vero 
oculos  alloqydtur?  Hoc  vero  bene  norunt  veteratores 
complure&  et  astuti  homines,  quorum  oculi  in  aliorum 
vultu  et  gestibus  habitant,  idque  in  commodum  suum 
trahunt ;  utpote  in  quo  facultatis  et  prudentiae  suae  pars 
maxima  vertatur.  Nee  sane  negari  potest  hoc  ipsum 
simulationis  in  altero  indicem  esse  mirificum,  et  monere 

1  The  physiognomical  method  of  Aristotle  consists  chiefly  in  tracing  the 
resemblances  which  exist  between  different  kinds  of  animals  and  different 
individuals  of  the  human  species;  a  method  followed  by  later  writers,  par- 
ticularly G.  B.  Porta,  and  Lebrun,  whose  illustrations  of  his  theory  are 
well  known,  though  the  essay  which  they  accompanied  seems  to  have  been 
lost. 

2  "  For  as  the  tongue  speaketh  to  the  eares,  so  doeth  the  gesture  speake 
to  the  eyes  of  the  auditour."  —  Basillcon  Doron,  book  iii.    J.  S. 


316  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

homines  optime  de  electionibus  temporum  et  opportuni- 
tatum  adeundi  personas  ;  quae  civilis  prudentiae  pars 
I  est  non  parva.  Nemo  autem  putet  hujusmodi  solerti- 
am  aliquid  quidem  valere  circa  homines  individnos,  sub 
reomla  autem  non  cadere  ;  nam  ad  unum  fere  modum 
omnes  ridemus,  et  ploramus,  et  erubescimus,  et  frontem 
contrahimus  ;  et  sic  (ut  plurimiun)  de  motibus  subtil- 
ioribus.  Si  quis  autem  hie  Chiromantiae  meminit,  sciat 
rem  esse  prorsus  vanam,  et  in  hujusmodi  sermonibus 
quos  tractamus  nee  dignam  quidem  quae  nominetur. 
Quod  vero  ad  Somniorum  Naturalium  Interpretationem 
attinet,  res  est  quorundam  laboribus  pertractata,  sed 
plurimus  ineptiis  scatens.  Illud  tantum  in  praesentia 
innuo,  basim  illam  huic  rei  quae  maxime  est  solida  non 
substerni.  Ea  hujusmodi  est :  ubi  idem  fit  ab  interna 
causa  quod  fieri  quoque  solet  ab  externa,  actus  ille 
externus  transit  in  somnium.  Similis  est  stomachi 
oppressio  ex  crasso  vapore,  atque  incubitu  ponderis  ex- 
terni  ;  itaque  qui  incubo  laborant  pondus  sibi  superim- 
poni,  magno  cum  apparatu  circumstantiarum,  somni- 
ant.  Similis  viscerum  pensilitas1  ex  fluctuum  agitatione 
in  mari,  et  ex  flatu  circa  praecordia  collecto  ;  itaque 
hypochondriaci  saepius  navigationes  et  agitationes  su- 
per aquas  somniant.     Sunt  et  innumera  id  genus. 

Posterior  pars  doctrinae  Foederis  (quam  Impressionem 
nominavimus)  in  artem  nondum  redacta  est ;  sed  obiter 
tantum  et  carptim  inter  alios  tractatus  aliquando  inter- 
venit.  Ilia  eandem  antistrophen  cum  priori  habet. 
Quippe  duo  considerat :  aut  quornodo,  et  quousque,  hu- 
mores  et  temperamentum  corporis  immutent  animam,  in 
eamque  agant;  aut  rursus,  quomodo  et  quousque  animce 

1  By  "viscerum  pensilitas"  Bacon  means  their  not  being  supported  from 
below,  but  merely  hanging  from  their  attachments.  See,  in  illustration  of 
this  phrase,  the  Sylva  Sylvarum  (733). 


LIBER  QUARTUS.  317 

passiones  vel  apprehensiones  immutent  corpus,  et  in  illud 
agant?  Horum  prius  in  re  medica  interdum  tractari 
videmus  ;  at  id  ipsum  se  miris  modis  religionibus  inse- 
ruit.  Pharmaca  enim  praescribunt  medici,  quae  morbis 
animae  persanandis  inserviant,  nt  in  curationibus  ma- 
niae  et  melancholiae  ;  qninetiam  medicinas  porrigunt  ad 
animum  exhilarandum,  ad  cor  muniendum,  atque  in- 
de  fortitudinem  augendam,  ad  ingenium  acuendum,  ad 
memoriam  roborandam,  et  similia.  At  diaetae,  et  delec- 
tus ciborum  et  potuum,  et  ablutiones,  et  aliae  circa  cor- 
pus observantiae,  in  secta  Pythagoraeorum,  et  in  haeresi 
Maniehaeorum,  et  in  lege  Mahometi,  omnem  modum 
superant.1  Ordinationes  quoque  legis  caeremonialis  san- 
guinis et  adipis  esum  prohibentes,  ac  animalia  munda 
ab  immundis  distinguentes  (quatenus  ad  cibi  usum),  et 
plurimae  sunt  et  praecisae.  Imo  Christiana  fides  ipsa 
(quamvis  a  caeremoniamm  nube  libera  et  serena)  usum 
tamen  retinet  jejuniorum,  abstinentiarum,  et  aliarum 
rerum  quae  ad  corporis  macerationem  et  humiliationem 
spectant,  tanquam  rerum  non  mere  ritualium  sed  etiam 
fructuosarum.  Atqui  radix  omnium  hujusmodi  praecep- 
tionum  (praeter  ipsam  caeremoniam,  et  exercitium  obe- 
dientiae)  in  hac  re  consistit,  de  qua  loquimur ;  nimirum, 
quod  anima  compatiatur  corpori.2  Si  quis  autem  judi- 
cio  infirmior  existimet  istas  corporis  in  animam  impres- 
siones  aut  immortalitatem  animae  in  dubium  revocare 
aut  imperio  animae  in  corpus  derogare,  levi  dubitationi 

1  All  these  are  probably  surpassed  by  the  Institutes  of  Menu,  so  far  as 
they  relate  to  the  way  of  life  of  the  Brahmins. 

2  The  difficulty  of  conceiving  the  nature  of  the  reciprocal  influence  of 
the  mind  and  body  led  to  its  being  altogether  rejected  by  Malebranche  and 
by  Leibnitz.  See  the  Theodiccea  of  the  latter  for  a  statement  of  the  three 
theories,  namely  that  of  physical  influence,  that  of  occasional  causes,  and 
that  of  pre-established  harmony. 


318  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

leve  responsum  sufFecerit.  Exempla  petat  vel  ab  in- 
fante in  utero  matris,  qui  simul  cum  matris  affectibus 
compatitur,1  et  tamen  e  corpore  matris  suo  tempore 
excluditur  ;  vel  a  monarchis,  qui,  licet  potentes,  a  ser- 
vorum  impetu  quandoque  flectuntur,  salva  interim  ma- 
jestate  sua  regia.  / 

Jam  quod  ad  partem  reciprocam  (de  Anima  et  affec- 
tibus ejus  in  Corpus  agentibus),  ilia  quoque  in  medicina 
locum  invenit.  Nemo  enim  medicus  est  paulo  pru- 
dentior,  quin  Accidentia  Animi,  ut  rem  maximi  ad 
sanationes  suas  momenti,  quaeque  omnia  alia  remedia 
plurimum  vel  adjuvet  vel  impediat,  consideret  et  tractet. 
At  aliud  quidpiam,  quod  hue  pertinet,  parce  admodum, 
nee  pro  rei  vel  subtilitate  vel  utilitate,  inquisitum  est ; 
quatenus  scilicet  (missis  affectibus)  ipsa  imaginatio 
animce,  vel  cogitatio  perquam  fixa,  et  veluti  in  fidern 
quandam  exaltata,  valeat  ad  immutandum  corpus  ima- 
ginantis  ?  Quamvis  enim  vim  habeat  ad  nocendum 
manifestain,  baud  tamen  inde  sequitur  pari  potentia 
praeditum  esse  ad  subveniendum  ;  non  magis  hercle 
quam  si  quis  concluserit,  quoniam  reperitur  aliquis  aer 
it  a  pestilens  ut  subito  interimat,  debere  quoque  esse  ali- 
quem  aerem  ita  salubrem  ut  decumbentem  subito  resti- 
tuat.  Atque  haec  inquisitio  nobilis  profecto  esset  usus ; 
verum  (ut  ait  Socrates)  natatore  Delio  indiget,  quia 
mergitur  in  profundo.2  Rursus  inter  has  doctrinas  de 
Foedere,  sive  consensibus  animse  et  corporis,  non  alia 
fuerit  magis  necessaria  quam  ilia  disquisitio  de  Sedibus 
propriis  et  Domiciliis  quae  singulae  Animae  Facultates 

1  Having  probably,  as  S.  Thomas  Aquinas  tells  us,  the  same  guardian 
angel.     See  his  S.  T.\.  113.  5. 

2  Socrates  is  said  to  have  remarked  on  a  treatise  by  Heraclitus,  that  it 
required  a  Delian  diver.  The  remark  has,  however,  also  been  ascribed  to 
Crates.     See  Diog.  Laert.  ii.  22.  and  ix.  12. 


LIBER  QUARTUS.  319 

habent  in  Corpore  ejusque  Organis.  Quod  genus  sci- 
ential qui  sectati  fuerint,  non  desunt ;  sed  quae  habentur 
in  plerisque  aut  contro versa  sunt  aut  leviter  inquisita ; 
ut  majori  diligentia  et  acumine  opus  sit.  Nam  senten- 
tia  introducta  a  Platone,  qua  Intellectus  in  Cerebro, 
tanquam  in  arce,  collocatus  est ;  Animositas  (quam  ille 
satis  imperite  Iracundiam  vocavit,  cum  Tumori  et  Su- 
perbiae  sit  propior)  in  Corde ;  Concupiscentia  autem 
et  Sensualitas  in  Jecinore  ;  neque  prorsus  contemnenda 
est  neque  cupide  recipienda.1  Rursus,  nee  collocatio 
facultatum  illarum  intellectualium  (Phantasiae,  Rati- 
onis,  Memoriae)  secundum  Ventriculos  Cerebri,  erroris 
expers  est.  Atque  doctrinam  de  Natura  Hominis  in- 
divisa,  ac  etiam  de  Foedere  Animi  et  Corporis,  expli- 
cavimus. 


CAPUT  II. 


Partitio  Doctrines  circa  Corpus  Hominis  in  Medicinam, 
Cosmeticam,  Athleticam,  et  Voluptariam.  Partitio 
Medicince  in  Officia  tria :  viz.  in  Conservationem 
Sanitatis,  Curationem  Morborum,  et  Prolongatio- 
nem  Vitae  :  quodque  pars  postrema  de  Prolongatione 
Vitce  disjungi  debeat  a  duabus  reliquis. 

Doctrina  circa  Corpus  Hominis  eandem  recipit 
divisionem,  quam  bona  corporis  ipsius  quibus  inservit. 
Bona  corporis  humani  quatuor  sunt ;  Sanitas,  Forma 
sive  Pulchritudo,  Vires,  Voluptas.  Totidem  igitur  sci- 
entiae  ;  Medicina,  Cosmetica,  Athletica,  et  Voluptaria, 
quam  Tacitus  appellat  eruditum  luxum? 

Medicina  ars   inprimis  nobilis,   et   ex   generosissima 

l  See  the  Timoeus,  p.  71.  2  Tac.  Ann.  xvi.  18. 


320  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

prosapia  secundum  poetas.  111!  enim  introduxerunt 
Apollinem  primarium  medicinae  deum;  cui  filium  dede- 
runt  jEsculapium,  deum  itidem  et  medicinae  professo- 
rem  ;  quippe  cum  Sol  in  naturalibus  sit  vitae  author 
et  fons,  Medicus  ejusdem  conservator  et  tanquam  scat- 
urioo  altera.  At  decus  longe  illustrius  accedit  medi- 
cinae  ex  operibus  Servatoris,  qui  et  animae  et  corporis 
medicus  fuit  ;  et  sicut  animam  doctrinae  suae  coelestis, 
ita  corpus  miraculorum  suorum,  objectum  veluti  pro- 
prium  constituit.  Nusquam  enim  legimus  miraculum 
aliquod  ab  eo  patratum  circa  honores  aut  pecunias 
(praeter  unicum  quo  tributum  redderetur  Caesari),  sed 
tantum  circa  corpus  humanum  aut  conservandum  aut 
sustentandum  aut  persanandum. 

Subjectum  istud  Medicinae  (Corpus  nimirum  Huma- 
num) ex  omnibus  quae  natura  procreavit  maxime  est 
capax  remedii ;  sed  vicissim  illud  remedium  maxime 
est  obnoxium  errori.  Eadem  namque  subjecti  subtili- 
tas  et  varietas,  ut  magnam  medendi  facultatem  praebet, 
sic  magnam  etiam  aberrandi  facilitatem.  Quocirca, 
quemadmodum  ars  ista  (praesertim  quo  nunc  habetur 
modo)  inter  praecipue  conjecturales,  ita  inquisitio  ejus 
reponenda  est  inter  summe  arduas  et  accuratas.  Ne- 
que  propterea  cum  Paracelso l  et  Alchymistis  ita  de- 
sipimus,  ut  putemus  inveniri  in  corpore  humano  quae 
singulis  universitatis  rerum  speciebus  (stellis,  minerali- 
bus,  et  aliis)  respondeant,  sicut  illi  fabulantur  ;  levi- 
ter  et  crassa  Minerva  traducentes  emblema  illud  vete- 
rum  (quod  homo  esset  Microcosmus  sive  epitome  totius 
mundi)  ad  hoc  commentum  suum.  Verum  nihilom- 
inus  hue  res  redit,  ut  (quod  occoepimus  dicere)  non 
inveniatur  inter  corpora  naturalia  aliquod  tarn  multi- 
i  See  note  1.  p.  502.  of  vol.  i.— J.  S. 


LIBER  QUARTUS.  321 

pliciter  compositum  quam  Corpus  Humanum.  Vide- 
mus  enim  herbas  et  plantas  ex  terra  et  aqua  nutriri  : 
animalia  ex  herbis  et  fructibus  ;  Hominem  vero  ex 
carnibus  ipsorum  animalium  (quadrupedum,  avium, 
piscium)  ;  etiam  ex  herbis,  granis,  fructibus,  succis  et 
liquoribus  variis ;  non  sine  multiplici  commixtione,  con- 
ditura,  et  prseparatione  horum  corporum,  priusquam 
homini  sint  in  cibum.  Adde  quod  animalibus  vivendi 
modus  sit  simplicior,  affectusque  qui  in  corpus  agant 
pauciores  et  ad  unum  fere  modum  operantes ;  ubi 
Homo  locis  habitationum,  exercitationibus,  affectibus, 
somno  et  vigiliis,  vices  prope  infinitas  variarum  muta- 
tionum  subit.  Usque  adeo  verum  est,  unam  inter  res 
caeteras  Corporis  Humani  massam  maxime  fermenta- 
tam  et  ex  plurimis  coagmentatam  esse.  At  Anima 
contra  substantiarum  est  simplicissima,  ut  non  male 
cecinerit  ille  ; 

purumque  reliquit 


iEthereum  sensum,  atque  aural  simplicis  ignem.1 

Unde  minime  est  mirandum,  Animam  sic  collocatam 
requiem  non  invenire  ;  juxta  axioma  illud,  Motum  re- 
rum  extra  locum  esse  rapidum,  placidum  in  loco.  Verum 
ut  ad  rem  redeamus.  Varia  ista  et  subtilis  Corporis 
Humani  compositio  et  fabrica  effecit,  ut  sit  instar  or- 
gani  musici  operosi  et  exquisiti,  quod  harmonia  sua 
facile  excidit.  Qaare  apud  poetas,  summa  ratione, 
Musica  cum  Medicina  in  Apolline  conjungitur  ;  quia 
similis  fere  sit  utriusque  artis  Genius  ;  atque  in  eo  con- 
sistat  plane  medici  officium,  ut  sciat  humani  corporis 
lyram  ita  tendere  et  pulsare  ut  reddatur  concentus 
minime  discors  et  insuavis.  Ergo  demum  ista  subjecti 
inconstantia  et  varietas  artem  reddidit  magis  conjectu- 

i  Virg.  ^En.  vi.  747. 
VOL.  II.  21 


322  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ralem  ;  ars  autem  tarn  conjecturalis  cum  sit,  locum 
ampliorem  dedit  non  solum  errori,  verum  etiam  im- 
posturae.  Siquidem  omnes  aliae  propemodum  artes 
et  scientiae  virtute  sua  et  functione,  non  successu  aut 
opere,  judicantur.  Advocatum  ipsa  agendi  et  dicendi 
facultas,  non  exitus  causae,  commendat ;  gubernator 
navis  clavi  tenendi  peritia,  non  expeditionis  fortuna,  se 
probat.  At  Medicus,  et  fortasse  politicus,  vix  habent 
actiones  aliquas  proprias  quibus  specimen  artis  et  vir- 
tutis  suae  liquido  exhibeant ;  sed  ab  eventu  praecipue 
honorem  aut  dedecus  reportant,  iniquissimo  prorsus  ju- 
dicio.  Quotus  enim  quisque  novit,  segroto  mortuo  aut 
restituto,  item  republica  stante  vel  labante,  utrum  sit 
res  casus  an  consilii  ?  Fit  itaque  saepissime  ut  impostor 
palmam,  virtus  censuram,  referat.  Quin  ea  est  homi- 
num  infirmitas  et  credulitas,  ut  saepenumero  agyrtam 
aut  sagam  docto  medico  praeponant.  Quare  poetae  ocu- 
lati  plane  et  perspicaces  fuisse  videntur,  cum  JEsculapio 
Circem  sororem  dederunt,  utrumque  e  Sole  prognatum; 
sicut  habetur  in  versibus  ;  de  iEsculapio  Phoebigena, 

Ille  repertorem  medicinae  talis  et  artis 

Fulmine  Phoebigenam  Stygias  detrusit  ad  undas;1 

et  similiter  de  Circe  Solis  filia, 

Dives  inaccessis  ubi  Solis  filia  lucis 

Urit  odoratam  nocturna  in  lumina  cedrum.2 

Omnibus  enim  temporibus,  fama  et  opinione  vulgi, 
sagae  et  aniculae  et  impostores  medicorum  quodam- 
modo  ri vales  fuere,  et  de  curationum  celebritate  cum 
iisdem  fere  certarunt.  Ex  hoc  die  sodes  quid  sequitur  ? 
Nempe  ut  medici  ita  secum,  quemadmodum  Salomon 
in  re  graviori,  aS^'  unus  et  stulti  et  mens  eventus  erit, 
quid  mihi  prodest    quod   majorem   sapientice    dedi   ope- 

i  Virg.  ,En.  vii.  772.  2  virg.  ^En.  vii.  11. 


LIBER  QUARTUS.  323 

ram  ? 1  Equidem  medicis  minus  succenseo,  si  saepenu- 
mero  vacent  alicui  alteri  studio  quod  adamant,  magis 
quam  arti  suae  propriae.  Invenies  etenim  inter  eos  poe- 
tas,  antiquarios,  criticos,  rhetores,  politicos,  theologos, 
atque  in  iis  artibus  magis  quam  in  professione  propria 
eruditos.  Neque  hoc  fit,  ut  arbitror,  quia  (ut  quidam 
declamator  contra  scientias  medicis  objicit)  habeant 
quae  sibi  obversentur  objecta  tarn  foeda  et  tristia,  ut 
animum  ad  alia  abducere  iis  omnino  sit  opus  ;  (nam 
qui  homines  sint  nihil  humani  a  se  alienum  putent : 2) 
sed  ob  hoc  ipsum  de  quo  nunc  agimus  ;  nempe  quod 
arbitrentur  parum  ipsis  interesse  vel  ad  existimationem 
vel  ad  lucrum,  utrum  artis  suae  mediocritatem  an  per- 
fectionem  in  ea  majorem  assequantur.  Morbi  enim 
taedia,  vitae  dulcedo,  spei  fallacia,  et  amicorum  com- 
mendatio,  efficiunt  ut  homines  facile  in  medicis  quali- 
buscunque  fiduciam  collocent.3  Verum  si  quis  haec 
attentius  perpendat,  ea  potius  ad  culpam  medicorum 
quam  ad  culpae  excusationem  spectant.  Neque  enim 
spem  abjicere,  sed  vires  potius  intendere  debuerant. 
Nam  si  cui  placet  observationem  expergefacere  suam  et 
paulatim  circumspicere,  etiam  ex  exemplis  obviis  et  fa- 
miliaribus  facile  deprehendet  quantum  obtineat  imperii 
Intellectus  Subtilitas  et  Acumen  in  varietatem  sive 
Materiae  sive  Formae  Rerum.  Nil  magis  varium  quam 
hominum  facies  et  vultus ;  eorum  tamen  discrimina  infi- 
nita  retinet  memoria  ;  imo  pictor  ex  pauculis  colorum 
testis,  acie  oculi  usus  et  vi  phantasiae  et  manus  constan- 
tia,  omnium  facies  qui  sunt,  fuerunt,  atque  etiam  (si 
coram  repraesentarentur)  qui  futuri  sunt,  penicillo  imi- 

1  Eccles.  ii.  15. 

2  Homo  sum,  humani  nihil  a  me  alienum  puto." —  Ter.  Reauton,  i.  1.  25. 
8  "  Tant  que  les  hommes  mourront  et  aimeront  a  vivre,"  is  the  remark 

of  a  French  writer,  'Me  me'decin  sera  raille'  et  bien  paye." 


324  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tari  ac  describere  posset.  Humana  voce  nil  magis  va- 
rium ;  hujus  tamen  discrimina  in  singulis  personis  facile 
internoscimus  ;  quinetiam  non  desunt  moriones  et  pan- 
tomimi  quidam,  qui  quotquot  libuerit  reddere  sciunt  et 
ad  vivum  exprimere.  Nil  magis  varium  quam  soni 
articulati,  verba  scilicet ;  via  tamen  inita  est,  ea  redu- 
cendi  ad  paucas  literas  alphabeti.  Atque  illud  verissi- 
mum  est,  non  ex  eo  quod  mens  humana  sit  minus  sub- 
tilis  aut  capax,  perplexitates  et  acatalepsias  in  scientiis 
plerumque  provenire  ;  sed  ex  eo  potius,  quod  objectum 
nimis  in  remoto  collocatum  sit.  Sicut  enim  sensus  pro- 
cul  ab  objecto  dissitus  plurimum  fallitur,  debite  appro- 
pinquatus  non  multum  errat ;  ita  fit  in  intellectu.  So- 
lent autem  homines  naturam  tanquam  ex  praealta  turri 
et  a  longe  despicere,  et  circa  generalia  nimium  occu- 
pari ;  quando  si  descendere  placuerit,  et  ad  particularia 
accedere,  resque  ipsas  attentius  et  diligentius  inspicere, 
magis  vera  et  utilis  fieret  comprehensio.  Itaque  hujus 
incommodi  remedium  non  in  eo  solum  est,  ut  organum 
ipsum  vel  acuant  vel  roborent,  sed  simul  ut  ad  objec- 
tum propius  accedant.  Ideoque  dubitandum  non  est 
quin  si  medici,  missis  paulisper  istis  generalibus,  naturae 
obviam  ire  vellent,  compotes  ejus  fierent,  de  quo  ait 
poeta, 

Et  quoniam  variant  morbi,  variabimus  artes; 
Mille  mali  species,  mille  salutis  erunt.1 

Quod  eo  magis  facere  debent,  quia  philosophise  ipsaB 
quibus  innituntur  medici,  sive  methodici  sive  chymiei, 
(medicina  autem  in  philosophia  non  fundata  res  infirma 
est,)  parvi  revera  sunt.     Quare  si  nimis  generalia,  licet 

1  Bacon  here  probably  intentionally  deviates  from  the  original,  in  which 
the  first  line  is,  Et  quoniam  variant  animi,  variamus  et  artes.  Vide  Ovid. 
Remed.  Amor.  525. 


LIBER  QUARTUS.  325 

vera  forent,  hoc  vitium  habeant,  quod  non  bene  homi- 
nes ad  actionem  deducant  ;  certe  majus  est  periculum 
ab  illis  generalibus  quae  in  se  falsa  sunt,  atque  loco  de- 
ducendi  seducunt. 

Medicina  igitur  (uti  perspeximus)  adhuc  taliter  com- 
parata  est,  ut  fuerit  magis  ostentata  quam  elaborata, 
etiam  magis  elaborata  quam  amplificata ;  cum  labores 
in  earn  insumpti  potius  in  circulo  quam  in  progressu  se 
exercuerint.  Plurima  enim  in  ea  video  a  scriptoribus 
iterata,  addita  pauca.  Earn  in  tres  partes  dividemus, 
quae  tria  ejus  officia  nominabimus.  Primum  est  Con- 
servatio  Sanitatis  ;  secundum  Curatio  Morborum  ;  ter- 
tium  Prolongatio  Vitae.  At  istud  postremum  non  vi- 
dentur  medici  tanquam  partem  principalem  artis  suae 
agnovisse,  verum  idem  reliquis  duobus  satis  imperite 
immiscuisse.  Putant  enim,  si  propulsentur  morbi  an- 
tequam  ingruant,  et  curentur  postquam  invaserint, 
prolongationem  vitae  ultro  sequi.  Quod  licet  minime 
dubium  sit,  tamen  parum  acute  prospiciunt  horum 
utrumque  ad  morbos  tantum  pertinere,  et  ad  earn  so- 
lummodo  vitas  prolongationem  quae  a  morbis  abbrevia- 
tur  et  intercipitur.  Atqui  filum  ipsum  vitae  producere, 
ac  mortem  per  resolutionem  simplicem  et  atrophiam 
senilem  sensim  obrepentem  ad  tempus  summovere,  ar- 
gumentum  est  quod  nemo  ex  medicis  pro  dignitate 
tractavit.  Neque  vero  subeat  animos  hominum  ille 
scrupulus,  ac  si  haec  res  fato  et  Divinae  Providentiae 
commissa  in  artis  officium  et  munus  jam  primum  a  no- 
bis revocaretur.  Providentia  enim  proculdubio  mortes 
quascunque,  sive  ex  violentia  sive  ex  morbis  sive  ex 
decursu  aetatis,  pariter  regit ;  neque  tamen  ideo  prae- 
ventiones  et  remedia  excludit.  Ars  autem  et  industria 
humana  naturae  et  fato  non  imperant,  sed  subminis- 


326  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

trant.  Verum  de  hac  parte  paulo  post  dicemus  ;  haec 
tantum  interea  praefati,  ne  quis  tertium  istud  officium 
medicinae  cum  duobus  prioribus  (quod  fere  adhuc  fac- 
tus  est)  imperite  confundat. 

Quod  ad  officium  tuendce  sanitatis  attinet  (ex  officiis 
praedictis  Medicinae  primum),  multi  de  eo  scripserunt, 
cum  in  aliis  rebus  satis  imperite,  turn  nimium  (ut 
arbitramur)  delectui  ciborum,  minus  quam  par  est 
quantitati  eorum,  tribuentes.  Quin  et  in  quantitate 
ipsa,  tan  quam  philosophi  morales,  mediocritatem  nimis 
laudarunt  ;  cum  et  jejunia  in  consuetudinem  versa  et 
victus  liberalis  cui  quis  assueverit  melius  sanitatem 
tueantur  quam  istae  mediocritates  quae  Naturam  igna- 
vam  fere  reddunt,  neque  excessus  neque  indigentiae 
cum  opus  fuerit  patientem.  Exercitationum  autem 
species  quae  in  sanitate  tuenda  plurimum  pollent,  nemo 
ex  medicis  bene  distinxit  aut  annotavit ;  cum  vix  in- 
veniatur  aliqua  inclinatio  in  morbum  quae  non  exerci- 
tatione  quadam  propria  corrigi  possit.  Morbis  renutn 
globorum  lusus  convenit,  pulmonum  sagittatio,  stom- 
achi  deambulatio  et  gestatio,  atque  aliis  aliae.  Ve- 
rum cum  haec  pars,  de  Valetudinis  Conservatione, 
secundum  totum  tractata  sit,  defectus  minores  perse- 
qui  non  est  nostri  instituti. 

Quod  vero  ad  Curationem  Morborum  attinet,  ilia  de- 
mum  pars  est  Medicinae  in  qua  plurimum  laboris  in- 
sumptum  est,  licet  fructu  satis  tenui.  Continet  autem 
doctrinam  de  morbis  quibus  corpus  humanum  subjici- 
tur  ;  una  cum  eorundem  causis,  symptomatibus,  et 
medelis.  In  hoc  secundo  officio  medicinae,  multa  sunt 
quae  desiderantur.  Ex  his  pauca  sed  maxime  insignia 
proponemus,  quae  enumerasse  satis  duxerimus  absque 
aliqua  ordinis  aut  methodi  lege. 


LIBER  QUARTUS.  327 

Primum  est,  intermissio  diligentiae  illius  Hippocratis, 
utilis  admodum  et  accuratae,  cui  moris  erat  narrativam 
componere  casuum  circa  aegrotos  specialium ;  referen- 
do  qualis  fuisset  morbi  natura,  qualis  medicatio,  qualis 
eventus.1  Atque  hujus  rei  nactis  nobis  jam  exemplum 
tarn  proprium  atque  insigne,  in  eo  scilicet  viro  qui  tan- 
quam  parens  artis  habitus  est,  minime  opus  erit  ex- 
emplum aliquod  forinsecum  ab  alienis  artibus  petere ; 
veluti  a  prudentia  jurisconsultorum,  quibus  nihil  anti- 
quius  quam  illustriores  casus  et  novas  de'cisiones  scrip- 
tis  mandare,  quo  melius  se  ad  futuros  casus  muniant 
et  instruant.  Istam  proinde  Continuationem  Medici- 
nalium  Narrationum  desiderari  video  ;  praesertim  in 
unum  corpus  cum  diligentia  et  judicio  digestam  ;  quam 
tamen  non  intelligo  ita  fieri  debere  amplam,  ut  plane 
vulgata  et  quae  quotidie  obveniant  excipiat  (id  enim 
infinitum  quiddam  esset,  neque  ad  rem)  ;  nee  rursus 
tarn  angustam,  ut  solummodo  mirabilia  et  stupenda 
(id  quod  a  nonnullis  factum  est)  complectatur.  Multa 
enim  in  modo  rei  et  circumstantiis  ejus  nova  sunt,  quae 
in  gen  ere  ipso  nova  non  sunt.  Qui  autem  ad  obser- 
vandum  adjiciet  animum,  ei  etiam  in  rebus  quae  vul- 
gares  videntur  multa  observatu  digna  occurrent. 

Item  in  Disquisitionibus  Anatomicis  fieri  solet,  ut 
quae  corpori  humano  in  universum  competant,  ea  dili- 
gentissime  usque  ad  curiositatem  et  in  minimis  qui- 
busque  notentur  ;  at  circa  varietatem  quae  in  diversis 
corporibus  reperitur,  medicorum  diligentia  fatiscit. 
Ideoque  Anatomiam  Simplicem  luculentissime  trac- 
tari   assero,  Anatomiam   Comparatam   desiderari   stat- 

1  See  Hippocrates  De  Epidemiis,  of  which  however,  only  the  first  and 
third  books  appear  to  be  his.  The  other  five  also  contain  a  variety  of 
cases. 


328  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ua.  Partes  enim  singulas  recte  perscrutantur  homi- 
nes, earumque  consistentias,  figuras,  situs  ;  sed  illarum 
partium  diversam  in  diversis  hominibus  figuram  et  con- 
ditionem  minus  observant.  Atque  hujus  omissionis  cau- 
sam  non  aliam  esse  arbitramur,  quam  quod  ad  primam 
inquisitionem  inspectio  unius  aut  alterius  anatomise 
sufficere  possit ;  ad  posteriorem  vero  (quae  compara- 
tiva  est,  et  casum  recipit)  necesse  est  ut  plurimarum 
dissectionum  attenta  et  perspicax  observatio  adhibea- 
tur.  Prior  etiam  res  est,  in  qua  homines  docti  in  prae- 
lectionibus  suis  et  in  coetu  astantium  se  jactare  possunt; 
at  secunda  ea  est,  quae  tacita  et  diutina  experientia 
tan  turn  acquiri  potest.  Illud  interea  minime  dubium 
est,  quod  internarum  partium  figura  et  structura  parum 
admodum  externorum  membrorum  varietati  et  linea- 
mentis  cedat ;  quodque  corda  aut  jecinora  aut  ven- 
triculi  tarn  dissimilia  sint  in  hominibus,  quam  aut 
frontes  aut  nasi  aut  aures.  Atque  in  his  ipsis  diffe- 
rentiis  partium  internarum  reperiuntur  saepius  causce 
continentes 1  multorum  morborum ;  quod  non  atten- 
dentes  medici  humores  interdum  minime  delinquentes 
criminantur  ;  cum  ipsa  mechanica  partis  alicujus  fab- 
rica  in  culpa  sit.  In  quorum  morborum  cura  opera 
luditur,  si  adhibeantur  medieinae  alterantes  (quia  res 
alterationem  non  recipit)  ;  sed  emendanda  res  est,  et 
accommodanda  seu  pallianda  per  victus  regimen  et 
medicinas  familiares.  Similiter,  ad  Anatomiam  Com- 
paratam  pertinent  accuratae  observationes  tarn  humo- 
rum  omnigenum,  quam  vestigiorum  et  impressionum 
morborum  in  corporibus  variis  dissectis.     Etenim  Hu- 

1  This  phrase  is  taken  from  Celsus:  "  Igitur  hi  qui  rationalem  medici- 
nam  profitentur  haec  necessaria  esse  proponunt:  Abditarum  et  morbos 
continentium  causarum  notitiam,  deinde  evidentium,"  &c.  —  Celsus,  Pras- 
fatio. 


LIBER   QUARTUS.  329 

mores  in  anatomiis  tanquam  purgamenta  et  fastidia 
fere  prsetermitti  solent  ;  cum  tamen  inprimis  neces- 
sarium  sit  notare  quales  et  quam  multiplices  sint  hu- 
morum  difFerentium  species  (non  nimium  in  hac  re 
tribuendo  divisionibus  eorum  receptis)  qui  in  corpore 
humano  aliquando  inveniantur  ;  et  in  quibus  cavitati- 
bus  et  receptaculis  quilibet  ipsorum  sedes  et  nidulos 
suos  figere  potissimum  soleat ;  quoque  juvamento,  aut 
damno;  atque  his  similia.  Itidem  vestigia  et  impres- 
siones  morborum,  et  interiorum  partihm  ab  iis  laesi- 
ones  et  devastationes,  in  diversis  anatomiis  cum  dili- 
gentia  notanda ;  nempe  apostemata,  ulcera,  solutiones 
continuitatis,  putrefactiones,  exesiones,  consumptiones ; 
rursus,  contractiones,  extensiones,  convulsiones,  luxa- 
tiones,  dislocationes,  obstructiones,  repletiones,  tumo- 
res ;  una  cum  omnibus  materiis  praeternaturalibus  quag 
in  corpore  humano  inveniuntur  (veluti  calculis,  car- 
nositatibus,  tuberibus,  vermibus,  et  hujusmodi)  ;  hsec 
(inquam)  omnia,  et  his  similia,  per  earn  quam  diximus 
Anatomiam  Comparatam  et  multorum  medicorum  ex- 
perimenta  in  unum  collata,  magna  cum  cura  perquiri 
et  componi  debent.  At  Varietas  ista  Accidentium  in 
Anatomicis  aut  perfunctorie  tractatur,  aut  silentio  prse- 
teritur. 

De  illo  vero  altero  defectu  circa  Anatomiam  (nempe 
quod  non  fieri  consueverit  in  corporibus  vivis)  quid  at- 
tinet  dicere  ?  Res  enim  hsec  odiosa  et  barbara,  et  a 
Celso  recte  damnata.1  Neque  tamen  illud  minus  ve- 
rum  est  (quod  annotatum  fuit  a  priscis)  poros  com- 
plures  et  meatus  et  pertusiones,  quae  sunt  ex  subtiliori- 
bus,  in  anatomicis  dissectionibus  non  comparere  ;  quippe 

luIncidere  autem  vivorum  corpora  et  crudele  et  snpervacuum  est."  — 
Celsus,  Prvefatio. 


330  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quae  in  cadaveribus  occluduntur  et  latent ;  cum  in  viven- 
tibus  dilatentur,  et  possent  esse  conspicui.1  Itaque  ut 
et  usui  consulatur  simul  et  hutnanitati,  non  est  omnino 
rejicienda  Anatomia  Vivorum,  neque  ad  fortuitas  chi- 
rurgicorum  inspectiones  (quod  Celsus  fecit)  remittenda; 
cum  hoc  ipsum  bene  expediri  possit  per  dissectionem 
brutorum  vivorum  qua?,  non  obstante  suarum  partium 
dissimilitudine  ab  humanis,  huic  inquisitioni  adhibito 
judicio  satisfaeere  possint.2 

Item  in  inquisitione  illorum  de  Morbis,  inveniunt 
morbos  complures  quos  insanabiles  decernunt,  alios  jam 
inde  a  principio  morborum,  alios  post  talem  quampi- 
am  periodum.  Ita  ut  L.  Syllae  et  Triumvirorum  pro- 
scriptiones  res  nihili  fuerint  prae  medicorum  proscrip- 
tionibus,  per  quas  tot  homines  iniquissimis  edictis  morti 
dedunt ;  quorum  tamen  plurimi  minore  cum  difficul- 
tate  evadunt,  quam  ill i  olim  inter  proscriptions  Ro- 
manas.  Neque  igitur  dubitabo  inter  Desiderata  re- 
ponere  opus  aliquod  de  Curationibus  Morborum  qui 
habentur  pro  Insanabilibus  ;  ut  evocentur  et  excitentur 
medici  aliqui  egregii  et  magnanimi,  qui  huic  operi 
(quantum  largitur  natura  rerum)  incumbant ;  quando 

1  This  difficulty  is  almost  entirely  removed  by  the  perfection  to  which 
the  art  of  making  anatomical  preparations  has  been  brought.  Berengario 
of  Carpi,  who  died  at  Ferrara  in  1550,  is  said  to  have  been  the  first  person 
who  made  use  of  injections  in  order  to  render  the  vessels  visible.  He  em- 
ployed water  (probably  coloured)  for  this  purpose.  Swammerdam  was 
the  first  to  inject  with  wax.  In  one  branch  of  anatomy,  namely  the  doc- 
trine of  the  development  of  the  osseous  parts,  the  use  of  madder  in  the 
food  of  the  living  animal  has  led  to  very  curious  results.  It  stains  the 
portions  of  bone  developed  during  its  use  of  a  bright  red.  Duhamel  was 
the  first  to  use  this  means  of  studying  the  growth  of  bone.  Flourens  has 
also  employed  it. 

2  Even  this  in  the  extent  to  which  it  has  been  carried  appears  to  stand 
much  in  need  of  an  apology;  and  it  is  satisfactory  to  find  that  one  of  our 
best  anatomists  seems  to  think  so.  I  refer  to  Brodie's  Physiological  En- 
quiries. 


LIBER  QUARTUS.  331 

hoc  ipsum,  istos  morbos  pronunciare  insanabiles,  neglec- 
tum  et  incuriam  veluti  lege  sanciat,  et  ignorantiam 
ab  infamia  eximat. 

Item,  ut  paulo  ulterius  insistam  ;  etiam  plane  censeo 
ad  officium  medici  pertinere,  non  tantum  ut  sanitatem 
restituat,  verum  etiam  ut  dolores  et  cruciatus  morbo 
rum  mitiget ;  neque  id  ipsum  solummodo  cum  ilia 
mitigatio  doloris,  veluti  symptomatis  periculosi,  ad 
convalescentiam  faciat  et  conducat ;  imo  vero  cum, 
abjecta  prorsus  omni  sanitatis  spe,  excessum  tantum 
praebeat  e  vita  magis  lenem  et  placidum.  Siquidem 
non  parva  est  foelicitatis  pars  (quam  sibi  tantopere 
precari  solebat  Augustus  Caesar)  ilia  Euthanasia  ;*  quae 
etiam  observata  est  in  excessu  Antonini  Pii,  quando 
non  tarn  mori  videretur  quam  dulci  et  alto  sopore  ex- 
cipi.  Scribitur  etiam  de  Epicuro,  quod  hoc  ipsum 
sibi  procuraverit ;  cum  enim  morbus  ejus  haberetur 
pro  desperato,  ventriculum  et  sensus  meri  largiore 
haustu  et  ingurgitatione  obruit  ;  unde  illud  in  epi- 
grammate, 

hinc  Stygias  ebrius  hausit  aquas.2 

Vino  scilicet  Stygii  laticis  amaritudinem  sustulit.     At 

1  "  Fere  quoties  audisset  cito  ac  nullo  cruciatu  defunctum  quempiam  sibi 
et  suis  ehdavaoiav  similera  (hoc  enim  et  verbo  uti  solebat)  precabatur." 
—  Suet,  in  Aug.  c.  99. 

And  so  when  life's  sweet  fable  ends 
His  soul  and  body  part  like  friends, 
No  quarrels,  murmurs  —  no  delay  — 
A  kiss,  a  sigh,  and  then  away. 

Crashaw  :  Lines  prefixed  to  the  English 
translation  of  Cornaro. 

2  See  for  this  story  Diog.  Laert.  x.  16. ;  the  words  quoted  are  the  end  of 
the  modem  Latin  version  of  an  epigram  there  given.  The  original  con- 
tains nothing  which  corresponds  to  the  word  ebrius,  which  in  the  more 
recent  editions  of  Diog.  Laert.  is  replaced  by  ketius.  Gassendi  in  his  essay- 
on  Epicurus  substitutes  protinus. 


332  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

nostris  temporibus  medicis  quasi  religio  est,  aegrotis 
postquam  deplorati  sint  assidere  ;  ubi  meo  judicio,  si 
officio  suo  atque  adeo  humanitati  ipsi  deesse  nolint,  et 
artem  ediscere  et  diligentiam  praestare  deberent,  qua 
animam  agentes  facilius  et  mitius  e  vita  demiorent. 
Hanc  autem  partem,  inquisitionem  de  Euthanasia  Ex- 
teriori  (ad  differentiam  ejus  Euthanasiae  quae  animae 
praeparationem  respicit)  appellamus,  eamque  inter  De- 
siderata reponimus. 

Item  in  Curationibus  Morborum  illud  generaliter 
desichrari  reperio  ;  quod  medici  hujusee  aetatis,  licet 
Generales  Intentiones  Curationum  non  male  perse- 
quantur,  Particulares  tamen  Medicinas  quae  ad  cura- 
tiones  morborum  singulorum  proprietate  quadam  spec- 
tant,  aut  non  bene  norunt  aut  non  religiose  observant. 
Nam  medici  traditionum  et  experientias  probatae  fruc- 
tum  magistralitatibus  suis  destruxerunt  et  sustulerunt ; 
addendo  et  demendo  et  mutando  circa  medicinas,  prout 
iis  libitum  fuerit  ;  et  fere  pharmacopoeorum  more  quid 
pro  quo  substituendo ;  ita  superbe  imperantes  medicinae, 
ut  medicina  non  amplius  imperet  morbo.  Demptis 
enim  Theriaca  et  Mithridatio  et  fortasse  Diascordio  et 
Confectione  Alkermes1  et  paucis  aliis  medicinis,  ad  nul- 
la fere  certa  pliarmaca  se  religiose  et  severe  astringunt. 
Nam  medicamenta  ilia  quae  in  officinis  prostant  venalia, 

1  Theriaca,  from  which  treacle  is  a  corruption,  is  the  name  of  a  nostrum 
invented  by  Andromachus,  who  was  physician  to  Nero.  For  an  account  of 
the  history  and  composition  of  mithridaticum,  see  Celsus,  v.  23.  The  in- 
vention of  what  was  called  diascordium  is  ascribed  to  Fracastorius,  who 
speaks  of  it  as  "Diascordium  nostrum"  in  his  De  Cont.  Morb.  Cur.  iii.  7. 
The  confection  of  Alkermes  in  its  original  form  seems  to  have  been  in- 
vented by  Mesne,  an  Arabian  physician.  About  Bacon's  time  what  was 
called  mineral  kermes,  which  was  a  preparation  of  antimony,  was  a  popu- 
lar medicine,  but  it  is  probable  that  he  here  refers  either  to  the  confection 
of  Mesne  or  to  some  modification  of  it. 


LIBER  QUARTUS.  333 

potius  in  promptu  sunt  ad  intentiones  generales,  quam 
accommodata  et  propria  ad  curationes  particulares  ; 
siquidem  speciatim  nullum  morbum  magnopere  respi- 
ciunt ;  verum  generatim  ad  obstructiones  aperiendas, 
concoctiones  confortandas,  intemperies  alterandas  per- 
tinent. Atque  hinc  praecipue  fit,  ut  empirici  et  vet- 
ulae  sagpenumero  in  curandis  morbis  foelicius  operentur 
quam  medici  eruditi ;  quia  medicinarum  probatarum 
confectionem  et  compositionem  fideliter  et  scrupulose 
retinent.  Equidem  memini  medicum  quendam  apud 
nos  in  Anglia,  practica  celebrem,  religione  prope  Ju- 
daeum,  librorum  lectione  tanquam  Arabem,  solitum  di- 
cere,  Medici  vestri  Europcei  sunt  quidem  viri  docti:  sed 
non  norunt  particulares  curationes  morborum.  Quine- 
tiam  idem  ludere  solebat,  parum  decore,  dicendo,  Med- 
icos nostros  similes  esse  Episcopis  *:  ligandi  et  solvendi 
claves  habere,  et  nihil  amplius.  Sed  ut  serio  quod  res 
est  dicamus ;  plurimum  referre  censemus,  si  medici 
aliqui,  et  eruditione  et  practica  insigniores,  opus  ali- 
quod  confidant  de  medicinis  probatis  et  experimental- 
ibus  ad  morbos  particulares.  Nam  quod  speciosa  quis 
ratione  nixus  existimet  decere  medicum  doctum  (liabita 
ratione  complexionis  aegrorum,  aetatis,  tempestatis  anni, 
consuetudinum,  et  hujusmodi)  potius  medicinas  ex  tem- 
pore aptare,  quam  certis  aliquibus  praescriptis  insistere  ; 
id  fallax  res  est,  et  experientiae  non  satis  attribuit,  ju- 
dicio  plus  nimis.  Sane  quemadmodum  in  republica  Ro- 
mana  cives  erant  utilissimi  et  optime  compositi  qui  aut 
consules  populo  favebant,  aut  tribuni  in  partes  senatus 
inclinabant ;  ita  in  hac  materia  de  qua  agimus  medicos 
eos  probamus  qui  aut  in  magna  eruditione  traditiones 
experientiae  plurimum  faciunt,  aut  in  practica  insigni 
methodos  et  generalia  artis  non  aspernantur.      Modi- 


334  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ficationes  vero  medicinarura  (si  quando  sit  opus  eas 
adhibere)  potius  in  vehiculis  earum  exercenda3  sunt, 
quam  in  ipso  corpore  medicinarum  ;  in  quo  nil  novan- 
dum,  absque  evidenti  necessitate.  Hanc  igitur  partem, 
quae  de  Medicinis  Authenticis  et  Positivis  tractet,  de- 
siderari  statuimus.  Res  autem  est,  quae  tentari  non 
debet  absque  aeri  et  severo  judicio,  et  tanquam  in 
synodo  medicorum  selectorum. 

Item  inter  praeparationes  mediciarum,  mirari  subit 
(praesertim  cum  Medicine  ex  Mineralibus  a  Chymi- 
cis  in  tantum  evectae  et  celebratae  sint,1  cumque  tales 
medicinae  tutius  adhibeantur  ad  exteriora  quam  intro 
sumantur)  neminem  adhuc  inventum,  qui  per  artem 
Thermas  Naturales  et  Fontes  Medicinales  imitari  an- 
nixus  fuerit ;  cum  tamen  in  confesso  sit  thermas  illas 
et  fontes  virtutes  suas  ex  venis  mineralium,  per  quas 
permeant,  nancisci ;  quinetiam,  in  manifestum  hujus 
rei  documentum,  bene  norit  humana  industria  discer- 
nere  et  distinguere  per  separationes  quasdam  ex  quo 
genere  mineralium  hujusmodi  aquae  inficiantur ;  veluti 
an  ex  sulphure,  vitriolo,  chalybe,  aut  aliquo  simili  ? 
Quae  naturalis  aquarum  tinctura,  si  ad  artificiosas  com- 
positiones  reduci  posset,  fuerit  in  potestate  hominis  et 
plura  genera  earum  prout  usus  postulat  efficere,  et  tem- 
peramentum  ipsarum  pro  arbitrio  regere.  Hanc  igitur 
partem,  de  Imitatione  Naturae  in  Balneis  Artificiali- 
bus  (re  proculdubio  et  utili  et  in  promptu)  desiderari 
censemus. 

Ne  vero  singula  scrupulosius  exequamur  quam  vel 
instituto  nostro  vel  hujusce  tractatus  naturae  convenit, 

1  The  school  of  medicine  of  which  Paracelsus  was  the  head  distinguished 
itself  from  the  Galenists,  who  had  chiefly  recourse  to  vegetable  decoctions 
and  infusions,  by  the  use  of  mineral  medicines.  This  school  has  been 
called  that  of  the  Iatro-chemists. 


LIBER  QUARTUS.  335 

claudemus  banc  partem  defectus  alterius  cujusdam  enu- 
meratione,  qui  maximi  nobis  videtur  momenti ;  nimi- 
rum  quod  medendi  ratio,  quae  obtinuit,  sit  nimio  plus 
compendiosa  quam  ut  insigne  aliquid  aut  arduum  prae- 
stare  possit.  Etenim  judicio  nostro  opinio  fuerit  magis 
blanda  quam  vera,  si  quis  existimet  medicamentum 
aliquod  tarn  potens  aut  foelix  fieri  posse,  ut  usus  ejus 
simplex  curationi  alicui  grandiori  sufficiat.  Mirabilis 
profecto  foret  oratio  quae  pronunciata,  aut  etiam  saepius 
repetita,  vitium  aliquod  animo  penitus  insitum  aut  in- 
veteratum  corrigere  aut  tollere  possit.  Longe  certe 
abest.  Verum  quae  in  natura  eximie  possunt  et  pol- 
lent,  sunt  ordo,  prosecutio,  series,  vicissitudo  artificiosa. 
Quae,  licet  majus  quoddam  in  praecipiendo  judicium 
majoremque  in  parendo  constantiam  requirant,  tamen 
efFectuum  magnitudine  abunde  rem  compensant.  Etsi 
autem  ex  opera  medicorum  quotidiana,  quam  invisendo, 
assidendo,  praescribendo,  aegrotis  prsestant,  putaret  quis- 
piam  haud  segniter  ipsos  curationem  persequi  atque  in 
eadem  certa  quadam  via  insistere  ;  tamen  si  quis  ea 
quae  praescribere  et  ministrare  soleant  medici  acutius 
introspiciat,  inveniet  pleraque  vacillationis  et  incon- 
stantiae  plena,  et  quae  ex  tempore  excogitentur  et  in 
mentem  illis  veniant  absque  certo  aliquo  aut  praeviso 
curationis  tramite.  Debuerant  autem  etiam  ab  initio, 
post  morbum  bene  perspectum  et  cognitum,  seriem 
curandi  ordinatam  meditari  ;  neque  ab  ea  absque  gravi 
causa  discedere.  Atque  sciant  pro  certo  medici,  posse 
(exempli  gratia)  tria  fortasse  aut  quatuor  medicamenta 
ad  morbum  aliquem  gravem  curandum  recte  praescribi, 
quae  debito  ordine  et  debito  intervallo  sumpta  curatio- 
nem praestent ;  quorum  singula  si  per  se  tantum  sume- 
rentur,  aut  si  ordo  inverteretur,  aut  intervallum  non 


336  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

servaretur,  fuerint  prorsus  nocitura.  Neque  tamen  id 
volumus,  ut  omnis  scrupulosa  et  superstitiosa  curandi 
ratio  in  pretio  sit  tanquam  optima  (non  magis  quam 
omnis  via  arcta  via  sit  ad  coelurn)  :  verum  ut  aeque  rec- 
ta sit  via,  ac  arcta  et  difficilis.  Hanc  autem  partem, 
quam  Filum  Medicinale  vocabimus,  desiderari  ponimus. 
Atque  haec  ilia  sunt,  quae  in  doctrina  medicinae  de  Cu- 
ratione  Morborum  desideramus  ;  nisi  quod  restet  uni- 
cum,  quod  pluris  est  quam  ilia  omnia.  Desideratur 
nimirum  Philosophia  Naturalis  Vera  et  Activa,  cui 
Medicinae  scientia  inaedificetur.  Caeterum  ilia  non  est 
hujusce  tractatus. 

Tertiam  partem  Medicinae  posuimus  illam  de  Prolon- 
gatione  Vitce,  quae  nova  est,  et  desideratur ;  estque  om- 
nium nobilissiina.  Si  enim  tale  aliquid  inveniri  possit, 
non  versabitur  tantum  medicina  in  curationum  sordi- 
bus,  nee  medici  ipsi  propter  necessitatem  solummodo 
honorabuntur ;  sed  utique  propter  donum  mortalibus  ex 
terrenis  quasi  maximum,  cujus  poterint  esse  secundum 
Deum  dispensatores  et  administri.  Licet  enim  Mundus 
homini  Christiano  ad  Terram  Promissionis  contendenti 
tanquam  Eremus  sit,  tamen  in  Eremo  ipso  proficiscen- 
tibus  calceos  et  vestes  (corpus  scilicet  nostrum,  quod 
animae  loco  tegminis  est)  minus  atteri,  Gratiae  Divinae 
munus  quoddam  aestimandum.  Hac  de  re,  quia  est  ex 
optimis,  eamque  inter  Desiderata  posuimus,  ex  more 
nostro  et  Monita  dabimus  et  Indicia  et  Praecepta. 

Primo  monemus,  ex  scriptoribus  circa  hoc  argumen- 
tum  neminem  esse,  qui  aliquid  magni,  ne  clicamus  ali- 
quid sani,  repererit.  Aristoteles  certe  commentarium 
de  hoc  edidit  perpusillum,  in  quo  nonnihil  inest  acuti  : 
quod  ipse  omnia  esse  vult,  ut  solet.1     At  recentiores 

1  Aristotle's  tract  De  Long,  cf  Brev.  Vitce,  which,  as  Bacon  remarks,  is 


LIBER  QUARTUS.  337 

tarn  oscitanter  et  superstitiose  de  hoc  scripserunt,  ut 
argumentum  ipsum  ob  eorum  vanitatem  tanquam  va- 
num  et  vecors  haberi  coeperit. 

Secundo  monemus,  ipsas  intentiones  quae  hue  spec- 
tant  medicorum  res  nihili  esse,  et  cogitationes  homi- 
num  a  re  potius  abducere  quam  versus  earn  dirigere. 
Sermocinantur  enim,  mortem  in  destitution e  calidi  et 
humidi  consistere ;  debere  itaque  calorem  naturalem 
confortari,  humorem  autem  radicalem  foveri.  Perinde 
ac  si  haec  res  jusculis,  aut  lactucis  et  malvis,  aut  amy- 
do,1  aut  jujubis,  aut  rursus  aromatibus,  aut  vino  gen- 
eroso,  aut  etiam  spiritu  vini  et  oleis  chymicis  confici 
possit;  quae  omnia  obsunt  potius  quam  prosunt. 

Tertio  Tnonemus,  ut  homines  nugari  desinant,  nee 
tarn  faciles  sint  ut  credant  grande  illud  opus,  quale 
est  naturae  cursum  remorari  et*  retrovertere,  posse 
haustu  aliquo  matutino  aut  usu  alicujus  pretiosae  med- 
icinae  ad  exitum  perduci  ;  non  auro  potabili,  non  mar- 
garitarum  essentiis,  et  similibus  nugis ;  sed  ut  pro  cer- 
to  habeant  Prolongationem  Vitae  esse  rem  operosam, 
et  quae  ex  compluribus  remediis  atque  eorum  inter 
se  connexione  idonea  constet.2     Neque  enim  quisquam 

very  brief,  relates  to  the  length  of  life  of  all  kinds  of  animals,  and  even  of 
plants.  Sanchez,  a  Spanish  physician,  who  wrote  a  treatise  on  the  same 
subject,  thus  remarks  on  Aristotle's:  "Adeo  longe  breviterque  disseruit 
Aristoteles,  ut  mirum  sit  tantum  philosophum  tarn  indigne  rem  hanc  trac- 
tasse."  Not  long  before  the  publication  of  the  De  Augmentis,  the  Methusala 
Vivax  of  Dornavus  was  printed  at  Hanover;  it  contains  an  inquiry  as  to 
the  causes  of  antediluvian  longevity ;  Dornavus  refutes  the  notion  that  the 
3'ears  in  which  the  ages  of  the  Patriarchs  are  stated  are  in  reality  only 
lunations,  by  referring  to  their  ages  when  their  first-born  sons  were  be- 
gotten. 

1  This  is  manifestly  a  mistake  for  amylo.    Amylum,  or  starch,  is  men- 
tioned by  Celsus  as  one  of  the  "  cibi  lenes." 

2  The  matter  is  much  simplified  by  the  Schola  Salernitana : 

"  Cur  moriatur  homo  cui  salvia  crescit  in  horto  ?  " 

Regimen  Sanitatis. 

vol.  ii.  22 


338  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ita  stupidus  esse  debet,  ut  credat  quod  nunquam  fac- 
tum est  adhuc,  id  fieri  jam  posse,  nisi  per  modos  etiam 
nunquam  tentatos. 

Quarto  monemus,  ut  homines  rite  animadvertant  et 
distinguant  circa  ea  quae  ad  vitam  sanam,  et  ea  quae 
ad  vitam  longam,  conferre  possunt.  Sunt  enim  non- 
nulla  quae  ad  spirituum  alacritatem,  et  functionum 
robur,  et  morbos  arcendos  prosunt ;  quae  tamen  de 
summa  vitae  detrahunt,  et  atrophiam  senilem  absque 
morbis  accelerant.  Sunt  et  alia  quae  ad  prolongationem 
vitae  et  atrophiam  senilem  longius  summovendam  ju- 
vant  ;  sed  tamen  non  usurpantur  absque  periculo  vale- 
tudinis,  adeo  ut  qui  iis  utentur  ad  prolongationem  vitae 
debeant  simul  incommodis  occurrere,  quae  alioquin  ex 
eorum  usu  supervenire  possint.  Atque  Monita  hac- 
tenus  dedimus. 

Quod  ad  Indicia  attinet  ;  tale  hujus  rei  (quam  animo 
metimur)  plasma  est.  Conservantur  res  et  durant  duo- 
bus  modis  ;  aut  in  Identitate  sua,  aut  per  Reparationem. 
In  Identitate  sua,  ut  musca  aut  formica  in  succino  ;  flos 
aut  pomum  aut  lignum  in  conservatoriis  nivalibus  ;  ca- 
daver inter  balsama.  Per  Reparationem,  ut  in  flamma, 
et  in  mechanicis.  Operanti  ad  Prolongationem  Vitae 
utroque  genere  utendum  est  (disjuncta  minus  possunt), 
corpusque  humanum  conservandum,  quemadmodum  In- 
animata  conservantur,  ac  rursus  quemadmodum  Flamma 
conservatur,  ac  denique  quadantenus  ut  Mechanica  con- 
servantur. Tres  igitur  sunt  ad  prolongandam  vitam 
intentiones  ;  Retardatio  Consumptions,  Probitas  Rep- 
arationis,  et  Renovatio  ejus  quod  coepit  veterascere. 
Consumptio  fit  a  duabus  Depraedationibus  ;  depraeda- 
tione  spiritus  innati,  et  depraedatione  aeris  ambientis. 
Prohibitio  utriusque  duplex ;    aut  si  agentia  ilia  fiant 


LIBER  QUARTUS.  339 

minus  praedatoria,  aut  si  patientia  (succi  scilicet  cor- 
poris) reddantur  minus  depraedabilia.  Spiritus  fit  mi- 
nus prasdatorius,  si  aut  substantia  densetur,  ut  in  usu 
opiatorum  et  nitratorum,  et  in  contristationibus  ;  aut 
quantitate  minuatur,  ut  in  diaetis  Pythagoricis  et  Mo- 
nastics ;  aut  motu  leniatur,  ut  in  otio  et  tranquillitate. 
Aer  ambiens  fit  minus  praedatorius,  si  aut  minus  in- 
calescat  a  radiis  solis,  ut  in  regionibus  frigidioribus,  in 
speluncis,  in  montibus,  et  columnis  anachoretarum  ;  aut 
summoveatur  a  corpore,  ut  in  cute  densa,  et  in  plumis 
avium,  et  in  usu  olei  et  unguentorum  absque  aromat- 
ibus.  Succi  corporis  redduntur  minus  depraedabiles, 
si  aut  duri  facti  sint,  aut  roscidi  sive  oleosi.  Duri,  ut 
in  victu  aspero,  vita  in  frigido,  exercitationibus  robus- 
tis,  balneis  quibusdam  mineralibus.  Roscidi,  ut  in  usu 
dulcium,  et  abstinentia  a  salsis  et  acidis,  et  maxime  om- 
nium in  tali  mistione  potus,  qusB  sit  partium  valde  te- 
nuium  et  subtilium,  absque  tamen  omni  acrimonia  aut 
acedine.  Reparatio  fit  per  Alimenta.  Alimentatio 
autem  promovetur  quatuor  modis  :  per  concoctionem 
viscerum  ad  extrusionem  alimenti,  ut  in  confortanti- 
bus  viscera  principalia ;  per  excitationem  partium  ex- 
teriorum  ad  attractionem  alimenti,  ut  exercitationibus 
et  fricationibus  debitis,  atque  unctionibus  quibusdam  et 
balneis  appropriatis ;  per  prseparationem  alimenti  ipsius, 
ut  facilius  se  insinuet  et  digestiones  ipsas  quadantenus 
anticipet,  ut  in  variis  et  artificiosis  modis  cibi  condi- 
endi,  potus  miscendi,  panis  fermentandi,  et  horum  trium 
virtutes  in  unum  redigendi ;  per  confortationem  ipsius 
ultimi  actus  assimilationis,  ut  in  somno  tempestivo,  et 
applicationibus  quibusdam  exterioribus.  Renovatio  ejus 
quod  coepit  veterascere  fit  duobus  modis :  vel  per  in- 
tenerationem  habitus  corporis  ipsius,  ut  in  usu  mala- 


340  DE  AUGMENTIS   SCIEMTIARUM 

cissationum  ex  balneis,  emplastris,  et  unctionibus,  quae 
talia  sint  ut  imprimant,  non  extrahant ;  vel  per  expur- 
gationem  succi  veteris,  et  substitutionem  succi  novi,  ut 
in  tempestivis  et  repetitis  purgationibus,  sanguinis  mis- 
sionibus,  et  disetis  attenuantibus,  quae  florem  corporis 
restituunt.     Atque  de  Indiciis  hactenus. 

Praecepta,  quanquam  ex  ipsis  Indiciis  plurima  possint 
deduci,  tria  tamen  veluti  praecipua  subjungere  visum 
est.  Prcecipimus  primo,  ut  prolongatio  vitae  expectetur 
potius  a  diaetis  statis  quam  a  regimine  aliquo  victus  fa- 
miliari,  aut  etiam  a  medicamentorum  particularium  ex- 
cellentia.  Etenim  quae  tanta  virtute  pollent  ut  naturam 
retrovertere  valeant,  fortiora  plerumque  sunt  et  poten- 
tiora  ad  alterandum  quam  ut  simul  in  aliqua  medicina 
componi,  multo  minus  in  victu  familiari  interspergi 
possint.  Superest  itaque  ut  seriatim,  et  regulariter, 
et  ad  tempora  certa  et  vicibus  certis  recurrentia,  ad- 
hibeantur. 

Secundo  prcecipimus,  ut  prolongatio  vitae  expectetur 
potius  ab  operatione  in  spiritus,  et  a  malacissatione 
partium,  quam  a  modis  alimentandi.  Etenim  cum 
corpus  humanum  ejusque  fabrica  (missis  externis)  a 
tribus  patiatur,  spiritibus  scilicet,  partibus,  et  alimen- 
tis ;  via  prolongationis  vitae  per  alimentandi  modos 
longa  est,  atque  per  multas  ambages  et  circuitus  ;  at 
viae  per  operationes  super  spiritus  et  super  partes  multo 
breviores  sunt,  et  quibus  citius  ad  finem  desideratum 
pervenitur ;  eo  quod  spiritus  subito  patiantur  et  a 
vaporibus  et  ab  affectibus,  quae  miris  modis  in  eos  pos- 
sunt ;  partes  item  per  balnea  aut  unguenta  aut  em- 
plastra,  quae  subitas  etiam  impressiones  faciunt. 

Tertio  prcecipimus,  quod  malacissatio  partium  per 
exterius  fieri  debet  per  Consubstantialia,  Imprimentia, 


LIBER  QUARTUS.  341 

et  Occludentia.  Consubstantialia  enim  benevolo  par- 
tium  amplexu  libenter  excipiuntur,  et  proprie  malacis- 
sant.  Imprimentia  autem  et  virtutem  malacissantium, 
tanquam  vehicula,  facilius  et  altius  deducunt,  atque  ipsa 
partes  nonnihil  expandunt.  Occludentia  autem  vir- 
tutem utrorumque  retinent  et  paulisper  figunt,  et  per- 
spirationem,  quae  est  res  malacissationi  opposita  (quia 
humidum  emittit),  cohibent.  Itaque  per  haec  tria, 
(sed  potius  ordine  disposita  et  succedentia,  quam  com- 
mixta,)  res  absolvitur.  Interim  in  hac  parte  monemus, 
non  earn  esse  intentionem  malacissationis  ut  nutriat 
partes  per  exterius,  sed  tantum  ut  eas  reddat  magis 
idoneas  ad  nutriendum.  Quidquid  enim  magis  aridum 
est,  minus  est  activum  ad  assimilandum.  Atque  de 
Prolongatione  Vitae,  quae  est  pars  tertia  Medicinae  nov- 
iter  ascripta,  haec  dicta  sint.1 

Veniamus  ad  Cosmeticam,  quse  certe  partes  habet 
civiles,  partes  rursus  effoeminatas.  Corporis  enim  mun- 
ditia  et  decor  honestus  recte  existimatur  promanare  a 
modestia  quadam  morum,  et  a  reverentia ;  inprimis 
erga  Deum,  cujus  creaturae  sumus  ;  turn  erga  societa- 
tem,  in  qua  degimus  ;  turn  etiam  erga  nosmetipsos, 
quos  non  minus,  imo  magis,  quam  alios  revereri  debe- 
mus.  Verum  adulterina  ilia  decoratio,  quae  fucos  et 
pigmenta  adhibet,  digna  certe  est  illis  defectibus  qui 
earn  semper  comitantur ;  cum  non  sit  aut  ad  fallen- 
dum  satis  ingeniosa,  aut  ad  utendum  satis  commoda, 
aut  ad  salubritatem  satis  tuta  et  innocua.  Miramur 
autem  pravam  hanc  consuetudinem  fucandi  leges  cen- 
sorias,  tarn  ecclesiasticas  quam  civiles,  (quae  alias  in 
luxuriam  circa  vestes  aut  cultus  capillorum  effoemina- 

1  Compare  Bacon's  Historia  Vitce  et  Mortis,  particularly  for  the  view  he 
takes  of  the  depredations  of  the  animal  spirits. 


342  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tos  admodum  fiierint  severse)  ita  diu  fugisse.  Legi- 
mus  certe  de  Jezabele,  quod  pigmentis  faciem  oblive- 
rit ;  verum  de  Esthera  et  Juditha  nil  tale  perhibetur. 

Pergamus  ad  Athleticam.  Earn  sensu  intelligimus 
paulo  largiori,  quam  accipi  consuevit.  Hue  enim  re- 
ferimus,  quidquid  versatur  circa  conciliandam  qualem- 
cunque  (quam  corpus  humanum  suscipit)  Habilitatem  ; 
sive  sit  Agilitatis,  sive  Tolerantiae.  Quarum  Agilitas 
duas  habet  partes,  Robur  et  Velocitatem  ;  ac  Toleran- 
tia  itidem  duas,  vel  Indigentiarum  Naturalium  Pa- 
tientiam,  vel  in  Cruciatibus  Fortitudinem.  Quorum 
omnium  videmus  saepenumero  exempla  insignia,  in 
practica  funambulorum  ;  in  duro  victu  hominum  quo- 
rundam  barbarorum  ;  in  stupendis  viribus  maniacorum  ; 
et  in  constantia  nonnullorum  inter  exquisita  tormenta. 
Imo  si  aliqua  alia  reperiatur  facultas  quae  in  priorem 
partitionem  non  cadit  (qualis  in  Urinatoribus  saepe 
conspicitur,  qui  mirifice  anhelitum  cohibere  possunt), 
ad  hanc  ipsam  artem  aggregari  volumus.  Atque  quod 
talia  fieri  quandoque  possint,  manifestissimum  est ;  at 
philosophia  et  inquisitio  causarum  circa  eadem  fere 
neglecta  jacet ;  hanc  arbitramur  ob  causam,  quod  ho- 
minibus  persuasum  sit  hujusmodi  magisteria  naturae 
solummodo  vel  ex  peculiari  certorum  hominum  in- 
dole (quae  sub  disciplinam  non  cadit),  vel  a  diutina 
ab  annis  usque  puerilibus  consuetudine  (quae  potius 
imperari  quam  doceri  solet),  obtinere.1  Quod  etsi 
verum  prorsus  non  sit,  tamen  defectus  hujusmodi  re- 
rum  quid  attinet  notare  ?  Certamina  enim  Olympica 
jam  diu  cessarunt ;  turn  etiam  in  ejusmodi  rebus  me- 
diocritas  sufficit  ad  usum,  excellentia  autem  mercena- 
riae  cuidam  ostentationi  fere  inservit. 

1  So  in  the  original. 


LIBER  QUARTUS.  343 

Postremo  accedimus  ad  Artes  Voluptarias.  Eae  se- 
cundum sensus  ipsos  dispertitae  sunt.  Oculos  oblectat 
praecipue  Pictoria,  cum  aliis  artibus  innumeris  (quae  ad 
rnagnificentiam  spectant)  circa  aedificia,  hortos,  vestes 
vasa,  calices,  gemmas,  et  similia.  Aures  demulcet  Mu- 
sica,  quae  tanta  vocum,  spiritus,  chordarum,  varietate 
et  apparatu  instructa  est.  Olim  etiam  Hydraulica  pro 
Coryplia3is  quibusdam  artis  ejus  habita  sunt,  quae  nunc 
prope.  obsoleverunt.  Atque  artes,  quae  ad  visum  aut 
auditum  spectant,  prae  aliis  praecipue  liberales  habitae 
sunt.  Sensus  hi  duo  magis  casti ;  scientiae  magis  eru- 
ditae ;  quippe  qui  etiam  Mathematicam  veluti  ancillam 
in  familiis  suis  habeant.  Etiam  altera  ad  memoriam 
et  demonstrationes,  altera  ad  mores  et  affectus  animi 
nonnihil  respicit.  Reliquorum  sensuum  oblectationes, 
atque  artes  circa  ipsos,  minus  in'  honore  sunt ;  veluti 
luxuriae  quam  magnificentiae  propiores.  Unguenta, 
odoramenta,  deliciae  et  cupediae  mensarum,  maxime 
autem  incitamenta  libidinis,  rectius  censore  quam  doc- 
tore  indigent.  Optime  sane  a  quibusdam  annotatum 
est,  nascentibus  et  crescentibus  rebuspublicis  artes 
militares  florere,  in  statu  et  culmine  positis  liberales, 
at  ad  declinationem  et  decasum  vergentibus  volupta- 
rias. Haec  vero  aetas  nostra,  vereor  ne  tanquam  in 
decasu  foelicitatis  in  artes  voluptarias  inclinet.  Quare 
ista  missa  faciamus.  Cum  Artibus  Voluptariis  Jocu- 
lares  copulo.  Deceptiones  siquidem  sensuum  inter  de- 
lectationes  sensuum  reponendae  sunt. 

Jam  vero,  transcursis  doctrinis  illis  circa  Corpus 
Humanum  (Medicina,  Cosmetica,  Athletica,  Volup- 
taria),  illud  obiter  monemus :  cum  in  corpore  humano 
tot  res  in  considerationem  veniant,  Partes,  Humores, 
Functiones,   Facultates,   Accidentia ;    cumque   (si  no- 


844  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

bis  integrum  esset)  constitui  oportuisset  corpus  uni- 
cum  doctrinae  de  Corpore  Humano,  quae  ista  omnia 
complecteretur  (simile  illi  doctrine  de  Anima  de  qua 
mox  dicemus),  tamen  ne  artes  nimis  multiplicentur, 
neve  veteres  artium  limites  (plus  quam  necesse  fuerit) 
transponantur ;  doctrinam  de  Partibus  Corporis  Huma- 
ni,  de  Functionibus,  de  Humoribus,  de  Respiratione,  de 
Somno,  de  Generatione,  de  Foetu  et  Gestatione  in  Utero, 
de  Augmentis,  de  Pubertate,  de  Canitie,  de  Impingu- 
atione,  et  similibus,  in  Corpus  Medicinae  recipimus  ;  licet 
ad  officia  ilia  tria  non  proprie  pertineant ;  sed  quia  Cor- 
pus ipsum  Hominis  sit  per  omnia  Medicinae  subjectum. 
Motum  autem  Voluntarium,  et  Sensum,  ad  doctrinam 
de  Anima  rejicimus ;  siquidem  Animae  partes  in  his 
duobus  sunt  potiores.  Atque  sic  doctrinam,  quae  circa 
Corpus  Hominis  versatur,  (quod  Animae  pro  taberna- 
culo  duntaxat  est,)   claudimus. 


CAPUT  III. 


Partitio  Philosophice  Humance  circa  Animam,  in  Doc- 
trinam de  Spiraculo  et  Doctrinam  de  Anima  Sensib- 
ili  sive  Producta.  Partitio  secunda  ejusdem  Philo- 
sophice in  Doctrinam  de  Substantia  et  Facultatibus 
Animae  et  Doctrinam  de  Usu  et  Objectis  Faculta- 
tum.  Appendices  duce  Doctrince  de  Facultatibus 
Animce  ;  Doctrina  de  Divinatione  Naturali,  et  Doc- 
trina  de  Fascinatione.  Distributio  Facultatum  Ani- 
mce Sensibilis,  in  Motum  et  Sensum. 

Veniamus  ad  doctrinam  de  Anima  Humana  ;  e  cu- 
jus  thesauris  omnes  caeterae  doctrinae  depromptae  sunt. 
Ejus  duae  sunt  partes  ;   altera  tractat   de   Anima  Ra- 


LIBER  QUARTUS.  345 

tionali,  quae  divina  est ;  altera  de  Irrationali,  quae  com- 
munis est  cum  brutis.  Notavimus  autem  paulo  supe- 
rius  (ubi  de  Formis  loquebamur)  differentes  illas  duas 
Animarum  emanationes,  quae  in  prima  utriusque  cre- 
atione  se  dant  conspiciendas  ;  nimirum,  quod  altera 
ortum  habuerit  a  Spiraculo  Dei,  altera  e  Matricibus 
Elementorum.  Nam  de  Animae  Rationalis  genera- 
tione  primitiva  ita  ait  Scriptura,  Formavit  hominem  de 
limo  terrce,  et  spiravit  in  faciem  ejus  spiraeulum  vitce. 
At  generatio  Animae  Irrationalis,  sive  Brutorum,  facta 
est  per  verba  ilia,  Producat  aqua  ;  Producat  terra ; l 
haec  autem  Anima  (qualis  est  in  homine)  Animae  Ra- 
tionali  organum  tantum  est,  atque  originem  habet  et 
ipsa  quoque,  quemadmodum  in  brutis,  e  limo  terrae. 
Neque  enim  dictum  est,  Formavit  corpus  hominis  de 
limo  terrce,  sed  Formavit  hominem  ;  integrum  scilicet 
hominem,  excepto  illo  spiraculo.  Quamobrem  partem 
primam  doctrinae  generalis  circa  Animam  Humanam, 
doctrinam  de  Spiraculo  appellabimus  ;  Secundam  vero, 
doctrinam  de  Anima  Sensibili  sive  Producta.  Neque 
tamen,  cum  hactenus  Philosophiam  solam  tractemus 
(quippe  Sacram  Theologiam  in  fine  operis  collocavi- 
mus)  partitionem  istam  a  Theologia  mutuaremus,  nisi 
etiam  cum  principiis  Philosophiae  conveniret.  Pluri- 
mae  enim   et  maximae   sunt  Animae  Humanae  praecel- 

1  To  the  same  effect  S.  Thomas  Aquinas  says:  "Anima  brutorum  pro- 
ducitur  ex  virtute  aliqua  corporea,  anima  vero  humana  a  Deo.  Et  ad  hoc 
significandum  dicitur  Gen.  i.  quantum  ad  alia  animalia  Producat  terra 
animam  viventem;  Quantum  vero  ad  hominem  dicitur  quod  inspiravit  in 
faciem  ejus  spiraeulum  vitae."  — Sum.  Theol  i.  75.  6. 

But  the  doctrine  that  in  man  there  is  an  irrational  soul,  as  in  brutes,  to 
which  the  rational  soul  is  a  distinct  addition,  is  not  only  not  countenanced 
as  M.  Bouillet  supposes  by  S.  Augustine  and  the  schoolmen  (see  his  edition 
of  Bacon's  philosophical  works,  ii.  p.  531.),  but  is  distinctly  condemned  by 
them.   Bacon  derived  it  from  Telesius.    See  General  Preface,  vol.  i.  p.  102. 


346  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

lentiae  supra  animas  brutorum,  etiam  philosopbantibus 
secundum  sensum  manifesto.  Ubicunque  autem  tot 
et  tantarum  invenitur  excellentiarum  symbolum,  ibi 
merito  semper  constitui  debet  differentia  specifica.  Ita- 
que  nobis  non  nimium  placet  confusa  ilia  et  promiscua 
philosophorum  de  Animae  Functionibus  tractatio  ;  ac 
si  Anima  Humana  gradu  potius  quam  specie  discrimi- 
nate esset  ab  anima  brutorum  ;  non  aliter  quam  sol 
inter  astra,  aut  aurum  inter  metalla. 

Subjungenda  est  etiam  partitio  alia  Doctrinae  Gene- 
ralis  circa  Animam  Humanam,  antequam  de  speciebus 
fusius  loquamur.  Etenim  quae  de  speciebus  postea  dice- 
mus  utramque  partitionem,  turn  illam  quam  jam  modo 
posuimus,  turn  istam  quam  nunc  proponemus,  simul 
tractabunt.  Secunda  igitur  partitio  sit,  in  doctrinam 
de  Substantia  et  Facultatibus  Animae,  et  doctrinam 
de  Usu  et  Objectis  Facultatum. 

Praemissis  itaque  his  partitionibus  geminis,  ad  species 
accedamus.  Doctrina  de  Spiraculo,  eademque  de  Sub- 
stantia Animae  Rationalis,  complectitur  inquisitiones  il- 
las  de  natura  ejus ;  utrum  nativa  sit  ilia,  an  adventitia  ; 
separabilis,  an  inseparabilis ;  mortalis,  an  immortalis ; 
quatenus  legibus  materice  alligata,  quatenus  minime  ;  et 
similia.  Quae  vero  hujus  sunt  generis,  licet  etiam  in 
philosophia  et  diligentiorem  et  altiorem  inquisitionem 
subire  possint  quam  adhuc  habetur,  utcunque  tamen 
in  fine  religioni  determinanda  et  diffinienda  rectius 
transmitti  censemus.  Aliter  enim  erroribus  baud  pau- 
cis  et  sensus  illusionibus  omnino  exponentur.  Etenim 
cum  Substantia  Animae  in  creatione  sua  non  fuerit  ex- 
tracta  aut  deducta  ex  massa  coeli  et  terrae,  sed  imme- 
diate inspirata  a  Deo  ;  cumque  leges  coeli  et  terrae 
sint  propria  subjecta  philosophiae ;  quomodo  possit  cog- 


LIBER  QUARTUS.  347 

nitio  de  Substantia  Animse  Rationalis  ex  philosophia 
peti  et  haberi  ?  Quinimo  ab  eadem  inspiratione  divi- 
na  hauriatur,  a  qua  Substantia  Animae  primo  ema- 
navit.1 

Doctrina  vero  de  Anima  Sensibili  sive  Producta, 
etiam  quatenus  ad  Substantiam  ejus,  vere  inqviiritur  ; 
at  ea  inquisitio  nobis  quasi  desiderari  videtur.  Quid 
enim  ad  doctrinam  de  Substantia  Animae  faciunt  Ac- 
tus Ultimus  et  Forma  Corporis,  et  hujusmodi  nugae 
logicae  ? 2  Anima  siquidem  Sensibilis  sive  Brutorum 
plane  substantia  corporea  censenda  est,  a  calore  at- 
tenuata  et  facta  invisibilis ;  aura  (inquam)  ex  natura 
flammea  et  aerea  conflata,  aeris  mollitie  ad  impres- 
sionem  recipiendam,  ignis  vigore  ad  actionem  vibran- 
dam,  dotata ;  partim  ex  oleosis,  partim  ex  aqueis  nu- 

1  The  anima  rationalis  is  immaterial,  —  the  anima  sensibilis  is  as  much 
material  as  any  other  part  of  man's  frame.  To  it  however  Telesius,  whom 
Bacon  here  follows,  ascribes  sensation,  imagination,  &c,  leaving  the  higher 
faculties,  and  especially  the  moral  sense  as  the  portion  of  the  anima  ra- 
tionalis. Donius,  to  whom  Bacon  refers  a  little  further  on,  in  effect  rejects 
the  anima  rationalis  altogether;  admitting,  in  apparently  insincere  defer- 
ence to  received  opinions,  that  it  may  exist;  but  holding  that,  if  it  does  so, 
it  is  incognisable  by  human  reason. 

2  Bacon  refers  to  the  Aristotelian  definition  of  the  soul,  "  Actus  primus 
corporis  physici  organici  vitam  potentia  habentis,"  and  to  the  doctrine 
immediately  connected  with  this  definition  that  the  soul  is  the  form  of 
man.  It  is  obvious  that  the  actus  primus  may  also  be  spoken  of  as  actus 
ultimus,  according  to  the  direction  in  which  the  arrangement  proceeds, 
but  I  do  not  know  whether  Bacon  had  any  reason  for  deviating  from  the 
usual  phraseology. 

With  respect  to  the  phrase  "forma  corporis,"  it  is  to  be  remarked  that 
the  Scotists  maintained  the  existence  of  a  "forma  corporis,"  that  namely 
which  gives  the  body  corporeity  distinct  from  the  informing  principle  or 
soul  of  man;  —  a  subtlety  introduced  to  evade  the  difficulties  which  the 
gradual  development  of  the  body  from  its  first  rudiments  to  perfection,  — 
that  is,  its  gradual  progress  to  corporeity,  —  appears  to  present  when  con- 
trasted with  the  way  in  which  the  rational  soul  is  infused.  For  it  was  a 
received  opinion  that  the  soul  is  not  "  ex  traduce,"  that  is,  not  derived 
from  that  of  the  progenitor,  but  on  the  contrary  is  infused  as  it  were  ab 
extra  into  the  body  it  informs. 


348  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

trita ;  corpore  obducta,  atque  in  animalibus  perfectis 
in  capite  praecipue  locata,  in  nervis  percurrens,  et 
sanguine  spirituoso  arteriarum  refecta  et  reparata ; 
quemadmodum  Bernardinus  Telesius,  et  discipulus 
ejus  Augustinus  Donius,  aliqua  ex  parte  non  omnino 
inutiliter  asseruerunt.1  Itaque  de  hac  doctrina  dili- 
gentior  fiat  inquisitio;  eo  magis,  quod  haec  res  non 
bene  intellecta  opiniones  superstitiosas  et  plane  con- 
taminatas,  et  dignitatem  Animae  Humanae  pessime  con- 
culcantes,  de  Metempsychosi  et  Lustrationibus  Anima- 
rum  per  periodos  annorum,  denique  de  nimis  propinqua 
Animae  Humanae  erga  animas  brutorum  per  omnia 
cognatione,  peperit.  Est  autem  haec  Anima  in  brutis 
anima  principalis,  cujus  corpus  brutorum  organum ; 
in  homine  autem,  organum  tantum  et  ipsa  Animae 
Rationalis  ;  et  Spiritus  potius  appellatione  quam  Ani- 
mas indigitari  possit.  Atque  de  Substantia  Animae 
haetenus. 

Facultates  autem  Animae  notissimae  sunt ;  Intellec- 
ts, Ratio,  Phantasia,  Memoria,  Appetitus,  Voluntas, 
denique  universae  illae,  circa  quas  versantur  scientiae 
Logicae  et  Ethicae.  Sed  in  doctrina  de  Anima,  Origi- 
nes  ipsarum  tractari  debent,  idque  physice,  prout  ani- 
mae innatae  sint  et  adhaereant ;  Usus  tantum  ipsarum, 
et  Objecta,  illis  alteris  artibus  deputantur.  Atque 
in  hac  parte  nihil  egregii  (ut  nobis  videtur)  adhuc 
repertum  est ;  quanquam  desiderari  earn  haud  sane 
dixerimus.  Habet  etiam  pars  ista  De  Facultatibus 
Animae,  appendices  duas ;  quae  et  ipsae,  quemadmodum 
tractantur,  potius  fumos  nobis  exhibuerunt  quam  flam- 

1  See  the  fifth  book  of  Telesius  De  Rerum  Natura,  and  the  second  book, 
particularly  the  fourth  and  fifth  chapters,  of  Donius  De  Natura  Hominis ; 
and  compare  Campanella  De  Sensu  Rerum,  ii.  4.  Campanella  follows 
Telesius  more  closely  than  Donius  does. 


LIBER  QUARTUS.  349 

mam  aliquam  lucidam  veritatis.  Altera  harum  est 
doctrina  de  Divinatione  Naturali ;  altera  de  Fasci- 
natione. 

Divinationem  ab  antiquis,  nee  male,  in  duas  partes 
divisam  habemus  ;  Artificialem,  et  Naturalem.  Arti- 
ficial, ratiocinando,  ex  indicatione  signorum,  praedic- 
tionem  colligit :  Naturalis,  ex  ipsa  animi  praesensione 
interna,  absque  signorum  adminiculis,  praesagit.  Arti- 
ficialis  duplex  ;  altera  argumentatur  ex  Causis,  altera 
ex  Experimentis  tantum,  coeca  quadam  authoritate. 
Quae  posterior,  ut  plurimum,  superstitiosa  est ;  quales 
erant  ethnicorum  disciplinae  circa  Inspectionem  Exto- 
rum,  Volatum  Avium,  et  similia.  Etiam  Chaldaeorum 
Astrologia  solennior,  non  multo  melior*  At  Artificialis 
Divinatio  utraque  inter  diversas  scientias  spargitur. 
Habet  Astrologus  praedictiones  suas,  ex  situ  astrorum. 
Habet  etiam  Medicus  suas,  de  morte  ingruente ;  de 
convalescentia ;  de  symptomatibus  morborum  super- 
venturis,  ex  urinis,  pulsibus,  aspectu  aegrorum,  et  simil- 
ibus.  Habet  et  Politicus  suas  ;  0  urbem  venalem,  et 
cito  perituram  si  emptorem  invenerit ;  -1  cujus  vaticinii 
fides  non  diu  morata  est ;  impleta  primum  in  Sylla, 
postea  in  Caesare.  Hujusmodi  igitur  praedictiones  prae- 
sentis  non  sunt  instituti,  verum  ad  artes  proprias  remitti 
debent.  Naturalis  autem  Divinatio,  ex  vi  scilicet  in- 
terna animi  ortum  habens,  ea  demum  est  de  qua  nunc 
agitur.  Haec  duplex  est ;  altera  Nativa,  altera  per  In- 
fluxum.  Nativa  hoc  nititur  suppositionis  fundamento  ; 
quod  anima  in  se  reducta  atque  collecta,  nee  in  corporis 
organa  diffusa,  habeat  ex  vi  propria  essentiae  suae  ali- 
quam praenotionem  rerum  futurarum.  Ilia  vero  optime 
cernitur  in  somnis,  ecstasibus,  confiniis  mortis ;  rarius 

1  Sallust,  in  Bell.  Jugurth.  38. 


350  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

inter  vigilandum,  aut  cum  corpus  sanum  sit  ac  vali- 
dum.1  Hujusmodi  vero  status  animi  procuratur  fere 
aut  adjuvatur  ex  abstinentiis,  atque  illis  rebus  quae  an- 
imam  a  muneribus  corporis  exercendis  maxime  sevo- 
cant,  ut  sua  natura  absque  impeditionibus  exteriorum 
gaudere  possit.  Divinatio  vero  per  Influxum  hoc  altero 
suppositionis  fundamento  nititur ;  quod  anima,  veluti 
speculum,  illuminationem  quandam  secundariam  a  praes- 
cientia  Dei  et  spirituum  excipiat ;  cui  etiam  idem,  qui 
priori,  status  et  regimen  corporis  confert.  Eadem  enim 
animse  sevocatio  efficit,  ut  et  sua  natura  impensius  uta- 
tur,  et  divinorum  influxuum  sit  magis  susceptiva  ;  nisi 
quod  in  Divinationibus  per  Influxum  anima  fervore 
quodam  atque  tanquam  numinis  praesentis  impatientia 
(quae  apud  priscos  Sacri  Furoris  nomine  vocabatur) 
corripiatur  ;  in  Divinatione  autem  Nativa,  quieti  potius 
et  vacationi  propior  sit. 

Fascinatio  autem  est  vis  et  actus  imaginationis  inten- 
sivus  in  corpus  alterius :  (vim  enim  imaginationis  super 
corpus  proprium  ipsius  imaginantis  superius  perstrinx- 
imus.)  In  hoc  genere  schola  Paracelsi,  et  ementitae 
Naturalis  Magiae  cultores,  tarn  fuerunt  immodici  ut 
imaginationis    impetum   et   apprehensionem    Miracula- 

1  A  curious  illustration  of  this  remark  is  mentioned  in  the  geography 
ascribed  to  Ibn  Haukal.  When  a  prince  among  the  Khazars  was  made 
Khakan,  he  was  strangled  with  a  piece  of  taffeta,  and  asked,  when  he 
could  scarcely  breathe,  how  long  he  had  to  reign.  He  answered  so  many 
years;  and  if  he  reached  the  term,  was  then  put  to  death.  This  was  also 
a  Turkish  usage,  except  that  it  does  not  seem  that  they  put  the  prince  to 
death  if  he  lived  as  long  as  he  had  foretold.  See  Klaproth,  Tableaux  HisL 
de  VAsie,  p.  273. 

On  the  subject  of  natural  divination  see  Campanella,  De  Sensu  Rerum, 
iii.  7 — 11.  He  says  of  himself:  "  Ast  ego,  cum  mali  quippiam  mihi  immi- 
net,  inter  somnium  et  vigiliam  audire  soleo  vocem  clare  loquentem  mihi 
4  Campanella,  Campanella,'  et  interdum  alia  addentem,  et  ego  attendo  nee 
intelligo  quis  sit." 


LIBER  QUARTUS.  351 

patranti  Fidei  tantum  non  exaequarint.1  Alii  ad  simil- 
itudinem  veri  propius  accedentes,  cum  occultas  rerum 
energias  et  impressiones,  sensuum  irradiationes,  conta- 
gionum  de  corpore  in  corpus  transmissiones,  virtutum 
magneticarum  delationes,  acutius  intuerentur,  in  earn 
opinionem  devenerunt,  ut  multo  magis  a  spiritu  in 
spiritum  (cum  spiritus  prae  rebus  omnibus  sit  et  ad 
agendum  strenuus,  et  ad  patiendum  tener  et  mollis) 
impressiones  et  delationes  et  communicationes  fieri  pote- 
rint.  Unde  increbuerunt  opiniones  factae  quasi  pop- 
ulares  de  Genio  superiori,  de  hominibus  quibusdam 
infaustis  et  ominosis,  de  ictibus  amoris  et  invidiae,  et 
aliae  his  similes.  Atque  huic  conjuncta  est  disquisitio, 
quornodo  imaginatio  intendi  et  fortificari  possit  ?  Quippe 
si  imaginatio  fortis  tantarum  sit  virium,  operae-pretium 
fuerit  nosse  quibus  modis  earn  exaltari  et  seipsa  majorem 
fieri  detur  ?  Atque  hie  oblique,  nee  minus  periculose, 
se  insinuat  palliatio  quaedam  et  defensio  maximae  partis 
Magiae  Caeremonialis.  Speciosus  enim  fuerit  praetextus. 
caeremonias,  characteres,  incantationes,  gesticulationes, 
amuleta,  et  similia,  non  ex  aliquo  tacito  aut  sacramen- 
tali  cum  malis  spiritibus  contractu  vires  nancisci;2  sed 
eo  pertinere  tantum,  ut  imaginatio  illius  qui  his  utitur 
roboretur  et  exaltetur  ;  quemadmodum  etiam  in  relig- 
ione  usus  imaginum,  ad  mentes  hominum  in  rerum 
contemplatione  defigendas  et  devotionem  precantium 
excitandam,  invaluit.  Attamen  mea  talis  est  sententia; 
etiamsi  detur  vim  imaginationis  esse  utique  potentem ; 

1  See  Paracelsus's  tract  De  Vi  imaginativa  and  many  other  parts  of  his 
writings. 

2  Paracelsus  says  that  the  devil's  claiming  credit  for  the  efficacy  of 
these  devices  is  as  absurd  as  if,  while  the  sheep  were  inquiring  to  whom 
a  lock  of  wool  belonged,  the  wolf  should  come  up  and  affirm  that  it  was 
his. 


352  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

atque  insuper  caeremonias  vim  illam  intendere  et  robo- 
rare  ;  posito  denique  quod  adhibeantur  caeremoniae  ad 
hanc  intentionem  sincere,  atque  tanquam  remedium 
physicum,  absque  aliqua  vel  minima  cogitatione  de  in- 
vitandis  per  ipsas  auxiliis  spirituum  ;  haberi  nihilominus 
debent  pro  illicitis,  propterea  quod  sententiae  illi  divinae 
adversus  hominem  propter  peccatum  latae  repugnent  et 
recalcitrent,  In  sudore  vultus  comedes  partem  timm.1 
Siquidem  Magia  ejus  generis  egregios  illos  fructus 
quibus  Deus  pretium  laborem  constituit,  adipiscendos 
proponit  per  paucas  easque  faciles  et  minime  operosas 
observantias. 

Supersunt  doctrinae  duae,  quae  ad  Facultates  Animae 
Inferioris  sive  Sensibilis  praecipue  spectant ;  utpote  quaB 
cum  organis  corporeis  maxime  communicant ;  altera 
de  Motu  Voluntario,  altera  de  Sensu  et  Sensibili.  In 
priori  harum,  etiam  alias  satis  jejune  inquisita,  unica 
pars  fere  integra  deest.  Etenirn  de  officio  et  fabrica 
commoda  nervorum  et  musculorum,  et  aliorum  quae  ad 
hunc  motum  requiruntur  ;  quaeque  pars  corporis  qui- 
escat  dum  alia  moveatur ;  turn  quod  hujusce  motus 
rector  et  quasi  auriga  sit  imaginatio,  adeo  ut  dimissa 
imagine  ad  quam  motus  fertur  statim  intercipiatur  et 
sistatur  motus  ipse  (ut  cum  deambulamus,  si  alia  subeat 
cogitatio  acris  et  defixa,  continuo  consistimus)  ;  et  aliae 
nonnullae  subtilitates  non  malae,  in  observationem  et 
inquisitionem  jampridem  venerunt.  Quomodo  vero 
compressiones  et  dilatationes  et  agitationes  spiritus  (qui 
proculdubio  motus  fons  est)  corpoream  et  crassam  par- 
tium  molem  flectat,  excitet,  aut  pellat,  adhuc  diligenter 
inquisitum  et  tractatum  non  est.  Neque  mirum,  cum 
Anima  ipsa  Sensibilis  hactenus  potius  pro  entelechia  et 

i  Gen.  iii.  19. 


LIBER  QUARTUS.  353 

functione  quadam  habita  sit,  quam  pro  substantia.1  At 
quanclo  jam  innotuerit  ipsam  esse  substantiam  corpo- 
ream  et  materiatam,  necesse  est  etiam  ut  quibus  nixibus 
aura  tarn  pusilla  et  tenera  corpora  tarn  crassa  et  dura 
in  motu  ponere  possit  inquiratur.  De  hac  parte  igitur, 
cum  desideretur,  fiat  inquisitio. 

At  de  Sensu  et  Sensibili  longe  uberior  et  diligentior 
adhibita  est  inquisitio,  tarn  in  tractatibus  circa  ea  gen- 
eralibus  quam  in  artibus  specialibus,  utpote  Perspectiva, 
Musica  ;  quam  vere,  nihil  ad  institutum  ;  quandoqui- 
dem  ilia  tanquam  Desiderata  ponere  non  liceat.  Sunt 
tamen  duae  partes  nobiles  et  insignes,  quas  in  hac  doc- 
trina  desiderari  statuimus  ;  altera  de  Differentia  Percep- 
tionis  et  Sensus,  altera  de  Forma  Lucis. 

Atque  differential!!  inter  Perceptionem  et  Sensum 
bene  enucleatam  debuerant  philosophi  tractatibus  suis 
de  Sensu  et  Sensibili  praemittere,  ut  rem  maxime  fun- 
damentalem.  Videmus  enim  quasi  omnibus  corpori- 
bus  naturalibus  inesse  vim  manifestam  percipiendi ; 
etiam  electionem  quandam  arnica  amplectendi,  inimica 
et  aliena  fugiendi.  Neque  nos  de  subtilioribus  per- 
ceptionibus  tantum  loquimur  ;  veluti  cum  magnes  fer- 

1  In  the  school  philosophy,  at  least  among  the  Realists,  every  substantial 
form  (and  the  soul  among  the  rest)  was  regarded  as  a  substance.  This  of 
course  implies  the  possibility  of  its  independent  existence,  though,  as  form 
and  matter  are  correlatives,  it  is  difficult  to  understand  how  either  can 
exist  apart  from  the  other.  This  difficulty  however  seems  to  have  been 
completely  surmounted  or  set  aside;  and  thus,  for  instance,  St.  Thomas 
Aquinas  affirms  that  angels  are  immaterial  forms  (Sum.  Theol.  i.  61).  Ba- 
con's remark  that  the  soul  had  hitherto  been  looked  on  rather  as  a  function 
than  a  substance  refers,  I  think,  to  Melancthon's  exposition  of  the  Aristo- 
telian doctrine.  For  Melancthon,  whose  views  of  the  Peripatetic  philos- 
ophy had  long  great  influence  in  the  Protestant  universities,  affirms  that, 
according  to  the  true  view  of  Aristotle's  opinion,  the  soul  is  not  a  substance 
but  an  EvreTiexzia  or  functio.  The  word  evreXexeia  he  conceives  to  be  only 
a  modification  of  kvde?iexeia,  which  he  proposes  to  render  "  habitualis  agita- 
tio  seu  dvvufitc  quacdam  ciens  actiones."     See  his  Be  Animd,  c.  15. 

vol.  ii.  23 


354  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

rum  allicit ;  flamma  ad  naphtham  assilit ;  bulla  bullae 
approximata  coit ;  radiatio  ab  objecto  albo  dissilit ;  cor- 
pus animalis  utilia  assimilat,  inutilia  excernit ;  spongiae 
pars  (etiam  super  aquam  elevata)  aquam  attrahit,  ae- 
rem  expellit ;  et  hujusmodi.  Etenim  quid  attinet  talia 
enumerare  ?  Nullum  siquidem  corpus  ad  aliud  admo- 
tum  illud  immutat  aut  ab  illo  immutatur,  nisi  opera- 
tionem  praecedat  Perceptio  reciproca.  Percipit  corpus 
meatus  quibus  se  insinuat ;  percipit  impetum  alterius 
corporis  cui  cedit ;  percipit  amotionem  alterius  corporis 
a  quo  detinebatur,  cum  se  recipit ;  percipit  divulsionem 
sui  continui,  cui  ad  tempus  resistit ;  ubique  denique  est 
Perceptio.  Aer  vero  Calidum  et  Frigidum  tarn  acute 
percipit,  ut  ejus  Perceptio  sit  longe  subtilior  quam  tac- 
tus  humani  ;  qui  tamen  pro  calidi  et  frigidi  norma 
habetur.  Duplex  igitur  deprehenditur  circa  hanc  doc- 
trinam  hominum  culpa  ;  alia,  quod  earn  intactam  et 
intractatam  (cum  tamen  sit  res  nobilissima)  plerumque 
reliquerunt ;  alia,  quod  qui  huic  contemplationi  forte 
animum  adjecerunt  longius  quam  par  est  provecti  sunt, 
et  Sensum  corporibus  omnibus  tribuerunt ;  ut  piaculum 
fere  sit  ramum  arboris  avellere,  ne  forte  instar  Polydori 
ingemiscat.  At  debuerant  illi  Differentiam  Perceptio- 
ns et  Sensus,  non  tantum  in  comparatione  sensibilium 
ad  insensibilia,  secundum  corpus  integrum,  explorare, 
(veluti  plantarum  et  animalium)  ;  verum  etiam  in  cor- 
pore  ipso  sensibili  animadvertere,  quid  in  causa  sit  cur 
tot  actiones  expediantur  absque  omni  tamen  Sensu  ; 
cur  alimenta  digerantur,  egerantur  ;  humores  et  succi 
sursum  deorsum  ferantur  ;  cor  et  pulsus  vibrent ;  vis- 
cera sua  quaeque  opificia,  sicut  officinae,  producant ; 
et  tamen  haec  omnia,  et  complura  alia,  absque  Sensu 
fiant  ?    Verum  homines  non  satis  acute,  qualis  sit  actio 


LIBER  QUARTUS.  355 

Sensus,  viderunt ;  atque  quod  genus  corporis,  quse  mo- 
ra, quae  conduplicatio  impressionis  ad  hoc  requirantur, 
ut  dolor  vel  voluptas  sequatur  ?  Denique  differentiam 
inter  Perceptionem  simplicem  et  Sensum  nullo  modo 
nosse  videntur ;  nee  quatenus  fieri  possit  Perceptio 
absque  Sensu.  Neque  enim  haec  verborum  tantum 
controversia  est,  sed  de  re  magni  prorsus  momenti. 
De  hac  igitur  doctrina  (ut  inprimis  utili,  et  ad  plurima 
spectante)  melius  inquiratur.  Quandoquidem  etiam 
circa  hanc  rem  inscitia  tantum  apud  nonnullos  ex  anti- 
quis  philosophis  potuerit,  ut  omnibus  sine  discrimine 
corporibus  animam  infundi  putaverint  ;  neque  enim  vi- 
debant  quomodo  Motus  cum  discretione  fieri  potuerit 
absque  Sensu,  aut  Sensus  adesse  absque  Anima.1 

De  Forma  Lucis  quod  debita  non  facta  fuerit  inqui- 
sitio  (praesertim  cum  in  Perspectiva  strenue  elaborarint 
homines),  stupenda  quaedam  negligentia  censeri  possit. 
Etenim  nee  in  Perspectiva  nee  alias  aliquid  de  Luce 
quod  valeat  inquisitum  est.  Radiationes  ejus  tractan- 
tur,  origines  minime.  Sed  collocatio  demum  Perspec- 
tivae  inter  Mathematica  hunc  ipsum  defectum,  et  alios 

1  There  is  a  remarkable  similarity  between  the  view  which  Bacon  here 
maintains  and  that  which  we  find  in  several  passages  in  the  writings  of 
Leibnitz.  See  his  Monadologie,  §§  14.  and  19.,  or  his  Principes  de  la  Nature 
et  de  la  Grace,  §  4.  The  distinction  between  perceptio  and  sensus  corre- 
sponds in  Leibnitz's  language  to  that  between  perception  and  apperception, 
a  distinction  on  which  the  classification  of  the  different  orders  of  monads 
essentially  depends.  It  is  not  probable  that  Bacon  was  acquainted  with 
the  most  celebrated  treatise  on  the  doctrine  of  universally  diffused  sensa- 
tion, namely  the  De  Sensu  Rerum  of  Campanella,  as  it  was  not  published 
much  before  the  appearance  of  the  De  Augmentis ;  but  the  same  doctrine 
had,  as  Brucker  remarks,  been  taught,  though  not  in  so  formal  a  manner, 
by  Telesius,  with  whose  works  Bacon  was  as  we  know  familiar;  and  it 
may  in  truth  be  traced  in  the  writings  of  Giordano  Bruno,  of  Caesalpinus, 
and  of  Gilbert,  and  probably  in  those  of  many  of  their  contemporaries. 
See  for  Leibnitz's  remarks  as  to  the  origin  of  this  doctrine,  his  letter  to 
Thomasius,  referred  to  in  the  note  at  p.  97.  of  vol.  i. 


356  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

similes,  peperit ;  quia  a  Physicis  praemature  disccssum 
est.  Tractatio  autem  de  Luce  et  causis  ejus  in  Physicis 
rursus  superstitiosa  fere  est,  tanquam  de  re  inter  divina 
et  naturalia  media  ;  adeo  ut  quidam  ex  Platonicis  earn 
Materia  ipsa  antiquiorem  introduxerint  :  cum  enim 
spatium  esset  difflatum,  id  primum  lumine,  postea  vero 
corpore  impletum  fuisse,  vanissimo  commento  asserue- 
runt ;  quando  tamen  Scripturae  Sacrae  massam  coeli  et 
terrae  tenebrosam,  ante  lucem  creatam,  diserte  posue- 
rint.1  Quae  vero  physice  et  secundum  sensum  de  ea 
tractantur,  ea  statim  ad  radiationes  descendunt,  ut  pa- 
rum  physicae  inquisitionis  circa  hanc  rem  extet.  Debu- 
erant  autem  homines  contemplationes  suas  submittere 
paulisper,  et  quid  sit  Corporibus  omnibus  Lucidis  com- 
mune inquirere,  tanquam  de  Forma  Lucis.  Etenim 
quam  immensa  est  corporis  differentia  (si  ex  dignitate 
considerentur)  inter  solem  et  lignum  putridum,  aut 
squamas  etiam  piscium  putridas  ?  Inquirere  etiam  deb- 
uerant,  quid  tandem  in  causa  sit  cur  aliqua  ignescant, 
et  Lucem  ex  se  jaciant  calefacta,  alia  minime  ?  Fer- 
rum,  metalla,  lapides,  vitrum,  ligna,  oleum,  sevum,  ab 
igne,  vel  flammam  vibrant  vel  saltern  rubescunt;  at 
aqua,  aer,  acerrimo  et  tanquam  furenti  calore  ferve- 
facta,  nihil  tamen  Lucis  adipiscuntur,  nee  splendent. 
Quod  si  quis  hoc  eo  fieri  putet  quod  proprium  sit  ignis 
lucere,  aqua  autem  et  aer  igni  omnino  inimica  sint ;  is 
sane  nunquam  per  obscura  noctis  in  aqua  salsa,  tem- 
pestate  calida,  remigavit ;  cum  guttulas  aqu^e,  ex  remo- 
rum  concussione  subsilientes,  micare  et  lucescere  videre 

1  Bacon  appears  to  refer  to  the  visionary  opinions  of  Fludd.  See  the  first 
part  of  Fludd's  great  work  referred  to  in  the  note  at  p.  233.  The  process 
of  creation  is  illustrated  by  some  curious  engravings.  There  is  an  account 
of  Fludd's  views  on  this  and  other  subjects  in  Tennemann's  History  of 
Philosophy,  ix.  p.  218. 


LIBER  QUARTUS.  357 

potuisset.  Quod  etiam  fit  in  spuma  maris  ferventiore, 
quam  Pulmonem  Marinum1  vocant.  Quid  denique 
habent  commune  cum  flarama  et  ignitis  cicendulae  et 
luciolae  ;  et  musca  Indica,  quae  cameram  totam  illus- 
trat ;  et  oculi  quorundam  animalium  in  tenebris  ;  et 
saccharum  inter  radendum  aut  frangendum ;  et  sudor 
equi  nocte  aestuosa  festinantis  ;  et  alia  nonnulla  ?  Quin 
et  homines  tarn  parum  in  hac  re  viderunt,  ut  plerique 
scintillas  e  silice,  aerem  attritum  putent.  Attamen 
quando  aer  calore  non  ignescat,  et  Lucem  manifesto 
concipiat,  quomodo  tandem  fit  ut  noctuae  et  feles  et  alia 
nonnulla  animalia  noctu  cernant  ?  Adeo  ut  ipsi  aeri 
(quando  visio  absque  Luce  non  transigatur)  necesse 
est  inesse  Lucem  aliquam  nativam  et  genuinam,  quam- 
vis  tenuem  admoclum  et  infirmam,  quae  tamen  sit  radiis 
visivis  hujusmodi  animalium  proportionata,  iisque  ad 
videndum  sufficiat.2  Verum  hujusce  mali  (ut  pluri- 
morum)  causa  est,  quod  homines  ex  instantiis  particu- 
laribus  Formas  naturarum  Communes  non  elicuerunt ; 
id  quod  nos  tanquam  subjectum  proprium  Metaphysicae 
posuimus,  quae  et  ipsa  Physicae  sive  doctrinae  de  Natura 
pars  est.  Itaque  de  Forma  et  Originibus  Lucis  fiat 
inquisitio,  eaque  interim  inter  Desiderata  ponatur. 
Atque  de  doctrina  circa  Substantiam  Animae  tarn 
Rationalis  quam  Sensibilis,  cum  Facultatibus 
suis ;  atque  de  ejusdem  doctrinae 
Appendicibus,  haec 
dicta  sint. 

1  See  Novum  Organum,  ii.  12.  vol.  i.  p.  363.,  where  Bacon  speaks  of  the 
same  phenomenon. 

2  That  there  is  always  some  light  in  the  air  is  a  doctrine  of  Telesius's. 
See  note  1. 


FRAMSCI  BARONIS   DE  YEEULAMIO, 

VICE-COMITIS    SANCTI   ALBANI, 

DE  DIGNITATE  ET  ATJGMENTIS 
SCIENTIARUM, 

LIBER  QUINTUS. 


AD  REGEM  SUUM. 


CAPUT   I. 

Partitio  Doctrince  circa  Usum  et  Objecta  Facultatum 
Animce  Humance  in  Logicam,  et  Ethicam.  Partitio 
Logicce  in  Artes  Inveniendi,  Judicandi,  Retinendi, 
et  Tradendi. 

Doctrina  circa  Intellectum  (Rex  op  time)  atque  ilia 
altera  circa  Voluntatem  Hominis,  in  natalibus  suis  tan- 
quam  gemellae  sunt.  Etenim  Illuminationis  Puritas  et 
Arbitrii  Libertas  simul  incoeperunt,  simul  corruerunt.1 
Neque  datur  in  universitate  rerum  tam  intima  sympa- 
thia,  qviam  ilia  Veri  et  Boni.  Quo  magis  rubori  fuerit 
viris  doctis,  si  scientia  sint  tanquam  angeli  alati,  cu- 
piditatibus  vero  tanquam  serpentes,  qui  humi  reptant : 

i  Namely  at  the  fall;  as  St.  Thomas  Aquinas  observes:  "  Homo  peccan- 
do  liberum  arbitrium  dicitur  perdidisse,  non  quantum  ad  libertatem  natu- 
ralem  quye  est  a  coactione,  sed  quantum  ad  libertatem  qua?  est  a  culpa  et 
miseria.,,  —  Sum.  Theol.  i.  83.  2. 


LIBER  QUINTUS.  359 

circumgerentes  animas  instar  speculi  sane,  sed  men- 
struati.1 

Venimus  jam  ad  doctrinam  circa  Usum  et  Objecta 
Facultatum  Animae  Humanae.  Ilia  duas  habet  partes, 
easque  notissimas  et  consensu  receptas  ;  Logicam  et 
Ethicam  :  nisi  quod  Doctrinam  Civilem,  quae  vulgo  ut 
para  Ethics  collocatur,  jam  ante  emancipaverimus,  et 
in  integram  doctrinam  de  Homine  Congregato  sive  in 
Societate  constituerimus  ;  hie  tantum  de  Homine  Seg- 
regate tractantes.  Logica  de  Intellectu  et  Ratione  ; 
Ethica  de  Voluntate,  Appetitu,  et  Affectibus  disserit : 
altera  Decreta,  altera  Actiones  progignit.  Verum  qui- 
dem  est,  quod  Phantasia  in  utraque  provincia,  tarn  ju- 
diciali  quam  ministeriali,  legati  cujusdam  aut  inter- 
nuncii  aut  procuratoris  reciproci  vices  gerit.  Nam 
Sensus  idola  omnigena  Phantasia  tradit,  de  quibus 
postea  Ratio  judicat :  at  Ratio  vicissim  idola  electa  et 
probata  Phantasiae  transmittit,  priusquam  fiat  executio 
decreti.  Siquidem  motum  voluntarium  perpetuo  prae- 
cedit  eumque  incitat  phantasia ;  adeo  ut  phantasia  sit 
utrique,  tarn  rationi  quam  voluntati,  instrumentum 
commune  ;  nisi  quod  Janus  iste  bifrons  sit  et  duas 
obvertat  facies.  Facies  enim  rationem  aspiciens,  veri- 
tatis  habet  effigiem  ;  facies  autem  actionem  aspiciens, 
effigiem  bonitatis  ;  quae  tamen  sint  facies, 

quales  decet  esse  sororum.2 


Neque  vero  merus  et  nudus  internuncius  est  phantasia ; 
sed  authoritatem  non  exiguam  vel  accipit  vel  usurpat, 
praeter   delationem    simplicem    mandati.       Recte   enim 

1  For  an  account  of  the  notion  on  which  this  use  of  the  word  menstruatus 
is  founded,  see  Aristotle  De  Insomniis,  2.  8.,  or  Pliny  [vii.  13.] 

2  Metamorph.  ii.  14. 


360  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Aristoteles ;  Id  imperii  habet  anima  in  corpus,  quod  dom- 
inus  in  mancipium  :  ratio  vero  in  phantasiam,  quod  in 
libera  civitate  magistratus  in  civem?  ad  quern  possit  sua 
vice  redire  dominatio.  Videmus  enim  quod  in  iis  quae 
sunt  fidei  et  religionis,  phantasia  supra  ipsam  rationem 
scandat  et  evehatur;  non  quod  illuminatio  divina  locum 
habeat  in  phantasia,  (quin  potius  in  ipsa  arce  mentis  et 
intellectus)  ;  verum  quemadmodum  gratia  divina  in 
virtutibus  utitur  motibus  voluntatis,  ita  similiter  gratia 
divina  in  illuminationibus  utitur  motibus  phantasiae  ; 
unde  fit  ut  religio  semper  aditum  sibi  ac  viam  ad  an- 
imum  quaesierit  per  Similitudines,  Typos,  Parabolas, 
Visiones,  Insomnia.  Rursus  haud  humile  est  regnum 
phantasiae  in  persuasionibus,  a  vi  eloqucntiae  insinuatis. 
Nam  ubi  per  orationis  artificia  hominum  animi  demul- 
centur,  inflammantur,  et  in  quamcunque  partem  per- 
trahuntur,  totum  illud  fit  per  exuscitationem  phantasiae, 
quae  impotens  jam  facta  non  solum  rationi  insultat, 
verum  eidem  vim  quodammodo  facit,  partim  occoecando 
partim  extimulando.  Neque  tamen  causa  videtur,  cur 
a  partitione  priore  discedamus.  Nam  phantasia  scien- 
tias  fere  non  parit ;  siquidem  poesis  (quae  principio 
phantasiae  attributa  est)  pro  lusu  potius  ingenii  quam 
pro  scientia  habenda.  Potestatem  autem  phantasiae  in 
naturalibus,  doctrinae  de  Anima  paulo  ante  assignav- 
imus.  Earn  vero  quam  habet  cum  rhetorica  cogna- 
tionem  illi  ipsi  arti  (de  qua  infra  tractabimus)  remitti 
par  est. 

Pars   ista   Humanae   Philosophiae  quae  ad  Logicam 

1  r)  [lev  yap  ipvxv  T°v  o&tiaTog  apxei  dcG'KOTLK.rjv  apx^jv,  6  dt  vovg  rrjg  pe^e 
wf  izoTiLTLKTjv  nal  fiaoL\ui7)v.  —  Arist.  Pol  i.  3. 

bpet;  c  ought  rather  to  have  been  rendered  by  appetitus  than  by  phantasia; 
but  the  whole  quotation  was  probably  made  from  memory. 


LIBER  QUINTUS.  361 

spectat,  ingeniorum  plurimorum  gustui  ac  palato  mi- 
nus grata  est ;  et  nihil  aliud  videtur  quam  spinosae  sub- 
tilitatis  laqueus  ac  tendicula.  Nam  sicut  vere  dicitur, 
Scientiam  esse  animi  pabulum  ;l  ita  in  hoc  pabulo  ap- 
petendo  et  deligendo  plerique  palatum  nacti  sunt  Isra- 
elitarum  simile  in  deserto ;  quos  cupido  incessit  rede- 
undi  ad  ollas  carnium,  mannce  autem  fastidium  cepit ; 
quae  licet  cibus  fuerit  coelestis,  minus  tamen  sentiebatur 
almus  et  sapidus.  Eodem  modo  (ut  plurimum)  illae 
Scientiae  placent,  quae  habent  infusionem  nonnullam 
carnium  magis  esculentam;2  quales  sunt  Historia  Ci- 
vilis,  Mores,  Prudentia  Politica,  circa  quas  hominum 
cupiditates,  laudes,  fortunaB,  vertuntur  et  occupatae 
sunt.  At  istud  lumen  siccum  plurimorum  mollia  et 
madida  ingenia  offendit  et  torret.  Caeterum  unam- 
quamque  rem  propria  si  placet  dignitate  metiri,  Ratio- 
nales Scientiae  reliquarum  omnino  claves  sunt.  Atque 
quemadmodum  manus  instrumentum  instrumentorum, 
anima  forma  formarum?  ita  et  illae  artes  artium  po- 
nendae  sunt.  Neque  solum  dirigunt,  sed  et  roborant ; 
sicut  sagittandi  usus  et  habitus  non  tantum  facit  ut 
melius  quis  collimet,  sed  ut  arcum  tendat  fortiorem. 

Artes  Logicae  quatuor  numero  sunt ;  divisae  ex  fini- 
bus  suis  in  quos  tendunt.  Id  enim  agit  homo  in  Ratio- 
nalibus,  aut  ut  inveniat  quod  qucesiverit ;  aut  judicet 
quod  invenerit;  aut  retineat  quod  judicaverit ;  aut  tradat 
quod  retinuerit.  Necesse  igitur  est,  ut  totidem  sint 
Artes  Rationales ;    Ars  Inquisitionis  seu  Inventionis  ; 

1  Mr.  Markby,  in  his  edition  of  the  Advancement  of  Learning,  refers  to 
Cicero,  Acad.  Qu.  ii.  41.:  "Est  enim  animorum  ingeniorumque  naturale 
quoddam  quasi  pabulum  consideratio  contemplatioque  naturae."  —J.  S. 

2  [So  in  the  original.]     Esculentarum  ? 

3  That  the  hand  is  the  instrument  of  instruments,  and  the  soul  the  form 
of  forms,  is  said  by  Aristotle.     See  the  Be  Anima,  iii.  8. 


362  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Ars  Examinis  seu  Judicii;  Ars  Custodiae  seu  Memo- 
rise ;  et  Ars  Elocutionis  seu  Traditionis.1  De  quibus 
jam  sigillatim  dicemus. 


CAPUT  II. 


Partitio  Inventivce  in  Inventivam  Artium,  et  Argumen- 
torum:  quodque  prior  harum  (quce  eminef)  desidere- 
tur.  Partitio  Inventivce  Artium  in  Experientiam 
Literatam,  et  Organum  Novum.  Delineatio  Ex- 
periential Literatae. 

Inventionis  duae  sunt  species,  valde  profecto  inter 
se  discrepantes  ;  una  Artium  et  Scientiarum,  altera 
Argumentorum  et  Sermonum.  Priorem  harum  desidr 
erari  prorsus  pronuncio.  Qui  quidem  talis  mihi  vide- 
tur  esse  defectus,  ac  si  quis  in  inventario  conficiendo 
bonorum  alicujus  defuncti  ita  referat,  Numeratce  pecu- 
nice  nihil.  Ut  enim  caetera  omnia  pecunia  parantur, 
ita  et  per  banc  artem  reliquae  acquiruntur.  Atque 
sicut  India  Occidentalis  nunquam  nobis  inventa  fuisset 
nisi  praecessisset  acus  nauticae  inventio,  licet  regiones 
illae  immensae,  versoriae  motus  pusillus  sit ;  ita  non  est 
cur  miretur  quispiam  in  Artibus  perlustrandis  et  pro- 
movendis  ampliores  progressus  factos  non  esse,  quando- 
quidem  Ars  ipsa  Inveniendi  et  Perlustrandi  Scientias 
hactenus  ignoretur. 

Hanc  Scientiae  desiderari  partem  plane  in  confesso 
est.      Primo  enim  Dialectica  nihil  profitetur,  imo  ne 

1  These  divisions  are  adopted  from  Peter  Ramus;  the  artes  logicse  includ- 
ing what  Ramus  calls  Dialectic  and  Rhetoric,  of  which  the  former  is  di- 
vided into  Inventio  and  Judicium,  and  the  latter  into  Elocutio  and  Pro- 
nunciatio. 


LIBER  QUINTUS.  363 

cogitat  quidem,  de  Inveniendis  Artibus,  sive  Mechan- 
icis  sive  (quas  vocant)  Liberalibus ;  aut  etiam  de  ilia- 
rum  Operibus,  harum  vero  Axiomatibus  eliciendis ;  sed 
quasi  praeteriens  homines  alloquitur  et  dimittit,  edicens 
ut  cuique  in  sua  arte  credant.1  Celsus,  vir  prudens, 
non  solum  medicus,  (licet  moris  sit  omnibus  in  laudes 
artis  propriae  effundi)  graviter  et  ingenue  de  empiricis 
et  dogmaticis  medicorum  sectis  loquens,  fatetur,  Medi- 
camenta  et  remedia  prius  fuisse  inventa,  de  causis  vero 
et  rationibus  posterius  disceptatum  :  non  ordine  converso, 
causas  ex  natura  rerum  primo  erutas  fuisse,  easque  in- 
ventioni  remediorum  prceluxisse?  At  Plato  non  semel 
innuit,  Particularia  infinita  esse ;  maxime  rursus  gene- 
ralia  minus  certa  docurnenta  exhibere ;  medullam  igitur 
scientiarum,  qua  artifex  ab  imperito  distinguitur,  in  me- 
diis  propositionibus  eonsistere,  quas  per  singulas  scientias 
tradidit  et  docuit  experiential  Quin  et  illi  qui  de  pri- 
mis  rerum  inventoribus  aut  scientiarum  originibus  ver- 
ba fecerunt,  casum  potius  quam  artem  celebrarunt ; 
atque  animalia  bruta,  quadrupedes,  aves,  pisces,  ser- 
pentes,  magis  quam  homines,  tanquam  Scientiarum 
doctores  introduxerunt : 

Dictamnum  Genitrix  Cretaea  4  carpit  ab  Ida 
Puberibus  caulem  foliis,  et  flore  comantem 

1  See  Arist.  Prior.  Analyt.  i.  30. 

2  See  Nov.  Org.  i.  73.  This  is  not  what  Celsus  himself  confesses,  in  the 
passage  to  which  Bacon  apparently  refers;  but  what  he  represents  the  Em- 
pirics as  urging  against  the  Rationalists.  —J.  S. 

3  Bacon  appears  to  refer  principally  to  the  passage  in  the  Philebus,  p.  17., 
which  has  already  been  mentioned.  See  note  at  p.  289.  In  the  corre- 
sponding passage  in  the  Advancement  of  Learning,  he  refers  to  the  Them- 
tetus,  which  is  certainly  a  mistake,  as  no  such  remark  is  to  be  found  there. 
The  nearest  approach  to  it  is,  I  think,  ril  /iev  oTOiXela  ukoya  not  ayvuora 
elvat,  aio$7]Ta  de,  &c,  the  relation  of  letters  to  syllables  and  words  being 
here  as  elsewhere  typical  of  the  nature  of  knowledge. 

4  The  original  has  Dictcea. 


364  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Purpureo :  non  ilia  feris  incognita  capris 
Gramina,  cum  tergo  volucres  haesere  sagittse.1 

Adeo  ut  minime  mirum  sit  (cum  in  more  apud  anti- 
quos  fuerit  rerum  utilium  inventores  consecrare)  apud 
iEgyptios,  gen  tern  priscam  (cui  plurimae  Artes  initia 
sua  debent),  templa  plena  fuisse  simulachris  brutorum, 
hominum  vero  simulachris  prope  vacua ; 

Omnigenumque  Deum  monstra,  et  latrator  Anubis, 
Contra  Neptunum,  et  Venerem,  contraque  Minervam,  &c.2 

Quod  si  malis,  ex  traditione  Grsecorum,  Artes  potius 
hominibus  ut  inventoribus  tribuere  ;  haudquaquam  ta- 
men  dixeris  Prometheum  ad  ignis  inventionem  contem- 
plationes  adhibuisse ;  aut  cum  silicem  primo  percuteret 
scintillas  expectasse ;  sed  casu  in  illud  incidisse,  atque 
(ut  aiunt)  furtum  Jovi  fecisse.  Ita  ut  ad  artium  in- 
ventionem quod  attinet,  caprae  silvestri  pro  emplastris, 
Philomelae  pro  modulationibus  musicis,  Ibidi  pro  lava- 
tionibus  intestinorum,3  operculo  ollae  quod  dissiliit  pro 
re  tormentaria,  denique  (ut  verbo  dicamus)  casui  aut 
cuivis  alteri  rei  plus  debeamus,  quam  dialectics.  Nee 
vero  multo  aliter  se  habet  modus  ille  inveniendi,  quern 
recte  describit  Virgilius, 

Ut  varias  usus  meditando  extunderet  artes 
Paulatim.4 

Non  enim  alia  hie  proponitur  inveniendi  methodus 
quam  cujus  bruta  ipsa  sunt  capacia,  et  quam  crebro 

i  Virg.  Mn.  xii.  412.  2  Virg.  Mn.  viii.  698. 

3  See  Plutarch,  De  Solertid  Animalium,  or  De  hide.  Compare  Pliny. 
The  story  of  the  accidental  invention  of  gunpowder  by  Schwartz  is  well 
known.  So  too  is  it  said  that  the  Jesuit's  bark  was  discovered  by  the  lions 
who  cured  their  fevers  by  drinking  the  water  into  which  it  had  fallen.  It 
is  obvious  that  all  stories  of  this  kind  are  more  or  less  mythical.  The  sub- 
ject has  been  systematically  discussed  by  Virev.  {Journal  de  Pharmacie, 
1818.) 

4  Virg.  Georg.  i.  133. 


LIBER  QUINTUS.  865 

usurpant  ;  nimirum  attentissima  circa  unam  rem  solli- 
citudo,  ejusque  perpetua  exercitatio,  quas  sui  conser- 
vandi  necessitas  Imjusmodi  animantibus  imponit.  Ci- 
cero enim  vere  admodum  ;  Usus  uni  rei  deditus,  et 
naturam  et  artem  scepe  vincit.1  Quare  si  prcedicetur 
de  hominibus, 

Labor  omnia  vincit 

Improbus,  et  duris  urgens  in  rebus  egestas;  2 

etiam  de  brutis  similiter  quaeritur, 

Quis  expedivit  psittaco  suum  Xacpe  ?  3 

Corvo  quis  auctor  fuit,  ut  magna  siccitate  lapillos  im- 
mitteret  arbori  cavae,  ubi  aquam  forte  conspexerit,  ut 
surgentem  laticem  rostro  posset  aftingere  ?  Quis  viam 
monstravit  apibus,  qui4  per  aerem,  tanquam  vastum 
mare,  agros  floridos,  licet  multum  ab  alvearibus  dissi- 
tos,  solent  petere,  et  favos  suos  denuo  repetere?5     Quis 

1  "Assiduus  usus  uni  rei  deditus  et  ingenium  et  artem  ssepe  vincit."  — 
Cicero,  Pro  Balbo,  c.  20. 

2  Virg  Georg.  i.  145.     r 

3  Persius,  Prolog. 

4  Qui,  as  M.  Bouillet  remarks,  is  clearly  a  mistake  for  quce. 

5  Much  more  remarkable  than  the  return  of  the  bees  to  their  hive  is  the 
appearance  of  mathematical  knowledge  shown  in  the  construction  of  their 
cells.  In  every  case  of  instinct,  the  impulse  in  obedience  to  which  the  in- 
stinctive act  is  performed  is  a  matter  at  the  nature  of  which  we  can  only 
guess;  but  the  case  just  mentioned  has  a  difficulty  of  its  own.  The  bees 
may  be  supposed  to  know  when  they  have  reached  their  hive ;  but  how  do 
they  perceive  that  the  cell  has  acquired  its  just  proportions?  Several  at- 
tempts have  been  made  to  explain  away  this  especial  difficulty ;  but  those 
which  I  am  acquainted  with  appear  to  be  quite  unsatisfactory.  It  is  worthy 
of  remark  that  the  degree  of  accuracy  with  which  the  cells  are  constructed 
has  been  exaggerated;  one  writer  after  another  having  repeated,  on  the 
supposed  authority  of  Maraldi,  what  Maraldi  never  said.  According  to  his 
observations  the  angles  of  the  terminal  rhomb  are  about  108°  and  72°.  He 
does  not  attempt  to  determine  them  more  precisely,  although  he  has  gen- 
erally been  supposed  to  do  so.  It  has  been  recently  stated  that  the  mathe- 
matical problem  which  the  cells  of  bees  suggest  was  first  correctly  solved 


366  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

formica  in  docuit,  ut  grana  in  colliculo  suo  reponenda 
circumroderet  prius,  ne  reposita  germinarent  et  spem 
suam  illuderent  ? 1  Quod  si  in  versu  illo  Virgiliano 
quis  notet  verbum  illud  Extundere,  quod  difficultatem 
rei,  et  verbum  illud  Paulatim,  quod  tarditatem  innuit, 
redibimus  unde  profecti  sumus,  ad  iEgyptiorum  illos 
Deos ;  cum  hactenus  homines  modice  rationis  facul- 
tate,  neutiquam  vero  officio  artis,  usi  sint  ad  inventa 
detegenda. 

Secundo,  hoc  ipsum  quod  asserimus  (si  advertatur 
paulo  diligentius)  demonstrat  Inductionis  forma,  quam 
proponit  Dialectica  ;  qua  scilicet  scientiarum  principia 
inveniantur  et  probentur ;  quae  vitiosa  plane  est  et 
incompetens,  et  natuVam  tantum  abest  ut  perficiat,  ut 
etiam  earn  pervertat  et  detorqueat.  Qui  enim  mo- 
dum  acute  introspexerit  quo  ros  iste  aethereus  scien- 
tiarum, similis  illi  de  quo  loquitur  poeta, 

aerei  mellis  coelestia  dona,2 

colligatur,  (cum  et  scientiae  ipsae  ex  exemplis  singulis, 
partim  naturalibus  partim  artificialibus,  tanquam  prati 
floribus  et  horti,  extrahantur,)  reperiet  profecto  ani- 
mum  suapte  sponte  et  nativa  indole  Inductionem  so- 
lertius  conficere,  quam  quae  describitur  a  dialecticis ; 
siquidem  ex  nuda  enumeratione  particularium  (ut 
dialectici  solent)  ubi  non  invenitur  instantia  contra- 
dictoria,  vitiose  concluditur  ;    neque  aliquid  aliud  hu- 

by  Lord  Brougham  in  the  notes  to  his  edition  of  Paley's  Natural  Theology; 
but  this  statement  is,  it  need  scarcely  be  said,  erroneous. 

1  This  statement  is  probably  taken  from  Plutarch,  De  Solertid  Anima- 
lium.  The  supposed  grains  of  corn  are  no  doubt  the  nymphae.  Huber 
repeatedly  observed  ants  in  the  act  of  tearing  the  integument  in  which  the 
young  ant  was  enclosed,  in  order  to  facilitate  its  exit.  This  practice  is,  it 
may  be  presumed,  the  origin  of  the  notion  mentioned  in  the  text. 

2  Virg.  Georg.  iv.  1. 


LIBER  QUINTUS.  367 

jusmodi  Iiiductio  producit  quam  conjecturam  proba- 
bilem.  Quis  enim  in  se  recipiet,  cum  particularia 
quae  quis  novit  aut  quorum  meminit  ex  una  tan  turn 
parte  compareant,  non  delitescere  aliquod  quod  om- 
nino  repugnet  ?  Perinde  ac  si  Samuel  acquievisset 
in  illis  Isa'i  filiis  quos  coram  adductos  videbat  in  domo, 
et  minime  quaesivisset  Davidem,  qui  in  agro  aberat.1 
Atque  haec  Inductionis  forma  (si  verum  omnino  di- 
cendum  sit)  tarn  pinguis  est  et  crassa,  ut  incredibile 
videatur  tarn  acuta  et  subtilia  ingenia  (qualia  in  his 
rebus  meditationes  suas  exercuerunt)  potuisse  earn 
mundo  obtrudere,  nisi  illud  in  causa  fuisset,  quod  opera 
festinata  ad  theorias  et  dogmata  contendissent,  par- 
ticularia autem  (praesertim  moram  in  iis  longiorem) 
ex  fastu  quodam  et  elatione  animi  despexissent.  Illi 
enim  exempla,  sive  instantias  particulares,  vice  licto- 
rum  aut  viatorum  adhibuerunt  ad  summovendam  tur- 
bam,  ut  dogmatibus  suis  viam  aperirent ;  neutiquam 
autem  ea  inde  ab  initio  in  consilium  advocarunt,  ut 
legitima  fieret  et  matura  de  rerum  veritate  deliberatio. 
Certe  perculserit  animos  pia  et  religiosa  quaedam  ad- 
miratio,  cum  videamus  eadem  calcata  vestigia,  ad  erro- 
rem  ducentia,  in  divinis  et  humanis.  Quemadmodum 
enim  in  Divina  Veritate  percipienda  aegre  quis  in  ani- 
mum  inducat  ut  fiat  tanquam  parvulus ;  ita  in  humana 
perdiscenda,  provectos  utique,  puerorum  more,  prima 
Inductionum  elementa  adhuc  legere  et  retractare,  res 
humilis  existimatur  et  quasi  contemnenda. 

1 1  Sam.  xvi.  We  see  from  this  very  strong  condemnation  of  the  ordi- 
nary mode  of  induction,  how  much  Bacon  must  have  conceived  his  own 
method  to  differ  from  it.  It  is  in  fact  impossible  to  apprehend  Bacon's 
idea  of  his  own  process  of  induction,  if  we  assume  that  it  was  to  differ  from 
that  in  common  use  only  by  being  more  systematic  and  more  accurate. 
See  the  General  Preface,  vol.  i.  p.  63. 


368  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Tertio,  si  concedatur  principia  scientiarum  ex  In- 
ductione  qua  utuntur,  vel  sensu  et  experientia,  recte 
posse  constitui,  certissimum  est  tamen  axiomata  infe- 
riora  ab  iis  per  syllogismum  non  posse  (in  rebus  natu- 
ralibus,  qua)  participant  ex  materia)  recte  et  tuto  de- 
duci.  In  Syllogismo  enim  fit  reductio  propositionum 
ad  principia  per  propositiones  medias.  Haec  autem 
sive  Inveniendi  sive  Probandi  forma,  in  Scientiis  Pop- 
ularibus  (veluti  Ethicis,  Politicis,  Legibus,  et  hujus- 
modi)  locum  habet ;  imo  et  in  Theologicis  ;  quando- 
quidem  Deo  pro  bonitate  sua  placuerit  captui  humano 
se  accommodare ;  at  in  Physicis,  ubi  Natura  opere, 
non  adversaries  argumento  constringendus  est,  elabitur 
plane  Veritas  ex  manibus,  propter  longe  majorem  natu- 
ralium  operationum  quam  verborum  subtilitatem ;  adeo 
ut  succumbente  Syllogismo,  Inductionis  (verae  scilicet 
et  emendatae)  officio  ubique  opus  sit,  tarn  ad  principia 
magis  generalia  quam  ad  propositiones  inferiores.  Nam 
syllogismi  ex  propositionibus  consistunt ;  propositiones 
ex  verbis ;  verba  notionum  tesserae  sunt ;  quare  si  no- 
tiones  ipsae  (quae  verborum  animae  sunt)  male  et  varie 
a  rebus  abstrahantur,  tota  fabrica  corruit.1  Neque  la- 
boriosa  vel  consequentiarum  argumentorum  vel  veri- 
tatis  propositionum  examinatio  rem  in  integrum  un- 
quam  restituet;  cum  error  sit  (ut  loquuntur  medici) 
in  digestione  prima  ;  quae  a  functionibus  sequentibus 
non    rectificatur.      Non    igitur  absque  magna  et  evi- 

1  Compare  Novum  Organum,  i.  13.  and  14.  The  formation  of  abstract 
conceptions  is  one  of  the  objects  of  Bacon's  inductive  method,  as  well  as 
the  establishment  of  axioms.  See  Gen.  Pref.  vol.  i.  p.  84.  It  is  difficult  to 
understand  how  the  subtlety  of  language  and  the  subtlety  of  natural  opera- 
tions can  be  compared.  Bacon  must  be  understood  to  mean  that  scientific 
terms  and  the  conceptions  which  they  express  are  not  an  adequate  repre- 
sentation of  the  natural  phenomena  which  have  led  to  their  formation. 


LIBER  QUINTUS.  369 

denti  causa  evenit,  ut  complures  ex  philosophis  (ali- 
qui  autem  eorum  maxime  insignes)  Academici  fuerint 
et  Sceptici,  qui  scientiae  humange  et  syllepsium  cer- 
titudinem  sustulerunt  ;  ultra  verisimilitudinem  aut 
probabilitatem  negantes  earn  pertingere.  Inficias  non 
iverim,  visum  esse  nonnullis  Socratem,  cum  scientiae 
certitudinem  a  se  amoveret,  per  ironiam  tantum  hoc 
fecisse,1  et  scientiam  dissimulando  simulasse ;  renunci- 
ando  scilicet  lis  quae  manifesto  sciebat,  ut  eo  modo 
etiam  quae  nesciebat  scire  putaretur.  Neque  etiam  in 
recentiore  Academia  (quam  amplexus  est  Cicero)  ilia 
opinio  Acatalepsiae  admodum  sincere  culta  fuit.  Ete- 
nim  qui  eloquentia  floruerunt  hanc  fere  sectam  sibi 
desumpserunt,  ut  in  utramque  partem  copiose  disse- 
rendi  gloriam  assequerentur ;  unde  a  via  ilia  recta, 
per  quam  ad  veritatem  pergere  debuissent,  tanquam 
ad  deambulationes  quasdam  amoenas,  animi  causa  in- 
stitutas,  deflexum  est.  Constat  tamen  nonnullos  spar- 
sim  in  utraque  Academia  (veteri  et  nova),  multo  magis 
inter  Scepticos,  Acatalepsiam  istam  simpliciter  et  in- 
tegre  tenuisse.2  Verumin  hoc  maxime  ab  illis  pec- 
catum  est,  quod  sensuum  perceptiones  calumniabantur  ; 
unde  Scientias  radicitus  evellebant.  Sensus  vero,  licet 
saepenumero  homines  aut  fallant  aut  destituant,  possint 

1  "  Socrates  autem,  de  se  ipso  detrahens  in  disputatione,  plus  tribuebat 
iis  quos  volebat  refellere.  Ita  cum  aliud  diceret  atque  sentiret,  libenter 
uti  solitus  est  ea  dissimulatione  quam  Grseci  eipuveiav  vocant."  Cic  Ac. 
Qu.  ii.  5.  15.  -  J.  S. 

2  There  is  something  very  striking  in  one  of  the  earliest  expressions  of 
this  way  of  thinking:  — 

Kal  to  (iev  ovv  ocKbec  ovtlc  avrjp  I6evy  ovde  tic,  earat 
eldtig  ufKpl  &eC)V  re  Kal  acoa  teyu  izepl  navruv, 
el  yap  Kal  to,  fiaTiLcra  tv%oi  reTeXeafxevov  elndv 
avroc  bfiue  ovk  oide,  Sokoc  6'  eiri  iraoi  rervKrac. 

Xenophanks,  apud  Sextum  Empiricum. 
vol.  ii.  24 


370  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tamen  multa  adjuti  industria  ad  scientias  sufficere ; 
idque  non  tarn  ope  mstrumentorum  (licet  et  haec  quo- 
que  aliqua  ex  parte  prosint)  quam  experimentorum  ejus 
generis,  quae  objecta  subtiliora  quam  pro  sensus  facul- 
tate  ad  objecta  sensu  comprehensibilia  producere  queant. 
Debuerant  autem  potius  defectum  hac  in  parte  impu- 
tasse  mentis  turn  erroribus  turn  contumaciae  (quae  rebus 
ipsis  morigera  esse  recusat),  et  pravis  demonstrationi- 
bus,  et  modis  ratiocinandi  et  concludendi  ex  percep- 
tione  sensuum  perperam  institutis.  Haec  autem  lo- 
quimur,  non  quo  intellectui  detrahatur,  aut  negotium 
totum  deseratur  ;  sed  quo  intellectui  auxilia  commoda 
comparentur  et  subministrentur,  quibus  rerum  ardua 
et  naturae  obscuritatem  vincere  possunt.  Nemo  enim 
tanta  pollet  manus  constantia,  aut  etiam  liabitu,  ut 
rectam  lineam  ducere  aut  perfectum  circulum  circum- 
scribere  manu  libera  possit ;  quod  tamen  ope  regulae, 
aut  circini,  facere  in  promptu  est.  Haec  igitur  res 
ipsa  est  quam  paramus,  et  ingenti  conatu  molimur ; 
ut  scilicet  mens  per  artem  fiat  rebus  par,  utque  inve- 
niatur  Ars  quaedam  Indicii  et  Directionis,  quae  caeteras 
artes  earumque  axiomata  atque  opera  detegat  et  in 
conspectum  det.  Hanc  enim  merito  desiderari  posu- 
imus. 

Ars  ista  Indicii  (ita  enim  earn  appellabimus)  duas 
habet  partes.  Aut  enim  defertur  Indicium  ah  experi- 
mentis  ad  experimenta ;  aut  ah  experiments  ad  axiomata, 
quae  et  ipsa  nova  experimenta  designent.  Priorem  ha- 
rum   Experientiam   Literatam x   nominabimus,   posteri- 

1  With  reference  to  the  question  how  far  Bacon  thought  it  possible  for 
observation  to  be  carried  on  apart  from  theory  (see  General  Preface,  vol.  i. 
p.  119.),  it  is,  I  think,  important  to  remark  that  this  notion  of  an  Experientia 
Literata,  as  an  intermediate  step  between  simple  experimentation  absque 
ulld  serie  aut  methodo  and  the  Interpretation  of  Nature,  was  not  an  after- 


LIBER  QUINTUS.  371 

orem  vero  Interpretationem  Naturse,  sive  Novum  Or- 
ganum.  Prior  quidem  (ut  alibi  attigimus1)  vix  pro 
Arte  habenda  est  aut  parte  Philosophic,  sed  pro  Sa- 
gacitate  quadam  ;  unde  etiam  earn  Venationem  Panis 
(hoc  nomen  ex  fabula  mutuati)  quandoque  appellamus. 
Attamen  quemadmodum  possit  quis  in  via  sua  triplici 
modo  progredi ;  aut  cum  palpat  ipse  in  tenebris ;  aut 

thought,  but  formed  part  of  his  original  design  in  the  earliest  shape  in 
which  it  is  known  to  us.  "  This  part  of  Invention  (he  says  in  the  Advance- 
ment of  Learning)  concerning  the  Invention  of  Sciences,  I  purpose  (if  God 
give  me  leave)  hereafter  to  propound:  having  digested  it  into  two  parts: 
whereof  the  one  I  term  Experientia  literata,  and  the  other  Interpretatio  na- 
tural; the  former  being  but  a  degree  or  rudiment  of  the  latter."  Now  if  he 
meant  by  "Experientia  literata"  the  same  thing  which  he  describes  here, 
or  anything  like  it,  —  which  I  see  no  reason  to  doubt  —  he  must  have  seen 
even  then  the  impossibility  of  making  a  collection  of  facts  sufficient  for  the 
purposes  of  Interpretation  without  the  help  of  some  principle  of  arrange- 
ment, some  "  series  et  methodus,"  some  u  sagacifas  "  in  seeking  and  select- 
ing; which  necessarily  implied  some  amount  of  theory.  Such  theory  was 
indeed  to  be  provisional  only,  and  subject  at  all  times  to  revision.  It  was 
not  to  be  allowed  as  an  axiom.  But  it  does  not  appear  that  he  would 
have  put  any  other  restriction  upon  the  exercise  of  human  sagacity  in  this 
way.  The  process  might  have  been  carried  therefore  to  an  indefinite 
length,  and  the  further  the  better.  And  though  it  may  be  true  that  no 
amount  of  diligence  and  sagacity  could  ever  have  made  a  collection  of  facts 
complete  enough  to  lead  to  the  discovery  of  Forms  by  the  method  of  the  No- 
vum Organum,  it  seems  impossible  to  fix  a  point  beyond  which,  through  suc- 
cessive reductions  of  particular  phenomena  and  groups  of  phenomena  under 
laws  more  and  more  general,  further  progress  could  not  have  been  made 
towards  the  highest  law  which  includes  them  all.  And  such  progress  men 
have  in  fact  been  making  ever  since  Bacon's  time;  the  whole  of  our  experi- 
mental philosophy  being  what  he,  I  think,  would  have  described  as  Experi- 
entia literata,  and  allowed  as  legitimate  and  successful  —  so  far  as  it  goes. 
Whether,  if  he  could  see  the  results  which  it  has  produced  during  the  last 
two  hundred  years,  he  would  still  believe  in  the  possibility  of  arriving  ulti- 
mately at  what  he  would  have  called  "the  Interpretation  of  Nature  "  may 
be  doubted;  but  that  if  this  "hunt  of  Pan  "  were  conducted  as  skilfully  and 
assiduously  by  the  whole  body  of  inquirers  through  the  entire  field  of  na- 
ture as  it  has  been  by  particular  inquirers  in  particular  fields,  we  should 
be  able  to  approach  much  nearer  to  such  a  consummation  than  anybody 
now  imagines  —  this  I  cannot  doubt  that  he  would  still  believe.  —  J.  S. 
1  See  Nov.  Org.  i.  100. 


372  DE  AUGMENTIS  SCIENTIAEUM 

cum  alterius  manu  ducatur,  ipse  parum  videns ;  aut 
denique  cum  vestigia  lumine  adhibito  regat :  similiter 
cum  quis  experimenta  omnigena  absque  ulla  serie  aut 
methodo  tentet,  ea  demum  mera  est  palpatio  ;  cum  vero 
nonnulla  utatur  in  experimentando  directione  et  ordine, 
perinde  est  ac  si  maim  ducatur  :  atque  hoc  illud  est 
quod  per  Experientiam  Literatam  intelligimus.  Nam 
Lumen  ipsurn,  quod  tertium  fuit,  ab  Interpretatione 
Naturae,  sive  Novo  Organo,  petendum  est. 

Literata  Experientia,  sive  Venatio  Panis,  modos 
experimentandi  tractat.  Earn  (cum  desiderari  posuer- 
imus,  neque  res  sit  plane  perspicua)  pro  more  et  insti- 
tute nostro  aliquatenus  adumbrabimus.  Modus  Ex- 
perimentandi praecipue  procedit,  aut  per  Variationem 
Experimenti  ;  aut  per  Productionem  Experimenti ;  aut 
per  Translationem  Experimenti ;  aut  per  Inversionem 
Experimenti ;  aut  per  Compulsionem  Experimenti ;  aut 
per  Applicationem  Experimenti ;  aut  per  Copulatio- 
nem  Experimenti ;  aut  denique  per  Sortes  Experimenti. 
Universa  vero  ista  cohibita  sunt  citra  terminos  Axioma- 
tis  alicujus  inveniendi.  Ilia  enim  altera  pars  de  Novo 
Organo  omnem  Transitionem  Experimentorum  in  Ax- 
iomata,  aut  Axiomatum  in  Experimenta,  sibi  vindicat. 

Variatio  Experimenti  fit  primo  in  Materia  ;  scilicet 
quando  Experimentum  in  jam  cognitis,  certae  materiae 
fere  adhaesit ;  nunc  vero  in  illis  quae  similis  sunt  speciei 
tentetur  ;  veluti  Confectio  Papyri  in  pannis  linteis  tan- 
tum  probata  est,  in  sericis  minime,  (nisi  forte  apud  Chi- 
nenses)  ;  neque  rursus  in  filaceis,  compositis  ex  setis  et 
pilis,  ex  quibus  conficitur  (quod  vocamus)  Cainelotum ; 
neque  denique  in  laneis,  gossipio,1  et  pellibus  ;   quan- 

1  Cotton  paper  was  known  long  before  that  made  from  rags.     It  seems 
probable  that  the  art  of  making  paper  came  to  the  west  of  Europe  from 


LIBER  QUINTUS.  373 

quam  haec  tria  postrema  magis  esse  videntur  hetero- 
genea  ;  itaque  admisceri  possint  potius  quam  per  se 
utilia  esse.  Item  insitio  in  arboribus  fructiferis  in  usu 
est ;  in  arboribus  silvestribus  raro  tentata  ;  licet  perhi- 
betur  ulmum  in  ulmum  insitam  miras  producere  folio- 
rum  umbras.  Insitio  etiam  in  floribus  rara  admodum 
est ;  licet  hoc  jam  cceperit  fieri  in  rosis  muscatellis,  quae 
rosis  communibus  foeliciter  inoculantur.  Etiam  varia- 
tionem  in  parte  rei  inter  variationes  in  materia  ponimus. 
Videmus  enim  surculum  in  trunco  arboribus  insitum  foe- 
licius  pullulare,  quam  si  terrae  indatur.  Cur  non  et 
semen  cepae  capiti  alterius  cepae  viridis  inditum  foeli- 
cius  germinet,  quam  si  nudae  terrae  commissum  fuerit  ? 
Atque  hie  radix  pro  trunco  variatur  ;  ut  hasc  res  insitio 
quaedam  in  radice  videri  possit.  Variatio  Experimenti 
fit  secundo  in  Efficiente.  Radii  Solis  per  specula  com- 
burentia  calore  ita  intenduntur,  ut  materiam  quae  ignem 
facile  concipiat  accendere  possint :  num  et  radii  Lunae 
per  eadem  ad  lenissimum  aliquem  gradum  teporis  ac- 
tuari  possunt ;  ut  videamus,  utrum  corpora  omnia  coe- 
lestia  sint  potestate  1  calida  ?  Item  calores  radiosi,  per 
specula  scilicet,  intenduntur  :  num  etiam  calores  opaci 
(quales  sunt  lapidum  et  metallorum  antequam  cande- 
ant)  idem  patiuntur,  an  potius  sunt  luminis  in  hac  re 


Constantinople,  and  that  our  word  quire,  of  which  the  equivalent  in  Low 
Latin  is  manus,  is  a  token  of  its  Greek  origin,  and  means  properly  a  hand- 
ful of  paper. 

1  The  elements  and  their  primary  qualities  (hot,  cold,  moist,  dry),  being 
confined  to  the  sublunary  part  of  the  universe,  nothing  which  lies  beyond 
the  region  of  fire,  which  is  next  to  the  orb  of  the  moon,  can,  according  to 
the  school  philosophy,  be  actually  or  formally  hot.  But  the  heavenly 
bodies,  as  the  sun  manifestly  is,  may  be  hot  potestate  —  that  is,  may  have 
the  power  of  heating  whatever  is  susceptible  of  their  operation.  It  is 
known  that  the  moon's  rays  have  never  as  yet  been  sufficiently  concen- 
trated to  produce  any  perceptible  degree  of  heat. 


374  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

partes  nonnullae  ?  ]  Item  succinum  et  gagates  fricala 
paleas  trahunt :  num  etiam  et  ad  ignem  tepefacta  ? 
Variatio  Experimenti  fit  tertio  in  Quanto  ;  circa  quod 
diligens  admodum  est  adhibenda  cura,  cum  hoc  multi 
circumstent  errores.  Credunt  enim  homines,  aucta  aut 
multiplicata  quantitate,  pro  rata  augeri  aut  multiplicari 
virtutem.  Et  hoc  fere  postulant  et  supponunt,  tan- 
quam  res  sit  mathematicae  cujusdam  certitudinis  ;  quod 
omnino  falsissimum  est.  Globus  plumbeus  unius  librce 
a  turri  demissus  (puta)  decern  pulsuum  spatio  ad  ter- 
rain descendit :  num  globus  duarum  librarum,  (in  quo 
impetus  iste  motus,  quern  vocant,  naturalis  duplicari 
debet,)  spatio  quinque  pulsuum  terram  feriet  ?  At 
ille  sequali  fere  tempore  descendet,  neque  accelerabi- 
tur  juxta  rationem  Quanti.2  Item  sulphuris  (puta) 
drachma  una,  semilibrae  chalybis  admixta,  earn  fluere 
faciet  et  colliquari :  num  igitur  uncia  sulphuris  quatuor 
libris   chalybis  ad  colliquationem   sufficiet  ?     At  illud 

1  The  researches  which  Bacon  here  suggests,  in  which  obscure  radiant 
heat  is  dealt  with  in  the  same  manner  as  luminous  heat,  have  been  recently 
carried  on  with  great  success,  and  have  led  to  many  interesting  results. 
The  question  as  to  the  nature  of  the  essential  or  formal  connexion  between 
heat  and  light  remains  however  as  yet  unanswered,  though  it  may  be 
hoped  that  it  will  shortly  be  satisfactorily  solved. 

Telesius,  of  whom  more  than  of  any  one  else  Bacon  was  a  follower, 
maintained  that  heat  and  light  were  "  contubernales  naturae,"  and  that 
where  one  was  present  the  other  must  be  present  too.  Bacon,  with  a  more 
subtle  insight  into  nature,  proposed  to  trace  the  analogy  which  might  exist 
between  them  in  cases  where,  sensibly  at  least,  the  dogma  of  Telesius 
seemed  unfounded. 

2  Long  before  the  publication  of  the  De  Augmentis,  the  theory  of  the 
acceleration  of  falling  bodies,  which  of  course  includes  the  fact  that  all 
bodies  fall  from  rest  with  equal  velocities  (the  resistance  of  the  air  being 
set  aside),  had  been  made  known  by  Galileo.  The  experiments  which  he 
made  about  the  year  1590  to  show  the  absurdity  of  the  received  opinion 
that  the  velocity  of  falling  increases  as  the  mass  of  the  falling  body  led  to 
his  leaving  Pisa,  where  he  had  made  them,  and  where  he  had  in  conse- 
quence been  involved  in  disputes  with  the  adherents  of  the  Peripatetic 
philosophy. 


LIBER  QUINTUS.  375 

non  sequitur.  Certum  enim  est,  obstinationem  mate- 
rice  in  patiente  per  Quantitatem  augeri  amplius,  quam 
activitatem  virtutis  in  agente.  Porro  Nimium  asque 
fallit  ac  Parum.  Etenim  in  excoctionibus  et  depura- 
tionibus  metallorum  error  est  familiaris  ;  ut  ad  excocti- 
onem  promovendam,  aut  calorem  fornacis  aut  addita- 
menti  quod  injiciunt  molem  augeant.  At  ilia  supra 
modum  aucta  operationem  impediunt ;  propterea  quod 
vi  et  acrimonia  sua  multum  ex  metallo  puro  in  fumos 
vertant  et  asportent ;  ut  et  jactura  fiat,  et  massa  quae 
remanet  magis  sit  obstinata  et  dura.  Debent  igitur 
homines  ludibrium  illud  mulieris  iEsopi  cogitare  ;  quse 
sperarat  ex  duplicata  mensura  hordei  gallinam  suam 
duo  ova  quotidie  parituram.  At  ilia  impinguata  nul- 
lum peperit.  Prorsus  non  tutum  fuerit  alicui  Experi- 
mento  Naturali  confidere,  nisi  facta  fuerit  probatio  et 
in  minore  et  in  majore  Quanto.  Atque  de  Variatione 
Experimenti  hactenus. 

Productio  Experimenti  duplex  ;  Repetitio,  et  Exten- 
sio  ;  nimirum,  cum  aut  experimenturn  iteratur,  aut  ad 
subtilius  quiddam  urgetur.  Repetitionis  exemplum  tale 
sit.  Spiritus  Vini  fit  ex  vino  per  distillationem  uni- 
cam  ;  estque  vino  ipso  multo  acrior  et  fortior :  num 
etiam  spiritus  vini  ipse  destillatus,  sive  sublimatus, 
seipsum  fortitudine  aBque  superabit  ?  At  Repetitio 
quoque  non  absque  fallacia  est.  Etenim  turn  secunda 
exaltatio  prioris  excessum  non  aequat,  turn  etiam  sa3pe- 
numero  per  Iterationem  Experimenti,  post  statum  sive 
acmen  quandam  operationis,  tantum  abest  ut  progre- 
diatur  natura,  ut  potius  relabatur.  Judicium  igitur  in 
hac  re  adhibendum.  Item  Argentum  Vivum,  in  linteo 
aut  alias  in  medio  plumbi  liquefacti,  cum  refrigescere 
cceperit,  insertum,  stupefit,  nee  amplius  fluit :  num  et 


376  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

idem  argentum  vivum,  si  saepius  immissum  fuerit,  ita 
figetur  ut  fiat  malleabile  ?  Extensionis  exemplum  tale 
sit :  Aqua  in  summo  posita,  et  pensilis  facta,  et  per 
rostrum  vitri  oblongum  in  vinum  dilutum  immersa, 
separabit  aquam  a  vino  ;  vino  in  summum  se  paulatim 
recipiente,  aqua  in  imo  subsidente : l  num  etiam,  quem- 
admodum  vinum  et  aqua  (corpora  scilicet  diversa)  hoc 
ingenio  separantur,  possint  quoque  partes  vini  (corporis 
nimirum  integri)  subtiliores  a  crassioribus  separari ;  ut 
fiat  tanquam  destillatio  per  pondus,  et  in  summo  reperi- 
atur  aliquid  spiritui  vini  proximum,  sed  forte  delicatius? 
Item  Magnes  ferrum  integrum  traliit :  num  etiam  frus- 
tum magnetis,  in  dissolutione  ferri  immersum,  ferrum 
ad  se  alliciet  et  se  ferro  obducet  ?  Item,  Versoriurn  Acus 
Nauticce  se  ad  polos  mundi  applicat :  num  etiam  eadem 
via  et  consecutione  qua  coelestia  ?  Videlicet,  ut  si  quis 
acum  in  contrario  situ,  hoc  est  in  puncto  Australi,  po- 
nat,  et  paulisper  teneat,  ac  deinde  vim  omittat ;  num 
forte  acus  ad  Septentriones  se  conferet,  eligendo  potius 
rotare  per  occidentem  in  situm  desideratum  quam  per 
orientem  ?  Item,  Aurum  argentum  vivum,  juxta  posi- 
tum,  imhibit :  num  vero  aurum  recipit  illud  argentum 
vivum  intra  se,  sine  extensione  molis  suae,  ut  fiat  massa 

1  This  experiment  is  more  minutely  described  in  the  Sylva  Sylvarum, 
i.  14.  The  water  in  the  inverted  glass  or  phial  is  maintained  by  the  press- 
ure of  the  atmosphere  at  a  higher  level  than  that  of  the  wine  and  water 
into  which  the  neck  of  the  vessel  containing  it  is  inserted,  but  as  the 
density  of  the  water  is  greater  than  that  of  the  diluted  wine,  it  is  in  a  po- 
sition of  unstable  equilibrium.  But  for  friction  &c.  the  equilibrium  could 
not  practically  exist  at  all ;  and  after  a  little  while  it  ceases  to  do  so,  the 
water  gradually  subsiding  to  the  bottom  and  forcing  the  wine  and  water  or 
some  part  of  it  into  the  vessel,  which  originally  contained  only  water. 
The  water  for  a  considerable  time  passes  without  mixing  through  the  wine 
and  water;  but  of  course  there  is  no  separation  between  the  wine  and  the 
portion  of  water  with  which  it  was  originally  mixed,  and  the  experiment 
succeeds  just  as  well  with  pure  as  with  diluted  wine. 


LIBER   QUINTUS.  377 

quaedam  ipso  auro  ponderosior  ?  Item,  Homines  memo- 
rice  serviunt  collocando  imagines  personarum  in  locis  : 
nura  etiam  idem  assequentur  (missis  locis)  et  affin- 
gendo  actiones  aut  habitus  personis  ?  Atque  de  Pro- 
ductione  Experimenti  haetenus. 

Translatio  Experimenti  triplex ;  aut  a  natura  vel 
casu  in  artem  ;  aut  ab  arte  vel  practica  alia  in  aliam  ; 
aut  a  parte  alicujus  artis  in  partem  diversam  ejusdem. 
Translations  a  natura  aut  casu  in  artem  innumera  sunt 
exempla  ;  adeo  ut  omnes  fere  artes  mechanicas  a  tenu- 
ibus  initiis,  natura  aut  casu  praebitis,  ortum  habuerint. 
Adagio  receptum  erat,  Botrum  contra  botrum  citius  mat- 
ureseere;1  id  quod  de  mutuis  amicitiae  operis  et  officiis 
increbuit.  At  nostri  Cydrae  (vini  scilicet  ex  pomis) 
confectores  hoc  optime  imitantur.  Cavent  enim  ne 
poma  tundantur  aut  exprimantur,  antequam  nonnullo 
tempore  in  acervos  conjecta  mutuo  contactu  maturu- 
erint ;  unde  nimia  potus  aciditas  emendetur.  Item, 
Iridum  artificiosarum  imitatio  ex  aspersione  spissa  gut- 
tularum,  ab  Iridibus  naturalibus  ex  nube  roscida  facili 
ductu  translata  est.  Item  modus  destillandi  vel  ex  alto 
peti,  ex  imbribus  scilicet  aut  rore  ;  vel  ex  humili  illo 
experimento  guttarum  in  patinis,  ollis  aquae  bullientis 
superimpositis,  adhaerentium,  desumi  potuit.  Tonitrua 
autem  et  Fulgura  imitari  veritus  quis  esset,  nisi  opercu- 
lum monachi  illius  chymici,  magno  impetu  et  fragore 
subito  in  sublime  jactum,  subinonuisset.  Verum  quo 
haec  res  magis  exemplis  abundet,  eo  pauciora  adducere 

1  This  proverb  Bacon  doubtless  took  from  Erasmus's  collection.  The 
Promus,  which  I  have  already  mentioned,  contains  nearly  200  Latin  prov- 
erbs (and  this  among  the  number)  all  of  which  are  given  by  Erasmus.  In 
more  than  one  instance  errors  of  Erasmus's  are  copied  in  Bacon's  extract, 
so  that  there  can  be  no  doubt  as  to  the  source  from  which  he  derived  them. 
See  for  the  proverb  in  the  text,  Erasm.  iii.  2.  49. 


373  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

opus  fuerit.  Debuerant  autem  homines,  si  illis  utilia 
inquirere  vacaret,  naturalia  opificia  et  operationes  sin- 
gulas  attente  et  minutim  et  ex  composito  intueri ;  et 
secum  perpetuo  et  acriter  eogitare,  quaenam  ex  ipsis  ad 
artes  transferri  possint.  Speculum  enim  artis  natura. 
Nee  pauciora  sunt  Experimenta,  quae  ab  Arte  in  Artem, 
seu  a  Practica  in  Practicam,  transferri  possunt ;  licet 
hoc  rarius  in  usu  sit.  Natura  enim  ubique  omnibus 
occurrit ;  at  artes  singular  artificibus  tantum  propriis 
cognita3  sunt.  Sjjecilla  ocularia  ad  visum  debilem  ju- 
vandum  inventa  sunt :  num  et  comminisci  quis  queat 
aliquod  instrumentum,  quod  auribus  appensum  surdas- 
tris  ad  audiendum  juvet  ?  Item,  imbalsamationes  et 
mel  cadavera  conservant :  annon  possit  aliquid  ex  his  in 
medicinam  transferri,  quod  etiam  vivis  corporibus  pro- 
sit ?  Item,  sigillorum  practica  in  cera,  caementis,  et 
plumbo  antiqua  fuit :  at  ha?c  etiam  impressioni  in  char- 
tis,  sive  arti  typographies,  viam  monstravit.  Item,  sal 
in  coquinaria  carries  condit,  idque  melius  hyeme  quam 
aestate  :  annon  hoc  ad  balnea  utiliter  transferri  possit, 
eorumque  temperamentum,  quando  opus  fuerit,  vel  im- 
primendum  vel  extrahendum  ?  Item  sal,  in  nupero 
experimento  de  conglaciationibus  artifieialibus,  magnas 
vires  ad  condensandum  obtinere  reperitur:1  annon  pos- 
sit hoc  transferri  ad  condensationes  metallorum ;  cum 
jampridem  notum  sit  aquas  fortes,  ex  nonnullis  salibus 
compositas,  dejicere  et  praecipitare  arenulas  auri  ex  me- 
tallis  aliquibus  auro  ipso  minus  densis  ?2    Item,  Pictoria 

1  Bacon  refers  to  the  experiments  exhibited  by  Drebbel  in  1620.  One  of 
them  was  of  a  boat  that  would  go  under  water.  See  Nelli's  Life  of  Galileo. 
I  have  not  been  able  to  see  the  Chronicle  of  Alkmaar  to  which  Nelli  refers. 
It  is  said  that  in  presence  of  James  I.  Drebbel  produced  an  intolerable  de- 
gree of  cold  in  Westminster  Hall. 

2  The  experiment  here  referred  to,  which,  as  Professor  dimming  has  sug- 


LIBER  QUINTUS.  379 

imagine  memoriam  rei  renovat:  annon  hoc  traductum 
est  in  Artem  earn,  quam  vocant,  Memoriae  ?  De  his  in 
genere  monitum  sit ;  quod  nihil  ad  imbrem  quendam 
inventorum  utilium,  eorundemque  novorum,  veluti  coel- 
itus  deducendum  tantum  valere  possit,  quantum  si  ex- 
perimenta  complurium  artium  mechanicarum  uni  hom- 
ini,  aut  paucis  qui  se  invicem  colloquiis  acuere  possint, 
in  notitiam  venerint ;  ut  per  hanc,  quam  dicimus,  Ex- 
perimentorum  Translationem,  artes  se  mutuo  fovere  et 
veluti  commixtione  radiorum  accendere  possint.  Quam- 
vis  enim  Via  Rationalis  per  Organum  longe  majora 
spondeat,  attamen  haec  Sagacitas  per  Experientiam  Lit- 
eratam  plurima  interim  ex  iis  quae  in  proximo  sunt  in 
genus  humanum  (tanquam  missilia  apud  antiquos  dona- 
tiva1)  projiciet  et  sparget.  Superest  ilia  Translatio  de 
Parte  Artis  in  Partem  diversam  ;  quae  parum  differt  a 
translatione  de  arte  in  artem.  Verum  quia  artes  non- 
nullae  spatia  magna  occupant,  ut  etiam  Translationem 
Experimentorum  ferre  intra  seipsas  possint,  hanc  etiam 
speciem  Translationis  subjungere  visum  est.  Praecipue, 
quia  magni  prorsus  est  in  nonnulla  arte  momenti.  Plu- 
rimum  enim  ad  artem  Medicinae  amplificandam  profu- 
erit,  si  experimenta  partis  illius  medicinae  de  Curation- 
ibus  Morborum  ad  partes  illas  de  Tuenda  Sanitate  et 
Prolongation  Vitae  transferantur.  Si  enim  opiatum 
aliquod  insigne  ad  spirituum  in  morbo  pestilenti  furibun- 
dam  incensionem  reprimendam  suffecerit,  non  dubitet 

gested  to  me,  may  not  improbably  have  been  an  alchemist's  trick,  is  not 
sufficiently  described  to  make  it  possible  to  ascertain  its  nature.  It  appears 
probable,  however,  that  it  was  based  on  a  reduction  of  a  solution  of  per- 
chloride  of  gold  in  an  excess  of  acid  by  some  other  metal.  Of  all  metallic 
salts  the  perchloride  of  gold  appears  to  be  one  of  the  most  easy  to  decom- 
pose. Its  reduction  by  a  metal  is  employed  as  a  gilding  process. 
1  See  for  an  illustration  of  this  phrase  Sueton.  in  Calig.  c.  18. 


380  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quispiam,  quin  simile  aliquod,  debita  dosi  familiare  red- 
ditum,  etiam  incensionem  earn  gliscentem  et  obrepentem 
quae  per  aetatem  fit  aliqua  ex  parte  fraenare  et  retardare 
possit.     Atque  de  Translatione  Experimenti  hactenus. 

Inversio  Experimenti  fit,  cum  contrarium  ejus  quod 
Experimento  constat  probatur.  Exempli  gratia  ;  Cal- 
idurn  per  Specula  intenditur :  num  etiam  Frigidum?1 
Item,  Calidwn  se  diffundendo  fertur  tamen  potius  in 
sursum :  num  etiam  Frigidum  se  diffundendo  fertur 
magis  in  deorsum  ?  Exempli  gratia  :  accipias  bacillum 
ferreum,  illudque  in  uno  fine  calefacias  ;  et  deinde  erigas 
ferrum,  parte  calefacta  subtus  locata,  in  superiore  parte 
manu  apposita  ;  actutum  manum  aduret ;  parte  autem 
calefacta  supra  locata,  et  manu  subtus,  multo  tardius 
aduret : 2  num  etiam,  si  totum  bacillum  calefiat,  et  finis 
alter  nive  vel  spongia  in  aqua  frigida  tincta  madefiat ; 
si  nix  aut  spongia  superius  locetur,  num  (inquam) 
frigus  deorsum  mittet  citius,  quam  inferius  locata  sur- 
sum ?  Item,  Radii  Solis  supra  album  dissiliunt,  supra 
nigrum  congregantur :  num  etiam  umbrae  super  nigrum 
disperduntur,  super  album  congregantur  ?  Id  quod  in 
loco  tenebroso,  luce  per  foramen  exiguum  tantum  im- 
missa,  fieri  videmus ;  ubi  imagines  rerum  quae  foras  sunt 

1  With  Bacon,  as  with  the  Peripaticians,  cold  is  not  the  negation  of  heat; 
it  is  something  positive  —  the  opposite  of  heat,  and  not  merely  its  absence. 
Prevost's  experiment,  in  which  two  concave  mirrors  are  placed  opposite  to 
one  another  with  a  piece  of  ice  in  the  focus  of  the  one  and  a  thermometer 
in  that  of  the  other,  shows  that  the  effect  apparently  due  to  the  radiation 
of  cold  may  be  made  more  intense  in  the  manner  which  Bacon  suggests: 
the  real  explanation  of  the  phenomenon  of  course  depends  upon  the  "  the- 
ory of  exchanges." 

2  It  is  obvious  that  the  difference  arises  simply  from  the  circumstance 
that  the  air  close  to  the  hot  end  of  the  rod  rises  in  the  one  case  to  that  at 
which  the  hand  is  applied,  and  in  the  other  case  does  not  do  so.  In  other 
words,  in  the  first  form  of  the  experiment  the  effect  of  conduction  is  in- 
creased by  that  of  convection,  and  in  the  second  is  not. 


LIBER  QUINTUS.  381 

super  papyrum  quae  alba  est  excipiuntur,  super  nigram 
ininime.  Item,  Vena  frontis  ad  dolorem  hemicranicum 
inciditur ;  num  etiam  hemicranium  scarificatur  ad  so- 
dani?1     Atque  de  Inversione  Experimenti  hactenus. 

Compulsio  Experimenti  fit,  ubi  urgetur  et  producitur 
Experimentum  ad  annihilationem  vel  privationem  vir- 
tutis  ;  in  reliquis  enim  venationibus  fera  capitur  tan  turn, 
at  in  ista  occiditur.  Exemplum  Compulsionis  tale  est. 
Magnes  ferrum  traliit :  urge  ergo  ferrum,  aut  urge 
magnetem,  ut  amplius  non  fiat  attractio  ;  veluti,  num 
forte  si  magnes  ustus  fuerit,  aut  in  aquis  fortibus  mac- 
eratus,  virtutem  suam  deponet,  aut  saltern  remittet? 
Contra,  si  chalybs  aut  ferrum  in  Crocum  Martis  redi- 
gatur,  vel  in  chalybem  quern  vocant  prseparatum,2  vel 
etiam  in  aqua  forti  solvatur,  num  adliuc  ea  alliciat  mag- 
nes ?  Rursus  :  magnes  ferrum  traliit  per  universa,  quae 
novimus,  media;  nempe  si  interponatur  aurum,  argen- 
tum,  vitrum  :  urge  igitur  aliquod  medium,  si  fieri  possit, 
quod  virtutem  intercipiat ;  probetur  argentum  vivum ; 
probentur  oleum,  gummi,  carbo  ignitus,  et  alia  quae 
adhuc  probata  non  sunt.  Item,  introducta  sunt  nuper 
Per  spirilla  quce  visibilia  minuta  miris  modis  multipli- 
cent :  urge  usum  eorum,  vel  ad  species  tarn  pusillas  ut 
amplius  non  valeant,  vel  ita  grandiusculas  ut  confun- 
dantur.  Scilicet,  num  poterint  ilia  in  urina  clare  de- 
tegere  ea  quae  alias  non  perspicerentur  ?     Num  poterint 

1  Soda  is  a  low  Latin  word  for  a  headache.  The  context  appears  to 
require  that  it  should  be  a  pain  in  the  forehead,  in  order  to  establish  an 
avakoyia  between  the  two  complaints  and  their  remedies. 

2  The  chalybs  praeparatus  here  mentioned  is  apparently  that  which  is  ob- 
tained by  the  following  process :  "  Limatura  chalybis  sic  praeparatur  subti- 
lissime;  teritur  in  mortario  aeneo,  et  setaceo  cribratur,  et  decern  dies  in 
aceto  infunditur,  et  remoto  aceto  aduritur;  et  conservetur."  See  Amerinus 
(1535),  p.  142.  In  another  work  of  about  the  same  date  (that  of  Franciscus 
ab  Alexandris),  scoriae  are  recommended  instead  of  filings. 


382  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

in  gemmis,  ex  omni  parte  puris  et  nitidis,  grana  aut  nu- 
beculas  conspicienda  dare  ?  Num  et  pulviscula  in  sole 
(quae  Democrito  pro  atomis  suis  et  principiis  rerum  fal- 
sissime  objiciebantur1)  tanquam  corpora  grandiuscula 
monstrare  ?  Num  pulverem  crassiusculum  ex  cinna- 
bari  et  cerussa  ita  ostendere  distributum,  ut  appareant 
hie  granula  rubra,  illic  alba?  Num  rursus  imagines 
majores  (puta  faciem,  oculum,  &c.)  in  tantum  multipli- 
catas  ostendere,  in  quantum  pulicem  aut  vermiculum  ? 
Num  byssum,  aut  lmjusmodi  textile  linteum  delieatius 
et  paulo  apertius,  ita  foraminatum  ostendere,  ac  si  esset 
rete  ?  Verum  in  Compulsionibus  Experimentorum  mi- 
nus moramur,  quia  fere  extra  limites  Experientiae  Lite- 
ratae  cadunt,  et  ad  Causas  et  Axiomata  et  Novum  Or- 
ganum  potius  spectant.  Ubicunque  enim  fit  negativa, 
aut  privativa,  aut  exclusiva,  coepit  jam  praeberi  lux  non- 
nulla  ad  Inventionem  Formarum.  Atque  de  Compul- 
sione  Experimenti  hactenus. 

Applieatio  Experimenti  nihil  aliud  est,  quam  in- 
geniosa  traductio  ejus  ad  experimentum  aliud  aliquod 
utile.  Exemplum  tale  sit.  Corpora  quceque  suas  ha- 
bent  dimensiones,  sua  pondera :  aurum  plus  ponderis, 
minus  dimensionis,  quam  argentum ;  aqua,  quam  vinum. 
Ab  hoc  traducitur  experimentum  utile  ;  ut  ex  mensura 
impleta,  et  pondere  excepto,  possis  dignoscere  quantum 
argenti  fuerit  admixtum  auro,  vel  aquae  vino ;  quod  fuit 
evprjKa  illud  Archimedis.2      Item,    Carries  in  nonnullis 

1  Democritus  maintained  the  absolute  invisibility  of  his  atoms.  See  Sex- 
tus  Empiricus,  Adv.  Logic,  i.  135.,  ii.  6.  and  elsewhere. 

'2  The  evprjKa  of  Archimedes  related  to  the  discovery  of  a  method  of  de- 
termining the  specific  gravity  of  a  body  which  could  not  be  made  "  implere 
mensuram."  If  he  had  had  a  crown  of  pure  gold  of  the  same  size  and 
form  as  the  suspected  one,  he  need  only  have  weighed  the  one  against  the 
other;  and  if  the  latter  were  lighter,  the  question  as  to  its  being  alloyed 
would  have  been  settled.     Or  if  he  had  been  at  liberty  to  melt  down  a 


LIBER  QUINTUS.  383 

cellis  citius  putrefiunt  quam  in  aliis :  utile  fuerit  exper- 
imentum  hoc  traducere  ad  dignoscendos  aeres  magis 
aut  minus  salubres  ad  habitationem ;  ubi  scilicet  carries 
diutius  vindicentur  a  putredine.  Possit  idem  applicari 
ad  revelandas  salubriores  aut  pestilentiores  tempestates 
anni.  Verum  innumera  sunt  ejusmodi.  Evigilent 
modo  homines,  et  oculos  perpetuo  alias  ad  naturam 
rerum  alias  ad  usus  humanos  vertant.  Atque  de  Ap- 
plicatione  Experimenti  hactenus. 

Copulatio  Experimenti  est  applicationum  nexus  et 
catena  ;  cum  quae  singula  profutura  non  fuissent  ad 
usum  aliquem,  connexa  valeant.  Exempli  gratia ;  Ro- 
sas aut  fructus  serotinos  habere  cupis :  hoc  fiet,  si  gem- 
mas  praecociores  avellas  ;  idem  riet,  si  radices  usque  ad 
ver  adultum  denudes,  et  aeri  exponas  ;  at  multo  magis, 
si  copuletur  utrunque.  Item,  ad  refrigerandum  maxime 
f admit  glacies  et  nitrum  ;  utrunque  commixtum  multo 
magis.  Verum  et  haec  res  per  se  perspicua  est.  Atta- 
men  fallacia  ei  saepe  subesse  possit,  (ut  et  omnibus,  ubi 
desunt  Axiomata,)  si  copula  flat  ex  rebus  quae  diversis 
et  quasi  pugnantibus  modis  operantur.  Atque  de  Cop- 
ulatione  Experimenti  hactenus. 

Restant  Sortes  Experimenti.  Hie  vero  experimen- 
tandi  modus  plane  irrationalis  est,  et  quasi  furiosus  ; 
cum  aliquid   experiri  velle   animum  subeat,  non   quia 

portion  of  the  crown  and  to  run  it  into  a  mould  in  which  a  piece  of  pure 
gold  had  previously  been  moulded,  he  might  then  have  weighed  them  and 
determined  which  was  the  heaviest.  But  the  problem  he  had  to  solve  was 
quite  different  from  this,  and  required  the  application  of  the  principles  of 
hydrostatics.  Yet  both  here  and  in  the  Historia  Densi  et  Rari  Bacon  refers 
to  the  discovery  of  Archimedes  without  distinguishing  between  his  own 
inartificial  method  of  determining  specific  gravities  (which  consisted  in  fill- 
ing a  measure  with  different  substances  and  then  weighing  it)  and  that  of 
Archimedes.  Bacon's  results  are  wonderfully  accurate  (with  one  remark- 
able exception),  considering  the  manner  in  which  they  were  obtained 


384  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

aut  ratio  aut  aliquod  aliud  experimentum  te  ad  illud 
deducat,  sed  prorsus  quia  similis  res  adhuc  nunquam 
tentata  fuit.  Haud  tamen  scio,  an  in  hac  ipsa  re  (de 
qua  nunc  agimus)  non  aliquid  magni  lateat;  si,  inquam, 
omnem  lapidem  in  natura  moveas.  Magnalia  enim 
naturae  fere  extra  vias  tritas  et  orbitas  notas  jacent,ut 
etiam  absurditas  rei  aliquando  juvet.  At  si  ratio  simul 
comitetur ;  id  est,  ut  et  manifestum  sit  simile  experi- 
mentum nunquam  tentatum  fuisse,  et  tamen  causa  sub- 
sit  magna  cur  tentetur ;  turn  vero  haec  res  ex  optimis 
est,  et  plane  sinus  naturae  excutit.  Exempli  gratia  ;  in 
operatione  ignis  super  aliquod  corpus  naturale  alterum 
horum  hactenus  semper  evenit,  ut  aut  aliquid  evolet, 
(veluti  flamma  et  fumus  in  combustione  vulgari,)  aut 
saltern  fiat  separatio  partium  localis  et  ad  nonnullam 
distantiam ;  ut  in  destillatione,  ubi  faeces  subsident,  va- 
pores  in  receptacula,  postquam  luserint,  congregantur. 
At  destillationem  clausam  (ita  enim  earn  vocare  possu- 
mus)  nemo  mortalium  adhuc  tentavit.  Verisimile  au- 
tem  videtur  vim  caloris,  si  intra  claustra  corporis  sua 
in  alterando  eclat  facinora,  cum  nee  jactura  fiat  corporis 
nee  etiam  liberatio,  turn  demum  hunc  Materiae  Proteum, 
veluti  manicis  detentum,  ad  complures  transformatio- 
ns adacturam  ;  si  modo  calor  ita  temperetur  et  alterne- 
tur  ut  non  fiat  vasorum  confractio.  Est  enim  haec  res 
matrici  similis  naturali,  ubi  calor  operatur,  nihil  corporis 
aut  emittitur  aut  separatar ; l  nisi  quod  in  matrice  con- 
jungatur  alimentatio;  verum,  quatenusad  versionem,  ea- 
dem  res  videtur.  Tales  igitur  sunt  Sortes  Experimenti. 
Illud  interim   circa  hujusmodi   Experimenta  mone- 

1  This  notion  of  the  matrix  being  a  closed  receptacle  in  which  great  re- 
sults arise  from  the  continuous  application  of  heat  under  certain  conditions 
is  taken  from  Telesius.     See  the  De  Berum  Natura,  vi.  23. 


LIBER   QU1NTUS.  385 

mus ;  ut  nemo  animo  concidat,  ant  quasi  confundatur, 
si  experimenta  quibus  incumbit  expectationi  suae  non 
respondeant.  Etenim  quod  succedit  magis  complacet ; 
at  quod  non  succedit  saepenumero  non  minus  informal 
Atque  illud  semper  in  animo  tenendum,  (quod  per- 
petuo  inculcamus,)  Experimenta  Lucifera  etiam  adhuc 
magis  quam  Fructifera  ambienda  esse.  Atque  de  Lit- 
erata  Experientia  heec  dicta  sint,  quae  (ut  jam  ante 
diximus)  Sagacitas  potius  est  et  odoratio  quaedam  ve- 
natica,  quam  Scientia.  De  Novo  Organo  autem  sile- 
mus,  neque  de  eo  quicquam  praelibamus ;  quoniam  de 
eo  (cum  sit  res  omnium  maxima)  opus  integrum  (an- 
nuente  favore  divino)  conficere  nobis  in  animo  est.1 


CAPUT  III. 

Partitio  Inventivce  Argumentorum  in  Promptuariam  et 
Topicam.  Partitio  Topicce  in  Generalem  et  Par- 
ticularem.  Exemplum  Topicce  Particularism  in  In- 
quisitione  De  Grravi  et  Levi. 

Inventio  Argumentorum  inventio  proprie  non  est. 
Invenire  enim  est  ignota  detegere,   non  ante  cognita 

1  It  has  been  inferred  from  this  passage  that  this  part  of  the  De  Augmen- 
ts was  written  before  the  publication  of  the  Novum  Organum.  But  it  must 
be  remembered  that  the  Novum  Organum,  which  was  published  in  1620, 
was  not  an  opus  integrum.  Writing  to  Fulgenzio  after  the  publication  of 
the  De  Augmentis,  Bacon  says,  "  Debuerat  sequi  Novum  Organum ;  inter- 
posui  tamen  scripta  mea  moralia  et  politica,  quia  magis  erant  in  promptu. 

Haec  sunt,  &c Turn  demum    sequetur   Organum    Novum,  cui  se- 

cunda  pars  adhuc  adjicienda  est,  quam  animo  jam  com  plexus  et  metitus 
sum."  Afterwards  he  seems  to  have  come  to  the  conclusion  that  a  sample 
of  Natural  History  was  more  urgently  wanted,  and  therefore  postponed  the 
completion  of  the  Novum  Organum  until  he  had  finished  the  Sylva  Sylva- 
rum,  which,  according  to  Dr.  Rawley,  was  his  last  work ;  and  it  does  not 
appear  that  any  portion  of  the  second  part  was  ever  written.  —  J.  S 

vol.  ii.  25 


336  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

recipere  aut  revocare.  Hujusce  autem  Inventionis 
usus  atque  officium  non  aliud  videtur,  quam  ex  massa 
sciential,  qiue  in  animo  congesta  et  recondita  est,  ea 
qua)  ad  rem  aut  qusestionem  institutam  faciunt  dextre 
depromere.  Nam  cui  parum  aut  nihil  de  subjecto 
quod  proponitur  innotuit,  ei  Loci  Inventionis  non  pro- 
sunt ;  contra,  cui  domi  paratum  est  quod  ad  rem  ad- 
duci  possit,  is  etiam  absque  arte  et  Locis  Inventionis, 
argumenta  tandem  (licet  non  ita  expedite  et  commode) 
reperiet  et  producet.  Adeo  ut  hoc  genus  Inventionis 
(sicut  diximus)  Inventio  proprie  non  sit  ;  sed  reductio 
tantum  in  memoriam,  sive  suggestio  cum  applicatione. 
Attamen,  quoniam  vocabulum  invaluit  et  receptum 
est,  vocetur  sane  Inventio  ;  siquidem  etiam  ferae  ali- 
cujus  venatio,  et  inventio,  non  minus  cum  ilia  intra  vi- 
variorum  septa  indagetur  quam  cum  in  saltibus  aper- 
tis,  dici  possit.  Missis  vero  verborum  scrupulis,  illud 
constet ;  scopum  et  finem  hujusce  rei  esse  promptitu- 
dinem  quandam,  et  expeditum  usum  cognitionis  nos- 
tra?, potius  quam  ejusdem  amplificationem  aut  incre- 
mentum. 

Atque  ut  parata  sit  ad  disserendum  copia,  duplex 
ratio  iniri  potest ;  aut  ut  designetur,  et  quasi  indice 
monstretur,  ad  quas  partes  rem  indagare  oporteat ;  at- 
que lisec  est  ea,  quam  vocamus  Topicam;  aut  ut  jam 
autea  composita  sint  et  in  usum  reposita  argumenta 
circa  eas  res  quae  frequentius  incidunt  et  in  discepta- 
tionem  veniunt ;  atque  hanc  Promptuariam  nominabi- 
mus.  Haec  autem  posterior  tanquam  Scientise  pars  vix 
dici  meretur ;  cum  in  diligentia  potius  consistat,  quam 
in  eruditione  aliqua  artificiosa.  Veruntamen  hac  in 
parte  Aristoteles,  ingeniose  quidem  sed  tamen  dam- 
nose,- sophistas  sui  temporis  deridet,  inquiens  ;    Perinde 


LIBER  QUINTUS.  387 

illos  facer e  ac  si  quis  calcearium  professus  rationem  cal- 
cei  conficiendi  non  doceret,  sed  exhiberet  tantum  calceos 
complurimos  diversce  tarn  formce  quam  magnitudinis.1 
Attamen  hie  regerere  liceat  ;  calcearium,  si  in  offieina 
nil  calceorum  haberet,  neque  eos  consueret  nisi  rogatus, 
egenum  prorsus  mansurum  et  perpaucos  inventurum 
emptores.  Sed  longe  aliter  Salvator  noster,  de  Divina 
Scientia  verba  faciens,  inquit ;  Omnis  scriba  doctus  in 
regno  coelorum  similis  est  homini  patrifamilias  qui  pro- 
fert  de  thesauro  suo  nova  et  Vetera?  Videmus  etiam 
priscos  rhetores  oratoribus  praecepisse,  ut  praesto  habe- 
rent  Locos  Communes  varios,  jampridem  adornatos,  et 
in  utramque  partem  tractatos  et  illustratos.  Exempli 
gratia :  Pro  Sententia  legis,  adversus  Verba  legis ;  et  e 
contra;  Pro  fide  Argumehtorum,  adversus  Testimonia ; 
et  e  contra.  Cicero  autem  ipse,  longa  doctus  experien- 
tia,  plane  asserit  posse  oratorem  diligentem  et  sedulum 
jam  praemeditata  et  elaborata  habere  qusecunque  in 
disceptationem  venient ;  adeo  ut  in  causae  ipsius  ac- 
tione  nihil  novum  aut  subitum  inseri  necesse  fuerit, 
praeter  nomina  nova  et  circumstantias  aliquas  speciales.3 
At  Demosthenis  diligentia  et  sollicitudo  eo  usque  pro- 
cessit,  ut  quoniam  primus  ad  causam  aditus  et  ingressus 
ad  animos  auditorum  praeparandos  plurimum  virium 
haberet,  operae  pretium  putaret  complura  concionum 
et  orationum  exordia  componere,  et  in  promptu  habere. 
Atque  haec  exempla  et  authoritates  merito  Aristotelis 
opinioni  praeponderare  possint,  qui  nobis  author  foret 
ut  vestiarium  cum  forfice  commutaremus.  Itaque  non 
fuit  omittenda  haec  pars  doctrinae  circa  Promptuariam, 
de   qua  hoc  loco  satis.     Cum  enim    sit  utrique,   tarn 

i  Arist.  De  Repreh.  Sophist,  ii.  9.  2  St.  Matt.  xiii.  52. 

3  De  Oratore,  ii.  32—34. 


388  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Logicae  quam  Rhetoricae,  communis  ;  visum  est  earn  hie 
inter  Logica  cursim  tantum  perstringere,  pleniorem 
ejus  tractationem  ad  Rhetoricam  rejicientes. 

Partem  alteram  Inventivae  (nimirum  Topicam)  par- 
tiemur  in  Generalem  et  Particularem.  General  is  ilia 
est,  quae  in  Dialectica  diligenter  et  abunde  tractata  est; 
ut  in  ejus  explicatione  morari  non  sit  opus.  Ulud  ta- 
men  obiter  monendum  videtur,  Topicam  istam  non 
tantum  in  argumentationibus,  ubi  cum  aliis  manum 
conserimus,  verum  et  in  meditationibus,  cum  quid  no- 
biscum  ipsi  commentamur  aut  revolvimus,  valere ;  imo 
neque  solummodo  in  hoc  sitam  esse,  ut  inde  fiat  sug- 
gestio  aut  admonitio  quid  affirmare  aut  asserere ;  verum 
etiam  quid  inquirere  aut  interrogare  debeamus.  At 
prudens  Interrogatio  quasi  dimidium  scientiae.  Recte 
siquidem  Plato  ;  Qui  aliquid  qucerit,  id  ipsum  quod 
qucerit  generali  quadam  notione  comprehendit ;  alitor 
qui  fieri  potest,  ut  Ulud  cum  fuerit  inventum  agnoscat?1 
Idcirco,  quo  amplior  et  certior  fuerit  Anticipatio  nos- 
tra, eo  magis  directa  et  compendiosa  erit  Investigatio. 
Iidem  igitur  illi  Loci  qui  ad  intellectus  nostri  sinus 
intra  nos  excutiendos  et  congestam  illic  scientiam  dep- 
romendam  conducent,  etiam  ad  scientiam  extrinsecus 
hauriendam  juvabunt  ;  ita  ut  si  praesto  fuerit  qais  rei 
gnarus  et  peritus,  commode  et  prudenter  de  ea  inter- 
rogari  a  nobis  possit ;  et  similiter  authores,  et  libri,  et 
partes  librorum,  qui  nos  de  iis  quae  quaerimus  edoceant 
et  informent,  utiliter  deligi  et  evolvi. 

At  Topica  Particulars  ad  ea  quae  dicimus  longe 
confert  magis,  et  pro  re  fructuosissima  habenda  est. 
Illius  certe  mentio  levis  a  nonnullis  scriptoribus  facta 
est ;  sed  integre,  et  pro  rei  dignitate,  minime  tractata. 

1  Bacon  doubtless  refers  to  the  Merw,  ii.  p.  80.,  of  Stephens. 


LIBER   QUINTUS.  389 

Verum  missum  facientes  vitium  illud  et  fastum,  quae 
nimium  diu  regnarunt  in  scholis ;  videlicet,  ut  quae 
praesto  sint  infinita  subtilitate  persequantur,  quae  paulo 
remotiora  ne  attingant  quidem  ;  nos  sane  Topicam 
Particularem  tanquam  rem  apprime  utilem  amplecti- 
mur ;  hoc  est,  Locos  Inquisitionis  et  Inventionis,  par- 
ticularibus  subjectis  et  scientiis  appropriatos.  Illi  au- 
tem  mixturae  quaedam  sunt,  ex  Logica  et  Materia  ipsa 
propria  singularum  scientiarum.  Futilem  enim  esse 
constat  et  angusti  cujusdam  animi,  qui  existimet  artem 
de  scientiis  inveniendis  perfectarn  jam  a  principio  ex- 
cogitari  et  proponi  posse  ;  eandeinque  postea  in  opere 
poni  et  exerceri  debere.  At  certo  sciant  homines, 
Artes  inveniendi  solidas  et  veras  adolescere  et  incrementa 
sumere  cum  ipsis  inventis ;  adeo  ut  cum  quis  primum 
ad  perscrutationem  scientiae  alicujus  accesserit,  possit 
habere  Praecepta  Inventivae  nonnulla  utilia ;  postquam 
autem  ampliores  in  ipsa  scientia  progressus  fecerit, 
possit  etiam  et  debeat  nova  Inventionis  Praecepta  ex- 
cogitare,  quae  ad  ulteriora  eum  foelicius  deducant.  Sim- 
ilis  est  sane  haec  res  viae  initae  in  planitie  ;  postquam 
enim  viae  partem  aliquam  fuerimus  emensi,  non  tantum 
hoc  lucrati  sumus  ut  ad  exitum  itineris  propius  acces- 
serimus,  verum  etiam  ut  quod  restat  viae  clarius  pro- 
spiciamus.  Eodem  modo,  in  Scientiis,  gradus  itineris 
quisque,  ea  quae  a  tergo  reliquit  praetervectus,  etiam 
ilia  quae  supersunt  propius  dat  in  conspectum.  Hujus 
autem  Topicae  Exemplum,  quoniam  earn  inter  Desid- 
erata reponimus,  subjungere  visum  est. 

Toxica  Particularism  sive  Articuli  Inquisitionis 
de  Grravi  et  Levi. 

1.  Inquiratur,  qualia  sint  corpora  quae  Motus  Grav- 


390  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

itatis  sunt   susceptibilia ;  qualia,  quae   Levitatis  ;  et    si 
quae  sint  mediae,  sive  Adiaphorae  Naturae  ? 

2.  Post  Inquisitionem  de  Gravitate  et  Levitate  Sim- 
plicem,  procedatur  ad  Inquisitionem  Comparatam ;  quae 
nimirum  ex  Gravibus  plus,  quae  minus  ponderent,  in 
eodem  dimenso  ?  Etiam,  quae  ex  Levibus  celerius 
ferantur  in  altum,  qme  tardius  ? 

3.  Inquiratur  de  eo  quod  possit  et  operetur  Quan- 
tum Corporis  ad  Motum  Gravitatis.1  Atqui  videatur 
hoc  primo  aspectu  quasi  supervacuum  ;  quia  rationes 
Motus  debeant  sequi  rationes  Quanti :  sed  res  aliter 
se  habet.  Nam  licQt  in  lancibus  Quantitas  Gravita- 
tem  corporis  ipsius  compenset  (viribus  corporis  undique 
coeuntibus  per  repercussionem  sive  resistentiam  lan- 
cium  vel  trabis),  tamen  ubi  parva  datur  resistentia, 
(veluti  in  decasu  corporum  per  aerem)  Quantum  Cor- 
poris parum  valet  ad  Incitationem  Descensus ;  cum 
viginti  pondo  plumbi,  et  libra  una,  eodem  fere  spatio 
cadant. 

4.  Inquiratur,  utrum  Quantum  Corporis  ita  augeri 
possit,  ut  Motus  Gravitatis  prorsus  deponatur  ;  ut  fit 
in  globo  terrae,  qui  pensilis  est,  non  cadit?  Utrum 
igitur  possint  esse  aliae  massae  tarn  grandes,  ut  se  ipsae 
sustentent  ?  Nam  latio  ad  centrum  terrae  res  fictitia 
est ;  atque  omnis  massa  grandis  motum  lationis  quem- 
cunque  exhorret,  nisi  ab  alio  appetitu  fortiori  vin- 
catur. 

5.  Inquiratur  de  eo  quod  possit  et  operetur  Resis- 
tentia Corporis  Medii,  vel  occurrentis,  ad  Regimen 
Motus  Gravitatis.  Corpus  vero  descendens  aut  pene- 
trat  et  secat  corpus  occurrens,  aut  ab  eo  sistitur.  Si 
penetret,  fit  penetratio  aut  cum  levi  resistentia,  ut  in 

1  See  note  2.  p.  374. 


LIBER  QUINTUS.  391 

aere ;  aut  cum  fortiori,  ut  in  aqua.  Si  sistatur,  sis- 
titur  aut  resistentia  dispari,  ubi  fit  prsegravatio,  ut  si 
lignum  superponatur  cerae  ;  aut  aequa,  veluti  si  aqua 
superponatur  aquae,  aut  lignum  ejusdem  generis  ligno ; 
id  quod  appellat  schola  (apprehensione  quadam  inani) 
Non  'ponder are  corpus  nisi  extra  locum  suum.1  Atque 
haec  omnia  motum  Gravitatis  variant.  Aliter  enim 
moventur  Gravia  in  lancibus,  aliter  in  decasu ;  etiam 
aliter  (quod  mirum  videri  possit)  in  lancibus  pendenti- 
bus  in  aere,  aliter  in  lancibus  immersis  in  aqua  ;  aliter 
in  decasu  per  aquam,  aliter  in  natantibus  sive  vectis 
super  aquam. 

6.  Inquiratur  de  eo  quod  possit  et  operetur  Figura 
Corporis  Descendentis  ad  regendum  motum  Gravita- 
tis; veluti  figura  lata  cum  tenuitate,  cubica,  oblonga, 
rotunda,  pyramidalis  ;  et  quando  se  vertant  corpora, 
quando  eadem  qua  dimittuntur  positura  permaneant. 

7.  Inquiratur  de  eo  quod  possit  et  operetur  Con- 
tinuatio  et  Progressio  ipsius  casus  sive  descensus,  ad 
hoc,  ut  majori  incitatione  et  impetu  feratur ;  et  qua 
proportione,  et  quo  usque  invalescat  ilia  incitatio  ? 
Siquidem  veteres  levi  contemplatione  opinati  sunt 
(cum  motus  naturalis  sit  iste)  eum  perpetuo  augeri 
et  intendi. 

1  This  dictum  was  undoubtedly  commonly  received,  yet  it  is  opposed  to 
the  express  statement  of  Aristotle,  —  ev  ry  avrov  yap  X^9a  nuvra  j3upoc 
exec  7T?$v  nvpoc  ml  6  aijp.  —  De  Coil,  iv.  4.  But  we  find  in  the  commen- 
tary of  Simplicius,  that  Ptolemy  maintained  on  experimental  grounds  that 
ev  rf]  eavrov  x^Pa  °vte  to  vdup  ovd'  6  ar]p  e^ei  ftapog.  See  the  Scholia  in 
Arist.  of  Brandis,  p.  517.  Themistius  held  the  same  opinion  as  Ptolemy. 
Aristotle's  meaning  is  thus  explained  away  by  Averroes:  "  Per  gravitatem 
innuit  ipsam  proclivitatem  et  passionem,  quae  in  eo  est  ad  moved  deorsum, 
modico  quocunque  patrocinio  eveniente,  iccirco  et  in  proprio  sibi  loco  quo- 
quomodo  gravitatem  habet  magis  quarn  levitatem,  eo  quod  magis  inclina- 
tur  recipere  motum  deorsum  quam  motum  sursum."  — Paraph,  in  quarto 
Be  Coelo. 


392  DE  AUGMENTIS   SC1ENTIARUM 

8.  Inquiratur  de  eo  quod  possit  et  operetur  Distan- 
tia  aut  Proximitas  corporis  descendentis  a  Terra,  ad 
hoc,  ut  celerius  cadat,  aut  tardius,  aut  etiam  non  om- 
nino  (si  modo  fuerit  extra  orbem  activitatis  globi  terrae, 
quae  Gilberti  opinio  fuit x)  ;  atque  simul  de  eo  quod 
operetur  Immersio  Corporis  Descendentis  magis  in 
Profundo  Terrae,  aut  Collocatio  ejusdem  propius  ad 
Superficiem  Terrae.  Etenim  haec  res  etiam  motum 
variat,  ut  operantibus  in  mineris  perspectum  est. 

9.  Inquiratur  de  eo  quod  possit  et  operetur  Diffe- 
rentia Corporum,  per  quae  motus  Gravitatis  diffunditur 
et  communicatur :  atque  utrum  aeque  communicetur 
per  corpora  mollia  et  porosa,  ac  per  dura  et  solida ; 
veluti  si  trabs  lancis  sit  ex  altera  parte  lingulae  lignea, 
ex  altera  argentea  (licet  fuerint  reductae  ad  idem  pon- 
dus),  utrum  non  progignat  variationem  in  lancibus  ? 
Similiter,  utrum  Metallum,  Lanae  aut  Vesicae  inflatae 
superimpositum,  idem  ponderet  quod  in  fundo  lancis? 

10.  Inquiratur  de  eo  quod  possit  et  operetur  in  com- 
municatione  motus  Gravitatis  Distantia  Corporis  a  Li- 
bramine ;  hoc  est,  cita  et  sera  perceptio  incubitus,  sive 
depressionis  ;  veluti  in  lancibus,  ubi  altera  pars  trabis 
est  longior  (licet  reducta  ad  idem  pondus),  an  inclinet 
hoc  ipsum  lancem  ?  aut  in  tubis  arcuatis,  ubi  longior 
pars  certe  trahet  aquam,  licet  brevior  pars  (facta  scili- 
cet capacior)  majus  contineat  pondus  aquae.2 

11.  Inquiratur  de  eo  quod   possit  Intermixtio   sive 

i  See  note  1.  at  p.  232. 

2  The  theory  of  the  lever,  to  which  the  first  part  of  this  inquiry  relates, 
was  as  well  understood  in  Bacon's  time  as  it  is  now;  that  of  the  siphon, 
inasmuch  as  it  depends  on  the  idea  of  atmospherical  pressure,  was  then 
unknown,  and  could  not  be  established  until  this  idea  was  introduced  by 
Torricelli.  The  experiment  which  bears  his  name,  and  which  was  in  effect 
the  construction  of  a  mercurial  barometer,  corresponds  in  the  history  of 
physics  to  the  invention  of  the  telescope  in  that  of  astronomy. 


LIBER   QUINTUS.  393 

Copulatio  Corporis  Levis  cum  Corpore  Gravi  ad  ele- 
vandam  corporis  Gravitatem  ;  ut  in  pondere  anima- 
lium  vivorum,  et  mortuorum  ? 

12.  Inquiratur  de  secretis  Ascensibus  et  Descensi- 
bus  Partium  Leviorum  et  Graviorum  in  uno  corpore 
integro  ;  unde  fiant  saepe  accuratae  separationes  ;  ut  in 
separatione  vini  et  aquae,  in  ascensione  floris  lactis,  et 
similibus  ? 

13.  Inquiratur,  quae  sit  Linea  et  Directio  Motus 
Gravitatis  ;  et  quatenus  sequatur  vel  centrum  terrae, 
id  est  massam  terras,  vel  centrum  corporis  ipsius,1  id 
est,  nixum  partium  ejus.  Centra  enim  ilia  ad  demon- 
strationes  apta  sunt ;  in  natura  nihil  valent. 

14.  Inquiratur  de  Comparatione  motus  Gravitatis 
cum  motibus  aliis  ;  quos  scilicet  vincat,  quibus  cedat  ? 
Veluti  in  Motu  (quern  appellant)  Violento  motus 
Gravitatis  compescitur  ad  tempus.2  Etiam,  cum  pon- 
dus  longe  majus  ferri  ab  exiguo  magnete  attollitur,  ce- 
dit  motus  Gravitatis  motui  Sympathiae. 

15.  Inquiratur  de  Motu  Aeris  ;  utrum  feratur  sur- 
sum,  an  sit  tanquam  adiaphorus  ?  Quod  difficile  est 
inventu,  nisi  per  experimenta  aliqua  exquisita.  Nam 
emicatio  aeris  in  fundo  aquae  fit  potius  per  plagam 
aquae,  quam  per  motum  aeris  ;  cum  idem  etiam  fiat  in 
ligno.  Aer  autem  aeri  commixtus  nihil  prodit,  cum 
non  minus  levitatem  exhibeat  aer  in  aere,  quam  grav- 
itatem aqua  in  aqua  ;  in  bulla  autem,  exili  obducta 
pellicula,  ad  tempus  stat. 

16.  Inquiratur,  quis  sit  Terminus  Levitatis  ?  Neque 
enim  quemadmodum  centrum  terrae  posuerunt  centrum 

1  That  is,  the  centre  of  gravity. 

2  In  the  Peripatetic  philosophy  it  was  believed  that  a  projectile  moves 
at  first  in  a  straight  line,  as  if  not  acted  on  by  gravity,  and  then  falls  per- 
pendicularly. 


394  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

gravitatis,  volunt  (credo)  ut  ultima  convexitas  coeli  sit 
terminus  levitatis  :  an  potius,  veluti  gravia  videntur  eo 
usque  ferri  ut  deeumbant,  et  tanquam  ad  Immobile  ; 
ita  levia  eo  usque  ferantur  ut  rotari  incipiant,  et  tan- 
quam ad  Motum  sine  Termino  ? 

17.  Inquiratur,  quid  in  causa  sit  cur  Vapores  et 
Halitus  eo  usque  in  altum  ac  sita  est  regio  (quam 
vocant)  media  aeris  ferantur ;  cum  et  crassiusculae 
sint  materiae,  et  radii  solis  per  vices  (noctu  scilicet) 
cessent  ? 

18.  Inquiratur  de  Regimine  Motus  Flammae  in  Sur- 
sum  ;  quod  eo  abstrusius  est,  quia  singulis  momentis 
flamma  perit,  nisi  forte  in  medio  flammarum  majo- 
rum  :  etenim  flammae,  abruptae  a  continuitate  sua,  pa- 
rum  durant. 

19.  Inquiratur  de  Motu  in  Sursum  ipsius  Activitatis 
Calidi ;  veluti  cum  calor  in  ferro  candente  citius  gliscit 
in  sursum,  quam  in  deorsum  ? 

Exemplum  igitur  Topicae  Particularis  tale  sit.  Ulud 
interim,  quod  monere  occoepimus,  iterum  monemus  ; 
nempe  ut  homines  debeant  Topicas  Particulares  suas 
alternare,  ita  ut  post  majores  progressus  aliquos  in  in- 
quisitione  factos  aliam  et  subinde  aliam  instituant  Topi- 
cam,  si  modo  scientiarum  fastigia  conscendere  cupiant. 
Nos  autem  Topicis  Particularibus  tantum  tribuimus,  ut 
proprium  opus  de  ipsis,  in  subjectis  naturalibus  digni- 
oribus  et  obscurioribus,  conficere  in  animo  habeamus. 
Domini  enim  quaestionum  sumus,  rerum  non  item.  At- 
que  de  Inventiva  hactenus. 


LIBER  QUINTUS.  395 


CAPUT  IV. 


Partitio  Artis  Judicandi  in  Judicium  per  Inductionem 
et  per  Syllogismum  ;  quorum  prius  aggregatur  Or- 
gano  Novo.  Partitio  prima  Judicii  per  Syllogismum 
in  Reductionem  Rectam,  et  Inversam.  Partitio 
secunda  ejus  in  Analyticam,  et  Doetrinam  de  Elen- 
chis.  Partitio  Doctrince  de  Elenchis,  in  Elenchos 
Sophismatum,  Elenchos  Hermeniae,  et  Elenchos 
Imaginum  sive  Idolorum.  Partitio  Idolorum  in 
Idola  Tribus,  Idola  Specus,  et  Idola  Fori.  Appen- 
dix Artis  Judicandi.  videlicet  de  Analogia  Demon- 
strationum  pro  Natura  Subjecti. 

Transeamus  nunc  ad  Judicium,  sive  Artem  Ju- 
dicandi ;  in  qua  agitur  de  natura  Probationum  sive 
Demonstrationum.  In  Arte  autem  ista  Judicandi  (ut 
etiam  vulgo  receptum  est)  aut  per  Inductionem  aut 
per  Syllogismum  concluditur.  Nam  Enthymemata  et 
Exempla  illorum  duorum  compendia  tantum  sunt.  At 
quatenus  ad  Judicium  quod  fit  per  Inductionem,  nihil 
est  quod  nos  detinere  debeat ;  uno  siquidem  eodemque 
mentis  opere  illud  quod  quaeritur,  et  invenitur  et  judi- 
catur.  Neque  enim  per  medium  aliquod  res  transigi- 
tur,  sed  immediate,  eodem  fere  modo  quo  fit  in  sensu. 
Quippe  sensus,  in  objectis  suis  primariis,  simul  et  ob- 
jecti  speciem  arripit  et  ejus  veritati  consentit.  Aliter 
autem  fit  in  Syllogismo ;  cujus  probatio  immediata  non 
est,  sed  per  medium  perficitur.  Itaque  alia  res  est 
Inventio  Medii,  alia  Judicium  de  Consequentia  Argu- 
menti.  Nam  primo  discurrit  mens,  postea  acquiescit. 
At  Inductionis  formam  vitiosam  prorsus  valere  jube- 
mus  ;  legitimam  ad  Novum  Organum  remittimus.  Ita- 
que de  Judicio  per  Inductionem  hoc  loco  satis. 

De  illo  altero  per  Syllogismum  quid  attinet  dicere  ; 


396 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


cum  subtilissimis  ingeniorum  limis  haec  res  fere  attrita 
sit,  et  in  multas  minutias  redacta  ?  Nee  minim,  cum 
sit  res  quae  cum  intellectu  humane-  magnam  habeat 
sympathiam.  Nam  animus  humanus  miris  modis  ad 
hoc  contendit  et  anhelat,  ut  non  pensilis  sit,  sed  nancis- 
catur  aliquid  fixum  et  immobile  cui  tanquam  firma- 
mento  in  transcursibus  et  disquisitionibus  suis  innitatur. 
Sane,  quemadmodum  Aristoteles  probare  conatur  in- 
veniri  in  omni  motu  corporum  aliquid  quod  quiescit ;  et 
fabulam  antiquam  de  Atlante,  qui  ipse  erectus  coelum 
humeris  sustinuit,  pereleganter  ad  polos  mundi  traducit, 
circa  quos  conversiones  expediuntur  ; 1  similiter  magno 
studio  appetunt  homines  aliquem  habere  intra  se  cogi- 
tationum  Atlantem,  aut  polos  qui  intellectus  fluctua- 
tiones  et  vertigines  aliquatenus  regant ;  timentes  scili- 
cet, ne  coelum  ipsorum  ruat.  Itaque  ad  principia 
scientiarum  constituenda  praepropere  festinarunt,  circa 
qu«  omnis  disputationum  varietas  verteretur,  sine  peric- 
ulo  ruinae  et  casus  ;  nescientes  profecto,  eum  qui  certa 
nimis  propere  captaverit  in  dubiis  finiturum ;  qui  autem 
judicium  tempestive  cohibuerit  ad  certa  perventurum. 

Manifestum  est  igitur,  Artem  hanc  Judicandi  per 
Syllogismum  nihil  aliud  esse  quam  reductionem  propo- 
sitionum  ad  principia,  per  medios  terminos.  Principia 
autem  consensu  recepta  intelliguntur,  atque  a  quaes- 
tione  eximuntur.  At  terminorum  mediorum  inventio 
libero  ingeniorum  acumini  et  investigationi  permittitur. 
Est  autem  Reductio  ilia  duplex  ;  Directa  scilicet,  et 
In  versa.  Directa  est,  cum  ipsa  propositio  ad  ipsum 
principium  reducitur ;  id  quod  Probatio  Ostemiva  vo- 
catur.  Inversa  est,  cum  contradictoria  propositionis 
reducitur  ad  contradictorium   principii ;    quod  vocant 

1  Arist.  l)e  Mot.  Anim.  2  and  3. 


LIBER  QUINTUS.  397 

Probationem  per  Incommodum.  Numerus  vero  termi- 
norum  mediorum,  sive  scala  eorum,  minuitur  aut  auge- 
tur  pro  remotione  propositionis  a  principio. 

His  positis  partiemur  Artem  Judicii  (sicut  vulgo 
fere  solet)  in  Analyticam,  et  Doctrinam  de  Elenchis. 
Altera  indicat,  altera  cavet.  Analytica  enim  veras 
formas  instituit  de  consequentiis  argumentorum  ;  a  qui- 
bus  si  varietur  sive  deflectatur,  vitiosa  deprehenditur 
esse  conclusio  ;  atque  hoc  ipsum  in  se  elenchum  quen- 
dam,  sive  redargutionem,  continet.  Rectum  enim  (ut 
dicitur)  et  sui  index  est  et  obliqui.  Tutissimum  nihilo- 
minus  est  Elenchos  veluti  monitores  adhibere,  quo  facil- 
ius  detegantur  fallaciae,  judicium  alioquin  illaqueaturae. 
In  Analytica  vero  nihil  desiderari  reperimus ;  quin 
potius  oneratur  superfluis  quam  indiget  accessionibus. 

Doctrinam  de  Elenchis  in  tres  partes  dividere  pla- 
cet :  Elenchos  Sophismatum ;  Elenchos  Hermenice ;  et 
Elenchos  Imaginum  sive  Idolorum.  Doctrina  de  Elen- 
chis Sophismatum  apprime  utilis  est.  Quamvis  enim 
pinguius  fallaciarum  genus  a  Seneca  non  inscite  com- 
paretur  cum  praestigiatorum  technis,  in  quibus  quo 
pacto  res  geratur  nescimus,  aliter  autem  se  habere 
rem  quam  videtur  satis  novimus  ; 1  subtiliora  tamen 
Sophismata  non  solum  id  praestant  ut  non  habeat 
quis  quod  respondeat,  sed  et  judicium  ipsum  serio 
confundunt. 

Haec  pars  de  Elenchis  Sophismatum  praeclare  trac- 
tata  est  ab  Aristotele,  quoad  praecepta ;  etiam  a  Platone 
adhuc  melius,  quoad  exempla  ;  neque  illud  tantum  in 
persona  sophistarum  antiquorum  (Gorgiae,  Hippiae, 
Protagoras,  Euthydemi,  et  reliquorum),  verum  etiam 
in  persona  ipsius  Socratis,  qui  cum  illud  semper  agat, 

1  Senec.  Epist.  45. 


398  DE  AUGMENTIS   SCTENTIARUM 

ut  nihil  affirm et  sed  a  caeteris  in  medium  adducta 
infirmet,  ingeniosissime  objectionum,  fallaciarum,  et 
redargutionum  modos  expressit.  Itaque  in  hac  parte 
nihil  habemus  quod  desideremus.  Illud  interim  notan- 
dum  ;  quamvis  usum  hujus  doctrinae  probum  et  praecip- 
uum  in  hoc  posuerimus,  ut  redarguantur  sophismata ; 
liquido  nihilominus  patere,  usum  ejus  degenerem  et 
corruptum  ad  captiones  et  contradictiones  per  ilia  ipsa 
sophismata  struendas  et  concinnandas  spectare.  Quod 
genus  facultatis  etiam  pro  eximio  habetur,  et  baud  par- 
vas  affert  utilitates ;  licet  eleganter  introducta  sit  a  quo- 
piam  ilia  differentia  inter  oratorem  et  sophistam,  quod 
alter  tan  qua  m  leporarius  cursu  praestet,  alter  tanquam 
lepus  ipse  flexu. 

Sequuntur  Elenchi  Hermenice  ;  ita  enim  (vocabulum 
potius  quam  sensum  ab  Aristotele  mutuantes)  eos  ap- 
pellabimus.  Redigamus  igitur  hominibus  in  memoriam 
ea  quae  a  nobis  de  Transcendentibus  et  de  Adventitiis 
Entium  Conditionibus  sive  Adjunctis  (cum  de  Philoso- 
phia  Prima  ageremus)  superius  dicta  sunt.  Ea  sunt 
Majus,  Minus  ;  Multum,  Paucum  ;  Prius,  Posterius  ; 
Idem,  Diversum  ;  Potentia,  Actus  ;  Habitus,  Privatio  ; 
Totum,  Partes  ;  Agens,  Patiens  ;  Motus,  Quies  ;  Ens, 
Non  Ens  ;  et  similia.  Inprimis  autem  meminerint  et 
notent  difFerentes  eas,  quas  diximus,  harum  rerum  con- 
templationes  ;  videlicet  quod  possint  inquiri  vel  Phys- 
ice,  vel  Logice.  Physicam  autem  circa  eas  tracta- 
tionem,  Philosophiae  Primae  assignavimus.  Superest 
Logica.  Ea  vero  ipsa  est  res,  quam  in  praesenti  Doc- 
trinam  de  Elenchis  Hermeniae  nominamus.  Portio 
certe  est  haec  doctrinae  sana  et  bona.  Hoc  enim  ha- 
bent  notiones  illae  generales  et  communes,  ut  in  omni- 
bus disputationibus  ubique  intercurrant ;  adeo  ut  nisi 


LIBER   QUINTUS.  399 

accurate  et  anxip  cum  judicio  bene  jam  ab  initio  dis- 
tinguantur,  universo  disputationum  lumini  caliginem 
miris  inodis  offusurae  shit,  et  eo  rem  fere  deducturae  ut 
desinant  disputationes  in  pugnas  verborum.  Etenim 
aequivocationes  et  malae  acceptiones  verborum  (pra> 
sertim  hujus  generis)  sunt  Sophismata  Sophismatum. 
Quare  etiam  melius  visum  est  istarum  tractationem 
seorsum  constituere,  quam  earn  vel  in  Philosophiam 
Primam  sive  Metaphysicam  recipere,  vel  ex  parte 
Analyticae  subjicere,  lit  Aristoteles  satis  confuse  fecit. 
Dedimus  autem  ei  nomen  ex  usu,  quia  verus  ejus  usus 
est  plane  redargutio  et  cautio  circa  usum  verborum. 
Quinimo.  partem  illam  de  Praedicamentis,  si  recte  instit- 
uatur,  circa  cautiones  de  non  confundendis  aut  trans- 
ponendis  definitionum  et  divisionum  terminis,  praecip- 
uum  usum  sortiri  existimamus,  et  hue  etiam  referri 
malumus.     Atque  de  Elenchis  Hermeniae  hactenus. 

Ad  Elenchos  vero  Imaginum,  sive  Idolorum,  quod 
attinet ;  sunt  quidem  Idola  profundissimae  mentis  hu- 
manae  fallaciae.  Neque  enim  fallunt  in  particularibus, 
ut  caeterae,  judicio  caliginem  offundendo  et  tendiculas 
struendo  ;  sed  plane  ex  praedispositione  mentis  prava 
et  perperam  constituta,  quae  tanquam  omnes  intellectus 
anticipationes  detorquet  et  inficit.  Nam  Mens  Hu- 
mana (corpore  obducta  et  obfuscata)  tantum  abest  ut 
speculo  piano,  aequali,  et  claro  similis  sit  (quod  rerum 
radios  sincere  excipiat  et  reflectat),  ut  potius  sit  instar 
speculi  alicujus  incantati,  pleni  superstitionibus  et  spec- 
tris.  Imponuntur  autem  intellectui  Idola,  aut  per  na- 
turam  ipsam  generis  humani  generalem  ;  aut  per  natu- 
ram  cujusque  individualem  ;  aut  per  verba  sive  naturam 
communicativam.  Primum  genus  Idola  Tribus,  secun- 
dum Idola  Specus,  tertium  Idola  Fori  vocare  consuevi- 


400  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

mus.  Est  et  quartum  genus,  quod  Idola  Theatri  ap- 
pellamus,  atque  super-inductum  est  a  pravis  theoriis 
sive  philosophiis,  et  perversis  legibus  demonstrations,  m. 
Verum  hoc  genus  abnegari  potest  et  deponi ;  itaque 
illud  in  praesentia  omittemus.  At  reliqua  plane  obsi- 
dent  mentem,  neque  prorsus  evelli  possunt.  Igitur 
non  est,  quod  quis  in  istis  Analyticam  aliquam  expec- 
tet ;  sed  doctrina  de  Elenchis  est  circa  ipsa  Idola  doc- 
trina  primaria.  Neque  (si  verum  omnino  dicendum 
sit)  doctrina  de  Idolis  in  artem  redigi  possit ;  sed  tan- 
tum  adhibenda  est,  ad  ea  cavenda,  prudentia  quaedam 
contemplativa.  Horum  autem  tractationem  plenam 
et  subtilem  ad  Novum  Organum  amandamus  ;  pauca 
generaliter  tan  turn  de  iis  hoc  loco  dicturi. 

Idolorum  Tribus  exemplum  tale  sit.  Natura  intellec- 
ts humani  magis  afficitur  Affirmativis  et  Activis  quam 
Negativis  et  Privativis ;  cum  rite  et  ordine  aequum  se 
utrique  praebere  debeat.  At  ille,  si  res  quaepiam  ali- 
quando  existat  et  teneat,  fortiorem  recipit  de  ea  im- 
pressionem  quam  si  eadem  longe  pluries  fallat  aut  in 
contrarium  eveniat.  Id  quod  omnis  superstitionis  et 
vanae  credulitatis  quasi  radix  est.  Itaque  recte  respon- 
dit  ille  qui,  cum  suspensa  tabula  in  templo  monstrare- 
tur  eorum  qui  vota  solverant  quod  naufragii  periculum 
effugissent,  atque  interrogando  premeretur,  annon  turn 
demum  Neptuni  numen  agnosceret  ?  Quaesivit  vicis- 
sim,  At  ubi  sunt  illi  depicti,  qui  post  vota  nuncupata 
perierunt?1  Atque  eadem  est  ratio  superstition um 
similium,  sicut  in  Astrologicis,  Insomniis,  Ominibus, 
et  reliquis.  Alterum  exemplum  est  hujusmodi :  Ani- 
mus humanus  (cum  sit  ipse  substantia  aequalis  et  uni- 
formis)  majorem  prcesupponit  et  affingit  in  natura  rerum 

i  See  Nov.  Org.  i.  46. 


LIBER   QUINTUS.  401 

cequalitatem  et  uniformitatem,  quam  revera  est.  Hinc 
commentum  mathematicorum,  In  coelestibus  omnia  mo- 
veri  per  circulos  perfectos,  rejiciendo  lineas  spirales. 
Hinc  etiam  fit,  quod,  cum  multa  sint  in  natura  monod- 
ica  et  plena  imparitatis,  affingat  tamen  semper  cogi- 
tatio  humana  Relativa,  Parallela,  et  Conjugata.  Ab 
hoc  enim  fonte  elementum  ignis  cum  orbe  suo  intro- 
ductum  est,  ad  constituendam  quaternionem  cum  reli- 
quis  tribus,  terra,  aqua,  aere.  Chymici  autem  fanati- 
cam  instruxerunt  rerum  universarum  phalangem,  ina- 
nissimo  commento  inveniri  fingentes  in  quatuor  illis 
suis  elementis  (coelo,  aere,  aqua,  et  terra)  species  sin- 
gulas  parallelas  invicem  et  conformes.1  Tertium  ex- 
emplum  est  superiori  finitimum  ;  quod  Homo  fiat  quasi 
Norma  et  Speculum  Naturce.  Neque  enim  credibile 
est  (si  singula  percurrantur  et  riotentur)  quantum 
agmen  Idolorum  philosophise  immiserit  naturalium 
operationum  ad  similitudinem  actionum  humanarum 
reductio  :  hoc  ipsum,  inquam,  quod  putetur  talia  na- 
turam  facere  qualia  homo  facit.  Neque  multo  meliora 
sunt  ista  quam  hseresis  Anthropomorphitarum,  in  cellis 
ac  solitudine  stupidorum  monachorum  orta  ;  aut  sen- 
tentia  Epicuri  huic  ipsi  in  Paganismo  respondens,  qui 
Diis  humanam  figuram  tribuebat.  At  non  opus  fuit 
Velleio  Epicureo  interrogare,  Car  Dens  ccelum  stellis 
et  luminibus,  tanquam  cedilis,  ornasset?2     Nam  si  sum- 

1  See  note  on  Nov.  Org.  i.  45.  —  J.  S. 

2  Cicero  De  Nat.  Deor.  i.  c.  9.  Compare  the  following  extract  from 
Galileo's  letter  to  Gallanzone  Gallanzoni:  —  "  Uno  dei  nostri  piu  celebri 
architetti  se  avesse  avuto  a  compartire  nella  gran  volta  del  cielo  la  molti- 
tudine  di  tante  stelle  fisse,  credo  io  che  distribuite  le  avrebbe  con  bei  parti- 
menti  di  quadrati,  esagoni,  ed  ottangoli;  interzando  le  maggiori  tra  le 
mezzane  e  le  piccole,  con  sue  intere  correspondenze,  parendogli  in  questo 
modo  di  valersidi  belle  proporzione:  ma  all'  incontro  Iddio,  quasi  che  colla 
mano  del  caso  le  abbia  disseminate,  pare  a  noi  che  senza  regola  simmetria 
o  eleganza  alcuno  le  abbia  colassu  sparpagliate." 

vol.  ii.  26 


402  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

mus  ille  opifex  ad  modum  sedilis  se  gessisset,  in  pul- 
chrum  aliquem  et  elegantem  ordinem  stellas  digerere 
debuisset,  operosis  palatiorum  laquearibus  consimilem ; 
cum  e  contra  aegre  quis  ostendat  in  tain  infinite  stel- 
larum  numero  figuram  aliquam  vel  quadratam,  vel 
triangularem,  vel  rectilinearem.  Tanta  est  harmonise 
discrepantia  inter  spiritum  hominis  et  spiritum  mundi. 

Quod  ad  Idola  Specus  attinet,  ilia  ortum  habent  ex 
'propria  cujusque  natura  et  animi  et  corporis;  atque 
etiam  ex  edueatione  et  consuetudine,  et  fortaitis  rebus, 
quae  singulis  hominibus  accidunt.  Pulcherrimum  enim 
emblema  est  illud  de  Specu  Platonis.  Siquidem  si 
quis  (missa  ilia  exquisita  parabolae  subtilitate)  a  prima 
infantia  in  antro  aut  caverna  obscura  et  subterranea 
ad  maturam  usque  aetatem  degeret,  et  tunc  derepente 
in  aperta  prodiret,  et  hunc  coeli  et  rerum  apparatum 
contueretur  ;  dubium  non  est,  quin  animum  ejus  subi- 
rent  et  perstringerent  quamplurimae  mirae  et  absur- 
dissimae  phantasiae.  Nos  vero  scilicet  sub  aspectu  coeli 
degimus  ;  interea  tamen  animi  in  cavernis  corporum 
nostrorum  conduntur  ;  ut  infinitas  errorum  et  falsita- 
tum  imagines  haurire  necesse  sit,  si  e  specu  sua  raro 
tantum  et  ad  breve  aliquod  tempus  prodeant,  et  non  in 
contemplatione  naturae  perpetuo  tanquam  sub  dio  mo- 
rentur.  Emblemati  siquidem  illi  de  Specu  Platonis 1 
optime  convenit  parabola  ilia  Heracliti,  quod  homines 
scientias  in  mundis  propriis  et  non  in  mundo  majore 
q  icerant. 

At  Idola  Fori  molestissima  sunt,  quae  ex  foedere  ta- 
cito  inter  homines  de  Verbis  et  No  minibus  impositis  se 
in    intellectum   insinuarunt.     Verba  autem  plerunque 

1  Plato,  Republ.  vi.     For  the  reference  to  Heraclitus,  see  the  note  1. 
p.  252.  of  vol.  i. 


LIBER  QUINTUS.  403 

ex  captu  vulgi  induntur,  atque  per  difFerentias  quarum 
vulgus  capax  est  res  secant ;  cum  autem  .intellectus 
acutior  aut  observatio  diligentior  res  melius  distin- 
guere  velit,  verba  obstrepunt.  Quod  vero  hujus  re- 
medium  est  (definitiones  scilicet)  in  plurimis  lmic 
malo  mederi  nequit ;  quoniam  et  ipsae  definitiones  ex 
verbis  constent,  et  verba  gignant  verba.  Etsi  autem 
putemus  verbis  nostris  nos  imperare  ;  et  illud  facile 
dictu  sit,  Loquendum  esse  at  vulgus,  sentiendum  ut 
sapientes  ;  1  quinetiam  vocabula  artium  (quae  apud 
peritos  solum  valent)  huic  rei  satisfacere  videri  pos- 
sint  ;  et  definitiones  2  (de  quibus  diximus)  artibus 
praemissae  (secundum  prudentiam  Mathematicorum) 
vocabulorum  pravas  acceptiones  corrigere  valeant  ; 
attamen  haec  omnia  non  sufficiunt,  quo  minus  verbo- 
rum  praestigiae  et  incantationes  plurimis  modis  sedu- 
cant,  et  vim  quandam  intellectui  faciant,  et  impetum 
suum  (more  Tartarorum  sagittationis)  retro  in  intel- 
lectum  (unde  profecta  sint)  retorqneant.  Quare  al- 
tiore  et  novo  quodam  remedio  ad  hoc  malum  opus  est. 
Verum  haec  jam  cursim  perstringimus,  interim  desid- 
erari  pronunciantes  hanc  doctrinam,  quam  JElenchos 
Magnos,  sive  de  Idolis  animi  humani  nativis  et  adven- 
titiis,  appellabimus.  Ejus  autem  tractationem  legiti- 
mam  ad  Organum  Novum  referimus. 

Superest  Artis  Judicandi  Appendix  quaedam  insig- 
nis  ;  quam  etiam  desiderari  statuimus.  Siquidem  Ar- 
istoteles  rem  notavit,  modum  rei  nullibi  persecutus  est. 
Ea  tractat,  quales  demonstrationes  ad  quales  materias 
sive  subjecta  api)licari  debeant ;  ut   haec   doctrina   tan- 

lu  Loquendum   enim  est  ut  plures,  sentiendum  ut  pauci."  —  Niphus's 
Commentary  on  Aristot.  de  Gen.  et  Corr.  lib.  i.  fo.  29.  g. 
2  Diffiniliones'm  the  original.  —  /.  S. 


404  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quam  Judicationes  Judicationum  contineat.  Optime 
enim  Aristoteles  neque  demonstrationes  ab  oratoribus, 
neque  suasiones  a  mathematicis  requiri  debere  monet.1 
Ut  si  in  probationis  genere  aberretur,  judicatio  ipsa 
non  absolvatur.  Quando  vero  sint  quatuor  demon- 
strationum  genera,  vel  per  consensum  immediatum  et 
notiones  communes  ;  vel  per  Inductionem  ;  vel  per  Syl- 
logismum  ;  vel  per  earn  (quam  recte  vocat  Aristoteles) 
Demonstrationem  in  Orbem 2  (non  a  notioribus  scilicet, 
sed  tanquam  de  piano)  ;  habent  hae  demonstrationes 
singulae  certa  subjecta  et  materias  scientiarum  in  qui- 
bus  pollent,  alia  a  quibus  excluduntur.  Etenim  rigor 
et  curiositas  in  poscendo  probationes  nimium  severas 
in  aliquibus,  mnlto  magis  facilitas  et  remissio  in  acqui- 
escendo  probationibus  levioribus  in  aliis,  inter  ea  sunt 
numeranda  quae  detrimenti  plurimum  et  impedimenti 
scientiis  attulerunt.  Atque  de  Arte  Judicandi  haec 
dicta  sint. 


CAPUT   V, 


Partitio  Artis  Retinendi  sive  Retentivce  in  Doctrinam  de 
Adminiculis  Memoriae,  et  Doctrinam  de  Memoria 
ipsa.  Partitio  Doctrinoe  de  Memoria  ipsa  in  Prae- 
notionem,  et  Emblema. 

Artem  Retinendi,  sive  Custodiendi,  in  duas  doctri- 
nas  partiemur  ;  Doctrinam  scilicet  de  Adminiculis  Me- 
moriae, et  Doctrinam  de  Memoria  ipsa.  Adminiculum 
Memoriae  plane  scriptio  est.  Atque  omnino  monen- 
dum,  quod  Memoria  sine  hoc  adminiculo  rebus  prolix- 
ioribus  et  accuratioribus  impar  sit ;   neque  ullo  modo 

1  Arist.  Metaph.  ii.  3.  2  Arist.  Post.  Analyt.  ii.  13. 


LIBER   QUINTUS.  405 

nisi  de  scripto  recipi  debeat.  Quod  etiam  in  Philoso 
phia  Inductiva  et  Interpretation  Naturae  praecipue  ob- 
tinet.  Tarn  enim  possit  quis  calculationes  Ephemeridis 
memoria  nuda  absque  scripto  absolvere,  quam  interpre- 
tationi  naturae  per  meditationes  et  vires  memoriae  na- 
tivas  et  nudas  sufficere ;  nisi  eidem  memoriae  per  tabulas 
ordinatas  ministretur.  Verum  missa  Interpretation 
Naturae,  quae  doctrina  nova  est,  etiam  ad  veteres  et 
populares  scientias  baud  quicquam  fere  utilius  esse  pos- 
sit quam  Memoriae  Adminiculum  solidam  et  bonum  ; 
hoc  est,  Digestum  probum  et  eruditum  Locorum  Com- 
munium.  Neque  tamen  me  fugit,  quod  relatio  eorum 
quae  legimus  aut  discimus  in  Locos  Communes  dam- 
no  eruditionis  ab  aliquibus  imputetur,  ut  quae  lectionis 
cursum  remoretur,  et  Memoriam  ad  feriandum  invitet. 
Attamen  quoniam  adulterina  res  est  in  Scientiis  praec- 
ocem  esse  et  promptum,  nisi  etiam  solidus  sis  et  mul- 
tipliciter  instructus,  diligentiam  et  laborem  in  Locis 
Communibus  congerendis  magni  prorsus  rem  esse  usus 
et  firmitudinis  in  studiis  judicamus  ;  veluti  quae  Inven- 
tioni  copiam  subministret,  et  aciem  Judicii  in  unum 
contrahat.  Verum  est  tamen  inter  methodos  et  syn- 
taxes Locorum  Communium  quas  nobis  adhuc  videre 
contigit,  nullam  reperiri  quae  alicujus  sit  pretii ;  quan- 
doquidem  in  titulis  suis  faciem  prorsus  exhibeant  magis 
scholae  quam  mundi  ;  vulgares  et  paedagogicas  adhi- 
bentes  divisiones,  non  autem  eas  quae  ad  rerum  me- 
dullas et  interiora  quovis  modo  penetrent. 

Circa  Memoriam  autem  ipsam,  satis  segniter  et  lan- 
guide  videtur  adhuc  inquisitum.  Extat  certe  de  ea  ars 
quaepiam  ;  verum  nobis  constat  turn  meliora  praecepta 
de  Memoria  confirmanda  et  amplianda  haberi  posse 
quam  ilia  ars  complectitur,  turn  practicam  illius  ipsius 


403  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

artis  meliorem  institui  posse  quam  quae  recepta  est. 
Neque  tamen  ambigimus  (si  cui  placet  liac  arte  ad 
ostentationem  abuti)  quin  possint  praestari  per  earn 
nonnulla  mirabilia  et  portentosa  ;  sed  nihilominus  res 
quasi  sterilis  est  (eo  quo  adhibetur  modo)  ad  usus  hu- 
manos.  At  illud  interim  ei  non  imputamus,  quod  nat- 
uralem  memoriam  destruat  et  super-oneret  (ut  vulgo 
objicitur)  ;  sed  quod  non  dextra  instituta  sit  ad  auxilia 
memoriae  commodanda  in  negotiis  et  rebus  seriis.  Nos 
vero  lioc  habemus  (fortasse  ex  genere  vitae  nostro  polit- 
icae)  ut  quae  artem  jactant,  usum  non  praebent,  parvi 
faciamus.  Nam  ingentem  numerum  nominum  aut  ver- 
borum  semel  recitatorum  eodem  ordine  statim  repet- 
ere  ;  aut  versus  complures  de  quovis  argumento  ex- 
tempore conficere;  aut  quidquid  oceurrit  satirica  aliqua 
similitudine  perstringere  ;  aut  seria  quaeque  in  jocum 
vertere  ;  aut  contradictione  et  eavillatione  quidvis  elu- 
dere ;  et  similia  ;  (quorum  in  facultatibus  animi  haud 
exigua  est  copia,  quaeque  ingenio  et  exercitatione  ad 
miraculum  usque  extolli  possunt ;)  haec  certe  omnia  et 
his  similia  nos  non  majoris  facimus  quam  funambulo- 
rum  et  mimorum  agilitates  et  ludiera.  Etenim  eadem 
ferme  res  sunt ;  cum  haec  corporis,  ilia  animi  virions 
abutantur  ;  et  admirationis  forsitan  aliquid  habeant, 
dignitatis  parum.1 

1  Of  the  art  of  memory  Agrippa  remarks  :  u  Solent  enim  in  gymnasiis 
plerunque  hujus  artis  professione  nebulones  quidam  scholaribus  imponere 
ac  rei  novitate  pecuniolam  ab  incautis  emungere:  turpe  et  impudentis  est 
multarum  rerum  lectionem  instar  mercimoniorum  ante  fores  explicare,  cum 
interim  vacua  domus  sit."  —  De  lncert.  et  Vanit.  Scient.  c.  10. 

The  illustration  at  the  end  of  this  passage  may  have  suggested  that 
which  Bacon  employs  in  speaking  of  the  method  of  Raymond  Lully,  vide 
infra,  p.  436. 

In  Selden's  Table-talk  he  is  made  to  affirm  that,  whatever  may  be  said 
of  great  memories,  no  man  will  trust  his  memory  when  writing  what  is  to 
be  given  to  the  world.     [See  Table-talk,  under  title  "  Minister  Divine."] 


LIBER  QUINTUS.  407 

Ars  autem  Memoriae  duplici  nititur  intentione ;  Prae- 
notione,  et  Emblemate.  Praenotionem  vocamus  abscis- 
sionem  quandam  investigationis  infinitae.  Cum  enim 
quis  aliquid  revocare  in  memoriam  conatur  ;  si  nul- 
lam  Praenotionem  habeat  aut  perceptionem  ejus  quod 
quaerit,  quaerit  certe  et  molitur,  et  hac  iliac  discurrit 
tanquam  in  infinito.  Quod  si  certam  aliquam  Prae- 
notionem habeat,  statim  abscinditur  infinitum,  et  fit 
discursus  Memoriae  magis  in  vicino,  ut  venatio  damae 
intra  septa.1  Itaque  et  ordo  manifesto  juvat  Memo- 
riam. Subest  enim  Praenotio,  id  quod  quaeritur  tale 
esse  debere  ut  conveniat  cum  ordine.  Similiter  carmi- 
na  facilius  discuntur  memoriter  quam  prosa.  Si  enim 
haeretur  in  aliquo  verbo,  subest  Praenotio,  tale  debere 
esse  verbum  quod  conveniat  cum  versu.  Atque  ista 
Praenotio  est  Artificialis  Memoriae'  pars  prima.  Nam 
in  Artificiali  Memoria  locos  habemus  jam  ante  digestos 
et  paratos  ;  imagines  extempore,  prout  res  postulat, 
conficimus;  at  subest  Praenotio,  talem  esse  debere  imag- 
inem,  qualis  aliquatenus  conveniat  cum  loco  ;  id  quod 
vellicat  memoriam,  et  aliquo  modo  munit  ad  rem  quam 
quaerimus.  Emblema  vero  deducit  intellectuale  ad  sen- 
sibile  :  sensibile  autem  semper  fortius  percutit  memo- 
riam, atque  in  ea  facilius  imprimitur  quam  intellectu- 
ale ;  adeo  ut  etiam  brutorum  memoria  per  sensibile 
excitetur ;  per  intellectuale  minime.  Itaque  facilius 
retineas  imaginem  venatoris  leporem  persequentis,  aut 
pharmacopoei  pyxides  ordinantis,  aut  pedantii  oratio- 
nem  habentis,  aut  pueri  versus  memoriter  recitantis, 
aut  mimi  in  scena  agentis,  quam  ipsas  notiones  in- 
ventionis,  dispositionis,  elocutionis,  memoriae,  actionis. 
Sunt  et  alia  quae  pertinent  ad  Memoriam  juvandam 

1  Compare  Nov.  Org.  ii.  26. 


408         DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM   LIB.   QUINT. 

(ut  modo  diximus)  ;  sed  Ars  quae  jam  habetur  ex  his 

duobus  jam   praemissis  consistit.       Particulares  autem 

artium    defectus    persequi,    fuerit    ab    instituto    nostro 

recedere.      Igitur  de   Arte    Retinendi  sive   Custodiae, 

hgec    dicta    sint.      Jam  vero    ad    quartum 

membrum    Logicae,   quod   Traditio- 

nem  et  Elocutionem  trac- 

tat,  ordine  per- 

venimus. 


FKANCISCI  BAEONIS  DE  VERULAIIO, 

VICE-COMITIS   SANCTI   ALBANI, 

DE  DIGNITATE  ET  AUGMENTIS 
SCIENTIARUM, 

LIBER  SEXTUS. 


AD  REGEM   SUUM. 


CAPUT   L 


Partitio  Traditivce  in  Doctrinam  de  Organo  Serm orris, 
Doctrinam  de  Methodo  Sermonis,  et  Doctrinam  de 
Illustratione  Sermonis.  Partitio  Doctrinal  de  Or- 
gano Sermonis  in  Doctrinam  de  Notis  Rerum,  de 
Locutione,  et  de  Scriptione ;  quarum  duce  posteriores 
Grammaticam  constituunt,  ejusque  partitioned  sunt 
Partitio  Doctrine  de  Notis  Rerum  in  Hieroglyphica, 
et  Characteres  Reales.  Partitio  Secunda  Grammat- 
ical in  Literariam,  et  Philosophantem.  Aggregatio 
Poeseos  quoad  Metrum  ad  Doctrinam  de  Locutione. 
Aggregatio  Doctrinae  de  Ciphris  ad  Doctrinam  de 
Scriptione. 

Conceditur  certe  cui vis  (Rex  Optime)  seipsum  et 
sua  ridere  et  ludere.  Quis  igitur  novit,  num  forte  opus 
istud  nostrum  non  descriptum  fuerit  ex  libro  quodam 
veteri,  reperto  inter  libros  famosissimae  illius  bibli- 
othecae    Sancti    Victoris ;    quorum    catalogum    excepit 


410  DE  AUGMENTS   SC1ENTIARUM 

magister  Franciscus  Rabelesius  ? 1  Illic  enim  invenitur 
liber,  cui  titulus  est  Formicarium  Artium.  Nos  sane 
pusillum  acervum  pulvisculi  congessimus,  et  sub  eo 
complura  scientiarum  et  artium  grana  condidimus  ;  quo 
formica?  reptare  possint,  et  paulatim  conquiescere,  et 
subinde  ad  novos  se  labores  accingere.  At  regum  sa- 
pientissimus  pigros  quoscunque  remittit  ad  formicas  ; 
nos  aulem  pigros  eos  homines  pronunciamus,  quibus 
acquisitis  uti  tantum  cordi  sit,  neque  subinde  novas 
scientiarum  sementes  et  messes  facere. 

Accedamus  hunc  ad  Artem  Tradendi,  sive  Profe- 
rendi  et  Enunciandi  ea  qua?  inventa,  judicata,  ac  in 
memoria  reposita  sunt ;  quam  nomine  generali  Tradi- 
tivam  appellabimus.  Ea  omnes  artes  circa  Verba  et 
Sermones  complectitur.  Quamvis  enim  Ratio  Sermo- 
nis  veluti  anima  sit,  tamen  in  tractando  disjungi  debent 
Ratio  et  Sermo ;  non  minus  quam  Anima  et  Corpus. 
Traditivam  in  tres  partes  dividemus ;  Doctrinam  circa 
Organum  Sermonis ;  Doctrinam  circa  Methodum  Ser- 
monis  ;  et  Doctrinam  circa  Sermonis  Illustrationern  sive 
Ornatam. 

Doctrina  de  Organo  Sermonis  vulgo  recepta,  quae  et 
Grammatica  dicitur,  duplex  est ;  altera  de  Locutione, 
altera  de  Scriptione  ;  recte  enim  Aristoteles  ;  Cogitatio- 
num  tesserce.  verba,  verborum  literce?  Utrunque  Gram- 
matical assignabimus.  Verum  ut  rem  altius  repetamus, 
antequam  ad  Grammaticam  et  j)artes  ejus  jam  dictas 
veniamus,  in  genere  de  Organo  Traditivae  dicendum 
est.  Videntur  enim  esse  proles  quaedam  Traditivae 
aliae,  praeter  Verba  et  Literas.     Hoc  igitur  plane  stat- 

1  Pantag.  ii.  7.     The  humour  of  making  catalogues  of  imaginary  books 
probably  began  with  Rabelais. 

2  Arist.  De  Interpret,  i.  1. 


LIBER   SEXTUS.  411 

uendum  est ;  quidquid  scindi  possit  in  differentias  satis 
numerosas  ad  notionum  varietatem  explicandam  (mo- 
do  differentiae  illae  sensui  perceptibiles  sint)  fieri  posse 
vehiculum  cogitationum  de  homine  in  hominem.  Nam 
videmus  nationes  Unguis  discrepantes  commercia  non 
male  per  gestus  exercere.  At  in  praetica  nonnullorum, 
qui  surdi  et  muti  usque  a  nativitate  fuerant  et  alias 
erant  ingeniosi,  miros  vidimus l  haberi  inter  eos  et 
amicos  suos,  qui  eorum  gestus  perdidicerant,  dialogos. 
Quinetiam  notissimum  fieri  jam  coepit,  quod  in  China 
et  provinciis  ultimi  Orientis  in  usu  hodie  sint  charac- 
teres  quidam  reales,  non  nominates;  qui  scilicet  nee 
literas  nee  verba,  sed  res  et  notiones  exprimunt.2 
Adeo  ut  gentes  complures  linguis  prorsus  discrepan- 
tes, sed  hujusmodi  characteribus  (qui  apud  illos  latius 
recepti  sunt)  consentientes,  scriptis  communicent  ; 
eousque  ut  librum  aliquem,  hujusmodi  characteribus 
con  script  urn,  quaeque  gens  patria  lingua  legere  et 
reddere  possit.3 

1  So  in  the  original. 

2  In  Acosta's  History  of  (he  New  World  [book  6.  c.  5.],  which  is  a  very 
interesting  book,  the  writer,  in  giving  an  account  of  the  way  in  which  the 
Mexicans  used  hieroglyphical  characters,  makes  a  digression  on  the  writ- 
ing of  the  Chinese,  in  a  manner  which  indicates  that  at  that  time  their 
mode  of  writing  was  not  generally  known. 

3  This  assertion  was  made  by  the  early  missionaries,  and  has  been  con- 
stantly repeated  since.  Within  certain  limits  it  is  true;  just  as  an  Italian 
and  an  Englishman  may  read  or  write  Latin  equally  well,  though  they  pro- 
nounce it  differently.  But  the  structure  of  the  spoken  languages,  or  rather 
dialects,  to  which  written  Chinese  can  correspond  must  be  identical.  It  is 
difficult  to  attach  a  precise  meaning  to  such  statements  as  Remusat's  "Les 
signes  de  leur  Venture,  pris  en  general,  n'expriment  pas  des  pronunciations, 
mais  des  id^es."  Every  character  has  in  truth,  he  immediately  afterwards 
remarks,  its  sound;  and  a  Chinese  book  can  of  course  be  read  aloud  in 
Chinese.  Moreover  the  great  majority  of  Chinese  characters  carry  with 
them  an  indication  of  their  pronunciation.  They  consist  of  two  elements, 
one  being  a  simpler  character  of  the  same  sound,  although  generally  speak- 
ing of  totally  different  meaning,  the  other  referring  more  or  less  precisely 


412  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Note  igitur  Rerum,  quae  absque  ope  aut  medio  Ver- 
borum  res  significant,  duplicis  generis  sunt ;  quarum 
prius  genus  ex  Congruo,  alterum  ad  Placitum  signifi- 
cat.  Prioris  generis  sunt  Hieroglyphica,  et  Gestus  ; 
posterioris  vero  ii,  quos  diximus,  Characteres  Reales. 
Hieroglyphicorum  usus  vetustus  admodum  et  in  vene- 
ratione  quadam  habitus,  praecipue  apud  ^Egyptios,  gen- 
tem  valde  antiquam ;  adeo  ut  videantur  Hieroglyphica 
fuisse  Scriptio  quasdam  ante-nata  et  senior  ipsis  Ele- 
mentis  Literarum,  nisi  forte  apud  Hebraeos.  Gestus 
autein  tanquam  Hieroglyphica  transitoria  sunt.  Que- 
madmodum  enim  verba  prolata  volant,  scripta  manent ; 
ita  et  Hieroglyphica  gestibus  expressa  transeunt,  de- 
picta  durant.  Cum  enim  Periander,  consul tus  de  con- 
to  the  meaning.  Thus  the  character  for  a  particular  kind  of  tree  will  con- 
tain, besides  the  phonetic  element,  the  character  for  tree  or  wood  in  gen- 
eral ;  so  too  will  very  frequently  that  for  a  thing  made  of  wood.  These 
elements  have  been  termed  Phoneticae  and  Classifies.  But  most  of  the 
latter  admit  of  being  used  in  different  combinations  as  Phoneticae.  They 
correspond  precisely  with  the  kind  of  hieroglyphics  which  Bunsen  calls  de- 
terminants, and  are  for  the  most  part  the  same  as  the  radicals  (as  they  are 
called)  used  in  arranging  words  in  the  Chinese  dictionaries.  The  class  of 
characters  of  which  I  have  been  speaking,  is  the  fourth  of  the  six  classes 
into  which  Chinese  characters  are  commonly  divided.  They  are  called 
Hiai-Ching,  id  est  joined  to  sound,  or  Hing-Ching,  id  est  representing  the 
sound;  and  it  is  said  that  out  of  twenty -four  thousand  characters  it  was 
found  that  twenty-two  thousand  are  of  this  kind.  See  Callery,  Systema 
phoneticum  Scripturce  Sinicce,  i.  9.  He  refers  for  his  authority  to  a  Chinese 
encyclopaedia. 

The  view  taken  of  the  nature  of  these  characters  in  Marshman's  Clavis 
Sinica,  is,  as  Remusat  has  pointed  out,  wholly  wrong.  It  is  much  to  be 
wished  that  a  person  sufficiently  acquainted  with  the  subject  would  investi- 
gate the  analogy  which  exists  between  the  Chinese  and  Egyptian  modes  of 
writing;  not,  of  course,  with  any  notion  of  establishing  a  historical  con- 
nexion (as  was  once  attempted)  between  the  two  nations.  It  is  exceed- 
ingly remarkable,  that  as  early  as  the  fourth  dynasty  the  Eg}-ptians  seem 
to  have  had  a  complete  and  even  copious  system  of  purely  alphabetic  char- 
acters, though,  as  Lepsius  has  shown,  the  majority  of  their  alphabetic  char- 
acters are  of  later  date.  I  must  apologise  for  the  length  of  this  note  on  a 
subject  not  very  closely  connected  with  the  text. 


LIBER  SEXTUS.  413 

servanda  tyrannide,  legatum  astare  juberet ;  atque  ipse 
in  horto  deambulans  summitates  florum  eminentiorum 
carperet,  ad  caedem *  procerum  innuens  ; 2  non  minus 
usus  est  Hieroglyphico,  quam  si  id  in  charta  depinxisset. 
Illud  interim  patet,  Hieroglyphica  et  Gestus  semper  cum 
re  significata  aliquid  similitudinis  habere,  et  emblemata 
quaedam  esse  ;  unde  eas  notas  rerum  ex  congruo  nomi- 
navimus.  At  Characteres  Reales  nihil  habent  ex  em- 
blemate,  sed  plane  surdi  sunt ;  non  minus  quam  ipsa 
elementa  literarum  ;  et  ad  placitum  tantum  efficti,  con- 
suetudine  autem  tanquam  pacto  tacito  recepti.  Illud 
interim  liquet,  vasta  ipsorum  multitudine  ad  scriben- 
dum  opus  esse ;  tot  enim  esse  debent,  quot  sunt  voeab- 
ula  radicalia.  Hsec  igitur  portio  Doctrinae  de  Organo 
Sermonis  quae  est  de  Notis  Rerum,  nobis  ponitur  pro 
Desiderato.  Etsi  autem  tenuis  possit  videri  esse  ejus 
usus,  cum  verba  et  scriptio  per  literas  sint  organa  Trad- 
itivag  longe  commodissima ;  visum  est  tamen  nobis, 
veluti  rei  non  ignobilis,  aliquam  hoc  loco  mentionem 
ejus  facere.  Tractamus  enim  hie  veluti  numismata 
rerum  intellectualium  ;  nee  abs  re  fuerit  nosse,  quod 
sicut  nurnmi  possint  confici  ex  alia  materia  praeter  au- 
rum  et  argentum,  ita  et  Notae  Rerum  alise  possint  cudi, 
praeter  Verba  et  Literas. 

Pergamus  igitur  ad  Grammaticam.  Ea  vero  veluti 
viatoris  locum  erga  caeteras  scientias  obtinet ;  non  nob- 
ilem  ilium  quidem,  sed  inprimis  tamen  necessarium ; 
praesertim  cum  scientiae  nostris  saeculis  ex  linguis  eru- 

1  Sedem  in  the  original.  —  J.  S. 

2  Compare  this  with  Solyman's  lesson  to  his  vizir  on  the  art  of  sieges. 
"  Come  close  to  me,"  said  the  Sultan,  "but  on  your  head  be  it  if  you  tread 
on  the  carpet  on  which  I  sit."  The  vizir  reflected  for  a  while,  then  gradu- 
ally rolling  up  the  carpet,  advanced  close  to  his  instructor.  "  All  is  said," 
resumed  Solyman;  "you  know  now  how  strong  places  are  to  be  taken." 
The  lesson  was  given,  it  is  said,  in  relation  to  the  siege  of  Rhodes  in  1521. 


414  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

ditis,  non  vernaculis,  potissimum  hauriantur.  Neque 
tamen  dignitas  ejus  parva  censenda  est ;  quandoquidem 
antidoti  cujusdam  vicibus  fungatur  contra  maledictio- 
nem  illam  eonfusionis  linguarum.  Sane  hoc  agit  in- 
dustria  humana,  ut  se  restituat  et  redintegret  in  bene- 
dictionibus  illis  quibus  culpa  sua  excidit.  Atque  contra 
maledictionem  primam  generalem  de  sterilitate  terrae  et 
comedendo  partem  suum  in  sudore  vultus  sui,  reliquis 
artibus  omnibus  se  munit  et  instruit.  At  contra  secun- 
dam  illam  de  confusione  linguarum,  advocat  in  auxil- 
ium  Grammaticam.  Ejus  in  Unguis  quibusque  vernac- 
ulis exiguus  certe  usus  est ;  in  externis  perdiscendis 
latior  ;  amplissimus  vero  in  illis  linguis  quae  vulgares 
esse  desierunt,  et  in  libris  tantum  perpetuantur. 

Grammaticam  etiam  bipartitam  ponemus ;  ut  alia 
sit  Literaria,  alia  Philosophica.  Altera  adhibetur  sim- 
pliciter  ad  linguas,  nempe  ut  eas  quis  aut  celerius  per- 
discat,  aut  emendatius  et  purius  loquatur.  Altera  vero 
aliquatenus  Philosophise  ministrat.  Qua  in  parte  oc- 
currit  nobis  Caesarem  libros  De  Analogia  conscripsisse  ; 
atque  dubitatio  subiit  utrum  illi  hanc,  quam  dicimus, 
Grammaticam  Philosophicam  tractarint.  Suspicamur 
tamen  nil  admodum  in  illis  fuisse  subtilius  aut  sub- 
limius ;  sed  tantum  prseceptiones  tradidisse  de  oratione 
casta  et  integra,  neque  a  consuetudine  loquendi  prava 
neque  ab  affectatione  aliquorum  vitiata  et  polluta  ; 
in  quo  genere  ipse  excelluit.1      Veruntamen  hac  ipsa 

1  Aulus  Gellius  quotes  from  the  Analogia  of  Caesar,  a  precept  to  avoid  an 
unusual  word  "  veluti  scopulum,"  Nodes  Ait.  1  10.  Bacon  refers  to  the 
Analogia  in  several  other  places.  Vide  supra,  p.  [161.  Observe  that  he 
there  speaks  of  it  as  a  grammatical  philosophy  in  which  Caesar  was  endeav- 
ouring to  bring  words,  which  are  the  images  of  things,  into  congruity 
with  the  things  themselves.  Whence  it  would  seem  that  he  had  changed 
his  opinion  as  to  the  character  of  the  book;  for  this  would  be  the  very  ana- 
logia inter  verba  et  res  from  which  here  he  distinguishes  it. J 


LIBER  SEXTUS.  415 

re  moniti,  cogitatione  complexi  sumus  Grammaticam 
quandam  quae  non  analogiam  verborum  ad  invicem, 
sed  analogiam  inter  verba  et  res,  sive  rationem,  sedulo 
inquirat  ;  citra  tamen  earn,  quae  Logicae  subservit,  her- 
meniam.  Vestigia  certe  rationis  verba  sunt ;  itaque 
vestigia  etiam  aliquid  de  eorpore  indicant.  Hujus 
igitur  rei  adumbrationem  quandam  tenuem  dabimus. 
Primo  autem  minime  probamus  curiosam  illam  inqui- 
sitionem,  quam  tamen  Plato  vir  eximius  non  contemp- 
sit ; x  nimirum  de  impositione  et  originali  etymologia 
nominum  ;  supponendo  ac  si  ilia  jam  a  principio  ad 
placitum  indita  minime  fuissent,  sed  ratione  quadam  et 
significanter  derivata  et  deducta ;  materiam  certe  ele- 
gantem,  et  quasi  ceream,  quae  apte  fingi  et  flecti  possit; 
quoniam  vero  antiquitatum  penetralia  perscrutari  vide- 
tur,  etiam  quodammodo  venerabilem ;  sed  nihilominus 
parce  veram,  et  fructu  cassam.  Ilia  demum,  ut  arbi- 
tramur,  foret  nobilissima  Grammaticae  species,  si  quis 
in  Unguis  plurimis  tarn  eruditis  quam  vulgaribus  eximie 
doctus,  de  variis  linguarum  proprietatibus  tractaret ;  in 
quibus  quaeque  excellat,  in  quibus  deficiat,  ostendens. 
Ita  enim  et  linguae  mutuo  commercio  locupletari  pos- 
sint,  et  fiet  ex  iis  quae  in  singulis  Unguis  pulchra  sunt 
(tanquam  Venus  Apellis 2)  orationis  ipsius  quaedam 
formosissima  imago  et  exemplar  quoddam  insigne,  ad 
sensus  animi  rite  exprimendos.  Atque  una  etiam  hoc 
pacto  capientur  signa  haud  levia,  sed  observatu  digna 
(quod  fortasse  quispiam  non  putaret)  de  ingeniis  et 
moribus  populorum  et  nationum,  ex  Unguis  ipsorum. 
Equidem  libenter  audio  Ciceronem  notantem,  quod 
apud  Graecos  desit  verbum,  quod  Latinum  illud  inep- 

1  See  particularly  the  Cratylus. 

2  Not  the  Venus  of  Apelles,  but  the  Helen  of  Zeuxis. 


416  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

turn  reddat  ;  Propter ea,  inquit,  quod  Grrcecis  hoc  vitium 
tarn  familiar %e  fuit,  ut, illud  in  se  ne  agnoscerent  quidem  : 
digna  certe  gravitate  Romana  censura.1  Quid  illud 
quod  Grseci  in  compositionibus  verborum  tanta  licentia 
usi  sunt,  Rcmani  contra  magnam  in  hac  re  severitatem 
adhibuerunt?  Plane  colligat  quis  Graecos  fuisse  artibus, 
Romanos  rebus  gerendis,  magis  idoneos.  Artium  enim 
distinctiones  verborum  compositionem  fere  exigunt ;  at 
res  et  negotia  simplieiora  verba  postulant.  Quin  He- 
braei  tantum  compositiones  illas  refugiunt,  ut  malint 
metaphora  abuti  quam  compositionem  introducere. 
Quinetiam  verbis  tarn  paucis  et  minime  commixtis 
utuntur,  ut  plane  ex  lingua  ipsa  quis  perspiciat  gen- 
tem  fuisse  illam  Nazaraeam,  et  a  reliquis  gentibus  sep- 
aratam.  Annon  et  illud  observatione  dignum  (licet 
nobis  modernis  spiritus  nonnihil  retundat)  antiquas 
linguas  plenas  declinationum,  casuum,  conjugationum, 
temporum,  et  similium  fuisse ;  modernas,  his  fere  des- 
titutas,  plurima  per  praepositiones  et  verba  auxiliaria 
segniter  expedire  ?  Sane  facile  quis  conjiciat,  utcunque 
nobis  ipsi  placemus,  ingenia  priorum  saeculorum  nostris 
fuisse  multo  acutiora  et  subtiliora.2    Innumera  sunt  ejus- 

1  4l  Nam  qui  aut  tempus  quid  postulet  non  videt,  aut  plura  loquitur,  aut 
se  ostentat,  aut  eorum  quibuscum  est  vel  dignitatis  vel  commodi  rationem 
non  habet,  aut  denique  in  aliquo  genere  aut  inconcinnus  aut  multus  est,  is 
ineptus  dicitur.  Hoc  vitio  cumulata  est  eruditissima  ilia  Grsecorum  natio; 
itaque  quod  vim  hujus  mali  Graeci  non  vident,  ne  nomen  quidem  ei  vitio 
imposuerunt,  ut  enim  quaeras  omnia  quomodo  Graeci  ineptum  appellent  non 
reperies."  —  Cic.  Be  Oral.  ii.  4. 

2  On  this  very  interesting  question,  which  Bacon  was  probably  the  first 
to  propose,  Grimm  has  some  good  remarks  in  his  essay  on  the  origin  of  lan- 
guage, in  the  Berlin  Transactions  for  1852.  He  shows  that  of  the  two 
classes  of  languages  here  contrasted  each  has  its  own  merits,  observing  that 
mere  fulness  of  grammatical  forms  is  not  to  be  recognised  as  necessarily  an 
advantage;  else  we  should  be  obliged  to  rate  Finnish,  in  which  the  noun 
has  thirteen  cases,  above  Sanscrit,  in  which  it  has  eight,  and  Greek,  in  which 
it  has  only  five.     It  may  be  remarked  in  illustration  of  this,  that  although 


LIBER   SEXTUS.  417 

modi,  quae  justum  volumcn  complere  possint.  Non  abs 
re  igitur  fuerit  Grammaticam  Philosophantem  a  Sim- 
plici  et  Literaria  distinguere,  et  Desicleratam  ponere. 

Ad  Grammaticam  etiam  pertinere  judicamus  omnia 
ilia  quae  verbis  quoquo  modo  accidunt,  qualia  sunt  So- 
nus, Mensura,  Accentus.  At  prima  ilia  literarum  sim- 
plicium  cunabula  (nempe  qua  percussione  linguae,  qua 
apertura  oris,  qua  adductione  labiorum,  quo  nisu  gut- 
turis,  singularum  literarum  sonus  generetur)  ad  Gram- 
maticam non  pertinent,  sed  portio  sunt  Doctrinae  de 
Sonis,  sub  Sensu  et  Sensibili  tractanda.  Sonus,  de 
quo  loquimur,  Grammaticus  ad  Euphonias  tantum  per- 
tinet  et  Dysphonias.  Illarum  quaedam  communes  sunt. 
Nulla  enim  est  lingua,  quin  vocalium  concurrentium 
hiatus  aut  consonantium  concurrentium  asperitates  ali- 
quatenus  refugiat.  Sunt  et  aliae  respective,  quae  scili- 
cet diversorum  populorum  auribus  gratae  aut  ingratae 
accedunt.  Graeca  lingua  diphthongis  scatet ;  Latina 
longe  parcius.  Lingua  Hispanica  literas  tenues  adit, 
easque  statim  vertit  in  medias.1  Linguae  quae  ex  Gothis 
fluxere  aspiratis  gaudent.2  Multa  sunt  ejusmodi :  ve- 
rum  haec  ipsa  fortasse  plus  satis. 

there  are  in  Sanscrit  past  tenses  corresponding  to  the  Greek  aorists  and  per- 
fects, yet  the  accuracy  of  logical  discrimination  which  appropriates  the 
latter  to  the  completed  action  belongs  to  Greek  only;  so  too  of  the  appro- 
priation of  the  imperfect  to  express  an  uncompleted  action.  See  Bopp, 
Comparative  Grammar,  §  513. 

1  This  is  somewhat  overstated.  The  Spanish  generally  retains  the  Latin 
tenuis  at  the  beginning  of  words  and  often  in  the  middle.  The  tendency 
to  the  flattening  Bacon  mentions  is  most  marked  in  the  case  of  p  and  b. 
See  Diez,  Grammatik  der  Romanischen  Sprachen,  i.  252.,  for  a  general  table 
of  consonantal  changes  in  the  Roman  tongues.  A  remarkable  peculiarity 
in  Spanish  is  the  substitution  of  h  (now  dropped  in  pronunciation)  for  the 
Latin  f  at  the  beginning  of  words.  It  is  not  however  universal,  and  be- 
longs to  a  comparatively  late  period  of  the  language,  no  trace  of  it  being 
found,  according  to  Diez,  in  the  poem  of  the  Cid. 

2  Bacon  no  doubt  refers  to  High  and  Low  German.     The  Gothic  itself — 

vol.  ii.  27 


418  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

At  Mensura  Verborum  ingens  nobis  corpus  artis 
peperit,  Poesim  scilicet,  non  quatenus  ad  materiam  (de 
qua  supra)  sed  quatenus  ad  stilum  et  figuram  verbo- 
rum ;  versus  nimirum  sive  carmina.  Circa  quoe  ars 
habetur  quasi  pusilla,  exempla  accedunt  grandia  et  in- 
finita.  Neque  tamen  ars  ilia  (quam  Prosodiam  Gram- 
matici  appellant)  ad  carminum  genera  et  mensuras 
edocendas  tan  turn  restringi  debeat.  Adjicienda  enim 
sunt  praecepta,  quod  carminum  genus  cuique  materiae 
sive  subjecto  optime  conveniat.  Antiqui  heroica  car- 
mina historiis  et  encomiis  applicaverunt ;  elegos  quer- 
imoniis ;  iambos  invectivis ;  lyricos  odis  et  hymnis. 
Neque  hsec  prudentia  recentioribus  poetis  in  Unguis  pro- 
priis  defuit.  Illud  reprehendendum,  quod  quidam  anti- 
quitatis  nimium  studiosi  linguas  modernas  ad  mensuras 
antiquas  (heroi'cas,  elegiacas,  sapphicas,  &c.)  traducere 
conati  sunt;1  quas  ipsarum  linguarum  fabrica  respuit, 
nee  minus  aures  exhorrent.  In  hujusmodi  rebus  sensus 
judicium  artis  praeceptis  praeponendum  ;  ut  ait  ille, 

Cocnae  fercula  nostras 
Mallem  convivis  quam  placuisse  cocis.2 

commonly  called  Moeso-Gothic,  but  which  might  perhaps  be  as  fitly  called 
Italian-Gothic,  as  the  existing  remains  of  it  belong  probably  to  Italy  in  the 
time  of  Theodoric  and  his  successors  —  is  much  less  charged  with  aspirates 
than  the  tongues  which  claim  descent  from  it.  The  last  editor  of  Ulphilas, 
after  pointing  out  the  prevalence  of  liquids  and  tenues,  observes  rather  fan- 
cifully: "Our  ancestors  were  not  a  mountain  people;  they  must  have  dwelt 
on  plains  under  a  moist,  mild  climate."  The  analogy  of  Gothic  with  San- 
scrit is  very  striking.  Bopp  remarks:  "When  I  read  the  venerable  Ulphi- 
las, I  feel  as  if  I  were  reading  Sanscrit." 

1  This  affectation  prevailed  about  the  same  time  in  France  and  Italy,  and 
a  little  later  in  England.  Jodelle  was  the  first  person,  according  to  Pas- 
quier,  who  produced  a  French  hexameter  and  pentameter. 

Augustus  von  Schlegel,  in  his  Indische  BibliotheJc,  has  an  interesting 
essay  on  this  subject,  especially  with  respect  to  the  Greek  hexameter.  He 
endeavours  to  determine  the  modifications  necessary  in  order  that  it  may  be 
really  naturalised  in  modern  languages. 

2  Mart.  ix.  83. 


LIBER  SEXTUS.  419 

Neque  vero  ars  est,  sed  artis  abusus,  cum  ilia  natu- 
ram  non  perficiat  sed  pervertat.  Verum  quod  ad  Poe- 
sim  attinet,  (sive  de  fabulis  sive  de  metro  loquamur) 
est  ilia  (ut  superius  diximus)  tanquam  herba  luxurians, 
sine  semine  nata,  ex  vigore  ipsius  terrse  germinans. 
Quare  ubique  serpit,  et  latissime  diffusa  est ;  ut  super- 
vacuum  foret  de  defectibus  ejus  sollicitum  esse.  De 
ilia  igitur  cura  est  abjicienda.  Quod  vero  ad  Accentus 
Verborum,  nil  opus  est  de  re  tarn  pusilla  dicere  ;  nisi 
forte  illud  quis  notatu  dignum  putet,  quod  accentus 
Verborum  exquisite,  accentus  autem  Sententiarum  neu- 
tiquam  in  observationem  venit.  Attamen  illud  fere 
universo  generi  humano  commune  est,  ut  vocem  in  fine 
periodi  submittant,  in  interrogatione  elevent,  et  alia 
lmjusmodi  non  pauca.  Atque  de  GrammaticaB  parte, 
quae  ad  Locutionem  spectat,  hactenus. 

Quod  ad  Scriptionem  attinet,  ea  aut  Alphabeto  Vul- 
gari  perficitur  (quod  ubique  recipitur),  aut  Occulto  et 
Privato,  de  quo  inter  singulos  con  venit ;  quod  Ciphras 
vocant.  At  Orthographia  Vulgaris  etiam  controver- 
siam  et  quaestionem  nobis  peperit ;  utrum  scilicet  eodem 
verba  scribere  oporteat  quo  pronunciantur  modo,  an 
potius  ex  more  consueto  ?  At  ilia  scriptio  quae  refor- 
mata  videri  possit,  (ut  scilicet  scriptio  pronunciationi 
consona  sit,)  est  ex  genere  inutilium  subtilitatum.  Nam 
et  ipsa  pronunciatio  quotidie  gliscit,  nee  constans  est ;  et 
derivationes  verborum,  praesertim  ex  Unguis  extraneis, 
prorsus  obscurantur.  Denique  cum  ex  more  recepto 
scripta  morem  pronunciandi  nullo  modo  impediant,  sed 
liberam  relinquant,  quorsum  attinet  ista  novatio?1 

1  Every  living  language  is  continually  changing;  and  the  orthography 
gradually  follows  changes  of  pronunciation.  But  to  make  the  pronunci- 
ation of  the  present  moment  the  standard  of  orthography  is  to  set  aside  as 
far  as  possible  the  historical  element  in  the  development  of  the  language, 


420  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Ad  Ciphras  igitur  veniendum.1     Earum  genera  haud 
pauca  sunt :   Ciphrse  simplices  ;  Ciphrae  non-significan- 

and  thus  greatly  to  diminish  its  value  as  a  record  of  the  progress  of  human 
thought,  not  to  mention  the  effect  which  such  a  system  would  have  in  mak- 
ing works  composed  before  the  era  of  the  last  reformation  unintelligible. 

[I  cannot  help  thinking  that  Bacon  would  have  pronounced  a  less  confi- 
dent judgment  on  this  question,  if  it  had  occurred  to  him  that  a  system  of 
notation  might  be  contrived  which  should  not  only  represent  the  pronun- 
ciation of  the  particular  time,  but  accompany  all  chaityes  of  pronunciation 
which  time  might  introduce;  so  that  the  written  word  should  be  at  all  times 
a  true  description  of  the  spoken  word.  For  this  purpose,  nothing  more  is 
required  than  an  alphabet  containing  as  many  distinct  characters  as  there 
are  distinguishable  elementary  sounds  in  the  language,  so  that  the  same 
sound  may  always  be  represented  by  the  same  character  or  combination 
of  characters,  and  no  combination  of  characters  may  be  used  to  represent 
more  than  one  combination  of  sounds.  Against  a  reform  of  orthography 
founded  upon  such  a  reconstruction  of  the  alphabet,  it  appears  to  me 
that  none  of  the  objections  either  in  the  text  or  in  the  note  can  be 
justly  urged.  With  regard  to  the  history  of  the  past,  everything  would 
remain  as  it  is.  A  dictionary  containing  the  old  and  new  spelling 
of  every  word  in  the  language  would  effectually  preserve  its  efymologi- 
cal  history  (so  far  as  our  present  orthography  does  preserve  it)  up  to  the 
present  time.  For  the  future,  pronunciation  would  still  be  free  to  change, 
and  orthography  would  still  follow;  but  the  changes  of  pronunciation 
would  be  less  rapid  and  capricious,  and  the  corresponding  changes  of 
orthography  would  be  not  gradual  but  immediate.  Pronunciation  would 
change,  not  according  to  fashion  or  accident,  but  according  to  the  laws  of 
nature ;  and  each  change  would  be  registered  as  it  came  in  the  printed  rec- 
ords of  the  language.  All  this  would  surely  be  a  great  advantage,  whether 
we  regard  language  as  a  medium  of  communication,  for  which  it  serves 
best  when  it  is  most  uniform  and  constant,  or  as  a  record  of  the  progress 
of  human  thought,  for  which  it  serves  the  better  in  proportion  as  capricious 
and  accidental  changes  are  excluded  and  natural  changes  marked  and  reg- 
istered. 

Bacon  was  probably  thinking  of  some  particular  scheme  proposed  in  his 
own  day,  in  which  the  existing  alphabet  was  to  be  used.  Many  such  par- 
tial schemes  of  orthographical  reform  have  been  attempted  from  time  to 
time,  all  of  which  may  be  justly  condemned  as  "useless  subtilties,"  not 
because  the  thing  aimed  at  —  ut  scilicet  senptio  pronunciation  consona  sit  — 

1  See,  for  an  account  of  these  ciphers,  the  appendix  at  the  end  of  the  vol- 
ume. Bacon's  biliteral  cipher  (see  infra,  p.  422.)  seems,  as  I  have  there 
pointed  out,  to  be  connected  with  one  which  had  been  given  b}r  Porta, 
which  also  depends  on  the  principle  of  which  the  Electric  Telegraph  is  now 
a  familiar  illustration,  that  any  number  of  things  may  be  denoted  by  com- 
binations of  two  signs,  as  in  the  binary  scale  of  numeration. 


LIBER   SEXTUS.  421 

tibus  characteribus  intermixtae ;  Ciphrae  duplices  literas 
uno  charactere  complexae  ;  Ciphrae  Rote ;  Ciphrae  Cla- 
vis  ;  Ciphrae  Verborum  ;  aliae.  Virtutes  autem  in  Ci- 
phris  requirendse  tres  sunt ;  ut  sint  expedite,  non  nimis 
operosae  ad  scribendum  ;  ut  sint  fidae,  et  nullo  modo 
pateant  ad  deciphrandum  ;  addo  denique,  ut,  si  fieri 
possit,  suspicione  vacent.  Si  enim  epistolae  in  manus 
eorum  devenient  qui  in  eos  qui  scribunt,  aut  ad  quos 
scribuntur,  potestatem  habeant,  tametsi  Ciphra  ipsa  fida 
sit  et  deciphratu  impossibilis,  tamen  subjicitur  haec  res 
examini   et   quaestioni ;    nisi   Ciphra  sit  ejusmodi,  quae 

would  be  useless  if  accomplished,  but  because,  without  such  a  reconstruc- 
tion of  the  alphabet  as  should  enable  us  to  assign  to  each  distinct  sound  a 
distinct  character,  the  thing  cannot  be  accomplished.  With  an  alphabet  of 
only  twenty-six  letters,  it  is  impossible  to  make  the  spelling  of  English 
represent  the  pronunciation,  because  there  are  more  than  twenty-six  dis- 
tinct sounds  used  in  English  speech.  It  has  recently  been  shown,  however, 
that  with  an  alphabet  of  only  forty  letters,  every  sound  used  in  speaking 
good  English  may  be  represented  accurately  enough  for  all  practical  pur- 
poses ;  and  a  few  more  would  probably  include  all  the  sounds  of  all  the 
classical  languages  in  Europe. 

Two  or  three  alphabets  of  this  kind  have  been  suggested  within  the  last 
hundred  years.  There  was  one  proposed  by  Benjamin  Franklin,  another 
by  Dr.  William  Young,  another  by  Sir  John  Herschell.  But  the  first  seri- 
ous attempt  to  bring  such  an  alphabet  into  general  use,  and  fairly  to  meet 
and  overcome  all  the  practical  as  well  as  all  the  theoretical  difficulties,  was 
made  by  Mr.  Alexander  Ellis  and  Mr.  Isaac  Pitman  in  1848.  And  there 
can  be  no  doubt  that  by  means  of  their  alphabet  every  English  word  now 
in  use  may  be  so  written  that  the  spelling  shall  contain  a  sufficient  direc- 
tion for  the  pronunciation.  Nor  is  there  any  reason  to  apprehend  that  it 
would  ever  be  necessary  to  remodel  it,  since,  however  the  fashion  of  pro- 
nunciation may  change,  it  is  not  likely  that  any  new  elementary  sounds 
will  be  developed ;  and  therefore,  though  we  might  have  to  spell  some  of 
our  words  differently,  we  should  still  be  able  to  spell  them  out  of  the  same 
alphabet. 

As  for  the  fear  that,  if  such  a  reformation  were  adopted,  works  composed 
previously  would  become  unintelligible,  it  has  been  ascertained  by  many 
experiments  that  children  who  have  learned  to  read  books  printed  phonet- 
ically in  the  new  alphabet  easily  teach  themselves  to  read  books  printed  in 
the  ordinary  way;  and  therefore,  even  if  the  new  system  should  become  uni- 
versal for  all  new  books,  no  one  would  have  any  difficulty  in  mastering  the 
old  ones. — J.  S.] 


422  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

aut  suspicione  vacet  aut  examinationem  eludat.     Quod 
vero  ad  elusionem  examinis  attinct,  suppetit  inventum 
ad  hoc  novum  atque  utile,  quod  cum  in  promptu  ha- 
beamus,  quorsum  attinet  illud  inter  Desiderata  referre, 
sed  potius  id  ipsum  proponere  ?     Hoc  hujusmodi  est ; 
lit  habeat  quis  duo  alphabeta,  unum  literarum  verarum, 
alterum  non-significantium  ;  et  simul  duas  epistolas  in- 
volvat,  unam   quae  secretum   deferat,  alteram   qualem 
verisimile   fuerit    scribentem    missurum    fuisse,   absque 
periculo  tamen.     Quod  si  quis  de  Ciphra  severe  inter- 
rogetur,  porrigat  ille  alphabetum  non-significantium  pro 
veris  Uteris,  alphabetum  autem  verarum  literarum  pro 
non-significantibus.     Hoc  modo  incidet  examinator  in 
epistolam  illam  exteriorem  ;  quam  cum  probabilem  in- 
veniet,  de  interiori  epistola  nihil  suspicabitur.     Ut  vero 
suspicio  omnis  absit,  aliud  inventum  subjiciemus,  quod 
certe  cum  aclolescentuli  essemus  Parisiis  excogitavimus ; 
nee  etiam  adhuc  visa  nobis  res  digna  est  quae  pereat. 
Habet  enim  gradum  Ciphrae  altissimum  ;  nimirum  ut 
omnia  per  omnia  significari  possint ;  ita  tamen,  ut  scrip- 
tio   quae  involvitur    quintuplo   minor  sit  quam   ea  cui 
involvatur  :   alia  nulla  omnino  requiritur  conditio,  aut 
restrictio.     Id  hoc  modo  fiet.     Primo,  universae  literae 
alphabeti  in  duas    tantummodo    literas    solvantur   per 
transpositionem  earum.     Nam  transpositio  duarum  lit- 
erarum per  locos  quinque,  differentiis  triginta  duabus, 
multo  magis  viginti  quatuor  (qui  est  numerus  alphabeti 
apud  nos)  sufficiet.1  Hujus  alphabeti  exemplum  tale  est. 

1  There  is  a  simpler  way  of  attaining  the  same  end,  viz.  by  using  two 
sets  of  characters,  the  differences  being,  as  in  Bacon's  method,  intended  to 
be  imperceptible,  and  making  the  length  of  the  intervals  at  which  those  of 
one  set  recur  significant  of  the  letters  of  the  "interius  scriptum."  This  is 
a  system  mentioned  by  writers  on  the  subject;  whether  ever  actually  used, 
I  do  not  know. 


LIBER   SEXTUS. 


423 


Exemplum  Alphabeti  Biliterarii.1 


A 

Aaaaa. 

B 

aaaab. 

0 
aaaba. 

D 

aaabb. 

E 

aabaa. 

F 

aabab. 

a 

aabba. 

H 

aabbb. 

I 

abaaa.  . 

K 

abaab. 

L 

ababa. 

M 

ababb. 

N 
abbaa. 

0 

abbab. 

P 

abbba. 

Q 

abbbb. 

R 

baaaa. 

S 
baaab 

T 

baaba. 

V 

baabb. 

W 

babaa. 

X 

babab. 

Y 

babba. 

Z. 

babbb 

Neque  leve  quiddam  obiter  hoc  modo  perfectum  est. 
Etenim  ex  hoc  ipso  patet  modus,  quo  ad  omnera  loci 
distantiam,  per  objecta  quae  vel  visui  vel  auditui  sub- 
jici  possint,  sensa  animi  proferre  et  significare  liceat ; 
si  modo  objecta  ilia,  duplicis  tantum  difFerentia3  capa- 
cia  sunt ;  veluti  per  campanas,  per  buccinas,  per  flam- 
meos,  per  sonitus  tormentorum,  et  alia  qaaecunque. 
Verum  ut  incoeptum  persequamur,  cum  ad  scribendum 
accingeris,  epistolam  interiorem  in  Alphabetum  hoc 
Biliterarium  solves.     Sit  epistola  interior; 


Fuge. 

Exernplum  Solutionis. 

F 

abab. 

v          a 

baabb.           aabba. 

K 

aabaa, 

Praesto  simul  sit  aliud  Alphabetum  Bifbrme  ;  nimi- 
rum  quod  singulas   Alphabeti  Communis  literas,  tarn 

1  For  this  and  the  following  examples,  a  special  character  is  used  in  the 
original  edition,  resembling  handwriting,  and  apparently  cut  in  wood  for 
the  occasion.  But  as  it  is  only  in  the  Alphabetum  Biforme  and  the  Ex- 
empla  Accommodationis  that  anything  depends  upon  the  shape  of  the  letters, 
I  have  printed  all  the  rest  in  the  common  italic  type.  —  /.  S. 


424 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


capitales   quam   minores,   duplici  forma,  prout  cuique 
commodum  sit,  exhibeat. 

Exemplum  Alphabeti  Biformis.1 


a 

b 

a 

b 

a 

A 

A 

a 

a 

B 

D 

D 

d 

d 

E 

a 

G 

9 

Z 

H 

K 

K 

k 

k 

L 

N 

N 

n 

n 

0 

Q 

2L 

</ 

1 

R 

T 

T 

t 

t 

U 

W 

W 

w 

w 

X 

z 

B 
E 
H 

L 

o 

R 

U 
X 

z 


a 


a 

* 

C 

C 

F 

F 

I 

J 

M 

M 

P 

P 

S 

S 

V 

V 

Y 

r 

a 


c 

f 

i 
m 

P 


V 


c 

f 

i 
m 

p 

s 


Turn  demum  epistolae  interiori,  jam  factae  biliteratae, 
epistolam  exteriorem  biformem  literatim  accommoda- 
bis,  et  postea  describes.     Sit  epistola  exterior ; 

Manere  te  voto  donee  venero. 

Exemplum  Accommodationis. 

F  v  a  E. 

aabab.b       aa       bb.aa         bba.aa         baa. 
Manere       te         volo  donee  veneio. 

Apposuimus  etiam  exemplum  aliud  largius  ejusdem 
ciphrae,  scribendi  omnia  per  omnia. 

1  This  biform  alphabet  is  set  out  somewhat  differently  in  the  original 
edition.  The  characters  are  cut  to  represent  handwriting,  the  distinctions, 
being  made  by  loops  or  flourishes;  and  the  (a)  or  (6)  is  repeated  in  every 
case.  By  keeping  the  columns  distinct,  I  have  avoided  the  necessity  of 
this  repetition ;  and  I  have  obtained  the  requisite  distinction  between  the 
two  sets  of  characters  by  using  types  belonging  to  two  different  founts. 
The  particular  forms  of  the  letters  are  of  course  immaterial,  so  long  as  those 
which  stand  for  a  can  be  clearly  distinguished  from  those  which  stand  for 
b  ;  and  the  table,  as  I  have  arranged  it.  will  be  found  easier  of  reference.  — 
J.  S. 


LIBER   SEXTUS.  425 

Epistola  interior;  ad  quam  delegimus  epistolam  spar- 
tanam,  missam  olim  in  scytale. 

Perditae  res.  Mindarus  cecidit.  Milites  esuriunt. 
Neque  hinc  nos  extricare,  neque  hie  diutius  manere  pos- 
sumus. 

Epistola    exterior,    sumpta    ex    epistola     prima    Cice- 
ronis  ;  in  qua  epistola  spartana  involvitur. 

Ego  omni  officio  ae  potius  pietate  erga  te  caeteris  satis- 
facto  omnibus  :  Mihi  ipse  nunquam  satisfacio.  Tanta 
est  enim  magnitudo  tuorurn  erga  me  meritorum,  ut  quo- 
niam  tu,  nisi  perfecta  re,  de  me  non  conquiesti ;  ego, 
quia  non  idem  in  tua  causa  efficio,  vitam  mihi  esse  acer- 
bam  putem.  In  causa  hczc  sunt :  Arnmonius  regis  lega- 
tus  aperte  pecunia  nos  oppugnat :  res  agitur  per  eosdem 
creditores  per  quos  cum  tu  aderas  agebatur  :  regis  causa 
si  qui  sunt  qui  velint^  qui  pauci  sunt,  omnes  ad  Pom- 
peium  rem  deferri  volunt :  senatus  religionis  calumniam^ 
non  religione  sed  maleyolentia,  et  illius  regiae  largitionis 
invidia  comprolat,   $c. 

Doctrina  autem  de  Ciphris  aliam  secum  traxit  doc- 
trinam  erga  ipsam  relativam.  Ilia  est  de  Deciphra- 
tione,  sive  reseratione  ciphrarum,  licet  quis  alphabetum 
ciphrae  aut  pactum  de  latebra  penitus  ignoret.  Res 
sane  est  ilia  laboriosa  simul  et  ingeniosa,  et  arcanis 
principum,  veluti  et  ilia  prior,  dicata.  Attamen  prae- 
cautione  solerti  fieri  possit  inutilis  ;  etsi  quomodo  res 
nunc  se  habent  magni  prorsus  sit  usus.  Etenim  si 
ciphrae  introductae  essent  bonae  et  fideles,  plurimae 
fuerint  quae  operam  deciphratoris  prorsus  eluderent 
et  excluderent ;  quae  tamen  sint  satis  commodae  et  ex- 
peditae  ad  legendum  aut  scribendum.     Verum  imperi- 


426  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tia  et  inscitia  secretariorum  et  amanuensium  in  aulis 
principum  tanta  est,  ut  maxima  plerunque  negotia 
ciphris  infirmis  et  futilibus  committal! tur. 

Interea  fieri  potest,   ut  suspicetur  quispiam  nos  in 
enumeratione  et  quasi  censu  artium  id  agere,  ut  scien- 
tiarum  copiae  (quas  veluti  in  aciem  adducimus)  auctae 
et  multiplicatae  magis   sint    admirationi ;    cum    tamen 
Humerus   earum  forte   ostentari,  vires  tarn  brevi  trac- 
tatu  vix  explicari  possint.     Verum  nos  institutum  nos- 
trum fideliter  urgemus,  atque  in  hoc  globo  scientiarum 
conficiendo  etiam  insulas  minores  aut  remotiores  omitti 
nolumus.     Neque  vero  (ut  arbitramur)   perfunctorie, 
licet  cursim,  eas  artes  attingimus  ;  sed  potius   nucleos 
et  medullas  ipsarum  ex  multa  materiae  massa  stilo  acuto 
excerpimus.     Cujus  rei  judicium  ipsis  illis  qui  in  hu- 
jusmodi   artibus   peritissimi    sunt    permittimus.      Cum 
enim  plerique  qui  multiscii  videri  volunt  hoc  fere  ha- 
beant,  ut  vocabula  et  exteriora  artium  passim  jactan- 
tes,  illarum  ignaris  admirationi,  magistris  ludibrio  sint ; 
speramus  nostra  contrarium  prorsus  eventum  habitura, 
ut  peritissimi  cujusque  in  artibus  singulis  judicium  max- 
ime  detineant,  caeteris  minoris  sint.      Quod  vero   ad 
artes  illas  quae  minorum  quasi  gentium  videri  possunt, 
si  quis  existimet  nos   nimium  quid  ipsis  tribuere,   cir- 
cumspiciat  ille,   et  videbit  homines   in   provinciis  suis 
magnos  sane  et  celebres,  cum  ad  metropolim  aut  sedem 
imperii  forte  migraverint,  turbae  fere  immisceri,  et  in- 
ferioris  notae  esse : 1  similiter  mirum  non  est,  artes  istas 
leviores  juxta  artes  principales  et  supremas  collocatas 
dignitate  minui ;  cum  tamen  iis  qui  operam  illis  prae- 

1  Being  then,  as  King  James  used  to  say,  like  ships  at  sea,  and  when  at 
homelike  ships  in  a  creek;  a  comparison  which  may  possibly  have  been 
suggested  by  this  passage,  which  occurs  in  the  Advancement  as  well  as 
here. 


LIBER  SEXTUS.  427 

cipue  impenderint,  res  videantur  utique  magnae  et  prae- 
clarae.     Atque  de  Organo  Sermonis  haec  dicta  sint. 


CAPUT  II 


Doetrina  de  Methodo  Sermonis  constituitur  ut  pars  Trad- 
itivce  Substantiva  et  Principalis.  Nomen  ei  indi- 
tur  Prudentia  Traditivae.  Enumerantur  Methodi 
genera  diversa ;  et  subjunguntur  eorum  eommoda 
et  incommoda. 

Veniamus  ad  Doctrinam  de  Methodo  Sermonis.  Ea 
ut  pars  dialecticae  tractari  consuevit.  Etiam  locum  in 
Rhetorica  per  nomen  Dispositionis  reperit.  Verum 
collocatio  ejus  in  famulitio  aliarum  artium  in  causa 
fuit,  ut  plurima  quae  ad  ipsam  spectant  cognitu  utilia 
praetermissa  sint.  Visum  igitur  est  nobis  Doctrinam 
Substantivam  et  Principalem  de  Methodo  constituere, 
quam  nomine  generali  Prudentiam  Traditivce  appella- 
mus.  Itaque  Methodi  genera  (cum  varia  sint)  enu- 
merabimus  potius  quam  partiemur.  Atque  de  unica 
Methodo,  et  dichotomiis  perpetuis,  nil  attinet  dicere.1 
Fuit  enim  nubecula  quaedam  doctrinae,  quae  cito  trans- 
iit ;  res  certe  simul  et  levis  et  scientiis  damnosissima. 
Etenim  hujusmodi  homines,  cum  Methodi  suae  legibus 
res  torqueant  et  quaecunque  in  dichotomias  illas  non 
apte  cadunt  aut  omittant  aut  praeter  naturam  inflec- 
tant,  hoc  efficiunt   ut   quasi   nuclei   et  grana   scientia- 

1  The  allusion  is  to  the  method  of  Peter  Ramus,  which  he  made  to 
apply  to  every  kind  of  science,  and  which  depends,  as  Bacon  says,  on  a 
dichotomising  arrangement.  See,  for  Ramus's  tabular  statements  of  the 
contents  of  the  seven  liberal  arts,  the  Professio  Regia  P.  Rami.  (Basil, 
1576;  but  there  is  probably  an  earlier  edition.) 


428  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

rum  exiliant,  ipsi  aridas  tantum  et  desertas  siliquas 
stringant.1  Itaque  inania  compendia  parit  hoc  genus 
Methodi,  solida  Scientiarum  destruit. 

Constituatur  igitur  prima  differentia  Methodi,  ut  sit 
aut  Magistralis,  aut  Initiativa.  Neque  vero  verbum 
Initiatives  ita  intelligimus,  quasi  haec  initia  scientiarum 
tantum  traderet,  ilia  doctrinam  integram  ;  verum  con- 
tra (vocabulum,  a  Sacris  mutuantes)  earn  dicimus 
Methodum  Initiativam,  quae  ipsa  scientiarum  mysteria 
recludat  et  denudet.  Magistralis  siquidem  docet  ;  In- 
itiativa intimat.  Magistralis  poscit  ut  fides  habeatur 
iis  quae  dicuntur ;  Initiativa  vero  potius  ut  examen  sub- 
eant.  Altera  scientias  discentium  vulgo  ;  altera  tan- 
quam  filiis  scientiarum  tradit.  Denique  altera  pro  fine 
habet  scientiarum  (quales  jam  sunt)  usum  ;  altera 
earundem  continuationem  et  ulteriorem  progressum. 
Ilarum  posterior,  via  videtur  deserta  et  interclusa.  Ita 
enim  adhuc  scientiae  tradi  consueverunt,  quasi  ex  pac- 
to  tarn  docens  quam  discens  errores  asciscere  cupiant. 
Etenim  qui  docet,  eo  docet  modo  quo  maxime  dictis 
suis  fides  astruatur,  non  quo  ilia  commodissime  examini 
subjiciantur ;  et  qui  discit,  sibi  extemplo  satisfieri,  non 
legitimam  disquisitionem  pra3stolari  expetit ;  ut  magis 
sit  ei  cordi  non  dubitare  quam  non  errare.  Ita  ut  et 
magister,  amore  gloria,  infirm  ita  tern  scientiae  suae  prod- 
ere  caveat ;    et  discipulus,  laboris    odio,  vires  proprias 

1  Ampere's  Essay  on  the  Philosophy  of  Science,  though  the  work  of  a 
very  able  man,  is  certainly  open  to  this  reproach.  His  classification  attempts 
to  introduce  uniformity  where  uniformity  is  impossible.  The  objections  to 
a  dichotomising  method  are  pointed  out  by  Aristotle,  who  shows  that  the 
last  of  the  classes  which  we  obtain  by  it  can  have  only  a  negative  charac- 
ter. Professor  Owen,  in  his  Lectures  on  the  Invertebrata,  remarks  that 
no  class  thus  constituted  has  been  found  satisfactory.  Such  a  one  for  in- 
stance is  that  denoted  by  Dr.  Prichard's  word  Alhphyl  for  tribes  not  of 
lndo-Germanic  origin.     See  Trendelenburg,  Elementa  Logices,  p.  129. 


LIBER   SEXTUS.  429 

experiri  nolit.  Scientia  vero,  quae  aliis  tanquam  tela 
pertexenda  traditur,  eadem  Methodo  (si  fieri  possit) 
animo  alterius  est  insinuanda,  qua  primitus  inventa  est. 
Atque  hoc  ipsum  fieri  sane  potest  in  scientia  per  In- 
ductionem  acquisita ;  sed  in  anticipate  ista  et  prema- 
tura scientia  (qua  utimur),  non  facile  dicat  quis  quo 
itinere  ad  earn  quam  nactus  est  scientiam  pervenerit.  At- 
tamen  sane  secundum  majus  et  minus  possit  quis  scien- 
tiam propriam  revisere,  et  vestigia  suae  cognitionis  simul 
et  consensus  remetiri ;  atque  hoc  pacto  scientiam  sic 
transplantare  in  animum  alienum  sicut  crevit  in  suo. 
Artibus  enim  idem  usuvenit  quod  plantis.  Si  planta 
aliqua  uti  in  animo  habeas,  de  radice  quid  fiat  nil  re- 
fert  ;  si  vero  transferre  cupias  in  aliud  solum,  tutius 
est  radicibus  uti  quam  surculis.  Sic  traditio  (qua? 
nunc  in  usu  est)  exhibet  plane  tanquam  truncos  (pul- 
chros  ill os  quidem)  scientiarum,  sed  tamen  absque  ra- 
dicibus ;  fabro  lignario  certe  commodos  at  plantatori 
inutiles.  Quod  si  disciplinae  ut  crescant  tibi  cordi  sit, 
de  truncis  minus  sis  sollicitus  ;  ad  id  curam  adhibe,  ut 
radices  illaesae,  etiam  cum  aliquantulo  terrae  adhaerentis, 
extrahantur.  Cujus  quidem  generis  traditionis  Metho- 
dus  mathematicorum,  in  eo  subjecto,  similitudinem 
quandam  habet  ;  generatim  autem  non  video  quod 
aut  in  usu  sit,  aut  quod  quis  inquisitioni  ejus  dederit 
operam.  Proinde  earn  inter  Desiderata  numerabimus, 
eamque  Traditionem  Lampadis,  sive  Methodum  ad  Fil- 
ios,  appellabimus.1 

1  This  illustrates  the  circumstance  that  several  of  Bacon's  minor  works 
are  addressed  as  to  a  son  or  sons;  by  whom  we  are  to  understand  those 
who  are  qualified  to  be  disciples.  In  the  Redargutio  Philosopltlarum.  the 
speaker  addresses  his  audience  as  "filii;"  and  we  find  a  corresponding 
phrase  in  the  New  Atlantis. 

[I  understand  by  Jilio's  in  this  passage  not  so  much  those  who  are  quali- 
fied to  be  disciples,  as  those  who  will  carry  on  the  work.     The  traditio  lam- 


430  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Sequitur  aliud  Methodi  discrimen,  priori  intentione 
affine,  reipsa  fere  contrarium.  Hoc  enim  habet  utra- 
que  Methodus  commune,  ut  vulgus  auditorum  a  selectis 
separet ;  illud  oppositum,  quod  prior  introdueit  modum 
tradendi  solito  apertiorem  ;  altera,  de  qua  jam  dice- 
mus,  occultiorem.  Sit  igitur  discrimen  tale,  ut  altera 
Methodus  sit  Exoterica,  altera  Acroamatica.  Etenim 
quam  antiqui  adhibuerunt  praecipue  in  edendis  libris 
differentiam,  earn  nos  transferemus  ad  ipsum  modum 
tradendi.  Quinetiam  Acroamatica  ipsa  apud  veteres 
in  usu  fuit,  atque  prudenter  et  cum  judicio  adhibita. 
At  Acroamaticum  sive  iEnigmaticum  istud  dicendi 
genus  posterioribus  temporibus  dehonestatum  est  a  plu- 
rimis,  qui  eo  tanquam  lumine  ambiguo  et  fallaci  abusi 
sunt  ad  merces  suas  adulterinas  extrudendas.  Intentio 
autem  ejus  ea  esse  videtur,  ut  traditionis  involucris 
vulgus  (profanum  scilicet)  a  secretis  scientiarum  sum- 
mo  veatur ;  atque  illi  tantum  admittantur,  qui  aut  per 
manus  magistrorum  parabolarum  interpretationem  nacti 
sunt,  aut  proprio  in  genii  acumine  et  subtilitate  intra 
velum  penetrare  possint. 

Sequitur  aliud  Methodi  discrimen,  magni  prorsus  ad 
scientias  momenti ;  cum  scilicet  scientiae  traduntur  aut 
per  Aphorismos,  aut  Methodice.  Notatu  enim  inpri- 
mis  dignum  est,  in  consuetudinem  plerunque  venisse  ut 
homines  ex  pauculis  axiomatibus  et  observationibus,  in 
quovismodo  subjecto,  artem  constituant  quasi  comple- 
tam  et  solennem ;  earn  ingenii  quibusdam  commenta- 
tionibus  suffarcinando,  exemplis  illustrando,  et  Methodo 

padis  refers  to  the  Greek  torch-races,  in  which  there  were  relays  of  runners, 
and  each  as  he  was  spent  handed  the  torch  to  a  fresh  man.  The  methodus 
ad  Jilios  is  the  method  which,  having  in  view  the  continual  progression  of 
knowledge,  hands  over  its  unfinished  work  to  another  generation,  to  be 
taken  up  and  carried  forward.  See  preface  to  the  Novum  Organum,  note  B 
at  the  end.  — J.  S.] 


LIBER  SEXTUS.  431 

revinciendo.  At  ilia  altera  Traditio  per  Aphorismos 
plurima  secum  fert  commoda,  ad  quae  Traditio  Method- 
ica  non  attingit.  Primum  enirn  de  scriptore  specimen 
dat,  utrum  ille  leviter  et  perfunctorie  scientiam  hau- 
serit,  an  penitus  imbiberit.  Aphorismi  enim,  nisi  pror- 
sus  forent  ridiculi,  necesse  est  ut  ex  medullis  et  in- 
terioribus  scientiarum  conficiantur.  Abscinditur  enim 
illustratio  et  excursio ;  abscinditur  varietas  exemplorum  ; 
abscinditur  deductio  et  connexio ;  abscinditur  descriptio 
practica3 ;  ut  ad  materiem  Aphorismorum  nihil  relin- 
quatur,  praeter  copiam  observationum  bene  amplam. 
Igitur  ad  Aphorismos  non  sufficiet  quispiam,  imo  de 
eis  nee  cogitabit  sane,  qui  se  neutiquam  copiose  et 
solide  instructum  ad  scribendum  perspexerit.  At  in 
Methodis, 

Tantum  series  juncturaque  pollet, 


Tantum  de  medio  sumptis  accedit  honoris; 1 

ut  speciem  artis  nescio  cujus  praeclarae  saepenumero 
reportent,  ea  quag,  si  solvantur,  segregentur,  et  denu- 
dentur,  ad  nihilum  fere  recasura  forent.  Secundo, 
Traditio  Methodica  ad  fidem  et  consensum  valet ;  ad 
indicationes  de  praxi  minus  innuit ;  siquidem  demonstra- 
tionem  quandam  in  orbe  prae  se  fert,  partibus  se  invi- 
cem  illuminantibus,  ideoque  intellectui  satisfacit  magis; 
quia  vero  actiones  in  viLa  communi  spargnntur,  non 
ordine  componuntur,  ideo  magis  iisclem  conducunt 
etiam  sparsa  documenta.  Postremo  Aphorismi,  cum 
scientiarum  portiones  quasdam  et  quasi  frusta  tantum 
exhibeant,  invitant  ut  alii  etiam  aliquid  adjiciant  et 
erogent ;  Traditio  vero  Methodica,  dum  scientiam  in- 
tegram  ostentat,  securos  illico  homines  reddit,  quasi 
jam  summa  adeptos. 

i  Hor.  Ep.  ad  Pisones,  242. 


432  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Sequitur  aliud  Methodi  discrimen,  magni  et  illud 
quoque  momenti ;  cum  scilicet  scientiae  traduntur  aut 
per  Assertion es  adjectis  Probationibus,  aut  per  Quivs- 
tiones  una  cum  Determinationibus.1  Hanc  autem  pos- 
teriorem  Metliodum  si  immoderatius  quis  persequatur, 
scientiarum  profectui  non  minus  ilia  officii,  quam  for- 
tunis  et  progressibus  exercitus  cujuspiam  impedimento 
et  damno  foret,  si  in  minutis  quibusque  castellis  aut 
oppidis  expugnandis  subinde  haereat.  Etenim  si  quis 
in  acie  sit  superior,  et  summae  belli  sedulo  incumbat, 
minora  ilia  loca  ultro  se  submittent.  Illud  tamen 
inficias  non  ierim,  urbem  aliquam  magnam  et  munitam 
a  tergo  relinquere  haudquaquam  semper  tutum  esse. 
Eodem  modo,  confutationibus  in  scientiarum  Tradi- 
tione  temperandum,  iisque  parce  utendum  ;  et  ad  hoc 
tantum,  ut  majores  praeoccupationes  animorum  et  prae- 
judicia  frangantur ;  minime  autem  ut  leviores  dubita- 
tiones  excitentur  et  provocentur. 

Sequitur  aliud  Methodi  discrimen,  ut  scilicet  Metho- 
dus  sit  subjectoe  materice  quce  tractatur  accornmoda.  Alio 
enim  modo  traduntur  Mathematica  (quae  sunt  inter 
scientias  maxime  abstracta  et  simplicia)  ;  alio  Politica 
(quae  maxime  sunt  immersa  et  composita).  Neque 
(ut  jam  diximus)  Methodus  uniformis  in  materia  mul- 
tiformi  commode  se  habere  potest.  Equidem  quemad- 
modum  Topicas  Particulares  ad  inveniendum  probavi- 
mus,  ita  et  Methodos  Particulares  ad  tradendum  simil- 
iter aliquatenus  adhiberi  volumus. 

Sequitur  aliud  Methodi  discrimen,  in  tradendis  scien- 
tiis  cum  judicio  adhibendum.  Illud  autem  regitur  per 
informationes  et  anticipationes  de  scientia  (quae  tradenda 
est)  in  animis   discentium  prius  infusas  et  impressas. 

1  The  last  is  the  Scholastic  method.    Vide  supra,  note  1.  p.  130. 


LIBER   SEXTUS.  433 

Aliter  enim  tradi  debet  scientia  quae  ad  animos  homi- 
num  nova  et  peregrina  prorsus  accedit ;  aliter  ea  quae 
opinionibus  jampridem  imbibitis  et  receptis  est  affinis  et 
familiaris.  Ideoque  Aristoteles,  Democritum  sugillare 
cupiens,  revera  eum  laudat ;  Si  (inquit)  serio  disputare 
velimus,  non  sectari  similitudi?ies,  etc. ; 1  id  vitio  vertens 
Democrito,  quod  in  comparationibus  esset  nimius.  At 
illi  quorum  documenta  in  opinionibus  popularibus  jam 
sedes  suas  collocarunt,  non  aliud  habent  quod  agant, 
nisi  ut  disputent  et  probent.  Illis  contra  quorum  dog- 
mata opiniones  populares  transcendunt,  gemino  labore 
opus  est ;  primo  ut  intelligantur  quae  afFerunt,  deinde 
ut  probentur :  ita  ut  necessum  habeant  confugere  ad 
auxilia  similitudinum  et  translationum,  quo  se  captui 
hominum  insinuent.  Videmus  igitur  sub  infantia  doc- 
trinarum  saeculis  rudioribus,  cum  .syllepses  illae,  quae 
jam  factae  sunt  vulgares  et  tritae,  novae  fuerant  et 
inauditae,  omnia   parabolis  et   similitudinibus  plena  fu- 

1  klUGTTjfiri  /uev  ovv  tl  kcTiv,  evreinSev  (bavepbv,  el  del  atcpi(3o?ioyel(j&ai  nai 
fir)  ano7\.ov&elv  rale,  6{iol6tt]oiv. — Nicom.  Ethic,  vi.  3.  It  is  difficult  to 
know  why  Bacon  supposed  Aristotle  to  allude  to  Democritus,  as  there  is  no 
reason  to  doubt  the  correctness  of  the  received  opinion  that  the  allusion  is 
to  Plato's  illustration  of  the  nature  of  knowledge  which  will  be  found  at  p. 
197  of  the  Thecetetus.  On  different  occasions  Aristotle  blames  those  who  in 
philosophical  questions  employ  similitudes  or  comparisons;  but  it  does  not 
appear  that  in  any  such  passage  he  refers  to  Democritus. 

Mr.  Munro,  to  whom  I  am  indebted  for  the  substance  of  this  note,  has 
pointed  out  to  me  the  passage  in  Sextus  Empiricus,  Adversus  Logicos,  in 
which  the  opinion  held  by  Democritus  and  others  of  the  Physicists  that 
"like  is  known  of  like"  is  mentioned.  If  any  commentator  has  asserted 
that  such  a  view  of  the  nature  of  knowledge  is  condemned  by  Aristotle  as 
would  make  it  dependent  upon  this  notion  of  dfiotoTTjg,  and  that  this  notion 
was  held  by  Democritus,  we  should  get  a  probable  explanation  of  the  error 
into  which  Bacon  seems  to  have  fallen ;  but  the  simplest  explanation  is  that 
he  put  the  name  of  Democritus  for  that  of  Plato  by  mere  inadvertence. 

It  may  be  remarked  that  Democritus  might  be  charged  not  only  with 
propounding  a  materialistic  view  of  the  nature  of  knowledge,  but  also  with 
employing  illustrations  in  support  of  it  derived  from  material  objects. 
vol.  n.  28 


434  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

isse.1  Alias  evenisset,  ut  qua3  proponebantur,  aut  abs- 
que nota  seu  attentione  debita  transmissa  aut  pro  par- 
adox is  reject  a  fuissent.  Etenim  regula  quaedam  est 
Traditivae,  quod  scientia  omnis  quce  anticipatioiiibus  sive 
prcesuppositionibus  non  est  consona,  a  similitudinibus  et 
comparationibns  suppetias  peter  e  debeat? 

Atque  de  Methodorum  diversis  generibus  haec  dicta 
sint ;  iis  videlicet  quae  antehac  ab  aliis  notata  non 
fuerunt.  Nam  quantum  ad  caeteras  illas  Methodos, 
Analyticam,  Systaticam,  Dia^reticam,  etiam  Crypticam, 
Homericam,3  et  similes,  recte  sunt  eae  inventae  et  distri- 
butee ;  neque  causa  videtur,  cur  illis  immoremur. 

At  Methodi  Genera  liujusmodi  sunt,  Partes  autem 
duae  ;  altera  de  Dispositione  totius  Operis  vel  Argu- 
menti  libri  alicujus ;  altera  de  Limitatione  Proposi- 
tionum.  Etenim  ad  Architecturam  spectat  non  solum 
fabrica  totius  aedificii,  sed  etiam  efformatio  et  figura 
columnarum,  trabium,  et  similium.  Methodus  vero 
veluti  scientiarum  Arclritectura  est.  Atque  hac  in 
parte  melius  meruit  Ramus,  in  optimis  illis  regulis 
(Ka66\ov  -irpioTOv,  /cam  wavros,  /<a6'  av.o,  &c.)  renovandis,4 
quam  in  unica  sua  Methodo  et  Dichotomiis  obtrudendis. 
Veruntamen  nescio  quo  fato  fit,  ut  in  liumanis  (sicut 
saepius  fingunt  poetic)  rebus  pretiosissimis  semper  ad- 

1  "  Mens  hebes  ad  verum  per  materialia  surgit, 
Et  demersa  prius,  hac  visa  luce  resurgit." 

Suger,  Abbot  of  St.  Denis,  in  Didron, 
Hi stair e  de  Dieu,  p.  9. 

2  Compare  Plato,  Politic.  277. :  xa^£7T0V,  f^V  napadecyfiam  xp^^ov,  Ikcl- 
vtic  Evdeinvvcftai  ri  rdv  fiet^ovcov. 

8  See,  for  most  of  these  terms,  the  Rhetoric  of  Ramus. 

4  These  rules  are  in  reality  Ramus's  own,  though  he  professed  to  find 
them  in  Aristotle.  They  were  however  suggested  to  him  by  the  fourth 
chapter  of  the  first  book  of  the  Posterior  Analytics.  See  the  preface  to 
Valerius  Terminus. 


LIBER  SEXTUS.  435 

hibeantur  perniciosissimi  quique  custodes.  Certe  conatus 
Rami  circa  illam  propositionum  limam,  conjecit  eum  in 
epitomas  illas  et  scientiarum  vada.  Auspicato  enim 
et  foelicis  cujusdam  genii  ductu  processerit  oportet,  qui 
axiomata  scientiarum  convertibilia  facere  attentaverit, 
et  non  simul  ea  reddiderit  circularia,  aut  in  semet  re- 
currentia.  Conatum  nihilo  secius  Rami  in  hac  parte 
utilem  fuisse  non  inficiamur. 

Supersunt  duaa  adhuc  Propositionum  Limitationes, 
prseter  earn  ut  fiant  Convertibiles  ;  altera  de  Exten- 
sione,  altera  de  Productione  ipsarum.  Sane  liabent 
ScientiaB,  si  quis  recte  advertat,  praeter  profunditatem, 
alias  duas  dimensiones  ;  latitudinem  scilicet,  ac  longi- 
tudinem  suam.  Ac  profunditas  quidem  ad  ipsarum 
veritatem  et  realitatem  refer tur  ;  hge  enim  sunt  quaB 
soliditatem  conferunt.  Quantum  ad  reliquas  duas, 
latitudo  accipi  et  computari  potest  de  scientia  in  sci- 
entiam ;  longitudo  vero  sumitur  a  summa  propositione 
ad  imam  in  eadem  scientia.  Altera  fines  et  veros  sci- 
entiarum terminos  complectitur,  ut  propositiones  pro- 
prie  non  promiscue  tractentur,  et  evitetur  repetitio, 
excursio,  denique  confusio  omnis  ;  altera  normara  prae- 
scribit,  quousque  et  ad  quern  particularitatis  gradum 
propositiones  scientiarum  sint  deducendae.  Sane  du- 
bium  non  est,  quin  aliquid  exercitationi  et  practicse  sit 
relinquendum  ;  oportet  siquidem  Antonini  Pii  vitium 
evitari,  ne  simus  Cymini  Sectores  in  scientiis,  neve 
divisiones  ad  infima  quaeque  multiplicemus.1  Itaque 
qualiter  in  hac  parte  nobis  ipsi  temperemus,  inquisi- 
tion e  plane  dignum  est.  Videmus  enim  niinium  gene- 
ralia  (nisi  deducantur)  parum  informare,  quin  potius 
hominum  practicorum  ludibrio  scientias  exponere ;  cum 

1  Vide  supra,  note  4.  p.  155. 


436  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

nihilo  magis  ad  practicam  faciant  quam  chorographia 
Ortelii  universalis  ad  viam  monstrandam  quae  Londino 
ducit  Eboracum.  Certe  regulae  optimae  speculis  ex 
metallo  non  inscite  assimilantur,1  in  quibus  cernuntur 
utique  imagines,  sed  non  antequam  expolita  fuerint ; 
sic  juvant  demum  regulae  et  praecepta,  postquam  exer- 
citationis  limam  subierint.  Quod  si  tamen  usque  a 
principio  regulae  illae  fieri  possint  nitidae  et  quasi  crys- 
tallinae,  id  optimum  factu  foret,  quandoquidem  exer- 
citatione  assidua  minus  indigebunt.  Atque  de  Scientia 
Methodi  (quam  Prudentiam  Traditivce  nominavimus) 
haec  dicta  sint. 

Neque  tamen  illud  praetermittendum,  quod  nonnulli 
viri  magis  tumidi  quam  docti  insudarunt  circa  Metho- 
dum  quandam,  legitimae  Methodi  nomine  haud  dig- 
nam  ;  cum  potius  sit  Methodus  imposturae ;  quae  tamen 
quibusdam  ardelionibus  acceptissima  proculdubio  fuerit. 
Haec  Methodus  ita  scientiae  alicujus  guttulas  aspergit, 
ut  quis  sciolus  specie  nonnulla  eruditionis  ad  ostenta- 
tionem  possit  abuti.  Talis  fuit  Ars  Lullii ;  talis  Typo- 
cosmia  a  nonnullis  exarata  ;  quae  nihil  aliud  fuerunt 
quam  vocabulorum  artis  cujusque  massa  et  acervus  ;  ad 
hoc,  ut  qui  voces  artis  habeant  in  promptu,  etiam  artes 
ipsas  perdidicisse  existimentur.  Hujus  generis  collec- 
tanea officinam  referunt  veteramentariam,  ubi  praeseg- 
mina  multa  reperiuntur,  sed  nihil  quod  alicujus  sit 
pretii.2 

1  Assimulantur  in  the  original.  —  J.  S. 

2  The  fundamental  idea  of  Lully's  art,  and  of  all  similar  methods,  may 
be  thus  stated :  —  The  propositions  which  in  the  aggregate  make  up  the 
sum  of  human  knowledge  consist  of  combinations  of  a  certain  number  of 
conceptions.  If  then  we  had  a  complete  list  of  these  conceptions  so  ar- 
ranged as  that  all  their  admissible  combinations  could  be  obtained  by  a 
mechanical  process,  such  a  list  would  be  virtually  equivalent  to  a  com- 
plete encyclopaedia.     Even  an  incomplete  list  would  give  a  certain  portion, 


LIBER  SEXTUS.  437 


CAPUT  III. 

De  Fundamentis,  et  Officio  JRhetoricce.  Appendices  tres 
Khetoricce,  quce  ad  Prornptuariam  tantummodo  perti- 
nent ;  Colores  Boni  et  Mali,  tarn  Simplicis  quam 
Comparati ;  Antitheta  Rerum  ;  Formulae  minores 
Orationis. 

Ventmus  jam  ad  Doctrinam  de  Illustratione  Ser- 
monis.  Ea  est,  quae  Rhetorica  dicitur,  sive  Oratoria  : 
scientia  certe  et  in  se  egregia,  et  egregie  a  scriptori- 

greater  or  less  according  to  circumstances,  of  all  the  knowledge  which 
relates  to  the  conceptions  which  enter  into  it.  It  is  obvious  that  such  a 
method  can  give  no  criterion  of  the  truth  of  the  propositions  which  it 
evolves;  but  it  may  be  so  managed  as  that  every  proposition  shall  be  intel- 
ligible. To  take  a  very  simple  instance:  1  confine  myself  to  a  table  con- 
sisting of  three  columns,  the  first  column  to  consist  of  names  of  quadru- 
peds, as  horse,  stag,  mouse,  &c. ;  the  second  of  adjectives,  such  as  large, 
small,  rare,  &c. ;  the  third  of  names  of  classes  of  animals,  as  ruminant,  ro- 
dent, and  the  like.  With  a  few  more  such  columns  Lully  would  have  said 
that  the  natural  history  of  quadrupeds  could  be  completely  made  out. 
Take  an}'  word  from  the  first  column,  any  word  from  the  second,  any  word 
from  the  third,  and  connect  them  by  the  logical  copula;  and  if  you  are  for- 
tunate, you  obtain  a  result  as  reasonable  as  this  —  "a  mouse  is  a  small 
rodent."  But  of  course  it  might  have  appeared  that  a  horse  was  a  rumi- 
nant. 

Notwithstanding  this  obvious  and  incurable  defect,  different  arrange- 
ments and  modifications  of  the  art  were  proposed  by  many  writers,  some 
of  whom  probably  believed  that  it  contained  a  key  to  all  knowledge,  while 
others  believed  that  it  would  be  at  least  useful  as  a  means  of  arranging  and 
suggesting  to  the  mind  all  that  could  be  said  truly  or  falsely  on  a  given 
subject.  It  appears  to  have  suggested  to  Leibnitz  one  of  his  early  tracts, 
that  on  the  art  of  combination,  and  thus  to  have  led  him  to  his  notion  of 
reducing  reasoning  to  a  calculus.  Analogous  to  Lully' s  art  is  a  puerility 
which  has  recently  been  revived,  namely,  mechanical  verse-making.  It 
seems  also  to  have  suggested  to  Trithemius  his  method  of  secret  writing, 
the  fundamental  idea  of  which  may  be  explained  by  saying  that  if  there 
were  six  and  twenty  animals  in  the  first  column  of  my  table,  the  same 
number  of  adjectives  in  the  second,  and  of  classes  in  the  third,  each  column 
might  represent  a  complete  alphabet,  and  the  proposition  M  a  mouse  is  a 
small  rodent"  would  stand  for  a  word  of  three  letters.     With  more  col- 


438  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

bus  exculta.  Eloquentia  autem,  si  quis  vere  rem  sesti- 
met,  sapientia  proculdubio  est  inferior.  Viclemus  enim 
quanto  intervallo  haec  illam  post  se  relinquat,  in  verbis 
qnibus  allocutus  est  Mosem  Deus,  cum  ille  munus  sibi 
delatum  propter  defectum  elocutionis  recusasset ;  Habes 

umns  longer  words  might  be  spelt,  &c,  &c.  It  is  obvious  that  in  this 
case  the  truth  or  falsehood  of  the  propositions  used  would  be  of  little  or  no 
moment. 

Lully's  art  was,  it  is  said,  revealed  to  him  by  an  angel,  after  he  had  taken 
the  resolution  of  giving  up  the  world  and  of  devoting  himself  to  studies  for 
which  his  previous  way  of  life  had  unfitted  him.  Cornelius  Agrippa,  who 
had  himself  written  an  exposition  of  it,  thus  condemns  it  in  the  De  Vanit. 
et  Incert.  Scient.  c.  9.  :  "Hoc  autem  admonere  vos.  oportet,  hanc  artem 
ad  pompam  ingenii  et  doctrinae  ostentationem  potius  quam  ad  comparan- 
dam  eruditionem  valere,  ac  longe  plus  habere  audaciffl  quam  efficacise." 
Though  much  cannot  be  said  in  favour  of  his  method,  yet  Lully  himself 
is  one  of  the  most  remarkable  persons  of  the  middle  ages.  The  story  of 
his  renouncing  the  world  in  consequence  of  the  intense  revulsion  of  feeling 
produced  by  the  sudden  extinction  of  a  passionate  love  is  well  known ; 
whether  authentic  or  not,  it  is  a  striking  illustration  of  the  solemn  words 
of  Peter  Damiani:  u  Quid  ergo  sit  caro  doceat  ipsa  euro."  Lully  says  of 
himself:  "I  was  married,  I  had  begotten  children,  I  was  tolerably  rich, 
I  was  wanton  and  worldly.  All  this  with  a  willing  mind  did  I  forsake,  that 
I  might  further  God's  glory  and  the  public  good,  and  exalt  the  holy  faith; 
I  learnt  Arabic;  many  times  went  I  forth  to  preach  to  the  Saracens;  for 
the  faith's  sake  I  was  made  prisoner  and  kept  in  bonds  and  beaten ;  forty 
and  five  years  have  I  laboured  to  stir  up  the  rulers  of  the  Church  and 
Christian  princes  to  take  heed  to  the  public  good;  now  am  I  old,  now  am 
I  poor,  yet  in  the  same  mind  still,  by  God's  help,  will  so  continue  to  my 
life's  end."  Accordingly  he  went  again  to  Africa,  and,  preaching  the 
Gospel,  was  on  the  feast  of  St.  Peter  and  St.  Paul  stoned  and  left  half- 
dead.  Some  Genoese  merchants  put  him  on  board  their  ship  and  there 
he  died,  and  was  buried  in  his  native  island  of  Majorca  in  1315.  See 
Antonio,  Bibl.  Hisp.  Vet.  vol.  ii.  p.  123.  See,  with  respect  to  Lully  in 
general,  and  particularly  as  to  the  charge  of  heterodoxy  made  against 
him,  Perroquet,  Apologie  de  la  Vie  et  des  Ecritz  du  lien  heureux  Raymond 
Lully. 

The  foolish  story,  still  occasionally  repeated,  of  Raymond  Lully  having 
made  gold  for  Edward  the  Third,  is  sufficiently  refuted  by  the  date  of  his 
death,  which  occurred,  according  to  authority  which  there  is  no  reason  to 
doubt,  while  Edward  the  Third  was  a  child,  and  nearly  thirty  years  before 
the  coinage  of  the  nobles  said  to  have  been  made  of  Lully's  gold.  Camden 
is,  I  am  afraid,  responsible  for  the  currency  of  the  story,  which  in  Selden's 
Table  Talk  seems  to  be  transferred  from  Lully  to  Ripley. 


LIBER   SEXTUS.  s  439 

Aaronem,  ille  erit  tibi  vice  oratoris,  tu  vero  ei  vice  Dei.1 
At  fructu  et  populari  existimatione,  sapientia  eloquen- 
tiae  cedit.  Ita  enim  Salomon,  Sapiens  eorde  appdlabitur 
prudens,  sed  dulcis  eloquio  majora  reperiet ;  2  haud  ob- 
scure innuens  sapientiam  famam  quandam  et  admira- 
tionem  cuipiam  conciliare,  at  in  rebus  gerendis  et  vita 
communi  eloquentiam  praecipue  esse  efficacem.  Ad 
artis  vero  hujus  culturam  quod  attinet ;  Aristotelis  erga 
rhetores  sui  temporis  aemulatio,  atque  Ciceronis  stu- 
dium  acre  et  vehemens  illi  nobilitandae  totis  viribus  in- 
cumbens,  cum  longo  usu  conjunctum,  in  causa  fuerunt 
ut  in  libris  suis  de  hac  arte  conscriptis  seipsos  vicerint. 
Dein  Exempla  ilia  luculentissima  hujusce  artis,  quae  in 
Orationibus  Demosthenis  et  Ciceronis  habentur,  prae- 
ceptorum  acumini  et  diligentiae  addita,  profectus  ipsius 
geminarunt.  Quare,  quae  in  hac  arte  desiderari  inve- 
nimus  versabuntur  potius  in  Collectionibus  quibusdam, 
quae  tanquam  pedissequae  huic  arti  praesto  sint,  quam 
in  disciplina  et  usu  artis  ipsius.  Nam  etiam  turn  cum 
Promptuariae  cujusdam  inter  Logica  mentionem  face- 
remus,  uberiora  ejus  rei  exempla  in  Rhetoricis  polliciti 
sumus. 

Veruntamen  ut,  more  nostro,  circa  radices  hujus 
artis  glebam  paululum  aperiamus  et  subigamus  ;  Rhe- 
torica  certe  Phantasiae,  quemadmodum  Dialectica  In- 
tellectui,  subservit.  Estque,  si  quis  altius  rem  pene- 
tret,  officium  et  munus  Rhetoricae  non  aliud  quam  ut 
Rationis  dictamina  JPhantasice  applicet  et  commendet,  ad 
excitandum  appetitum  et  voluntatem.  Regimen  enim 
rationis  impeti  et  perturbari  videmus  tribus  modis : 
vel  per  Illaqueationem  Sophismatum,  quod  ad  Dia- 
lecticam  pertinet  ;  vel  per  Praestigias  Verborum,  quod 

i  Exod.  iv.  16.  2  Prov.  xvi.  21. 


440  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

*  ad  Rhetoricam  ;  vel  per  Affectuum  Violentiam,  quod  ad 
Ethicam.  Quemadmodum  enim  in  negotiis  quae  cum 
aliis  contrahimus  vinci  quis  et  perduci  solet  vel  Astu, 
vel  Importunitate,  vel  Vehementia ;  ita  etiam  in  ilia 
negotiatione  interna  quam  nobiscum  exercemus,  aut 
Argumentorum  Fallaciis  subruirnur,  aut  Impressionum 
et  Gbservationum  Assiduitate  sollicitamur  et  inquieta- 
mur,  aut  AfFectuum  Impetu  concutimur  et  rapimur. 
Neque  vero  tarn  infoeliciter  agitur  cum  natura  liumana, 
ut  illse  artes  et  facultates  ad  rationem  deturbandam  va- 
leant,  neutiquam  vero  ad  eandem  roborandam  et  sta- 
biliendam  ;  verum  ad  banc  rem  longe  magis.  Finis 
enim  Dialecticae  est  docere  formam  argumentorum, 
ad  praesidia  intellectus,  non  ad  insidias.  Finis  itidem 
Ethicae  afFectus  ita  componere,  ut  rationi  militent,  non 
autem  earn  invadant.  Finis  denique  Rhetoricae  phan- 
tasiam  implere  obversationibus  et  simulachris,  quae  ra- 
tioni suppetias  ferant,  non  autem  earn  opprimant. 
Abusus  enim  artis  ex  obliquo  tantum  interveniunt, 
ad  cavendum,  non  ad  utendum. 

Quapropter  in  Platone  summa  fuit  iniquitas  (licet 
ex  non  immerito  erga  Rhetores  sui  temporis  odio  orta), 
cum  Rhetoricam  inter  artes  voluptarias  collocavit  ; 
earn  similem  esse  dicens  Coquinariae,  quae  non  minus 
cibos  salubres  corrumperet,  quam  insalubres  gratiores 
redderet,  condimentorum  varietate  et  deliciis  abutens.1 
Absit  autem,  ut  oratio  non  frequentius  versetur  in  re- 
bus honestis  ornandis,  quam  in  turpibus  oblinendis. 
Hoc  enim  ubique  praesto  est :  siquidem  nemo  est  quin 
honestius  loquatur,  quam  aut  sentiat  aut  faciat.  Sane 
a  Thucydide  optime  notatum  est,  tale  quidpiam  soli- 
turn  fuisse  objici  Cleoni  ;  quod  cum  semper  deterio- 
1  See  the  Gor^ias,  p.  462.  et  seq. 


LIBER   SEXTUS.  441 

rem  partem  tueretur,  in  hoc  multus  esset,  ut  eloquen- 
tiam  et  sermonis  gratiam  carperet :  probe  quippe  cum 
sciret,  de  rebus  sordidis  et  indignis  non  posse  quem- 
piam  pulchre  loqui ;  at  de  rebus  honestis  facillime.1 
Eleganter  enim  Plato  (licet  jam  in  trivio  decantetur) 
Virtus  si  conspici  daretur,  ingentes  sui  amoves  concita- 
ret ;  2  at  Rhetorica  virtutem  et  bonum  depingit  plane, 
et  reddit  quasi  conspicuum.  Cum  enim  in  corporea 
effigie  ilia  Sensui  monstrari  nequeant,  superest  ut  per 
ornatum  verborum  Phantasiae,  repraesentatione  quan- 
tum fieri  potest  viva,  coram  sistantur.  Siquidem  mos 
Stoicorum  merito  derisus  est  a  Cicerone,  qui  concisis 
et  armitis  sententiis  et  conclusionibus  virtutem  animis 
hominum  imponere  satagebant,  quae  res  parvum  habet 
cum  phantasia  et  voluntate  consensum.3 

Porro,  si  afFectus  ipsi  in  ordinem  compulsi  et  rationi 
prorsus  morigeri  essent,  verum  est  nullum  magnopere 
futurum  persuasionum  et  insinuationum,  quae  aditum 
ad  mentem  prasbere  possint,  usum  ;  sed  satis  fore  si  res 
ipsae  nude  et  simpliciter  proponantur  et  probentur. 
Verum  afFectus,  contra,  tantas  secessiones  faciunt, 
quinetiam  tantas  turbas  et  seditiones  movent,  (secun- 
dum illud, 

Video  me'liora  proboque, 

Deteriora  sequor,)4 

ut  ratio  prorsus  in  servitutem  et  captivitatem  abrepta 
foret,  nisi  eloquentiae  suada  efficeret  quo  minus  phan- 

1  See  Diodotus's  answer  to   Cleon,  iii.  42. :  ev  fitv  elrcelv  ova  av  rjyelraL 
nepl  tov  (it/  koKov  dvvaodat,  k.t.Ti.  — J-  S. 

2  See  the  Phaedrus,  p.  250. ;  and  compare  what   Socrates  relates  in  the 
Symposium  of  what  he  had  heard  from  Diotime. 

3  Cicero  De  Fin.  iv.  cc.  18  and  19.     The  same  remark  occurs  also  in 
other  parts  of  Cicero's  works. 

4  Ovid,  Metamorph.  vii.  20.     Bacon  often  quotes  Ovid,  but  never  I  think 
by  name. 


442  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tasia  a  partibus  affectuum  staret,  sed  potius  opera  ejus 
foedus  ineatur  inter  rationem  et  phantasiam  contra  af- 
fectus.  Notandum  est  enim,  affectus  ipsos  ad  bomim 
apparens  semper  ferri,  atque  hac  ex  parte  aliquid  ha- 
bere cum  ratione  commune  ;  verum  illud  interest, 
quod  Affectus  intuentur  prcecijjue  bonum  in  prcesentia  ; 
Ratio  prospicieyis  in  longum,  etiam  futurum  et  in  sum- 
ma.  Ideoque  cum  quae  in  praesentia  obversentur  im- 
pleant  phantasiam  fortius,  succumbit  plerunque  ratio 
et  subjugatur.  Sed  postquam  eloquentia  et  suasionum 
vi  effectum  sit  ut  futura  et  remota  constituantur  et 
conspiciantur  tanquam  pra3sentia,  turn  demum,  abe- 
unte  in  partes  rationis  phantasia,   ratio  fit  superior. 

Concludamus  igitur  non  deberi  magis  vitio  verti 
Rhetoricse,  quod  deteriorem  partem  cohonestare  sciat, 
quam  Dialectics,  quod  sophismata  concinnare  doceat. 
Quis  enim  nescit  contrariorum  eandem  rationem  esse, 
licet  usu  opponantur  ?  Porro  non  eo  tan  turn  differt  Di- 
alectica  a  Rhetorica,  quod  (ut  vulgo  dicitur)  altera  in- 
star  pugni,  altera  instar  palmae  sit,  (altera  scilicet  presse, 
altera  fuse  tractet 2)  ;  verum  multo  magis,  quod  Diabe- 
tica rationem  in  suis  naturalibus,  Rhetorica  qualis  in  opin- 
ionibus  vulgi  sita  est,  considered  Prudenter  igitur  Aris- 
toteles  Rhetoricam  inter  Dialecticam  et  Ethicam  cum 
Politica  collocat,  cum  ex  utrisque  participet.2  Siqui- 
dem  probationes  et  demonstrationes  Dialecticaa  univer- 
sis  hominibus  sunt  communes  ;  at  probationes  et  sua- 
siones  Rhetoricaa  pro  ratione  auditorum  variari  debent; 
ut  quis  tanquam  musicus,  auribus  diversis  se  accommo- 
dans,  sit  demum 

Orpheus  in  silvis.  inter  delphinas  Arion.3 

1  See  Cicero  De  Fin.  ii.  17.  by  whom  the  remark  is  ascribed  to  Zeno. 

2  Arist.  Rhet.  i.  2.  3  yirg.  Eel.  viii.  56. 


LIBER   SEXTUS.  443 

Quae  quidem  applicatio  et  variatio  orationis  (si  quis 
ejus  perfectionem  et  culmen  desideret)  eo  usque  ex- 
tendi debet,  ut  si  eadem  ipsa  apud  diversos  homines 
sint  dicenda,  apud  singulos  tamen  aliis  atque  aliis  ver- 
bis sit  utendum.  Quanquam  hac  parte  Eloquentiae 
(politiea  scilicet  et  negotiosa,  in  privatis  sermonibus) 
maximos  oratores  plerunque  destitui  certum  sit ;  dum 
ornatum  et  formulas  elegantes  orationis  captantes,  vo- 
lubili  ilia  applicatione  et  characteribus  sermonum,  qui- 
bus  versus  singulos  uti  consultius  foret,  excidunt.  Certe 
non  abs  re  fuerit  circa  hoc  ipsum,  de  quo  nunc  dicimus, 
novam  instituere  inquisitionem,  eamque  nomine  Pru- 
dentiae  Sermonis  Privati  indigitare,  atque  inter  Desid- 
erata reponere  ;  rem  certe  quam  quo  attentius  quis  re- 
cogitet,  eo  pluris  faciet.  Utrum  vero  haec  inter  Rhe- 
torica  an  Politiea  collocetur,  haud  magni  refert. 

Descendamus  modo  ad  Desiderata  in  hac  arte,  quae 
(ut  ante  diximus)  ejus  sunt  generis,  ut  pro  Appendic- 
ibus  potius  censeri  debeant  quam  pro  portionibus  artis 
ipsius  ;  et  pertinent  omnia  ad  Promptuariam.  Primo 
igitur  non  invenimus,  qui  prudentiam  illam  simul  et 
diligentiam  Aristotelis  bene  persecutus  sit  aut  supplev- 
erit.  Hie  nimirum  coepit  colligere  Signa  Popularia 
sive  Colores  Boni  ac  Mali  Apparentis,  tarn  simplicis 
quam  comparati,  qui  sunt  vere  Sophismata  Rhetorica. 
Sunt  autem  eximii  usus,  praesertim  ad  negotia  et  pru- 
dentiam Sermonis  Privati.  Labores  vero  Aristotelis1 
circa  colores  istos  in  tribus  claudicant :  primo,  quod, 
cum  multi  sint,  paucos  admodum  recenseat ;  secundo, 
quod    Elenchos    suos    non    habeant    adjunctos ;   tertio, 

1  See  the  first  book  of  the  Rhetoric,  chapters  6  and  7.  The  first,  second, 
third,  and  sixth  of  the  Sophismata  which  Bacon  goes  on  to  give  are  found 
there. 


444  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quod  videtur  ille  usum  eorum  ex  parte  ignorasse. 
Usus  enim  eorum  non  magis  ad  probandum  quam  ad 
afficiendum  et  commovendum  subservit.  Complures 
siquidem  loquendi  formulae,  quae  idem  significant,  va- 
rie  tamen  aflficiunt.  Nam  longe  fortius  penetrat  quod 
acuminatum  est,  quam  quod  obtusum  ;  licet  in  ipsa 
percussione  vires  asqualiter  intendantur.  Nemo  est 
certe,  qui  non  magis  afficiatur,  audiens  inimici  tui  de 
hoc  miros  triumphos  agent, 

Hoc  Ithacus  velit,  et  magno  mercentur  Atridae; 1 

quam  si  simpliciter  dicatur,  Hoc  rebus  tuis  incommoda- 
bit.  Itaque  mucrones  isti  et  aculei  sermonum  minime 
sunt  negligendi.  Cum  vero  lianc  rem  ut  Desideratam 
proponamus,  ex  consuetudine  nostra  illam  Exemplis 
fulciemus.     Praecepta  enim  minus  rem  illustraverint. 

Exempla  Colorum  Boni  et  Mali,  tarn  Simplicis 
quam  Comparati. 

Sophisma. 

1.  Quod  laudant  homines  et  celebrant,  bonum ;  quod 
vituperant  et  reprehendunt,  malum. 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  quatuor  modis  ;  scilicet,  aut  propter 
Ignorantiam  ;  aut  propter  Malam  Fidem  ;  aut  propter 
Studia  et  Factiones  ;  aut  propter  Ingenia  Laudatorum 
et  Vituperatorum.  Propter  Ignorantiam  ;  quid  vulgi 
judicium  ad  examen  boni  et  mali  ?  Melius  Phocion, 
qui  cum  populus  ei  praeter  solitum  applauderet,  quae- 

1  Virg.  ^En.  ii.  104.  See  for  the  remark  here  made,  Aristotle  ubi  supra. 
He  quotes  the  expression  in  the  Iliad  which  corresponds  to  Bacon's  quota- 
tion, II.  i.  255. 


LIBER   SEXTUS.  445 

sivit ;  Num  forte  deliquisset  ? l  Propter  Malam  Fidem  ; 
laudantes  enim  et  vituperantes  suam  rem  saepius  agunt, 
neque  loquuntur  ut  sentiunt : 

Laudat  venales  qui  vult  extrudere  merces.2 

Item,  Malum  est,  malum  est  (inquit  emptor),  sed  cum 
recesserit,  turn  gloriabitur.s  Propter  Factiones  ;  cuivis 
enim  patet,  consuescere  homines,  eos  qui  suarum  par- 
tium  sunt  immodicis  efferre  laudibus  ;  qui  autem  con- 
trariarum  sunt,  infra  meritum  deprimere.  Propter 
Ingenia  ;  alii  enim  natura  facti  sunt  et  compositi  ad 
adulationem  servilem,  alii  contra  Momi  et  tetrici ;  ut 
laudando  et  vituperando  suis  Ingeniis  tantum  obsecun- 
dent,  parum  de  veritate  solliciti. 

Sophisma. 

2.  Quod  etiam  ah  inimicis  laudatur,  magnum  bo- 
num  ;  quod  vero  etiam  ab  amicis  reprehenditur,  magnum 
malum. 

Sophisma  fundamento  hoc  niti  videtur;  quod  quae  in- 
gratiis  et  contra  animi  nostri  affectum  et  propensionem 
loquimur,  ea  ipsa  vim  veritatis  a  nobis  extorquere  facile 
creditur, 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  propter  Astutiam,  tarn  Inimicorum 
quam  Amicorum.  Inimici  enim  laudes  quandoque 
tribuunt,  non  invite,  nee  a  vi  veritatis  coacti ;  sed  eas 
tamen  deligentes,  quae  inimicis  suis  invidiam  et  pericula 
conflare  possint.  Itaque  apud  Graecos  superstitio  quae- 
dam  invaluit,  ut  crederent,  si  quis  ab  altero  laudaretur 
animo  malevolo  et  proposito  nocendi,  naribus  ejus  pus- 

1  Plutarch,  in  Phocion,  c.  8.  2  Horace,  Ep.  ii.  2.  11. 

8  Prov.  xx.  14. 


44G  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

tulam  annasci  solere.  Fallit  iteruin,  quia  laudes  inter- 
dum  impertiunt  inimici,  tanquam  prsefatiunculas  quas- 
dam,  ut  postea  liberius  et  maliciosius  calumniarentur. 
Ex  altera  parte,  fallit  etiam  hoc  sophisma  propter  astu- 
tiam  Amicorum.  Solent  enim  et  illi  vitia  amicorum 
interdum  agnoscere  et  pra^dicare,  non  quod  aliqua  vis 
veritatis  eos  cogat,  sed  ea  eligentes  quae  minimum  ami- 
cos  suos  laedere  possint ;  ac  si  caetera  quidem  viri  op- 
timi  essent.  Fallit  iterum,  quia  Amici  quoque  repre- 
hensionibus  suis  (sicut  de  Inimici  laudibus  diximus) 
tanquam  prafatiunculis  quibusdam  utuntur,  quo  paulo 
post  in  laudes  effusius  excurrant. 

Sophisma. 

3.  Cujus  privatio  bona,  id  ipsum  malum;  cujus  pri- 
vatio  mala,  id  ipsum  bonum. 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  duobus  modis  ;  aut  propter  Compa- 
rationem  Boni  et  Mali ;  aut  propter  Successionem  Boni 
ad  Bonum,  aut  Mali  ad  Malum.  Propter  Compara- 
tionem  ;  si  bonum  fuerit  generi  humano  privari  esu 
glandium,  non  sequitur  quod  malus  ille  erat ;  sed  Do- 
dona  bona,  Ceres  melior.1  Neque,  si  malum  fuit  pop- 
ulo  Syracusano  Dionysio  seniore  privari,  sequitur  quod 
Dionysius  ille  bonus  fuerit,  sed  minus  malus  quam 
junior.  Per  Successionem  ;  etenim  privatio  boni  ali- 
cujus  non  semper  dat  locum  malo,  sed  quandoque  ma- 
jori  bono  ;    ut  cum  flos  decidit,  fructus  succedit ;  nee 

1  The  allusion  is  to  the  following  lines :  — 

"  Prima  Ceres  ferro  mortales  vertere  terram 
Instituit,  cum  jam  glandes  atque  arbuta  sacrse 
Deficerent  silvae,  et  victum  Dodona  negaret." 

Viro.  Georg.  i.  147. 


LIBER   SEXTUS.  447 

privatio  alicujus  mali  dat  semper  locum  bono,  sed  inter- 
dum  majori  malo.  Nam  sublato  inimieo  Clodio,  Milo 
simul  et  segetem  gloria  perdidit.1 

Sophisma. 

4.  Quod  bono  aut  malo  vicinum  est,  id  ipsum  itidem 
bonum  aut  malum  :  quod  vero  remotum  est  a  bono,  ma- 
lum ;   quod  a  malo,  bonum. 

Habet  hoc  fere  rerum  natura,  tit  quae  natura  sua 
conveuiant,  etiam  locis  conveniant  ;  quae  vero  contra- 
riae  naturae  sunt,  etiam  intervallis  distent ;  cum  singula 
arnica  sibi  associare,  inimica  summovere  gaudeant. 

Elenchus. 

Sed  fallit  Sophisma  tribus  modis ;  primo  propter 
Destitutionem  ;  secundo  propter  Obscurationem  ;  ter- 
tio  propter  Protectionem.  Propter  Destitutionem  ;  fit 
ut  quae  in  suo  genere  amplissima  sunt  et  maxime  excel- 
lunt,  omnia  quantum  fieri  potest  ad  se  trahant,  et  in 
vicino  quaeque  posita  destituant  ac  quasi  ineclia  con- 
fidant. Itaque  in  propinquo  arborum  grandium  vir- 
gulta  nunquam  laeta  reperies.  Recte  etiam  ille,  Divitis 
servi  maxime  servi.  Nee  male  cavillatus  est  qui  inferius 
famulitium  in  aulis  principum  festorum  vigiliis  compa- 
ravit  ;  quae  festa  sua  in  proximo  attingunt,  ipsae  autem 
jejuniis  addicuntur.2  Propter  Obscurationem  ;  etenim 
et  hoc  habent  quaeque  in  suo  genere  praestantissima, 
ut  licet  proxima  non  extenuent  aut  destituant,  tamen 
obscurent  et  obumbrent ;  quod  etiam  de  Sole  notant 
astronomi ;  quod  sit  scilicet  aspectu  bonus,  conjunctione 

"  Quid  enim  odisset  Clodium  Milo,  segetem  ac  materiam  suae  gloriae?  " 
Cic.  Pro  Mi.  36. 
Namely  Henry  Noel.     See  the  Apophthegms. 


448  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

et  approximatu  malus.  Propter  Protectionem  ;  nam 
non  solum  res  coeunt  et  congregantur  propter  con- 
sortium et  naturae  similitudinem,  sed  etiam  malum 
(praesertim  in  civilibus)  confugit  ad  bonum,  ut  la- 
teat  et  protegatur.  Itaque  scelerati  homines  petunt 
as  via  Divorum,  et  vitium  ipsum  se  in  virtutis  umbram 
recipit  : 

Ssepe  latet  vitium  proximitate  boni.  1 

Contra,  et  bonum  se  aggregat  ad  malum,  non  propter 
consortium,  sed  ut  illud  convertat  et  reformet  in  bo- 
num. Itaque  et  medici  magis  accedunt  ad  aegrotos 
quam  ad  sanos,  et  Servatori  nostro  objectum  est,  quod 
conversaretur  cum  publicanis  et  peccatoribus. 

SOPHISMA. 

5.  Qui  cceterce  partes  vel  sectce  secundas  unanimiter 
deferunt  Qcum  singulce  principatum  sibi  vendicent)  melior 
reliquis  videtur:  nam  primas  quceque  ex  zelo  videtur  sw- 
mere,  secundas  autem  ex  veto  et  merito  tribuere. 

Ita  Cicero  argumentatur  sectam  Academicorum,  quae 
acatalepsiam  tenuit,  philosophiarum  fuisse  praestantissi- 
mam.  Interroga  enim  (inquit)  Stoicum,  quce  secta  sit 
potior  ;  ille  suam  cceteris  anteponet :  deinde  quce  secun- 
das teneat ;  Academicam  fatebitur.  Age  similiter  cum 
Epicureo  {qui  Stoici  vix  aspectum  toleraverit),  postquam 
suam  sectam  collocarit  in  summo,  collocabit  Academicam 
in  proximo?  Similiter,  vacante  dignitate  aliqua,  prin- 
ceps  si  competitores  singulos  interrogaret  quern  post  se 
potissimum  commendare  vellent,  verisimile  est  secunda 

1  "  Et  lateat  vitium  proximitate  boni." 

Ovid.  Ars  Amand.  ii.  662. 

2  The  passage  of  Cicero  here  referred  to  is  a  fragment  of  the  Academ.  ad 
Varr.  preserved  by  St.  Augustine. 


LIBER   SEXTUS.  449 

illorum  vota  in   eum   qui  praecipue  dignus   et  optime 
meritus  fuerit  concursura. 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  propter  Invidiam.  Solent  enim 
homines,  proxime  post  se  et  factionem  suam,  in  eos 
inclinare  et  propendere  qui  reliquorum  maxime  sint 
enerves  et  imbelles,  quique  eis  minimum  molestiae  ex- 
hibuerunt ;  in  odium  illorum  qui  illis  plurimum  insul- 
tarunt  aut  incommodarunt. 

Sophisma. 

6.  Cujus  excellentia  vel  exuperantia  melior,  id  toto 
genere  melius. 

Hue  pertinent  Formulae  illae  usitatae :  Ne  pervagemur 
in  generalibus.  Conferamus  particularem  aliquem  cum 
particular^  &c. 

Elenchus. 

Videtur  hoc  Sophisma  satis  nervosum,  et  magis  Dia- 
lecticum  quiddam  quam  Rhetoricum.  Attain  en  inter- 
dum  fallit.  Primo  quia  sunt  res  hand  paucae,  periculo 
plurimum  obnoxiae,  quae  tamen  si  evadant  caeteris  ante- 
cellant ;  ita  ut  genere  sint  deteriores,  quia  saepius  peri- 
clitantur  et  excidunt ;  individuo  autem  nobiliores.  In 
hoc  numero  est  Gemma  Martia,  de  qua  Gallicum  ada- 
gium ;  Filius  Parisiorum  et  Gemma  mensis  Martii,  si  ex 
illis  evadat  unus,  erit  instar  decern  aliorum.1  Adeo  ut 
in  genere  gemma  Maii  gemmas  Martii  praestet ;  sed  ta- 
men in  individuo  optima  gemma  Martii  optimae  gem- 
mae Maii  praeferatur.     Fallit  secundo,  propter  naturam 

1  In  the  Colours  of  Good  and  Evil,  this  adage  is  given  in  French:  — 
"  Bourgeon  de  Mars,  enfans  de  Paris, 
Si  un  eschape,  il  en  vaut  dix." 
VOL.  II.  29 


450  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

rerum  in  aliquibus  generibus  aut  speciebus  magis  cequa- 
lem,  in  aliquibus  magis  incequalem  ;  quemadmodum  in 
observationem  venit  climata  calidiora  generaliter  ino;e- 
nia  producere  acutiora  ;  at  in  frigidioribus  ingenia  ilia 
quae  eminent  etiam  acutissimis  calidarum  regionum 
praestare.  Similiter,  in  exercitibus  compluribus,  si  res 
daello  inter  singulos  transigeretur,  fortasse  ad  unam 
partem  accederet  victoria  ;  si  copiis  universis,  in  al- 
teram. Etenim  excellentiae  et  exuperantiae  casum 
recipiunt ;  at  genera  natnra  aut  diseiplina  reguntur. 
Quinetiam,  in  genere,  metallum  lapide  pretiosius ;  at- 
tamen  adamas  praecellit  auro. 

Sophisma. 

7.  Quod  rem  integram  servat,  bonum  ;  quod  sine  re- 
ceptu  est,  malum.  Nam  se  recipere  non  posse,  impotew- 
tice  genus  est;  potentia  autem  bonum. 

Hinc  confinxit  iEsopus  fabulam  de  duabus  ranis,  quae 
in  magna  siecitate,  cum  aquae  ubique  deficerent,  delibe- 
rarunt  quid  sibi  demum  agendum  esset.  Prior  autem ; 
Descendamus  (inquit)  in  puteum  profundum,  neque  enim 
verisimile  est  ibi  aquam  defuturam.  Cui  altera  ita  reg- 
ent ;  Quin  si  forte  ibi  quoque  aqua  dejiciet,  quomodo 
exinde  rursus  aseendere  poterimus  ?  Firmamentum  au- 
tem lmjus  Sophismatis  est,  quod  actiones  humanae  adeo 
sint  incertae  et  periculis  expositae,  ut  illud  optimum  vi- 
deatur  quod  plurima  habeat  effugia.  Hue  spectant  for- 
mulae illae,  quae  in  usu  sunt ;  Obligatum  plane  et  obstrie- 
tum  te  reddes :  Non  tantum  quantum  voles  sumes  ex 
fortuna,  &c. 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  primo,  quia  in  actionibus  humanis 
fortuna  urget  ut  aliquid  demum  decern atur.     Etenim, 


LIBER  SEXTUS.  451 

ut  eleganter  a  quopiam  dictum  est,  etiam  non  statuere 
est  aliquid  statuere;  adeo  ut  saspenumero  consilii  sus- 
pensio  pluribus  nos  implicet  necessitatibus  quam  si  ali- 
quid statuissemus.  Videtur  autem  iste  morbus  quidam 
animi  similis  ei  qui  reperitur  in  avaris ;  sed  translatus  a 
cupiditate  retinendi  opes  ad  cupiditatem  retinendi  arbit- 
rium  et  potestatem.  Siquidem  a  varus  frui  non  vult, 
ne  quid  detrahat  de  summa ;  ita  et  hujusmodi  scepticus 
nil  exequi  vult,  ut  omnia  ei  sint  integra.  Fallit  secun- 
do,  quia  necessitas,  et  illud  (quod  aiunt)  Jacta  est  alea, 
stimulos  addit  animis ;  sicut  inquit  ille,  Cceteris  pares, 
necessitate  certe  superiores  estis.1 

SOPHISMA. 

8.  Quod  quis  culpa  sua  contraxit,  majus  malum; 
quod  ab  externis  imponitur,  minus*  malum. 

Hujus  rei  causa  est,  quod  morsus  conscientiae  adversa 
conduplicet;  contra,  conscium  sibi  esse  quod  culpa  quis 
vacet,  magnum  praebet  in  calamitate  solatium.  Itaque 
poetae  ea  pathemata  maxime  exaggerant,  tanquam  des- 
perationi  propiora,  ubi  quis  seipsum  accuset  et  discru- 
ciet ; 

Seque  unum  clamat  causamque  caputque  malorum.2 

Contra,  calamitates  virorum  insignium  elevat  et  diluit 
innocentiaB  et  meriti  conscientia.  Porro  cum  malum 
ab  aliis  intentetur,  habet  quivis  quod  libere  conqueri 
possit ;  unde  dolores  sui  exhalent  neque  cor  suffocent. 
Etenim  iis  quae  ab  injuria  hominum  profecta  sunt,  in- 
dignari  solemus,  aut  ultionem  meditari,  aut  denique 
Nemesim  divinam  vel  implorare  vel  expectare ;  quin- 

1  "Virtute  pares,  necessitate  superiores  estis."  —  Idvy,  iv.  28. 

2  uSe  causam  clamat  crimenque  caputque  malorum." 

Virg.  jEn.  xii.  600. 


452  DE  AUGMENTIS   SCIEMTIARUM 

etiam,  si  a  Fortuna  ipsa  inflictum  quid  sit,  tarnen  datur 
quaedam  cum  Fatis  ipsis  expostulatio ; 

Atque  Deos  atque  astra  vocat  crudelia  mater.1 

Contra,  ubi  quis  malum  aliquod  sua  culpa  contrax- 
erit,  stimuli  doloris  intro  vertuntur,  animumque  magis 
vulnerant  et  confodiunt. 

Elenchus. 
Fallit  istud  Sophisma,  primo  propter  Spem ;  quae  ma- 
lorum  magnum  est  antidotum.  Etenim  culpae  emen- 
datio  saepe  in  nostra  potestate  sita  est ;  fortunae  vero 
minime.  Itaque  Demosthenes  non  semel  cives  suos 
hujusmodi  verbis  affatus  est ;  Quod  ad  prceterita  pessi- 
mum,  id  ad  futura  optimum  est  Quid  hoc  tandem  sit  ? 
Hoc  ipsum  scilicet,  quod  vestra  incuria  et  culpa  res  ves- 
trce  male  se  habeant.  Nam  si  vos  officio  vestro  per  omnia 
perfuncti  essetis,  et  nihilominus  status  vester,  ut  nunc, 
laborasset,  ne  spes  quidem  reliqua  esset  eum  futurum  all- 
quando  meliorem.  Cum  vero  errores  vestri  in  causa  po- 
tissimum  fuerint,  confidendum  plane  vos  illis  emendatis 
pristinum  statum  vestrum  recuperaturos?  Similiter  Epic- 
tetus,  de  gradibus  tranquillitatis  animi  verba  faciens, 
infimum  locum  illis  attribuit  qui  alios  accusant,  supe- 
riorem  lis  qui  seipsos,  supremum  vero  illis  qui  nee  alios 
nee  seipsos?  Fallit  secundo,  propter  insitam  animis 
humanis  Superbiam  ;  qua  aegre  adducuntur  homines  ut 
errores  proprios  agnoscant.  Hoc  vero  ut  evitent,  pa- 
tientiam  adhibent  longe  majorem  in  iis  malis  quae  culpa 
sua  contraxerunt.  Etenim,  quemadmodum  fieri  vide- 
mus,   ut    cum    culpa   admissa    sit,  neque    de    authore 

1  Virg.  Eclog.  v.  23. 

2  See  the  first  and  the  third  Philippic  for  passages  to  this  effect. 
8  Enchirid  c.  5. 


LIBER   SEXTUS.  453 

constiterit,  supra  modum  excandescunt  homines  et  tu- 
multuantur ;  quod  si  postea  in  notitiam  pervenerit  cul- 
pam  illam  ad  filium  aut  uxorem  aut  gratiosum  aliquem 
pertinere,  statim  sedantur  turbae  et  consilescunt ;  eodem 
modo  fit,  cum  res  aliqua  accidit  propter  quam  neces- 
sitas  incumbit  culpam  in  nos  ipsos  recipiendi.  Id  quod 
in  mulieribus  saepissime  conspicitur,  quae  si  quid  infoe- 
liciter  egerunt  contra  consensum  parentum  aut  amico- 
rum,  qualecunque  infortunium  sequatur,  illud  sedulo 
dissimulabunt.1 

Sophisma. 

9.  Gradus  privationis  major  videtur  quam  gradus 
diminutionis ;  et  rursus,  gradus  ineoeptionis  major  vide- 
tur quam  gradus  incrementi. 

Canon  est  in  Mathematicis  nullas  esse  rationes  nihili 
ad  aliquid.  Itaque  gradus  nullitatis  et  quidditatis  ma- 
jores  videntur  gradibus  incrementi  et  decrementi.  Sicut 
monoculo  durius  est  unum  perdere  oculum,  quam  utrun- 
que  oculum  liabenti.  Similiter,  complures  liberos  ha- 
benti  gravius  est  ultimum  qui  supers tes  fuerit  filium 
amittere,  quam  reliquos  priores.  Itaque  et  Sibylla  cum 
duos  priores  libros  combussisset,  pretium  tertii  duplic- 
avit ;  siquidem  illius  amissio  gradus  fuisset  Privationis, 
non  Diminutionis. 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  primo,  propter  eas  res  quarum  usus 
in  sufficientia  quadam  sive  competentia,  hoc  est,  quan- 
titate  determinata,  consistit.  Si  quis  enim  oblige tur 
poenaliter  ad  solutionem  certae  pecuniae  summae  ad  diem 
certum,  gravius  ei  fuerit  nummo  unico  aureo  carere, 
quam  si,  posito  quod  ille  unicus  parari  non  potuerit, 

1  Bacon  makes  the  same  remark  in  the  Essay  on  Marriage. 


454  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

deessent  etiam  decern  alii.  Similiter  in  decoctionibus 
fortunarum,  damnosior  videtur  gradus  obserationis  qui 
primus  sortem  minuit,  quam  extremus,  qui  ad  eges- 
tatem  redigit.  Hue  spectant  formulae  illae  usitatae ; 
Sera  in  f  undo  parsimonia  : 1  Parurn  interest  utrum  nihil 
habeas,  an  quod  nihil  juvet,  etc.  Fallit  secundo,  prop- 
ter illud  principium  in  natura,  quod  corruptio  unius 
sit  generatio  alterius.2  Adeo  ut  gradus  ipse  Privationis 
ultimas  minus  interdum  incommodet,  quoniam  ansam 
et  stimulum  praebet  novae  alicui  rationi  ineundae.  Unde 
etiam  Demosthenes  saepius  conqueritur  apud  cives 
suos ;  Conditiones  minus  utiles  et  honorijicas,  quas  a 
Philippo  impositas  subibant,  nihil  aliud  esse  quam  ali- 
menta qucedam  ipsorum  ignavioe  et  so  cor  dice ;  ut  multo 
Us  fuisset  satius  illis  omnino  carere,  propterea  quod  hoc 
pacto  industria  illorum  melius  acui  possit  ad  alia  pa- 
randa   remedial      Novimus    certe   medicum   quendam 

1  This  sentence  occurs  in  the  first  of  Seneca's  epistles,  and  is  given  as  a 
proverb  by  Erasmus.  See  his  Adagia,  ii.  2.  64.  Seneca  probably  took  it 
from  Hesiod,  SeiTiy  6"  hi  nvti/LiEVL  (petdo,  Op.  et  Dies,  v.  339.;  and  the  right 
reading  is  perhaps  misern,  not  sera. 

2  Arist.  De  Gen.  et  Corr.  i.  4. 

3  Wats  refers  to  the  first  Philippic,  towards  the  end  of  which  there  is  a 
passage  not  unlike  that  in  the  text;  but  the  phrase  "  alimenta  socordiae," 
which  Bacon  has  quoted  in  several  parts  of  his  works,  is  not  to  be  found 
there.  He  derived  it  from  II.  Wolf's  translation  of  a  passage  in  the  third 
Olynthiac,  c.  33.,  where  the  Greek  is  simply  egtl  ravra  ra  ttjv  ekuotov 
pa^vfiiav  vfiuv  enav^dvovTa,  which  Wolf  renders  by  "  alimenta  sunt  ves- 
trum  omnium  soeordia?."  There  is  no  reference  to  Philip's  conduct  in  the 
immediate  context,  the  "  alimenta  socordia? "  being  in  reality  matters  of 
internal  arrangement.  It  seems  as  if  Bacon  read  the  oration  in  Wolf's 
version,  and  adopted  the  phrase  "alimenta  socordiae"  (the  point  of  which 
belongs  to  the  translator  and  not  to  Demosthenes)  without  comparing  it 
with  the  original.  [I  think,  however,  that  the  idea  of  "alimenta"  is  really 
involved  in  the  word  EKav^avovra,  when  taken  with  the  context,  and  that 
no  other  word  could  have  given  the  meaning  so  well.  To  exhibit  the  full 
meaning  in  Demosthenes's  words,  it  is  necessary  to  quote  the  whole  sen- 
tence. 'Em;  ovv  d/M,ri  vvv  y'  en  anaXkayevreg  tovtuv  t&v  e&tiv  efte'kTjorjTE 
OTpciTEveodai  re  nal  npaTTetv  ufcug  vfitov  avrtiv,  ml  rale,  irepLovoiuic.  rale. 


LIBER   SEXTUS.  455 

qui  mulieribus  delicatis  querentibus  se  male  habere 
sed  tamen  a  medicamentis  omnibus  abhorrere,  solebat 
dicere,  non  minus  facete  quam  morose,  Vobis  omnino 
opus  est  ut  deterius  valeatis,  quo  medicamenta  etiam 
qucelibet  libenter  toleretis.  Quinetiam  ipse  gradus  Pri- 
vationis  sive  indigentiaB  ultimae  salutaris  esse  possit, 
non  tantum  ad  excitandam  industriam,  verum  etiam  ad 
imperandam  patientiam. 

Quod  ad  secundum  membrum  hujus  Sophismatis, 
illud  eodem  quo  prius  fundamento  (de  gradibus  quid- 
ditatis  et  nullitatis)  nititur.  Hinc  tanta  usurpantur 
de  initiis  negotiorum  praeconia ; 

Dimidium  facti,  qui  bene  coepit,  habet,  &C.1 

Hinc  Astrologorum  superstitio,  qui  judicium  faciunt  de 
dispositione  aut  fortuna  hominis  ex  momento  sive  ar- 
ticulo  nativitatis  aut  conceptus. 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  primo,  quoniam  in  nonnullis  prima1 
rerum  incoeptiones  nihil  aliud  sunt  quam  quae  Epicurus 

olkol  ravraiq  ddopfiatg  enl  rd  e%g)  riov  d}a&C)V  XPVGVG&£,  lo^q  av  Icug  w 
avdpeq  'A.$rjvaloL  teKelov  tl  ml  fieya  KTrjoaLode  dya&ov,  nal  tCjv  tolovtuv 
?i7]ILLfj.uTG)v  airaXTiaydyre,  a  rolg  dodsvovoi  napd  rCov  iarpdv  gl- 
TLOtg  didofievoLC  eoike.  not  yap  ovry  Igxvv  knelva  hridrjoiv  ovt'  uno- 
fivrjGKEiv  ka-  Kal  ravra,  a  vefxecde  vvv  v[ielq,  ovte  roGavra   egtiv  vote 

LJ^eXeICLV  EXEIV    TiVd  OLCLpKr},  air'  UTTOyVOVTag  uXko   Tl    TZptlTTELV  La,  aKk*  EGTl 

ravra  rrjv  iaaorov  pa&vfiiav  v/nCov  ETrav^dvovra.  The  hyfifiara,  or  ravra  a 
ve/lleo&e  vvv  v(jiElg,  to  which  Demosthenes  alluded,  were  apparently  the  the- 
orie  fund;  but  it  seems  as  if  Bacon  understood  him  to  allude  to  the  small 
advantages  recently  gained  over  Philip,  which  gave  occasion  to  the  speech; 
an  interpretation  which,  if  otherwise  justifiable,  would,  I  think,  rather  im- 
prove the  sense.  —J.  £.] 

1  Horace,  Ep.  i.  2.  40.     But  bene  is  not  in  the  original.     Compare  Auso- 
nius,  Epig.  81.,  and  the  proverbial  phrase,  upxv  r^iivo  Travruc;,  in  Hesiod. 


456  DE  AUGMENTIS   SCIENTIAKUM 

ill  philosophia  sua  appellat  Tentamenta ; 1  id  est,  rudi- 
menta  quaedam,  qme  nihili  sunt  nisi  iterentur  aut  pro- 
vehantur.  Itaque  in  hoc  casu  gradus  secundus  dignior 
videtur  et  potentior  quam  primus.  Quemadmodum  in 
plaustris,  equus  qui  penultimus  est  plus  confert  ad  mo- 
tum  plaustri  quam  primus.  Etiam  non  inepte  dici  solet ; 
Convitium  regestum  illud  esse  quod  pugnce  sit  ream. 
Prius  enim  fortasse  pra3tervolaturum  fuisset.  Itaque 
prius  malo  principium  dedit,  sed  posterius  modum  abstu- 
lit.  Fallit  Sophisma  secundo,  propter  dignitatem  per- 
severantiae  ;  qua3  in  progressu,  non  in  aggressu  sita  est. 
Etenim  casus  aut  natura  primum  impetum  progignere 
possunt ;  at  affectus  tantummodo  maturus  et  judicium, 
constantiam.  Fallit  tertio  in  iis  rebus,  quarum  natura 
et  cursus  ordinarius  in  contrarium  rei  incoeptae  fertur ; 
ita  ut  prima  incoeptio  perpetuo  evacuetur,  nisi  vires 
continuentur.  Quemadmodum  in  formulis  illis  usitatis 
dicitur  ;  Non  progredi,  est  regredi ;  et  Qui  non  proficit, 
deficit ;  ut  in  cursu  in  adversum  montis ;  remigatione 
in  adversum  gurgitis.  At  contra,  si  in  declivi  montis 
motus  incipiat,  aut  secundo  flumine  remigatio  fiat,  turn 
gradus  incoeptus  longe  potiores  partes  tenet.  Porro 
iste  Color  non  tantum  extenditur  ad  gradum  incoeptio- 
nis  qui  sit  a  potentia  ad  actum,  comparatum  cum  gradu 

1  That  is,  inchoate  productions,  not  having  the  conditions  requisite  in 
order  to  their  perfection  and  continuance.  See  Lucretius,  v.  835.  et  sqq., 
on  which  passage  Gassendi  remarks:  "  Supponit  nempe  fuisse  varia  quasi 
tentamenta  naturae,  adeo  ut  longe  plura  animalium  genera  quam  quae  nunc 
habentur  quasi  affecta  fuerint,  sed  ea  tamen  sola  superfuerint  quae  contigit 
perfici  posse."  See  his  Essay  on  Epicurus  entitled  In  Libr.  X.  Diog.  Laert. 
de  Physiol.  Epicuri  Animadversiones,  (1649)  p.  050.  Pliny  alludes  to  a  sim- 
ilar notion  in  his  description  of*  the  convolvulus,  —  "veluti  naturae  rudi- 
menturn,  lilia  facere  condiscentis."  —  Hist.  Nat.  xxi.  11.  Kapin's  lines  are 
merely  a  plagiarism  of  Pliny's  phrase: 

u  Dulce  rudimentum  meditantis  lilia  quondam 
Naturae,  cum  sese  opera  ad  majora  parabat." 


LIBER   SEXTUS.  457 

qui  sit  ab  actu  ad  incrementum  ;  verum  etiam  ad  gra- 
dum  qui  sit  ab  impotentia  ad  potentiam,  comparatum 
cum  gradu  qui  sit  a  potentia  ad  actum.  Etenim  gra- 
dus  ab  impotentia  ad  potentiam  major  videtur  quam 
a  potentia  ad  actum. 

Sophisma. 

10.  Quod  ad  veritatem  refertur  majus  est  quam  quod 
ad  opinionem.  Modus  autem  et  probatio  ejus  quod  ad 
opinionem  pertinet,  hcec  est ;  quod  quis,  si  clam  ptutaret 
fore,  facturus  non  esset. 

Ita  pronunciant  Epicurei  de  Fcelicitate  Stoicorum  in 
Virtute  collocata,  quod  similis  sit  foelicitati  histrionis  in 
seen  a ;  qui  si  a  spectatoribus  et  plausu  eorum  destitu- 
eretur,  animis  statim  concideret.  Itaque  virtutem,  per 
ignominiam,  Bonum  Theatrale  vacant.  Aliter  fit  in 
divitiis,  de  quibus  ille, 

Populus  me  sibilat ;  at  mihi  plaudo.1 

Itidem  in  voluptate, 

Grata  sub  irao 

Gaudia  corde  premens,  vultu  simulante  pudorem.2 

Elenchus. 

Fallacia  hujus  Sophismatis  subtilior  paulo  est ;  licet 
responsio  ad  exemplum  quod  adducitur  facilis.  Neque 
enim  virtus   eligitur  propter  auram  popularem ;    cum 

i  Horace,  Sat.  i.  1.  66. 

2  This  is  a  quotation  from  the  Latin  translation  of  Theocritus  by  Hessus 
(Paris,  1546.)-     The  original  is, — 

bfifxaocv  ald6(j,£va,  Kpadia  6'  ol  evdov  iav&r]. 

a  line  which  occurs  near  the  end  of  the  twenty-seventh  Idyll.  The  trans- 
lation, unlike  most  translations  made  in  the  sixteenth  century,  is  printed 
without  the  text,  and  is  exceedingly  loose  and  paraphrastic.  Eobanus 
Hessus  has  been  supposed  one  of  the  authors  of  the  Epistoke  Obscurorum 
Virovum. 


458  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

etiam  illud  praeceptum  sit,    Ut  quls  maxime   omnium 
seiprnm  revereatur}     Ita  ut  vir  bonus  idem  fuerit  in 
solitudine,    idem    in    theatre      Licet   forte   intendatur 
virtus  nonnihil  per  laudes,  quemadmodum  calor  auge- 
tur   per   reflexionem.      Sed   hoc   suppositionem  negat, 
non    fallaciam    redarguit.       Elenchus    vero    talis    est. 
Dato,  quod  virtus  (praesertim  ea  quae  labores  et  con- 
flictus  subit)  non  eligeretur,  nisi  quod  laudes  et  fama 
earn   comitari    soleant ;  baud  inde   sequitur,   quod   ap- 
petitus  et  motus  ad  virtutem  non  sit  praecipue  propter 
se.     Siquidem  fama  possit  esse  causa  tantum  impulsiva 
aut  sine  qua  non,  neutiquam  efficiens  aut  constituens. 
Exempli  gratia ;  si  duo  fuerint  equi,  quorum  unus  cal- 
caribus  non   admotis   quaevis  haud  segniter  praestaret, 
at   alter  calcaribus  admotis  priorem   longe  superaret ; 
posterior  iste  (arbitror)   palmam   referet,  et  pro  equo 
meliore    judicabitur.       Neque    quenquam    judicii    sani 
commoverit  formula  ilia ;  Apage  istum    equum,   cujus 
spiritus  siti  sunt  in   calcaribus.     Quandoquidem  enim 
instrumentum   ordinarium   equitanti   sit    calcar,   neque 
ullo   modo  oneri   aut  impedimento  ei  sit,  non  minoris 
propterea  aestimandus  est  equus  qui  calcare  incitatur ; 
neque  etiam  ille  alter,  qui  absque  calcaribus  mira  praes- 
tat,  eo  ipso  melior,  sed  delicatior  tantum,  habendus  est. 
Simili  ratione,  gloria  et  honor  virtuti   pro  stimulis  et 
calcaribus  subserviunt ;  ac   licet  virtus  sine  illis  paulo 
futura  esset  languidior,  tamen  cum  semper  ilia  praesto 
sint  ei  etiam  non  invitata,  nil   officit  quominus  virtus 
propter  se  quoque   expetatur.     Itaque   recte  redargui- 
tur  ilia  positio;  Nota  ejus  rei,  quod2  propter  opinionem 

1  ttuvtcjv  6e  \iakLOT1  alaxvveo  oavrov. 

Pythagoras,  Aur.  Vers.  v.  12. 

2  So  in  the  original.  —  J.  S. 


LIBER  SEXTUS.  459 

et  non  propter  veritatem   eligitur,  hcec  est ;    quod  quis 
si  clam  putaret  fore,  facturus  non  fuisset. 

Sophisma. 

11.  Quod  opera  et  virtute  nostra  partum  est,  majus 
bonum ;  quod  ab  alieno  beneficio  vel  ab  indulgentia  for- 
tunes delatum  est,  minus  bonum. 

Causae  hujus  rei  hae  sunt :  primo,  propter  Spem  de 
Futuro.  Siquidem  in  aliorum  gratia  aut  fortunae  ipsius 
ventis  secundis,  non  multum  inest  certitudinis  ;  propria 
vero  industria  aut  virtus  semper  domi  adsunt.  Adeo 
ut  postquam  boni  quid  nobis  hoc  modo  paratum  fuerit, 
maneant  etiam  eadem  instrumenta  in  novos  usus  pa- 
rata  ;  quin  et  consuetudine  et  successu  reddita  valid- 
iora.  Secundo,  quia  quod  alieno  beneficio  adipisci- 
raur,  ejus  etiam  aliis  debitores  sumus  ;  cum  quae  per 
nos  ipsi  comparaverimus  nihil  oneris  secum  trahant. 
Etiam  si  quid  indulgentia  clivina  in  nos  cumulaverit, 
retributionem  quandam  erga  Dei  bonitatem  efflagitat, 
quod  homines  pravos  et  improbos  mordet;  ubi  in  priore 
genere  illud  Prophetae  usuveniat,  Lcetantur  et  exultant, 
immolant  plagis  suis,  et  sacrificant  reti  suo.1  Tertio, 
quia  ea  quae  a  virtute  nostra  minime  profecta  sunt, 
nulla  sequitur  laus  et  existimatio.  Quae  enim  foeli- 
citatis  sunt,  admirationem  quandam  pariunt,  laudem 
minime.  Sicut  ait  Cicero  ad  Caesarem  ;  Quce  mire- 
mur   habemus,    quoe    lattdemus    expectamus?       Quarto, 


i  Habakkuk,  i.  15,  16. 

2  Cicero  pro  Marcello,  c.  9. ;  but  the  quotation  is  inaccurate.  [The  mean- 
ing, however,  is  accurately  given;  which  (as  in  the  passage  from  Demos- 
thenes, p.  454.)  could  not  have  been  done  in  the  exact  words  of  the  origi- 
nal without  a  long  quotation,  much  of  which  would  have  been  irrelevant. 
When  Bacon  quotes  an  author  as  u  saying  "  anything,  we  are  always  to 
understand  the  words  "  in  effect."  —  J.  S.] 


460  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

quia  quae  mdustria  propria  acquiruntur,  cum  labori- 
bus  et  contentione  fere  conjuncta  sunt,  quod  nonnul- 
lam  habet  in  se  suavitatem ;  uti  Salomon,  Suavis  eibus 
a  venatu.1 

Elenchus. 

At  quatuor  inveniuntur  Colores  Oppositi,  qui  rem  in 
contrariam  partem  inclinant,  possintque  esse  prioribus 
instar  Elenchorum.  Primo,  quia  Foelicitas  videtur. 
esse  signum  quoddam  et  character  Favoris  Divini ;  et 
propterea  turn  in  nobismetipsis  confidentiam  et  alac- 
ritatem  generat,  turn  apud  alios  authoritatem  et  reve- 
rentiam.  Foelicitas  autem  ista  etiam  fortuita  com- 
plectitur,  ad  quae  virtus  aegre  aspirat  ;  veluti  cum 
Caesar  ad  navis  gubernatorem  animos  addendo  dixit, 
Coesarem  portas  et  fortunam  ejus.2  Quod  si  dixisset, 
Ccesarem  portas  et  virtutem  ejus,  frigidum  prorsus  fuis- 
set  solatium  periclitanti  in  procella.  Secundo,  quia 
ea  quae  a  virtute  aut  industria  procedunt  sunt  imita- 
bilia,  et  aliis  patent  ;  cum  foelicitas  sit  res  inimitabilis, 
et  praerogativa  quaedam  hominis  individui.  Itaque 
in  genere  videmus  res  naturales  artincialibus  praeponi, 
quia  imitationem  non  recipiunt.  Quod  enim  imitabile 
est,  potentia  vulgatum  est.  Tertio,  quae  ex  felicitate 
proveniunt,  bona  videntur  gratuita,  nee  laboribus  emp- 
ta  ;  at  quae  virtute  propria,  pretio  veluti  acquisita. 
Itaque  eleganter  Plutarchus  de  rebus  Timoleontis, 
hominis   longe  fortunatissimi,   cum  rebus   Agesilai    et 

1  In  the  Colours  of  Good  and  Evil,  of  which  this  tract  is  only  an  expan- 
sion, this  sentence  is  given  in  Latin  as  here,  but  without  any  reference  to 
Solomon.  There  are  one  or  two  of  Solomon's  proverbs  to  the  same  pur- 
pose, but  none  I  think  in  these  words.  It  was  probably  suggested  to  Bacon 
by  something  in  Solomon,  and  turned  into  its  present  shape  by  himself. 
In  after  years,  remembering  where  the  thought  came  from,  he  may  easily 
have  forgotten  that  the  expression  was  his  own.  —  J.  S. 

2  Plutarch,  De  Fortuna  Roman,  p.  319. 


LIBER  SEXTUS.  461 

Epaminondae  qui  uno  aevo  vixerunt  comparatis,  dixit: 
Illas  Homeri  carminibus  fuisse  similes,  quce,  cum  alias 
excellant,  sponte  etiam  fluere  videantur,  et  quasi  Genium 
sapere}  Quarto,  quia  quod  praeter  spem  aut  praeter 
expectatum  contingit,  gratius  et  majore  cum  voluptate 
in  hominum  animos  influit.  Illud  vero  neutiquam 
competit  lis,  quae  propria  cura  et  ambitu  comparan- 
tur. 

SOPHTSMA. 

12.  Quod  ex  pluribus  constat  et  divisibilibus,  est  majus 
quam  quod  ex  paucioribus  et  magis  unum  ;  nam  omnia 
per  partes  considerata  majora  videntur.  Quare  et  plu- 
ralitas  partium  magnitudinem  prce  se  fert ;  fortius  au- 
tem  operatur  pluralitas  partium,  si  ordo  absit ;  nam 
inducit  similitudinem  infiniti,  et  iynpedit  comprehensio- 
nem. 

Sophisma  istud  videtur  etiam  primo  intuitu  fallax,  et 
quasi  palpabile  ;  siquidem  non  pluralitas  partium  tan- 
tum,  sed  majoritas  earundem,  poterit  constituere  totum 
auctius.  Attamen  abripit  hoc  ipsum  Sophisma  saepius 
phantasiam  ;  quinetiam  insidiatur  sensui.  Etenim  as- 
pectui  ipsi  brevior  videtur  via  in  planitie,  ubi  nihil  in- 
tercurrat  quod  visum  frangat,  quam  in  tali  tractu  terrae 
ubi  simul  conspiciuntur  arbores,  aut  aedificia,  aut  aliud 
aliquod  signum  quod  spatium  metiri  et  dividere  possit. 
Sic  homini  bene  nummato,  postquam  areas  suas  et 
marsupia  diviserit  et  digesserit,  major  etiam  quam 
antea  subit  divitiarum  phantasia.  Habet  etiam  vim  in 
amplificationibus,  si  res  in  plures  portiones  dividatur, 
atque  singulae  seorsum  tractentur.  Hoc  vero  adhuc 
magis  phantasiam  implet,  si  fiat  promiscue  et  sine 
ordine.      Confusio  enim  multitudinis   opinionem   gen- 

i  Plutarch  in  Timol.  c.  36. 


462  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

erat.  Siquidem  quae  ordine  ostenduntur  aut  propo- 
nuntur,  turn  ipsa  magis  finita  apparent,  turn  certum 
praebent  argumentum  nihil  esse  praetermissum.  At 
contra,  quae  confuse  repraesentantur  non  solum  in  se 
numerosa  putantur,  sed  et  suspicioni  locum  relinquunt 
restare  adhuc  plura  quae  omittuntur. 

Elenchus. 

Fallit  Sophisma  primo,  ubi  quis  ampliorem  praecepe- 
rit  de  re  aliqua  opinionem  quam  pro  vera  rei  ipsius 
magnitudine.  Etenim  cum  hoc  fit,  distributio  falsam 
illam  opinionem  destruet,  et  rem  in  veritate  sua,  non 
autem  cum  amplificatione,  monstrabit.  Itaque  si  quis 
morbo  aut  dolore  corripiatur,  horae  longiores  ei  vide- 
buntur  absque  horologio  aut  clepsydra,  quam  si  iisdem 
mensurentur.  Nam  si  taedium  et  vexatio  morbi  tempus 
videri  longius  faciunt  quam  revera  est,  at  computatio 
temporis  errorem  ilium  corrigit,  et  brevius  facit  quam 
opinio  ilia  falsa  conceperat.  Etiam  in  planitie,  contra 
quam  superius  dictum  est  aliquando  evenit.  Licet 
enim  visus  in  principio  viam  ostentet  breviorem  sensui, 
quia  indivisa  est ;  tamen  si  ex  eo  obrepat  opinio  de 
longe  minori  intervallo  quam  reperitur,  opinionis  ejus 
vanae  frustratio  efficiet  ut  videatur  demum  etiam  quam 
revera  est  production  Itaque  si  quis  opinioni  alicujus 
falsae  de  magnitudine  rei  cujuspiam  velificari  cupiat, 
caveat  a  distributionibus,  sed  rem  integram  utique  ex- 
tollat.  Fallit  Sophisma  secundo,  si  distributio  ea  dis- 
trahatur,  non  autem  simul  obversetur,  aut  uno  aspectu 
visum  feriat.  Itaque  si  flores  in  horto  aliquo  in  plures 
torulos  distinguantur,  majoris  quantitatis  speciem  praebe- 
bunt  quam  si  omnes  in  uno  toro  simul  crescerent,  modo 
toruli  illi  oculis  simul   subjiciantur  ;    aliter  enim   unio 


LIBER   SEXTUS.  463 

distribution!  distractse  pragvalebit.  Sic  reditus  eorum 
majores  videntur,  quibus  prsedia  et  latifundia  sua  vicina 
aut  conjuncta  sunt.  Nam,  si  sparsim  sita  sint,  non 
veniunt  tarn  facile  sub  aspectum.  Fallit  Sophisma 
tertio,  propter  dignitatem  unitatis  supra  multitudinem. 
Omnis  enim  compositio,  indigentiae  in  singulis  signum 
est  certissimum ;  ubi  illud  usu  venit, 

Et  quae  non  prosunt  singula,  multa  juvant.1 

Itaque  Mariae  partes  potiores  ;  Martha,  Martha,  at- 
tendis  ad  plurima,  unum  sufficit.2  Hinc  ilia  fabula 
JEsopi  de  vulpe  et  feli.  Jactabat  enim  vulpes  quantas 
artes  haberet  et  effugia,  quibus  se  a  canibus  eriperet ; 
felis  autem  se  unico  tan  turn  confidere  auxilio  dixit,  utpote 
quae  tenuem  scandendi  facultatem  haberet ;  quod  tamen 
reliquis  illis  vulpinis  longe  praestantius  praesidium  fuit : 
unde  adagium  ;  Multa  novit  vulpes,  sed  felis  unum  mag- 
num.8 Quinetiam  in  hujus  fabulae  significatione  morali 
idem  cernitur.  Nam  potenti  et  fido  amico  niti  plus 
praesidii  habet,  quam  artes  et  astutiae  eomplurimae. 

Atque  haec  exempli  loco  sufficient.  Superest  autem 
nobis  ejusmodi  Colorum  numerus  etiam  magnus,  quos 
olim  adolescentes  congessimus ;  attamen  sine  illustra- 
tionibus  suis  atque  Elencbis  ;  quos  hoc  tempore  con- 
cinnare  non  vacat.  Ideoque  Colores  illos  nudos  absque 
illustrationibus  suis  (cum  superiores  isti  vestiti  prod- 
eant)  proponere,  minime  nobis  consentaneum  videtur. 
Illud  interim  monemus ;  rem  istam,  qualiscunque  ea 
videri  possit,  haud  parvi  judicio  nostro  esse  pretii :  ut- 
pote quae  ex  Philosophia  Prima,  et  ex  Politica,  et  ex 

i  Ovid.  Rem.  Amor.  420. 

2  St,  Luke,  x.  41,42. 

3  "  Multa  novit  vulpes,  sed  echinus  unum  magnum,"   is  a  proverb  in 
Erasmus'*  collection.     Vide  Er.  Adaff.  i   5.  18. 


464  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

Rhetoriea  participet.  Atque  de  Signis  Popularibus  sive 
Coloribus  Boni  ac  Mali  apparentis,  tarn  Simplicis  quam 
Comparati,  hactenus. 

Seeunda  Collectio,  quae  pertinet  ad  Promptuariam, 
et  desideratur,  ea  est  quam  Cicero  (ut  superius  in 
Logica  diximus  *)  innuit ;  cum  prcecipit,  ut  in  promptu 
habeantur  Loci  Communes,  in  utramque  partem  dis- 
putati  et  tractati.  Quales  sunt,  Pro  verbis  legis  et  Pro 
sententia  legis,  &c.  Nos  vero  hoc  prreceptum  etiam 
ad  alia  extendimus  ;  ut  non  solum  ad  genus  Judiciale, 
sed  etiam  ad  Deliberativum  et  Demonstrativum  ad- 
hibeatur.  Omnino  hoc  volumus,  Locos  omnes  quorum 
frequens  est  usus  (sive  ad  probationes  et  refutationes, 
sive  ad  suasiones  et  dissuasiones,  sive  ad  laudes  et  vitu- 
peria  spectent)  meditatos  jam  haberi ;  eosque  ultimis 
ingenii  viribus,  et  tanquam  improbe  et  prorsus  praeter 
veritatem,  attolli  et  deprimi.  Modum  autem  hujus 
collectionis,  tarn  ad  usum  quam  ad  brevitatem,  opti- 
mum fore  censemus,  si  hujusmodi  Loci  contrahantur 
in  sententias  quasdam  acutas  et  concisas ; 2  tanquam 
glomos  quosdam,  quorum  fila  in  fusiorem  discursum, 
cum  res  postulat,  explicari  possint.  Atque  similem 
quandam  diligentiam  in  Seneca3  reperimus,  sed  in 
hypothesibus  sive  casibus.  Ejus  generis,  cum  plurima 
parata  habeamus,  aliqua  ad  exemplum  proponere  visum 
est.     Ea  autem  Antitheta  Rerum  nominamus.4 

i  Supra,  p.  387. 

2  The  habit  of  reducing  arguments  into  this  form  accounts  probably  for 
the  difficulty  of  verifying  many  of  Bacon's  quotations.  The  form  fittest  for 
the  promptuaria  was  the  form  easiest  to  remember  and  most  convenient  to 
use.     See  note  2,  p.  459,  and  note  1,  p.  460.  —  J.  S. 

3  The  Seneca  here  referred  to  is  M.  Annseus  Seneca,  the  rhetorician,  who 
is  supposed  to  have  been  the  uncle  of  L.  Annaeus  Seneca,  the  preceptor  of 
Nero. 

4  Of  these  Antitheta  many  are  Bacon's  own,  and  are  to  be  found  in  other 


LIBER   SEXTUS. 


465 


Exempla  Antithetorum. 


I.  Nobilitas. 


Pro. 

Quibus  virtus  a  genere 
penitus  insita  est,  ii  jam 
non  mali  esse  nolunt,  sed 
nequeunt. 

Nobilitas  laurea,  qua 
tempus   homines    coronat. 

Antiquitatem  etiam  in 
monumentis  mortuis  vene- 
ramur;  quanto  magis  in 
vivis  ? 

Si  nobilitatem  familia- 
rum  contemnas,  quae  tan- 
dem erit  differentia  inter 
sobolem  hominum  et  bru- 
torum  ? 

Nobilitas  virtutem  in- 
vidiae  subducit,  gratiae  tra- 
dit. 


Contra. 

Raro  ex  virtute  nobili- 
tas ;  rarius  ex  nobilitate 
virtus. 

Nobiles  majorum  depre- 
catione  ad  veniam  saepius 
utuntur,  quam  suffraga- 
tione    ad    honores. 

Tanta  solet  esse  indus- 
tria  hominum  novorum, 
ut  nobiles  prae  illis  tan- 
quam    statuae   videantur. 

Nobiles  in  stadio  respec- 
tant  nimis  saepe  ;  quod 
mali    cursoris    est. 


II.  Forma. 


Pro. 

Deformes  naturam  ul- 
cisci  solent. 

Et  virtus  nil  aliud  quam 
interna   forma ;    et   forma 


Con. 

Virtus,  ut  gemma  nob- 
ilis,  melius  inseritur  sine 
multo  auro  et  ornatu. 

Quod   vestis    lauta   de- 


parts of  his  writings;  others  are  doubtless  quotations,  of  which  I  shall  men- 
tion some,  though  many  more  might  probably  be  easily  pointed  out.     [A 
great  many  of  them  will  be  found  in  the  Essays.  — J.  S.] 
vol.  ii.  30 


466 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


qua  m    externa 


nil    aliucl 
virtus. 

Deformes  se  a  contemp- 
tu  per  malitiam  utique 
suam    vindicare    cupiunt. 

Forma  virtutes  splen- 
dere    facit,    vitia    rubere. 


for  mi,   hoc    forma    impro- 
bo. 

Similiter  plerunque  leves 
sunt  quos  forma  ornat  et 
quos  movet. 


Pro. 

Primae  cogitationes,  et 
juvenum  consilia,  plus  ha- 
bent  e  numine. 

Senes   sibi  sapiunt  ma- 


in. Juventus. 

Con. 
Juventus        poenitentiae 
campus. 

Ingenitus  est  juvenibus 
senilis     authoritatis     con- 


gis,     aliis     et     reipublicae  temptus ;    ut  quisque    suo 

minus.  periculo    sapiat. 

Si  conspici  daretur,  ma-         Tempus,    ad    quae   con- 

gis  deformat  animos  quam  silia   non    advocatur,    nee 

corpora  senectus.  rata   habet. 

Senes    omnia   metuunt,  Senibus     Veneres     mu- 

praeter   Deos.  tantur   in    Gratias.1 

IV.  Valetudo. 
Pro.  Con. 

Cura    valetudinis     ani-         Saspe    convalescere    est 

mum     humilem     facit    et  saspe  juvenescere. 
corpori    supplicem.  Excusatio        valetudinis 

Corpus    sanum    hospes  polychresta  ;      ad      quam 

animae  est ;  aegrum,  ergas-  etiam    sani    confugimus. 
tularius.  Nimis  arcto  foedere  cor- 

1  This  idea  has  been  expressed  in  a  different  form  by  Mr.  Milnes:  — 
"  On  that  deep  retiring  shore 

Frequent  pearls  of  beauty  lie  ; 
Where  the  passion-waves  of  yore 
Fiercely  beat  and  mounted  high." 


LIBER  SEXTUS. 


Nil  tarn  summas  actio- 
num  promovet,  quam  pros- 
pera  valetudo ;  at  contra 
infirma   feriatur  nimis. 


pus 
tas. 


467 
animae    jungit    sani- 


Et  lectus  magna  im- 
peria  administravit,  et  lec- 
tica  magnos  exercitus. 


V.  Uxor 
Pro. 

Charitas  reipublicae  in- 
cipit  a  familia. 

Uxor  et  liberi  disciplina 
quaedam  humanitatis ;  at 
coelibes  tetrici  et  severi. 

Coelibatus  et  orbitas  ad 
nil  alitid  conferunt,  quam 
ad  fugam. 

Morti  sacrificat,  qui  lib- 
eros  non  procreat. 

Caetera  foelices,  in  lib- 
eris  fere  infortunati  sunt ; 
ne  divinae  sorti  nimium 
appropinquent   homines.1 


et  Liberi. 

Con. 

Qui  uxorem  duxit  et 
liberos  suscepit,  obsides 
for  tun  as  dedit. 

Generare  et  liberi,  hu- 
mana  sunt  ;  creare  et 
opera,    divina. 

Brtitorum  aeternitas 

soboles  ;    Virorum,    fama, 
merita,    et   instituta. 

QEconomicae  rationes 
publicas  plerunque  ever- 
tunt. 

Aliquibus  fortuna  Pri- 
ami  placuit,  qui  suis  om- 
nibus superstes  fuit.2 


magnarum 


VI.    DlVITLE. 

Pro.  Con 

Divitias      contemnunt,  Divitiarum 

qui  desperant.  vel  custodia  est,   vel    dis- 

Invidia   divitiarum  vir-  pensatio   quaedam,   vel  fa- 

tutem  effecit  deam.  ma  ;  at  nullus  usus. 

1  This  seems  to  me  to  belong  more  properly  to  the  other  side  of  the  argu- 
ment; but  if  it  be  rightly  placed  where  it  is,  it  must  mean  that  to  be  happy 
in  his  children  is  happiness  too  great  for  a  man,  unless  it  be  balanced  by 
misfortune  in  other  ways.  —  J.  S. 

2  The  allusion  is  to  Tiberius.     See  Suet,  in  Tiber,  c.  62. 


468 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


Dum  philosophi  dubi- 
tant  utrum  ad  virtutem 
an  voluptatem  omnia  sint 
referenda,  collige  instru- 
ments utriusque. 

Virtus  per  divitias  ver- 
titur  in  commune  bonum. 

Caetera  bona  provinci- 
alem  habent  administra- 
tionem,  divitiae  solae  gen- 
eralem. 


Annon  vides  lapillis  et 
id  genus  deliciis  fingi 
pretia,  ut  possit  esse  ali- 
quis  magnarum  divitia- 
rum  usus  ? 

Multi  dum  divitiis  suis 
omnia  venalia  fore  credi- 
derunt,  ipsi  in  primis  ve- 
nerunt. 

Non  aliud  divitias  dix- 
erim,  quam  impedimenta 
virtutis  ;  nam  virtuti  et 
necessariae  sunt,  et  graves. 

Divitiae  bona  ancilla, 
pessima  domina. 


VII.  Honores. 


Pro. 

Honores  non  tyranno- 
rum  (ut  loquuntur),  sed 
Providentiae  Divinae  cal- 
culi sunt. 

Honores  faciunt  et  vir- 
tutes  et  vitia  conspicua ; 
itaque  illas  provocant,  haec 
refraenant. 

Non  novit  quispiam 
quantum  in  virtutis  cursu 
profecerit,  nisi  honores  ei 
campum  praebeant  aper- 
tum. 

Virtutis,  ut  rerum  alia- 
rum,  rapidus  motus  est  ad 


Con. 

Dum  honores  appetimus 
libertatem  exuimus. 

Honores  dant  fere  po- 
testatem  earum  rerum, 
quas  optima  conditio  est 
nolle,  proxima  non  posse. 

Honorum  ascensus  ar- 
duus,  statio  lubrica,  re- 
gressus  praeceps. 

Qui  in  honore  sunt, 
vulgi  opinionem  mutuen- 
tur  oportet,  ut  seipsos  bea- 
tos  putent. 


LIBER  SEXTUS. 


469 


locum,  placidus  in  loco ; 
est  autem  virtutis  locus 
honos. 

VIII.  Imperia. 

Pro. 

Foelicitate  frui,  mag- 
num bonum  est ;  sed  earn 
et  aliis  impertiri  posse,  ad- 
huc  majus. 

Reges  non  hominum  in- 
star  sed  astrorum  sunt  ; 
nam  et  in  singulos  et  in 
tempora  ipsa  magnum  ha- 
bent  influxum. 

Qui  Dei  vices  gerunt, 
iis  resistere  non  tantum 
laesae  majestatis  crimen  est, 
sed  theomachia  quaedam. 


Con. 

Quam  miserum  habere 
nil  fere  quod  appetas,  in- 
finita  quae  metuas. 

Qui  in  imperiis  sunt,  sim- 
iles sunt  corporibus  coeles- 
tibus,  quae  magnam  ven- 
erationem  habent,  requiem 
nullam.1 

Nemo  humanae  sortis  ad 
Deorum  convivia  admitti- 
tur,  nisi  ad  ludibrium. 


IX.  Laus,  Existimatio. 


Pro. 

Virtutis  radii  reflexi  lau- 
des. 

Laus  honor  is  est,  ad 
quern  liberis  suffragiis  per- 
venitur. 

Honores  a  diversis  po- 
litiis  conferuntur ;  sed  lau- 
des  ubique  sunt  libertatis. 

Vox    populi   habet    ali- 


Con. 

Fama  deterior  judex 
quam  nuncia. 

Quid  viro  bono  cum  sa- 
liva vulgi  ? 

Fama,  veluti  fluvius, 
levia  attollit,  solida  mer- 
git. 

Infimarum  virtutum 
apud  vulgus  laus  est;  me- 


1  "  Ex  quo  se  C^sar  orbi  terrarum  dedicavit,  sibi  eripuit ;  et  siderum 
modo,  quae  irrequieta  semper  cursus  suos  explicant,  nunquam  illi  licet  nee 
subsistere  nee  quicquam  suura  facere."  —  Senec.  Consol.  ad  Polyb.  c.  26. 


470 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


quid  divinum.  Nam  quo- 
modo  aliter  tot  capita  in 
unum  conspirare  possint?1 


Ne    mireris,    si 


vulgus 


verius  loquatur  quam  hon 
oratiores ;  quia  etiam  tuti 
us  loquitur. 

X.  Natura 

Pro. 

Consuetudinis  progres- 
sus  est  arithmeticus  ;  na- 
tura? geometricus. 


diarum   admiratio  ;  supre- 
marum  sensus  nullus. 

Laus  magis  ex  osten- 
tatione  quam  ex  merito, 
et  ventosis  mams    accedit 


quam  realibus. 


Con. 
Cogitamus      secundum 
naturam ;  loquimur  secun- 
dum prsecepta ;  sed  agimus 


Ut  in  rebuspublicis    se     secundum  consuetudinem. 


habent  leges  communes 
erga  consuetudines,  eo- 
dem  modo  in  singulis  se 
habet  natura  ad  consue- 
tudinem. 

Consuetudo  contra  na- 
turam, quasi  tyrannis  quae- 
dam  est ;  et  cito  ac  levi 
occasione  corruit. 


Natura  pedantius  qui- 
dam  est ;  consuetudo  mag- 
istrate. 


XL  Fortuna. 


Pro. 

Virtutes  aperta?  laudes 
pariunt,  occulta?  fortunas. 

Virtutes  officiorum  lau- 
des pariunt,  facultatum 
fortunas. 


Con. 

Stultitia  unius,  fortuna 
alterius. 

In  fortuna  illud  praecip- 
ue  laudaverim,  quod  cum 
non  eligat,  non  tueatur. 


1  (j>7}(iri  (5'  ovtlq  ndfiTrav  a'KoKkvrai  tjvtivci  iroXkol 
"kaol  <j>7]/j,ifav(n  -  deog  vv  rig  egtl  koX  avrr). 

Hesiod,  Op.  et  Dies.  v.  683. 


LIBER   SEXTUS. 


471 


Fortuna  veluti  Galaxia  ;  Viri  magni,  dum  invid- 

hoc  est,  nodus  quarundam     iam  virtutum  suarum  dec- 
obscurarum  virtutum,  sine     linarunt,  inter  fortunse  cul- 


nomme. 

Fortuna  saltern  ob  filias 
suas  honoranda  est;  Con- 
fidentiam  scilicet,  et  Au- 
thoritatem. 


tores  reperti  sunt. 


XII. 
Pro. 

Absurdum  est  acciden- 
tia vitae  magis  amare, 
quam  vitam  ipsam. 

Praestat  ad  omnia,  etiam 
ad  virtutem,  curriculum 
longum   quam  breve. 

Absque  spatiis  vitse  ma- 
joribus,  nee  perficere  da- 
tur,  nee  perdiscere,  nee 
poenitere. 


Vita. 

Con. 

Philosophi,  dum  tantum 
apparatum  adversus  mor- 
tem colligunt,  ipsam  magis 
timendam  effecerunt. 

Mortem  homines  ti- 
ment,  quia  nesciunt  ;  ut 
pueri  tenebras. 

Non  invenias  inter  hu- 
manos  affectum  tarn  pu- 
sillum,  qui  si  intendatur 
paulo  vehementius  non 
mortis  metum  superet. 

Mori  velle  non  tantum 
fortis,  aut  miser,  aut  pru- 
dens,  sed  etiam  fastidiosus 
potest.1 


XIII.    SUPERSTITIO. 

Pro.  Con. 

Qui  zelo    peccant   non         Ut  simiae  similitudo  cum 


1  "  Mori  velle,  non  tantum  prudens  et  fortis,  sed  etiam  fastidiosus  pot- 
est." —  Seneca,  Ep.  77. 


472 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


probandi,  sed  tamen  aman- 
di  sunt. 

Mediocritates  moralibus 
debentur,  extremitates  di- 
vinis. 

Superstitiosus  religiosus 
designatus. 

Fabulosissima  quaeque 
portenta  cujusvis  religio- 
nis  citius  crediderim,  quam 
haec  omnia  sine  numine 
fieri. 


homine  deformitatem  ad- 
dit,  ita  superstitioni  simil- 
itudo  cum  religione. 

Quale  odium  est  affec- 
tationis  in  civilibus,  tale 
superstitionis  in  divinis. 

Praestat  nullam  habere 
de  Diis  opinionem,  quam 
contumeliosam. 

Non  Epicuri  schola,  sed 
Stoa,  veteres  respublicas 
perturbavit. 

Non  cadit  in  mentem  hu- 
manam,  ut  sit  merus  athe- 
ista  dogmate;  sed  magni 
hypocritae  sunt  veri  athe- 
istae,  qui  sacra  perpetuo 
contrectant,  sed  nunquam 
verentur. 


XIV.  Superbia. 


Pro. 

Superbia  etiam  vitiis  in- 
sociabilis ;  atque  ut  vene- 
rium veneno,  ita  haud 
pauca  vitia  superbia  ex- 
pelluntur. 

Facilis,  etiam  alienis 
vitiis  obnoxius  est  ;  su- 
perbus  tantum  suis. 

Superbia,  si  ab  aliorum 
contemptu  ad  sui  contemp- 
tum  ascendet,  fiet  demum 
philosophia. 


Con. 

Hedera  virtutum  ac 
bonorum  omnium  super- 
bia. 

Csetera  vitia  virtutibus 
tantum  contraria  ;  super- 
bia sola  contagiosa. 

Superbia  optima  vitio- 
rum  conditione  caret,  id 
est,  latebris. 

Superbus,  cum  caeteros 
contemnit,  se  interim  neg- 
ligit. 


LIBER   SEXTUS.  473 

XV.  Ingratitudo. 
Pro.  Con. 

Crimen  ingrati  animi  nil  Crimen    ingrati    animi 

aliud  est,  quam  perspicacia  non     suppliciis    eoercetur, 

quaedam  in  causam  bene-  sed  Furiis  permittitur. 
ficii  collati.1  Arctiora    sunt   vincula 

Dum   grati    erga    quos-  beneficiorum  quam  officio- 

dam    esse    volumus,     nee  rum ;  quare,  qui  ingratus, 

caeteris    justitiam    praesta-  injustus,  et  omnia, 
mus,  nee  nobis   ipsis   lib-         Ea  est  conditio   huma- 

ertatem.  na:  nemo  tarn  publica  for- 

Beneficii  gratia   eo  mi-  tuna   natus   est,  quin  pri- 

nus  reddenda  est,  quod  de  vatse  et  gratiae  et  vindictae 

pretio  non  constat.  se  omnino  debeat. 

XVI.  Invidia. 
Pro.  Con. 

Naturale   est   exprobra-         Invidia  festos  dies  non 
tionem  fortunae  suae  odis-     agit. 

se.  Nemo    virtuti    invidiam 

Invidia  in  rebuspublicis     reconciliaverit  praeter  mor- 
tanquam  salubris  ostracis-     tern. 

mus.  Invidia  virtutes   labori- 

bus  exercet,  ut  Juno  Her- 
culem. 

XVII.  Impudicitia. 
Pro.  Con. 

Zelotypise  debetur,  quod         Pessima  Circes  transfer- 
castitas  sit  facta  virtus.  matio  impudicitia. 

Multa  tristitia  opus  est,         Impudicus  prorsus  reve- 

1  This  sentence  is  more,  I  think,  in  the  manner  of  Rochefoucauld  than 
any  other  in  Bacon's  writings. 


474 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


ut  quis  Venerem  rem  se- 
riam  putet. 

Quid  vel  diaetae  partem, 
vel  munditiae  speciem,  vel 
superbias  filiam,  inter  vir- 
tutes  collocas  ? 

Amorum,  ut  avium  sil- 
vestrium,  nulla  proprietas 
est,  sed  jus  possessione 
transfertur. 


rentiam  sui  perdidit;  quod 
fraenum  est  omnium  vitio- 
rum. 

Omnes,  ut  Paris,  qui 
formae  optionem  faciunt, 
prudentiae  et  potentiae  jac- 
turam  faciunt. 

In  veritatem  non  vul- 
garem  incidit  Alexander, 
cum  Somnum  et  Vener- 
em mortis  arrhabones  esse 
dixit. 


XVIII.  Crudelitas. 

Con. 
Csedibus     grassari,    aut 
ferae  aut  Furiae  est. 

Crudelitas  viro  bono 
semper  fabulosa  esse  vi- 
detur,  et  fictio  tragica. 


Pro. 

Nulla  virtutum  tarn  sae- 
pe  rea  est,  quam  dementia. 

Crudelitas,  si  a  vindicta 
est,  justitia  est ;  si  a  peric- 
ulo,  prudentia. 

Qui  misericordiam  ini- 
mico  impertit,  sibi  denegat. 

Non  saepius  phlebotomiae 
necessariae  sunt  in  cura- 
tionibus,  quam  caedes  in 
civilibus. 

XIX.  Gloria  Vana. 


Pro. 

Qui  suas  laudes  appetit, 
aliorum  simul  appetit  utili- 
tates. 

Qui  tarn  sobrius  est  ut 

1  The  allusion  is  to  the  Eunuchus  of  Terence. 


Con. 

Gloriosi  semper  factiosi, 
mendaces,  mobiles,  nimii. 

Thraso  Gnathonis  prae- 
da.1 


LIBER  SEXTUS. 


475 


nihil  alienum  curet,  vereor 
ne  et  publica  aliena  putet. 
Ingenia    in    quibus    ali- 
quid  inane  est,  facilius  cu- 
ram  reipublicae  recipiunt. 


Turpe  est  proco  sollici- 
tare  ancillam  ;  est  autem 
virtutis  ancilla  laus. 


XX.  Justitia. 


Pro. 

Imperia  et  politiae  jus- 
titiae  tan  turn  additamenta 
sunt ;  si  enim  justitia  al- 
iter  possit  exerceri,  illis 
minime  fuerit  opus. 

Justitiae  debetur,  quod 
homo  homini  sit  Deus,  non 
lupus. 

Justitia  etsi  vitia  tollere 
non  possit,  tamen  hoc  effi- 
cit  ut  non  laedant. 


Con. 

Si  hoc  est  justum  esse, 
quae  tibi  fieri  nolis  ea  al- 
teri  non  facere,  dementia 
demum  justitia  est. 

Si  suum  cuique  tribu- 
ehdum  est,  certe  et  venia 
humanitati. 

Quid  mihi  aequitatem 
narras,  cum  sapienti  om- 
nia inaequalia  sint  ? 1 

Considera  qualis  reorum 
conditio  fuerit  apud  Ro- 
manos,  et  pronuncia  justi- 
tiam  e  republica  non  esse. 


1  [So  in  the  original  edition ;  but]  the  sense  requires  incequalia  to  be  re- 
placed by  cequalia.  There  is  no  colour  for  the  assertion  that  to  the  wise 
man  all  things  are  unequal;  but  the  Stoics,  teaching  that,  except  the  dis- 
tinction between  right  and  wrong,  everything  is  to  the  wise  man  a  matter 
of  indifference,  went  on  to  maintain  that  he  could  suffer  wrong  from  no 
man,  because  no  change  of  outward  circumstance  could  in  any  degree  af- 
fect his  inward  and  essential  happiness.  There  is  a  treatise  by  Seneca,  of 
which  the  title  is  In  Sapientem  non  cadere  lnjuriam,  in  which  this  doctrine 
is  taught.  So  far  as  the  wise  man  was  concerned,  the  difference  between 
justice  and  injustice  was  of  no  moment  whatever, —  a  view  which  shows 
how  strongly  Stoicism  tended  to  isolate  each  of  its  disciples  from  the  rest 
of  mankind.  Even  in  Plato  the  same  way  of  thinking  may  be  observed. 
Cf.  the  words  ascribed  to  Socrates  in  the  Apology:  kpe  [ilv  yap  ovdev 
p7idyf)EL  ovre  MehiTog  ovre  "Avvrog. 


476 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


Vulgaris  ista  justitia  po- 
litiarum,  philosophus  in 
aula  ;  hoc  est,  facit  tan- 
tum  ad  reverentiam  im- 
perantium. 


XXI.  Fortitudo 
Pro. 

Nil  terribile  nisi  ipse  ti- 
mor. 

Nil  aut  in  voluptate  sol- 
idum  aut  in  virtute  muni- 
tum,  ubi  timor  infestat. 


Con. 

Praeclara  virtus,  velle 
perire  ut  perdas. 

Praeclara  virtus,  quam 
etiam  ebrietas  inducit. 

Vitae  suae  prodigus,  ali- 


Qui  pericula  apertis  oc-     enae  periculosus. 
ulis  intuetur   ut   excipiat,         Virtus  ferreae  aetatis  for- 
advertit  et  ut  evitet.  titudo. 

Caeterae  virtutes  nos  a 
dominatu  liberant  vitio- 
rum ;  fortitudo  sola  a  dom- 
inatu fortunae. 


XXII.  Temperantia. 


Pro. 

Eadem  fere  vis  absti- 
nendi  et  sustinendi. 

Uniformitates,  concor- 
diae,  et  mensurae  motuum 
coelestia  sunt,  et  charac- 
ters aeternitatis. 

Temperantia,  velut  frig- 
ora  salubria,  animi  vires 
colligit  et  firmat. 

Exquisiti  et  vagi  sensus 


Con. 


Negativae  istae  virtutes 
non  placent  ;  nam  in- 
nocentiam  praestant,  non 
merita. 

Languet  mens  quae  ex- 
cessibus  caret. 

Amo  virtutes  quae  ex- 
cellentiam  actionis  indu- 
cunt,  non  hebetudinem 
passionis. 


LIBER   SEXTUS. 


477 


narcoticis  indigent ;  simili- 
ter et  affectus. 


Cum  consonantes  animi 
motus  ponis,  paucos  ponis ; 
nam  pauperis  est,  nume- 
rare  pecus. 

Ista  Non  uti  ut  non  ap- 
petas;  Non  appetere  ut  non 
timeas;  pusillanimi  sunt  et 
diffidentis. 


XXIII.    CONSTANTIA 

Pro. 
Basis  virtutum  constan- 


tia. 

Miser  est,  qui  qualis  ipse 
futurus  sit  non  novit. 

Imbecillitas  humani  ju- 
dicii  rebus  ipsis  constare 
non  potest ;  quare  saltern 
sibi  constet. 

Etiam  vitiis  decus  aspi- 
rat  constantia. 

Si  ad  fortunse  inconstan- 
tiam  accedat  etiam  incon- 
stantia  mentis,  in  quantis 
tenebris  vivitur  ! 

Fortuna  tanquam  Pro- 
teus, si  perseveres,  ad  for- 
mam  redit. 


Con. 

Constantia,  ut  janitrix 
morosa,  multa  utilia  indi- 
cia abigit. 

JEquum  est  ut  constan- 
tia res  adversas  bene  tol- 
eret ;  nam  fere  inducit. 

Stultitia  brevissima  op- 
tima. 


XXIV.  Magnanimitas. 
Pro.  Con. 

Si  animus   semel  gene-         Magnanimitas  est  virtus 
rosos  fines  optaverit,  statim     poetica. 


478  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

non  modo  virtutes  circum- 
stant,  sed  et  numina. 

Virtutes  ex  habitu  aut 
praeceptis,  gregales  sunt ; 
ex  fine,  heroicae. 

XXY.    SCIENTIA,    CONTEMPLATIO. 

Pro.  Con. 

Ea  demum  voluptas  est         Con  temp]  atio,     speciosa 
secundum   naturam,  cujus     inertia, 
non  est  satietas.  Bene  cogitare  non  mul- 

Dulcissimus    prospectus     to  melius  est,  quam  bene 
in   errores   aliorum   subja-     somniare. 
centes.  Orbem  Numen  curat,  tu 

Quam  bonum  est  orbes     patriam. 
mentis    habere    concentri-         Vir  politicus  etiam  con- 
cos  universo  !  templationes  serit. 

Omnes  affectus  pravi 
falsae  asstimationes  sunt ; 
atque  eadem  sunt  bonitas 
et  Veritas. 

XXVI.  Liters. 

Pro.  Con. 

Si  de  rebus  minutis  libri  In     Academiis    discunt 

scripti  forent,  vix  ullus  es-  credere, 

set  experientiae  usus.  Quae  unquam  Ars  docuit 

Lectio    est    conversatio  tempestivum  Artis  usum  ? 

cum    prudentibus  ;     actio  Sapere  ex  regula  et  ex 

fere    cum    stultis.  experientia,  plane   contra- 

Non    inutiles    Scientiae  rise  rationes  sunt ;   ut  qui 

existimandae     sunt,     qua-  alteri    assuefactus    sit,    ad 

rum  in  se  nullus  est  usus,  alteram  sit  ineptus. 


LIBER  SEXTUS. 


479 


si  ingenia  acuant  et  ordi- 
nent. 


Artis  saepissime  ineptus 
usus   est,  ne   sit  nullus. 

Hoc  fere  omnes  Aea- 
demici  habent,  ut  ex  qual- 
ibet  re  soleant  agnoscere 
quod  sciant,  et  non  addis- 
cere  quod  nesciant. 


XXVII.  Promptitudo. 


Pro. 

Opportuna  prudentia 
non  est,  quae  celeris  non 
est. 

Qui  cito  errat,  cito  er- 
rorem  emendat. 

Qui  ex  composito  et 
non  obiter  prudens  est, 
nil   magni   facit. 


Con. 

Prudentia  non  alte  pet- 
itur,  quae  prsesto  est. 

Prudentia,  ut  vestis,  le- 
vis  quae  expedita. 

Cujtis  consilia  non  ma- 
turat  deliberatio,  nee  pru- 
dentiam  aetas. 

Quae  ad  breve  tempus 
exeogitantur,  ad  breve 
tempus    placent. 


XXVIII.  Taciturnitas  in  Secretin. 


Pro. 

Taciturno  nil  reticetur ; 
quia  omnia  tuto  communi- 
cantur. 

Qui  facile  loquitur  quae 
scit,  loquitur  et  quae  nes- 
cit. 

Secretis  etiam  mysteria 
debentur. 


Con. 

Varietas  morum  optime 
animum  collocat  in  secre- 
to. 

Taciturnitas  confessoris 
virtus. 

Taciturno  omnia  reti- 
centur  ;  quia  silentium  re- 
penditur. 

Tectus,  ignoto  proxi- 
mus. 


480 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


XXIX.  Facilitas. 


Pro. 

Amo  virum  alien  o  af- 
fectui  obnoxium,  sed  ta- 
men  judicium  ab  obsequio 
revocantem. 

Flexibilem  esse,  ad  na- 
turam  auri  proxime  ac- 
cedit. 


Con. 

Facilitas,  judicii  quae- 
dam   inepta   privatio. 

Facilium  beneficia,  deb- 
ita  videntur ;  negationes, 
injuriae. 

Sibi  gratiam  habet,  qui 
a  facili  aliquid  impetrat. 

Facilem  omnes  difficul- 
tates  premunt,  nam  omni- 
bus se  implicat. 

Facilis  fere  se  recipit 
cum   pudore. 


XXX.  Popularitas. 


Pro. 

Prudentibus  eadem  fere 
placent ;  at  stultorum  va- 
rietati  occurrere,  pruden- 
tia3   est. 

Colere  populum,  est 
coli. 

Qui  ipsi  magni  viri 
sunt,  neminem  unum  fere 
habent  quern  vereantur, 
sed   populum. 


Con. 

Qui  valde  cum  stultis 
congruit,  ipse  suspectus 
esse  potest. 

Qui  turbae  placet,  fere 
et  turbas  miscet. 

Nil  moderatum  vulgo 
gratum   est. 

Infima  assentatio  est 
assentatio   vulgi. 


XXXI  Loquacitas. 
Pro. 

Qui  silet,  aut  alios  ha- 
bet pro  suspectis  aut  sus-     tiam  addit  et  auctoritatem. 
pectus  est  ipse  sibi.  Silentium,    veluti    som- 


Con. 
Silentium  verbis  et  gra- 


LIBER   SEXTUS. 


481 


Custodiae  omnes  infoe- 
lices,   miserrima  silentii. 

Silentium,  stultorum  vir- 
tus. Itaque  recte  ille  si- 
lenti :  Si  prudens  es,  stul- 
tus  es ;  si  stultus,  pru- 
dens.1 

Silentium,  veluti  nox, 
insidiis   opportunum. 

Cogitationes  in  proflu- 
ente   sanissimae. 

Silentium,  solitudinis 
genus. 

Opinioni  se  venditat, 
qui    silet. 

Silentium  nee  pravas 
cogitationes  egerit,  nee 
bonas    distribuit. 


nus  quidam,  alit  pruden- 
tiam. 

Silentium  fermentatio 
cogitationum. 

Stilus  prudentiae  silen- 
tium. 

Silentium  ambit  verita- 
tem. 


XXXTI.  Dissimulatio. 


Pro. 

Dissimulatio  compendi- 
aria    sapientia. 

Non  idem  dicere,  sed 
idem  spectare,   debemus. 

Etiam  in  animo  de- 
formis    nuditas. 

Dissimulatio  et  decori 
est,    et   praesidio. 


Con. 

Cum  cogitate  secundum 
rerum  veritatem  non  pos- 
simus,  at  loquamur  secun- 
dum cogitation  em. 

Quibus  artes  civiles  su- 
pra captum  ingenii  sunt, 
iis  dissimulatio  pro  pru- 
dentia  erit. 


1  This  sarcasm  is  ascribed  by  Diogenes  Laertius  and  Plutarch  to  Theo- 
phrastus,  the  author  of  the  Characters  (which  form  the  foundation  of  those 
of  La  Bruyere)  and  of  many  other  works.     It  has  also  been  ascribed  to 
Simonides.     Bacon  seems  to  have  taken  it  from  Plutarch. 
VOL.   II.  31 


482 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


Sepes  consiliorum  dis- 
simulatio. 

Aliqui  bono  suo  fallun- 
tur. 

Qui  indissimulanter  om- 
nia agit,  seque  decipit ; 
nam  plurimi  aut  non  capi- 
unt  aut  non  credunt. 

Indissimulatio  nihil  ali- 
ud,  quam  animi  impoten- 
tia. 


Qui  dissimulat,  pra> 
cipuo  ad  agendum  in- 
strumento  se  privat,  i.  e. 
fide. 

Dissimulatio  dissimula- 
tionem    invitat. 

Qui  dissimulat,  liber 
non   est. 


XXXIII. 
Pro. 

Docet  improbare  qui 
verecundatur. 

Quod  actio  oratori,  id 
audacia  viro  civili ;  pri- 
mum,  secundum,  tertium. 

Confitentem  verecun- 
diam  amo,  accusantem 
odi. 

Confidentia  morum  ani- 
mos  promptius  sociat. 

Placet  obscurus  vultus, 
et  perspicua  oratio. 


Audacia. 

Con. 

Audacia  stultitise  viator. 

Inverecundia  inutilis  ni- 
si ad  imposturam. 

Confidentia  stultorum 
imperatrix,  prudentium 
scurra. 

Audacia  est  stupor  qui- 
dam  sensus,  cum  malitia 
voluntatis. 


XXXIY.  Ceremoni^e,  Puntos,1  Affectatio. 
Pro.  Con. 

Vultus  et  gestus  decora         Quid    deformius,    quam 


1  This  word  is  clearly  a  mere  gloss,  being  the  English,  if  it  can  be  called 
so,  of  that  which  precedes  it.  A  little  further  on  Bacon  uses  the  word 
upunctus"    as  a  Latin  version  of  upunto;"  and  the  text  might  be  cor- 


LIBER   SEXTUS. 


483 


moderatio,  verum  condi- 
mentum    virtutis. 

Si  et  in  verbis  vulixo 
paremus,  quidni  in  liabitu 
et  gestu? 

Qui  in  levibus  et  quo- 
tidiana  consuetudine  decus 
non  retinet,  sit  licet  vir 
magnus,  noris  tamen  hunc 
tantum  certis  lioris  sapere. 

Virtus  et  prudentia, 
sine  punctis,  velut  pere- 
grinae  linguae  sunt ;  nam 
vulgo   non  intelliguntur. 

Qui  vulgi  sensum  per 
congruitatem  non  novit, 
is  si  nee  per  observa- 
tionem  noverit,  omnium 
stultissimus    est. 

Puncti,  translatio  sunt 
virtutis  in  linguam  ver- 
naculam. 


scenam  in  vitam  trans- 
ferre  ? 

Ex  ingenuitate  deco- 
rum,   ex    arte    odium. 

Magis  placent  cerus- 
satae  buccae  et  calamis- 
trata  coma,  quam  cerus- 
sati  et  calamistrati  mores. 

Qui  animum  ad  tarn 
exiles  observationes  ap- 
plicat,  magnae  cogitationis 
capax  non  est. 

Affectatio,  ingenuitatis 
putredo  lucens.1 


XXXV.  Joci. 
Pro.  Con. 

Oratorum  ara  jocus.  Istos     deformitatum    ac 

Qui  in  omnibus  modes-     concinnitatum        aucupes, 
turn  leporem  miscet,  liber-     quis    non    contemnat  ? 
tatem  animi  retinet.  Rerum      magnitudinem 

rected  by  substituting  puncti  for  puntos.     But  I  should  prefer  to  omit  this 
word  altogether. 
1  The  same  image  occurs  in  Ralegh's  Lye : 

"  Go  tell  the  Court  it  glows 
And  shines  like  rotten  wood." 


484 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


Res    est    supra    opinio-     eluere  joco,  improbum  ar- 
nem  politica,  facile  trans-     tificium  est. 
ire    a  joco    ad    serium,    a         Jocos     turn     considera, 
serio    ad  jocum.  cum   risu    destituti    sunt. 

Veritatis  alias  non  per-  Faceti  isti  fere  non  pen- 
venturae  saepe  vehiculum  etrant  ultra  superficiem 
jocus.  rerum,  ubi  joci  sedes  est. 

Ubi  jocus  ad  seria  mo- 
menti  aliquid  habet,  ibi 
levitas   puerilis    est. 


XXXVI. 
Pro. 

Annon  vides  omnes  se 
quserere?  At  amans  so- 
lus se  invenit. 

Non  est  melior  ordina- 
tio  animi,  quam  ex  im- 
perio  affectus  alicujus  in- 
signis. 

Qui  sapit,  desiderium 
quserat ;  nam  qui  non  ali- 
quid insigniter  appetit,  ei 
omnia  ingrata  sunt  et  tae- 
dio  plena.1 

Quidni  in  unitate  acqui- 
escat  unus  ? 


Amor. 

Con. 

Amori  multum  debet 
scena,    nihil    vita. 

Nil  tarn  varii  nominis 
est  quam  amor ;  nam  res 
aut  tarn  stulta  est  ut  se 
nesciat,  aut  tarn  turpis  ut 
se  fuco  condat. 

Odi  istos  Mono-Phron- 
tistas. 

Angusta  admodum  con- 
templatio  amor. 


Pro. 

Eadem     facit 


XXXVII.  Amicitia. 

Con. 
amicitia         Qui  amicitias  arctas  cop- 


1  "  Qui  nolet  fieri  desidiosus,  amet."     Ov.  Amores,  i.  9.  46. 
This  is  one  of  the  lines  contained  in  Bacon's  Promus.  —  /.  £. 


LIBER   SEXTUS. 


485 


quae   fortitude*,  sed    suavi-     ulat,  novas  necessitates  sibi 
us.  imponit. 

Suave  condimentum  om-         Animi  imbecilli  est,  par- 
nium  bonorum  amicitia.  tiri  fortunam. 

Pessima     solitudo,    non 
veras  habere  amicitias. 

Digna  malae  fidei  ultio, 
amicitiis  privari. 


XXXVIII.  Adulatio. 


Pro. 

Adulatio  magis  ex  more, 
quam  ex  malitia. 

Laudando  instituere, 
semper  formula  fuit  debi- 
ta  potentioribus. 


Con. 

Adulatio  stilus  servo- 
rum. 

Adulatio  calx  vitiorum. 

Adulatio  aucupii  illud 
genus,  quod  similitudine 
vocis  aves  fallit. 

Adulationis  deformitas 
comica,  nocumentum  trag- 
icum. 

Auribus  mederi  difficil- 
limum. 


XXXIX. 
Pro. 

Vindicta  privata,  justi- 
tia  agrestis. 

Qui  vim  rependit,  legem 
tantum  violat,  non  homi- 
nem. 

Utilis  metus  ultionis  pri- 
vatae;  nam  leges  nimium 
saepe  dormiunt. 


Vindicta. 

Con. 

Qui  injuriam  fecit,  prin- 
cipium  malo  dedit  ;  qui 
reddidit,  modum  abstulit. 

Vindicta,  quo  magis  nat- 
uralis,  eo  magis  coercenda. 

Qui  facile  injuriam  red- 
dit,  is  fortasse  tempore,  non 
voluntate,  posterior  erat. 


486  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

XL.  Innovatio. 

Pro.  Con. 

Omnis    medicina    inno  Novi    partus     deformes 

vatio.  sunt. 

Qui  nova  remedia  fugit,  Nullus     author    placet, 

nova  mala  opperitur.  praeter  tempus. 

Novator  maximus  tern-  Nulla  novitas  absque  in- 

pus  :  quidni  igitur  tempus  juria  ;  nam  praesentia  con- 

imitemur  ?  vellit. 

Exempla  remota,  inepta  Quae    usu    obtinuere,  si 

sunt :  recentia,  corrupta  et  non  bona,  at  saltern  apta 

ambitiosa.  inter  se  sunt. 

Imperitis  et  contentiosis  Quis     novator     tempus 

permitte,    ut    ad    exempla  imitatur;  quod  novationes 

res  agant.  ita  insinuat,  ut  sensus  fal- 

Sicut  qui  nobilitatem  in  lant  ? 

familiam  introducunt  dig-  Quod  praeter  spem  eve- 

niores  fere  sunt  posteris  ;  nit,  cui  prodest  minus  ac- 

ita  novationes  rerum  pie-  ceptum,    cui    obest    magis 

runque   praestant    iis    quae  molestum. 
ad  exempla  fiunt. 

Morosa  morum  retentio 
res  turbulenta  est,  aeque  ac 
novitas. 

Cum  per  se  res  muten- 
tur  in  deterius,  si  consilio 
in  melius  non  mutentur, 
quis  finis  erit  mali  ? 

Moris  servi,  temporis  lu- 
dibria. 

XLI.  Mora. 
Pro.  Con. 

Fortuna  multa  festinan-  Occasio  primum  ansam 


LIBER   SEXTUS.  487 

ti  vendit,  quibus  morantem  vasis  porrigit,  deinde  ven- 

donat.  trem. 

Dum   initia  rerum  am-         Occasio,  instar  Sibyllae, 

plecti  properamus,  umbras  minuit    oblatum,    pretium 

prensamus.  auget. 

Fluctuantibus  rebus  ad-         Celeritas  Orci  galea, 
vertendum,     inclinantibus         Quae  mature   fiunt,  ju- 

agendum.  dicio  fiunt ;  quae  sero,  per 

Prima    actionum    Argo  ambitum. 
committenda    sunt,    extre- 
ma  Briareo. 

XLII.  Pr^eparatio. 
Pro.  Con. 

Qui    parvis    copiis    rem  Optimus    terminus    pa- 

magnam  aggreditur,  fingit     randi,  prima  occasio  agen- 
opportunitatem  ut  speret.       di. 

Parvis  apparatibus  non  Nemo  speret  se  fortu- 
fortuna,  sed  prudentia  em-  nam  apparatu  ligare  posse, 
itur.  Alternatio1  apparatus  et 

actionis,  politica  sunt;  dis- 
tinctio,  tumid  a  et  infoelix. 

Magnus  apparatus,  prod- 
igus  et  temporis  et  rerum. 

XLIII.  Principiis  obstare. 

Pro.  Con. 

Plura    pericula   fallunt,         Docet  periculum   prog- 

quam  vincunt.  redi     qui     accingitur,    et 

Minus  operis  est  peric-     periculum  figit  remedio. 

1  M.  Bouillet  proposes  to  read  alternatio,  by  which  the  sense  would  be 
very  much  improved.  [It  is  alteratio  in  the  original.  But  AT.  Bouillet's 
reading  is  so  evidently  right  that  I  have  introduced  it  into  the  text. 
-J.  8.] 


488 


DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


ulo  remedium  adhibere, 
quam  progressum  ejus  ob- 
servare  et  custodire.1 

Non  jam  leve  est  peric- 
ulum,  si  leve  videatur. 


Etiam  in  remediis  pe- 
riculorum  levia  pericula 
subsistunt. 

Praestat  cum  paucis  pe- 
riculis,2  quae  invaluerunt, 
rem  habere,  quam  cum 
minis   singulorum . 


XLTV.    CONSILIA    VIOLENTA. 

Pro.  Con. 

Qui   lenem   istam    pru-  Omne  remedium  violen- 

dentiam   amplectuntur,  iis  turn,  praegnans  novi  mali. 

augmenta     mali     salubria  Violenta    consilia  nemo 

sunt.  dat,  praeter   iram   et   me- 

Necessitas,  quae  violenta  turn, 
consulit,  eadem  exequitur. 


XLV.  Suspicio. 


Pro. 

Diffidentia  nervi  pru- 
dentiae ;  at  suspicio  medi- 
camentum  arthriticum. 

Merito  ejus  fides  sus- 
pecta  est,  quam  suspicio 
labefacit. 

Suspicio  fragilem  fidem 
solvit,  fortem  intendit. 


Con. 
Suspicio  fidem  absolvit.3 
Suspicionum      intempe- 

ries  est  mania  quaedam  ci- 

vilis. 


1  "If  a  man  watch  too  long,  it  is  odds  he  will  fall  asleep." — Essays: 
Of  Delays.    J.  S. 

-  [Remediis  in  the  original  edition.]  The  sense  requires  remediis  to  be 
replaced  by  periculis.  The  word  remediis  appears  to  have  been  accidentally- 
repeated  from  the  last  sentence.  [Or  suggested  by  rem,  which  in  the  orig- 
inal stands  at  the  end  of  the  line  immediately  below.  —  J.  S.~\ 

8  "  Sospetto  licenza  fede,'1  is  an  Italian  proverb. 


LIBER   SEXTUS.  489 

XL VI.  Verba  Legis. 

Pro.  Con. 

Non    est     interpretation  Ex  omnibus  verbis  elici- 

sed  divinatio,  quae  recedit  endus  est  sensus,  qui  inter- 

a  litera.                                 .  pretetur  singula. 

Cum  receditur  a  litera,  Pessima  tyrannis  lex  in 

judex    transit    in    legisla-  equuleo. 
torem. 

XLVII.  Pro  Testibus  contra  Argumenta. 
Pro.  Con. 

Secundum  oratorem  non  Si  testibus  credendum 
secundum  causam  pronun-  sit  contra  argumenta,  suf- 
ciat,  qui  argumentis  niti-  ficit  tan  turn  judicem  esse 
tur.  non  surdum. 

Qui   argumentis    potius         Argumenta     antidotum 
credit  quam  testibus,  eti-     contra   venena    testimoni- 
am    ingenio    magis    debet     orum. 
fidere  quam  sensui.  lis  probationibus  tutissi- 

Tutum  foret  argumentis     mo  creditur,  quae  rarissime 
credere,   si    homines   nihil     mentiuntur. 
absurdi  facerent. 

Argumenta,  cum  sint 
contra  testimonia,  hoc 
praestant  ;  ut  res  mira 
videatur,  non  autem  ut 
vera.1 

Atque  haec  Antitheta  (quae  nunc  proposuimus)  for- 
tasse  tanti  non  fuerint ;    sed  cum  jam  olim  parata  et 

1  It  would  seem  that  the  last  clause  ought  to  be  "  non  autem  ut  non 
vera;"  the  res  being  the  matter  in  favour  of  which  testimony  has  been 
produced. 


490  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM 

collecta  a  nobis  essent,  noluimus  diligentiae  nostrae  ju- 
venilis fructum  perire  ;  praesertim  cum  (si  quis  acutius 
introspiciat)  semina  sint,  non  flores.  In  illo  autem 
adolescentiam  plane  spirant,  quod  sint  in  Morali  sive 
Demonstrative  genere  uberiora  ;  in  Deliberativo  et 
Judiciali  perpauca. 

Tertia  Collectio,  quae  pertinet  ad  Promptuariam, 
atque  etiam  desideratur,  est  ea  quam  vocare  placet  For- 
mularum  Minorum}  Illae  autem  sunt  veluti  vestibula, 
posticae,  ante-camerae,  recamerae,  transitus,  &c,  ora- 
tionis ;  quae  indiscriminatim  omnibus  subjectis  compet- 
ere  possint.  Quales  sunt  Praefationes,  Conclusiones, 
Digressiones,  Transitiones,  Promissiones,  Declinationes, 
et  plurima  ejusmodi.  Quemadmodum  enim  in  aedificiis 
plurimum  facit  et  ad  voluptatem  et  ad  usum,  ut  fron- 
tispicia,  gradus,  ostia,  fenestrae,  aditus,  transitus,  et  hu- 
jusmodi,  commode  distribuantur  ;  eodem  modo  etiam  in 
oratione  fit,  ut  additamenta  et  interpositiones  istae  (si 
decore  et  perite  formentur  et  collocentur)  plurimum  turn 
gratiae  turn  commoditatis  universae  orationis  structurae 
adjiciant.  Harum  Formularum  exemplum  unum  aut 
alterum  proponemus,  neque  diutius  iisdem  immorabi- 
mur.  Etsi  enim  sint  res  haud  exigui  usus,  tamen  cum 
nihil  in  his  addamus  de  nostro,  sed  tantum  Formulas 
nudas  ex  Demosthene  aut  Cicerone  aut  alio  quopiam 
selecto  authore  describamus,  inferius  quiddam  videntur 
quam  ut  in  eo  tempus  teramus. 

1  The  Promus  already  referred  to  (p.  377.)  contains  some  of  these  for- 
mulae. 


LIBER   SEXTUS.  491 

Exempla  Formularum  Minorum. 

CONCLUSIO    DELIBERATIVE. 

Sic  et  culpam  praeteritam  fas  erit  redimere,  et  fa- 
turis  incommodis  eadem  opera  prospicere. 

Partitions  accurate  Corollarium. 

Ut  omnes  intelligant  nihil  me  et  subterfugere  volu- 
isse  reticendo,  aut  obscurare  dicendo.1 

Transitio  cum  Monito. 

Verum  haec  ita  praetereamus,  ut  tamen  intuentes  et 
respectantes  relinquamus.2 

Pre-occupatio  contra  opinionem  inveteratam. 

Faciam  ut  intelligatis  in  tota  causa  quid  res  ipsa 
tulerit,  quid  error  affinxerit,  quid  invidia   conflaverit.3 

Hasc  pauca  enumerasse,  ad  exempla  satis  fuerit ; 
cum  quibus  Appendices  Rhetoricae,  quae  ad  Promptu- 
ariam  spectant,   concludimus. 

1  Cicero  pro  Cluent.  c.  1.  But  the  quotation  is  inaccurate.  The  original 
is  u  nihil  me  nee  subterfugere  voluisse  reticendo  nee  obscurare  dicendo." 
It  is  probable  that  Bacon  intended  to  write  aut  where  et  now  stands. 

2  Id.  pro  Sext.  c.  5.     A  phrase  resembling  Dante's 

"  Non  ragioniam  di  lor,  ma  guarda  e  passa." 
8  Id.  pro  Cluent.  c.  4. 


492  DE   AUGMENTIS   SCIENTIARUM 


CAPUT  IV. 

Appendices  generates  duce  Traditivce ;  Critica  et  Paed- 

agogica. 

Supersunt  duae  appendices  Traditivae  in  genere ; 
altera  Critica,  altera  Paedagogica.  Sicut  enim  pars 
Traditivae  praecipua  in  Scriptione  Librorum  consistit, 
ita  pars  ejus  relativa  in  Librorum  versatur  Lectione. 
Lectio  autem  vel  magistrorum  ope  regitur,  vel  indus- 
tria  cuj usque  propria  perficitur ;  atque  huic  rei  inser- 
viunt  doctrinae  illae,  quas  diximus,  duae. 

Ad  Criticam  spectant  primo  authorum  probatorum 
limata  correctio  et  emendata  editio  ;  quibus  et  ipsorum 
authorum  honor  vindicator,  et  studiosis  lumen  praefer- 
tur.  Qua  tamen  in  re,  studiis  haud  parum  detrimenti 
intulit  quorundam  hominum  diligentia  temeraria.  Crit- 
icis  enim  haud  paucis  mos  est,  ubi  incidunt  in  quid- 
piam  quod  non  intelligunt,  vitium  statim  in  exemplari 
supponere  ;  veluti  in  illo  loco  Taciti :  cum  quaedam 
colonia  jus  asyli  apud  senatum  assereret,  narrat  Tac- 
itus non  aequis  admodum  auribus  quae  ab  iis  profere- 
bantur  fuisse  ab  imperatore  et  senatu  audita  ;  itaque 
legati  causa  diffisi  bonam  pecuniae  summam  Tito  Vinio 
dederunt,  ut  eis  patrocinaretur ;  hoc  itaque  pacto  res 
obtinuit.  Turn  (inquit  Tacitus)  dignitas  et  antiquitas 
colonice  valuit :  quasi  argumenta  quae  antea  levia  vide- 
bantur,  accedente  pretio,  novum  turn  pondus  accepis- 
sent.  At  Criticus  quidam,  non  ex  infimis,  verbum 
Turn  expunxit,  et  Tantum  reposuit.1     Atque  hac  prava 

1  Justus  Lipsius,  in  his  first  edition  of  Tacitus,  puts  the  following  note  at 
turn,  "Forte  tantum;  "  but  he  does  not  alter  the  text,  and  in  subsequent 
editions  the  note  is  omitted.  That  Bacon  had  but  an  imperfect  recollection 
of  the  passage,  is  plain  from  his  substituting  the  name  of  Titus  Vinius  for 


LIBER  SEXTUS.  493 

Criticorum  consuetudine  factum  est,  ut  (quod  non- 
nemo  prudenter  notavit)  exemplar ia  maxime  castigata 
sint  scepenumero  minime  omnium  casta.  Quinimo,  ut 
verum  dicamus,  nisi  Critici  fuerint  eruditi  in  scientiis 
illis  de  quibus  libri  ab  ipsis  editi  traetant,  periculo 
diligentia  eorum  non  vacat. 

Secundo  ad  Criticam  spectant  authorum  interpre- 
tatio  et  explicatio,  commentarii,  scholia,  notae,  spici- 
legia,  et  similia.  In  istiusmodi  autem  laboribus  pessi- 
mus  ille  Criticorum  nonnullos  quasi  morbus  invasit, 
ut  multa  ex  obscurioribus  transiliant,  in  satis  vero 
perspicuis  ad  fastidium  usque  immorentur  et  expati- 
entur.  Scilicet  non  tarn  illud  agitur  ut  author  ipse 
illustretur,  quam  ut  Criticus  ille  multiplicem  suam 
eruditionem  et  variam  lectionem,  ubique  arrepta  oc- 
casione,  ostentet.  Optandum  inprimis  foret  (licet  haec 
res  ad  Traditivam  principalem,  non  ad  Appendices 
pertineat)  ut  qui  argumenta  obscuriora  et  nobiliora 
pertractet  scriptor,  suas  ipse  explicationes  subjungat ; 
ut  et  textus  ipse  digressionibus  aut  explicationibus  non 
abrumpatur,  et  notse  a  scriptoris  mente  non  recedant. 
Cujusmodi  quidpiam  suspicamur  de  Theone  Eucli- 
dis.1 

Tertio  ad  Criticam  spectat  (quod  etiam  nomen  eidem 
indidit)  de  authoribus  quos  edunt  breve  aliquod  judi- 
cium interponere  ;  et  illos  cum  caeteris  scriptoribus  qui 

that  of  Fabius  Valens,  and  from  his  mentioning  the  senate,  as  if  the  trans- 
action had  taken  place  at  Rome.  It  was  by  a  donative  to  the  soldiery  that 
the  colony  of  Vienna  was  saved,  not  (directly  at  least)  by  a  bribe  to  their 
leader;  though  Tacitus  adds  that  it  was  believed  that  he  also  had  been 
bought  over, —  "  ipsum  Valentem  magna  pecunia  emptum."  —  Hist.  i.  66. 

1  It  seems  probable  that  this  remark,  showing  a  kind  of  reading  with 
which  Bacon  does  not  seem  to  have  been  familiar  (vide  supra  p.  306.), 
was  derived  from  his  friend  Sir  Henry  Savile.  We  find  Theon's  services 
in  relation  to  Euclid's  Elements  depreciatingly  spoken  of  in  Savile's  Prwlec- 
tiones  tresdecim  in  Principium  Elementorum  Euclidis  (1621),  pp.  12,  13. 


494  DE  AUGMENT1S   SCIENTIARUM 

eadem  tractant  comparare ;  ut  per  hujusmodi  censu- 
ram  studiosi  et  de  librorum  delectu  moneantur,  et  ad 
ipsam  lectionem  eorum  instructions  accedant.  Atque 
hoc  ultimum  est  Criticorum  tanquam  cathedra,  quam 
certe  nostra  setate  nobilitarunt  viri  nonnulli  magni, 
majores  certe  nostro  judicio  quam  pro  modulo  Criti- 
corum. 

Ad  Paedagogicam  quod  attinet,  brevissimum  foret 
dictu,  Consule  seholas  Jesuitarum:  nihil  enim,  quod 
in  usum  venit,  his  melius.  Nos  tamen  pauca  more 
nostro  monebimus,  tanquam  spicas  legentes.  Omnino 
institutionem  pueritise  et  juventutis  collegiatam  proba- 
mus ;  non  in  sedibus  privatis ;  non  sub  ludi-magistris 
tantum.  Adest  adolescentulis  in  Collegiis  aemulatio 
major  erga  aequales ;  adest  quoque  ipse  vultus  et  as- 
pectus  virorum  gravium,  quod  facit  ad  verecundiam, 
et  teneros  animos  etiam  a  principio  conformat  ad  ex- 
emplar ;  denique  sunt  quidem  plurima  Educationis 
Collegiatae  commoda.  In  Ordine  autem  et  Modo  dis- 
ciplinae,  illud  inprimis  consuluerim  ;  ut  caveatur  a 
compendiis  et  a  prcecocitate  quadam  doctrince,  quae  in- 
genia  reddat  audacula,  et  magnos  profectus  potius  os- 
tentet  quam  faciat.  Quin  et  favendum  non  nihil  ingeni- 
orum  libertati,  ut  si  quis  quae  ex  more  discipline  sunt 
faciat,  et  simul  tempus  ad  alia  in  quae  propensus  est 
suffuretur,  ne  utique  cohibeatur.  Porro  operae  pre- 
tium  fuerit  diligenter  animadvertere  (quod  fortasse 
adhuc  non  fuerit  notatum)  esse  duos  assuefaciendi  et 
exercendi  et  praeparandi  ingenia  modos,  eosque  tan- 
quam antistrophos.  Alter  incipit  a  facilioribus,  et  ad 
magis  ardua  paulatim  deducit ;  alter  ab  initio  duriora 
imperat  et  urget,  ut  iis  obtentis,  facilioribus  quis  etiam 
suaviter  perfungi  possit.     Alia  enim  est  methodus,  in- 


LIBER   SEXTUS.  495 

cipere  natare  cum  utribus,  qui  sublevent ;  alia  incipere 
saltare  cum  calceis  ponderosis,  qui  aggravent.  Neque 
facile  est  dictu,  quantum  harum  methodorum  prudens 
intermixtio  conferat  ad  promovendas  tain  animi  quam 
corporis  facultates.  Item  applicatio  et  delectus  studio- 
rum,  pro  natura  ingeniorum  quae  erudiuntur,  res  est 
singularis  et  usus  et  judicii ;  quam  etiam  bene  et  vere 
notatam  et  perspectam  magistri  parentibus  adolescen- 
tium  debent ;  ut  de  genere  vitae,  cui  filios  suos  desti- 
nent,  consulere  possent.  Verum  et  illud  attentius 
paulo  observandum ;  non  tantum  in  iis  ad  quag  natura 
quisque  sua  fertur  longe  maximos  fieri  profectus ;  sed 
etiam  ad  ea  ad  quae  vitio  naturae  quis  maxime  fuerit 
inhabilis,  reperiri  in  studiis  ad  hoc  proprie  delectis 
remedia  et  curationes.  Exempli  gratia  ;  si  cuipiam 
ingenium  tale  sit  quale  est  avium,  ut  facile  abripiatur, 
nee  per  moram  (qualem  oportet)  intentum  esse  sus- 
tineat ;  remedium  huic  rei  praebebunt  Mathematica, 
in  quibus  si  evagetur  paulo  mens,  de  integro  renovanda 
est  demonstratio.  Etiam  exercitiorum,  in  erudiendo, 
partes  liquet  esse  vel  maximas.  At  illud  a  paucis  no- 
tatum  est,  quod  exercitiorum  debeat  esse  non  solum 
prudens  institutio,  sed  etiam  prudens  intermissio.  Op- 
time  siquidem  Cicero  notavit,  quod  in  exercitiis  plerum- 
que  exerceri  contingat  non  minus  vitia  quam  facultates,1 
adeo  ut  malus  habitus  quandoque  simul  acquiratur  et 
se  insinuet  cum  bono.  Itaque  tutius  est  intermittere 
exercitia,  et  subinde  repetere,  quam  assidue  continuare 
et  urgere.     Verum  de  his  satis.     Sunt  certe  hag  res 

i  Cicer.  de  Orator,  i.  33.  [Compare  the  Essay  on  Nature  in  Men :  — 
uLet  not  a  man  force  a  habit  upon  himself  with  a  perpetual  continuance, 
but  with  some  intermission.  For  both  the  pause  reinforceth  the  new  on- 
set: and,  if  a  man  that  is  not  perfect  be  ever  in  practice,  he  shall  as  well 
practise  his  errors  as  his  abilities,  and  induce  one  habit  of  both."  — J.  S.] 


496  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM. 

primo  aspectu  minus  grandes  et  solennes,  sed  fructuosae 
tamen  et  efficaces.  Quemadmodum  enim  in  plantis 
ad  foelicitatem  vel  infoelicitatem  ipsarum  plurimum 
faciunt  injuriae  aut  auxilia  quae  iisdem  cum  tenerae 
fuissent  intervenerint  ;  quemadmodum  etiam  incre- 
menta  ilia  immensa  Imperii  Romani  merito  a  quibus- 
dam  attribuuntur  virtuti  et  prudentiae  sex  illorum 
Regum,  qui  eidem  in  pueritia  sua  veluti  tutores  fue- 
runt  aut  nutritii :  2  sic  certe  cultura  et  institutio  anno- 
rum  puerilium  aut  teneriorum  eas  habet  vires,  licet 
latentes  et  minime  in  cujusvis  observationem  incur- 
rentes,  quas  neque  temporis  diuturnitas  neque  laborum 
assiduitas  et  contentio  postea  aetate  maturiore  possint 
ullo  modo  aequiparare.  Non  abs  re  fuerit  etiam  notare, 
facultates  vel  mediocres,  si  in  magnos  viros  aut  res 
magnas  inciderint,  graves  et  insignes  interdum  pro- 
ducere  effectus.  Ejus  rei  ponemus  exemplum  memo- 
rabile ;  quod  eo  magis  adducimus,  quia  Jesuitae  eandem 
disciplinam  non  videntur  aspernari ;  sano  (ut  nobis 
videtur)  judicio.  Atque  est  res,  quae  si  sit  professoria, 
infamis  est ;  verum  disciplinaria  facta,  ex  optimis  est. 
Intelligimus  autem  Actionem  Theatralem ;  quippe  quae 
memoriam  roborat  ;  vocis  et  pronunciations  tonum 
atque  efficaciam  temperat ;  vultum  et  gestum  ad  de- 
corum componit ;  fiduciam  non  parvam  conciliat ;  den- 
ique  oculis  hominum  juvenes  assuefacit.  Erit  autem 
exemplum,  e  Tacito  desumptum,  Vibuleni  cujusdam, 
olim  histrionis,  tunc  temporis  autem  militantis  in  legi- 
onibus  Pannonicis.  Me  sub  excessu  Augusti  seditionem 
moverat,  ita  ut  Blsesus  praefectus  aliquos  ex  seditiosis 
in  carcerem  conjiceret.  Milites  vero,  impressione  facta, 
illos    effractis    carceribus   liberarunt.      At   Vibulenus, 

1  See  Macchiavelli,  Discorsi  [i.  19.]. 


LIBER   SEXTUS.  497 

apud  milites  concionabundus,  sic  orsus  est ;  Vos  (jnquii) 
Ids  innocentibus  et  miserrimis  lucem  et  spiritum  reddidis- 
tis  ;  sed  quisfratri  meo  vitam,  quis  fratrem  rnihi  reddit? 
quern  missum  ad  vos  a  G-ermanico  exercitu  de  commu- 
nibus  commodis  node  proximo,  jugulavit  per  gladiatores 
suos,  quos  in  exitium  militum  habet  atque  armat.  Re- 
sponded Blcese,  ubi  cadaver  abjeceris  ?  Ne  hostes  quidem 
sepulturam  invident  Cum  osculis,  cum  lachrymis  dolo- 
rem  meum  implevero,  me  quoque  trucidari  jube;  dum 
interfectos,  nullum  ob  scelus,  sed  quia  utilitati  legionum 
consulebamus,  hi  sepeliant.1  Quibus  verbis  invidire  ac 
consternationis  nimium  quantum  concivit ;  adeo  ut  nisi 
brevi  postea  innotuisset  nihil  horum  fuisse,  quinetiam 
fratrem  eum  nunquam  habuisse,  vix  a  praefecto  milites 
manus  abstinuissent ;  ille  vero  rem  totam  tanquam  fabu- 
lam  in  scena  peregit. 

Nunc  vero  ad  colophonem  pervenimus  tractatus  nos- 
tri  de  Doctrinis  Rationalibus.  In  quibus,  licet  a  parti- 
tionibus  receptis  interdum  recesserimus,  nemo  tamen 
existimet  nos  illas  omnes  improbare  partitiones  quibus 
usi  non  sumus.  Duplex  enim  nobis  imponitur  neces- 
sitas  partitiones  mutandi.  Una,  quia  haec  duo,  nimi- 
rum  res  natura  proximas  in  unam  classem  redigere,  et 
res  ad  usum  promendas  conjicere  in  unum  cumulum, 
fine  ipso  et  intentione  sunt  omnino  diversa.  Exem- 
pli gratia  ;  secretarius  aliquis  regis  aut  reipublicse,  in 
musaeo  chartas  suas  ita  proculdubio  distribuit,  ut  quae 
similis  sint  naturae  simul  componat ;  veluti  foedera  seor- 
sum,  seorsum  mandata,  literas  ab  exteris,  literas  domes- 
ticas,  et  similia,  seorsum  omnia :  contra,  in  scrinio  ali- 
quo  particulari  illas  simul  componit,  quas,  licet  diversi 
generis   sunt,   simul    tamen    usui    fore  existimet.     Sic 

1  Tacit.  Ann.  i.  16—22. 
vol.  ii.  32 


498  DE  AUGMENTIS   SCIENTIARUM  LIB.   SEXT. 

nimirum,  in  hoc  universali  scientiae  repositorio,  nobis 
pro   natura   rerum    ipsarum    partitiones    erant   institu- 
endae ;  cum  tarn  en,  si  particularis  aliqua  scientia  fuisset 
pertractancla,  partitiones  fuissemus  secuti  usui  et  praxi 
potius   accommodatas.       Altera   necessitas    partitiones 
mutandi  est,  quia  Desideratorum  ad  scientias  adjectio, 
et  eorum    cum  reliquis   in   integrum  corpus  redactio, 
etiam,  per   eonsequentiam,  scientiarum  ipsarum  parti- 
tiones transtulit.     Nam  (demonstrationis  gratia),  esto 
quod   artes    quaB    habentur    rationem    habeant    numeri 
15,  adjectis  autem  Desideratis  numeri  20.     Dico  quod 
partes  numeri   15,   non   sunt  eaedem  partes   quae  nu- 
meri 20.     Nam  partes  numeri  15,  sunt  3  et  5  ; 
partes  vero  numeri  20  sunt  2,  4,  5,  et  10. 
Itaque  patet,  quod  haec  aliter  fieri 
non  potuerint.     Atque  de 
Scientiis  Logicis  haec 
dicta  sint. 


APPENDIX. 


[The  following  Notes  on  some  old  treatises  on  the  art  of  writing  in  cipher 
are  referred  to  by  Mr.  Ellis,  at  p.  420.  note  l.—J.  S.] 


The  earliest  writer,  I  believe,  on  ciphers,  except  Trithe- 
mius  whom  he  quotes,  is  John  Baptist  Porta,  whose  work 
De  occultis  liter  arum  not  is  was  reprinted  in  Strasburg  in 
1606.  The  first  edition  was  published  when  Porta  was  a 
young  man.  The  species  of  ciphers  which  Bacon  mentions 
are  described  in  this  work.  What  he  calls  the  ciphra  sim- 
plex is  doubtless  that  in  which  each  letter  is  replaced  by 
another  in  accordance  with  a  secret  alphabet.  (Porta,  ii. 
c.  5.)  The  manner  of  modifying  this  by  introducing  non- 
significants  and  by  other  contrivances  is  described  in  the  fol- 
lowing chapter.  The  wheel  cipher  is  described  in  chapters 
7,  8,  9.  It  is  that  in  which  the  ordinary  alphabet  and  a 
secret  one  are  written  respectively  on  the  rim  of  two  concen- 
tric disks,  so  that  each  letter  of  the  first  corresponds  in  each 
position  of  the  second  (which  is  movable)  to  a  letter  of  the 
secret  alphabet.  Thus  in  each  position  of  the  movable  disk 
we  have  a  distinct  cipher,  and  in  using  the  instrument  this 
disk  is  made  to  turn  through  a  given  angle  after  each  letter 
has  been  written.  The  ciphra  clavis  is  described  by  Porta, 
book  ii.  15,  16.  It  is  a  cipher  of  position;  that  is,  one  in 
which  the  difficulty  is  obtained  not  by  replacing  the  ordinary 
alphabet  by  a  new  one,  but  by  deranging  the  order  in  which 
the  letters  of  a  sentence  or  paragraph  succeed  each  other. 


500  APPENDIX. 

This  is  done  according  to  a  certain  form  of  words  or  series 
of  numbers  which  constitute  the  key.  The  cipher  of  words 
was  given  by  Trithemius  and  in  another  form  by  Porta,  ii. 
19.  (and  in  a  different  shape,  v.  16.).  It  is  a  cipher  which 
is  meant  to  escape  suspicion.  Each  letter  of  the  alphabet 
corresponds  to  a  variety  of  words  arranged  in  columns.  Any 
word  of  the  first  column  followed  by  any  of  the  second,  and 
that  followed  by  any  of  the  third,  &c,  will  make,  with  the 
help  of  a  non-significant  word  occasionally  introduced,  a  per- 
fectly complete  sense ;  and  by  the  time  the  last  alphabet  has 
been  used,  a  letter  on  some  indifferent  subject  has  been  writ- 
ten. Only  sixty  alphabets  are  given  by  Porta,  and  therefore 
the  secret  communication  can  consist  only  of  sixty  letters. 
It  is  worth  remarking  that  when  Porta  wrote  it  was  usual  to 
put  the  sign  of  the  cross  at  the  head  of  an  ordinary  epistle. 
The  first  of  his  alphabets  corresponds  not  to  a  series  of  words 
but  to  two  and  twenty  different  modifications  of  the  figure 
of  a  cross,  and  his  second  alphabet  similarly  corresponds  to 
two  and  twenty  different  modifications  of  the  introductory 
flourish.  His  sixtieth  alphabet  is  of  the  same  kind.  We 
see  here  perhaps  whence  Bacon  derived  his  idea  of  giving 
significance  to  seemingly  accidental  modifications  of  the 
characters  of  ordinary  writing. 

The  idea  of  a  bilitercd  alphabet,  which  Bacon  seems  to 
claim  as  his  own,  is  employed,  though  in  a  different  manner, 
by  Porta.  His  method  is  in  effect  this.  He  reduces  the  al- 
phabet to  sixteen  letters,  and  then  takes  the  eight  different 
arrangements  aaa,  aba,  &c,  to  represent  them ;  each  ar- 
rangement representing  two  letters  indifferently :  the  ambi- 
guity arising  from  hence  he  seems  to  disregard.  In  this 
manner  he  reduces  any  given  word  or  sentence  to  a  succes- 
sion of  a's  and  Vs.  At  this  point  his  method,  of  which  he 
has  given  several  modifications,  departs  wholly  from  Bacon's. 
Let  us  suppose  the  biliteral  series  to  commence  with  aababb. 
A  word  of  two  syllables  and  beginning  with  A  indicates  that 
two  a's  commence  the  series  ;  any  monosyllable  will  serve  to 


APPENDIX.  501 

show  that  one  b  follows,  another  that  it  is  succeeded  by  one 
a,  and  then  any  dissyllable  will  stand  for  bb.  Thus  Amo  te 
mi  Jlli  or  Amat  qui  non  sapit  will  represent  the  biliteral 
arrangement  aababb,  and  so  on  on  a  larger  scale.  Porta's 
method  is  therefore  not,  like  Bacon's,  a  method  scribendi 
omnia  per  omnia,  but  only  omnia  per  multa.  Still  the  anal- 
ogy of  the  two  methods  is  to  be  remarked :  both  aim  at  con- 
cealing that  there  is  any  but  the  obvious  meaning,  and  both 
depend  essentially  on  representing  all  letters  by  combinations 
of  two  only.     See  the  De  oc.  Lit  Signis.  v.  c.  3. 

The  Polygraphia  of  Trithemius  (dedicated  to  Maximilian 
in  1508  *)  consists  of  six  books.  The  first  four  contain  ex- 
tensive tables  constituting  four  different  ciphrce  verborum  ; 
the  first  and  second  of  which  are  significant,  and  relate,  the 
former  to  the  second  person  of  the  Trinity,  and 'the  latter  to 
the  Blessed  Virgin.  The  fifth  and  sixth  books  are  of  less 
importance.  Trithemius,  written  in  the  cipher  of  the  second 
book,  becomes  "Charitatem  pudicissimse  Virginia  Mariae  pro- 
ductricis  coexistentis  verbi,  robustissimi  commilitonis  mei  di- 
lectissimi  devotissime  benedicamus ;  vivificatrix  omnium," 
&c. 


Traicte  des  Chiffres,  ou  secretes  manieres  aVescrire,  par  Blaise 
de  Vigenere,  Bourbonnois.     (Paris,  1587.) 

This  work  is  described  by  the  author  as  what  he  had 
saved  of  his  work  "  Du  Secretaire"  written  in  Italy  in  1567 
and  68.  The  two  first  books  were  stolen  at  Turin  in  1569. 
The  third  is  the  foundalion  of  the  present  work.  (v.  f.  285. 
verso.)     He  says  he  had  revealed  nothing  of  its  contents. 

The  two  authors  whom  he  chiefly  mentions  are  Trithemius 

and  Porta ;  that  is,  modern  authors ;  for  there  is  a  great  deal 

said  of  the  Cabala.     The  key  ciphers  of  which  Porta  speaks 

he  ascribes  to  a  certain  Belasio,  who  employed  it  as  early  as 

1  The  edition  of  1600  is  that  I  use. 


502  APPENDIX. 

1549  :  Porta'*  book  not  being  published  until  1563,  "  auquel 
il  a  insere  ce  chiffre  sans  faire  mention  dont  il  le  tenoit." 
Porta's  book,  he  goes  on  to  say,  was  not  en  vente  until  1568. 
The  invention  was  ascribed  to  Belasio  by  the  grand  vicar 
of  St.  Peter  at  Rome,  who  had  great  skill  in  deciphering, 
(f.  35.  rect.  and  37.  verso.) 

At  f.  199.  Vigenere  gives  an  account  of  ciphers  in  which 
letters  are  represented  by  combinations  of  other  letters, — 
which  Porta  had  already  done,  but  which  he  varies  in  a 
number  of  ways. 

f.  200.  A  table  where  the  twenty-three  letters  of  the  al- 
phabet, and  four  other  characters  are  represented  by  com- 
binations of  abc.     (D  (e.  gr.)  =  acta,  S  =  bac,  &c.) 

f.  201.  A  smaller  table  where  an  alphabet  of  twenty-one 
letters  is  similarly  represented. 

f.  202.  An  alphabet  of  twenty  letters  represented  by  bi- 
nary combinations  of  five  letters,  a  =  ED,  &c. 

f.  202.  goes  on  to  what  Bacon  speaks  of,  a  cipher  within  a 
cipher.  You  write  in  a  common  cipher  with  an  alphabet  of 
eighteen  letters  ;  the  cipher  being  such  that  the  five  vowels 
are  used  as  nulls  ;  then  by  the  last  cipher  these  five  vowels 
are  made  significant,  and  give  the  hidden  sense.  He  seems 
to  speak  of  this  as  his  own. 

After  mentioning  a  cipher  described  by  Cardan,  he  goes 
on,  f.  205.  to  Porta's  ciphers  by  transposition,  &c. 

At  f.  240.  he  shows  how  characters  may  be  multiplied  by 
different  ways  of  writing  them  ;  which  Porta  had  not  done. 

f.  241.  An  alphabet  and  fy,  each  character  written  in  four 
ways. 

f.  241.  verso,  An  application  of  these  variations. 

f.  242.  He  remarks  that  a  great  variety  of  uses  may  be 
made  of  this  idea,  and  gives  some. 

f.  244.  He  goes  on  "  De  ce  meme  retranchement  et  de  la 
variete  de  figure,  part  une  autre  invention  encore  d'un  chiffre 
carre  k  double  entente,  le  plus  exquis  de  tous  ceux  qui  ayent 
este  decouvers  jusqu'a  icy,"  &c.     You  write  with  twelve  let- 


APPENDIX. 


503 


ters  only,  as  in  the  subjoined  table,  in  which  however  I  have 
not  followed  his  ways  of  diversifying. 


11 

M   J 

1} 


p 

6Y 

T 

.E 

/ 

L 

M 

jsr 

A 

R 

s 

«1 

a2 

«3 

«i 

*2 

bs 

C\ 

C2 

Cz 

A 

d, 

*1 

H 

e8 

A 

/l 

A 

ffi 

92 

9z 

K 

K 

h 

h 

»i 

h 

^2 

#3 

h 

k 

h 

»h 

m2 

nx 

n-2 

«3 

»1 

"2 

Oh 

Pi 

P2 

Pz 

9i 

<?2 

*"i 

r2 

»•« 

Si 

*2 

h 

h 

h 

tz 

ux 

u2 

*i 

3*2 

r8 

yi 

y* 

Vz 

zi 

*2 

*z 

4t 

$2 

Vz 

#8 


In  this  table,  zu  for  instance,  represents  1st  M,  and  2nd  R 
or  S  ;  to  distinguish  whether  R  or  S,  he  has  recourse  to  a 
supplementary  contrivance  by  nulls. 

f.  242.  v.  He  refers  to  table  at  200.,  and  says  the  three 
letters  a  be,  (which  there  represent  I)  may  be  replaced  by  a 
single  character  ;  for  this  table  represents  in  another  column 

letters  by  dots.    Thus  T  is ;  D  •  •  • ;  or  if  we  will 

we  may  put  o's  for  dots ;  so  that  T)  =  o  o  o  and  T  =  oo  ooo  o  ; 
and  the  spaces  may  be  filled  up  by  a  slightly  varied  o.  Thus 
D  =  ooooo,  T=  oooooooo,  and  thus  the  whole  cipher  will 
apparently  consist  of  o's. 

The  transition  from  this  to  Bacon's  cipher  is  so  easy  that 
the  credit  given  to  him  must  be  reduced. 


END   OF   VOL.    II. 


I 


■ 


■ 


DATE  DUE 

JUL  1  6  198 

8 

MY  0  4 1988 

DEMCO  38-297 

I  '  «* 


<:  ■  &': 


1 1 


31197    20200   4229 


I   '?/} 


Vi 


■ 


,  I 


*  .* 


if- 


I 


d    I 


»    ft 


■ 


5*; 


H 


■ 


■ 


•*■.«■■ 


"fc»  i 
I 


... 


I 


t:  's     # 


$••». 


« 


■